English Puritan & Reformed

Vindication of Ecclesiastical Volume 3 2

William Prynne (1600-1669) · 1,819,367 words · 8086 min

Large work readerShowing section 29 of 77. Corpus search still uses the whole work; source find opens the first matching section.

Section 29/77

allies, by virtue of their former League with him, which they had publicly abjured before King Edw. and his Nobles, thus published by King Philip's Letters, which I found in the White Tower, with this brand of dislike praefixed to it.

Treugae initae inter Angliae & Franciae Reges per eorum Procuratores & Nuncios, Anno Gratiae 1301. pro quibus dicti Nuncii Regis Angliae reprehensi fuerunt, non solum per ipsum Regem et Praelatos et Nobiles, sed etiam per Communitatem Regni praedicti; pro eo, quod permiserunt Regem et gentes Scotiae includi in treugis praedictis ex parte Francorum Regis, ration Confaederationis prius initae inter Francorum et Scotorum Reges praedictos.

PHELIP par la grace de Dieu Roy de France, a tous ceus qui cestes presents lettres verront, salutz. Sachent touz, qe come ascuns Tretiz aient este euz entre nous pur nous et en nostre noun d'une parte, et les gentz le Roy Dengleterre nostre treschier Cousin, pur lui & en soun noun d'autre part, en la manere qui sensuit. Tretez est & accordez a Aryers entre les gentz du noble Prince Philipp par la grace de Dieu Roy de France, cestassavoir le Counte de Seint Poole, le Counte de Brit. Monsieur Hugh de Blouille, & Piers Flote, Chivalers de celuy Roy d'une part, & les gentz du Noble Prince Edward par meisme cele grace Roy Dengleterre, cestassavoir Levesque de Cestre, le Counte de Nycole, Lercediacne de Richemonde & J • han de Berewik Chanoyne Deverwik, dautre; Qui come ascuns traitiz de Pees assent & porra este eux entre les gentz le Roy de France & les gentz le Roy Dengleterre, & a ce qe il traitiz venissent plus leucrement a effect. Lui dit Roi de France eust envoie au dit Roy Dengleterre ses Messages, Cestassavoir L'abbe de Compigne, Monseur Aubert de Hanget, & Meistre Pierre de Flamgne; par les queux il sist requere le Roy Dengleterre, sicome il avoit autrefoiz fait par plusours autres Messages & lettres especiales, qui des guerres, des molestations, et des greifs qil fesoit au noble Prince J. Roy Descoce, et as Escotz, et alliez et confederez du dit Roy de France il se suffrist et cessat, et la dite voye pur parley ou traitee dessusdit, nust pas este lors pursuie par ascuns certeins empeschements, et le dit Roy Dengleterre eight novelement envoie ses solempnes Messages au dit Roy de France pur la pursuit du dit traitiz de pees. Trayte est & accordez entre les gentz de devantdit Roy de France & les gentz le Roy Dengleterre desusdiz, qe les Messages de lun & de lautre Roys de France & Dengleterre sassembleront a Monstroill a la Quinzeine de Pasch procheinement avenir, pur le dit traitiz de Pees, pur su • re & mettre a fyn all aid de celui qui est fesour & actour de Pees. Et pur ce qui le dit traitiz requer process & ascun enloignement de temps.

Treue est, acorde & prize entre le dit Roy de France, pur lui et pur la dite Roy Descoce, pur les Escotz, et pur les autres alliez, & le dit Roy Dengleterre pur lui et ses Alliez, desmeintenont jusques a la feste Seint Andreu qe serra lan de grace 1302. le jour decele feste enclos en la dite treue. Les Conditions & les Declarations qui furent mises en lautre treue prize à Turnoy entre les ditz Roys de France e Dengleterre, sicome elles sount contennes es lettres faites sur ce eues, pur mises & pur expresses en ceste present treue taunt come elles sount ou pount fair a la scurte & a la fermete & declaration de la garde de ceste treue. Et exceptez qui entendu ne doit moi estre qui lui quiens de Barre & les Burgoynons, qui sount venuz a pees au dit Roy de France, ne Guy jadis Counte de Flaundres, et ses enfans soient tenuz pur alliez du dit Roy Dengleterre. Et sauf ce qui lui Roy de France tendra en sa main les terres et les chooses immovebles prises sur les Escotz, si come il est en desouz escript. Item il est accordez, qui les terres, possessions, rentes, heritages, et totes les chooses immovebles qui le dit Roi Dengleterre ad pris et occupies sur le Roy Descoce ou sus les Escotz, depuis qui les Messages le Roy de France desuznomez vindrent a lui, ou serront prisez avant la ratification de cest present traitiz fait par le Roy Dengleterre, serront en la main du Roy de France iusqes a la tous seintz proschein aveuir. Les queles terres, cestassavoir teles que le devantdiz Rois Dengleterre et les Counte de Nycole tienent ils ount desore endroit mis par paroles en la main du dit Roy de France, et les mettront par fait dedens la quinzeime de la Chandelure proschein avenir, et les autres terres tenuz par autres dedens meisme cele term. Item il est accord, qui les Chasteaux, les Fortelesces, les Justices, les Seignours, et les governementz des dites terres, le devantdit Roy de France serra tenir et garder en sa main durant la dite treue par le Duc de Burgoyne, ou par celuy ou ceux qil y establira pur lui a ce qui ne soit ou ne soient suspecionous notoyrement: Sil envent ou poet prendre la Cure & la garde, ou par le Counte Dambrevill. ou par celui ou ceux qil mettra pur lui qui ne soit, ou ne soient suspecionouz notoirement, si le Duc ne se voleit ou ne poiet entremettre. Et les terres gaynables desusdites purra fair le Roy de France bailler a gainer et a retiner par quicun{que} gentz lui plerra, & les fruitez, & les Rentz, les Issues & les Profiz des dites terres taunt gaynables come autres, le dit Roy de France purra retenir a soy, ou doner a qui lui plerra, et enfaire du tout sa volunte, durant le temps qil les doit tenir; sauve & except, qui la meine poeple du pays gaygnours des terres, qui sount en lour propres heritages, qil avoient, avant qui les ditz Messages du Roy de France venissent au Roy Dengleterre de heritage ou a certain temps folonc la • nstume du Pays, ne serront pas ostez, & luy rendront ceux qui tignent les terres agayner a temps a certain pension, cele pension par le dit temps qil doit tenir les dites terres: les queles chooses taunt terres gaynables, come Chasteaux, Justices, Fortelesses, & toutes les autres chooses, qui serront mises en le main du Roy de France per ceste rayson en la manere qe elles yserront mises; Il promet en bone foy pur lui et pur ses heirs, qil rendra enterement, & remettra en la main du dit Roi Dengleterre ou de ses heirs, ou de ceux qil establira ou establiront pur eux a ce dedeinz la feste de la touz seintz proscheine avenir, si effect qe ja navigne, ne sensivoit du traitiz de susdiz; & si pees ne soit face de deins le dit term. Et devient les ditz Roys Dengleterre & soun fuiz aynez doner aid a garder de fource ceux qui serront establiz as gardes des dites terres, & lour dourra & ferra doner le dit Roy Dengleterre seur & sauf condust par tout soen poer puis la treue faillie, si pees qui navigne ne sensuoit du dit traitiz a ce partir ove totes les chooses des dites terres & a retourner de lour lieux. Et ad bien de dit Roy de France fait retenue qe sauve soit a lui et au dit Roy Descoce et as Escotz ses alliez pur la suite des chooses dessusdites, et des autres, qe le dit Roy Dengleterre ad pris ou occupez sur eux puis la dite primere treue, et des supprises et des damages qe ount este faitz par lui ou par sa party au Roy de France ou as Escotz dessusditz, ou as autres alliez du dit Roy de France, durantz les treues.

Et come les Messages du Roy Dengleterre facent retenne, qe sauve soit a celui Roy la pursuit des supprises des occupations & autres Damages qil dient, qui lui ount est faitz par le dit Roy de France, ou par les soeus durant la treue avantdite, il plest bien as gentz le Roy de France en noun de lui, qe si ascuns damages ount este faitz au dit Roy Dengleterre ou as soens par le Roy de France, ou par les soens durant la treue, qil soient remandez & redrese • z solone la form de la treue, ou de la souffrance. Et totes foiz voent & promet le dit Roy de France, qui les dites terres, Chasteaux, Seignouries, & Fortelesses, & totes les chooses, qui serront mises en sa main pur ceste cause soint rendues & rebaillies enterement au dit Roy Dengleterre ou a ses heirs, ou a ceux qil establira ou establiront par eux a ce, sicome dessuz est dit dedeinz le jour de la touz seintz avantdir, noun contresteaut Article ou Protestation contenuz en ses lettres, ou autre chose qui a venir puisse si la pees ne se fesoir, sicome dessuz est dit. Et toutes les chooses dessusdites & chescune de elles, sicome ellez sount dessuz devisez les gentz le Roy de France dessuz diz tendront, gardront & acompliront taunt come in eux est, & procuront qui le dit Roy de France les tendra, acomplira & gardera fermement & loiaument, & de ce envoyera ses lettres overtes au dit Roy Dengleterre contenantz les Paroles dessusdites. Et est assavoir, qe ia soit se, qui les gentz le Roy de France appelent tous jours Johan Roy Descoce, et dient qe lui et les Escotz sount alliez de Roy de France, Les Messages le Roy Dengleterre meintenent touz le contraire, et le appelent Johan de Baillol, et dient qil nest pas Roy Descoce, ne lui ne les Escotz ne sount alliez au dit Roy de France. Nous le traitiz dessuzditz & toutes les chooses cy dedens escriptes, sicome elles sount dessus expresses & devisees, voloms, looms, agreoms & approvoms; Et promettons en bone foy les tenir & accomplir fermement & loyaument tancome en nous est. En tesmoigne de queu chose nous avoms fait secler cestes presents lettres de nostre feel. Faites & donees a Seint Benoyt sur Leyre le jour de Noel Lan de grace 1301.

These Letters Patents of King Philip concerning the Truce being brought to King Edward by his Messengers, the King before they were read, made a public Protestation against the clauses that concerned the King of Scots and the Scottish Nation, thrust into them by the King of France in favor of the Scots, against his Commissioners wills and protestation, as dishonorable to his former Judgment and proceedings against them, and derogatory to his Sovereign Dominion over them and the Realm of Scotland, which Protestation he caused to be solemnly registered and drawn up by the Popes public Notary, which I found in this Original Instrument in Parchment in the White Tower.

IN Nomine Domini, Amen. Anno Incarnationis ejusdem Millesimo tricesimo secundo, Indictione tertio, die ultimo mensis Aprilis, scilicet pridie Kal. Maii in Capella Castri de Devises Sarisburiensis Diocesis, coram magnifico Principe Edwardo Dei gratia Rege Angliae, Domino Hiberniae, & Duce Aquitaniae, in praesentia mei Notarii publici infrascripti, & testium subscriptorum ad hoc vocatorum specialiter & etiam rogatorum. Magister Bertrandus Grymeward Clericus personaliter constitutus, dicit Regi eidem, quod ipse sibi, nná cum Magistro Philippo Martel consortio suo quasdam literas patentes detulit, sigillo excellentissimi Principis Domini Philippi Regis Franciae sigillatas super ratificatione & approbatione quarumdam Treugarum initarum & concordatarum, ut dicit, apud Anyers in Francia per Regum Nuncios praenotatos, et quod ipsos ei traderet, dum tamen placeret recipere & videre. Et concito Dominus Rex Angliae supradictus voluit et mandavit, quod Dominus Johannes de Benestede Clericus, qui praesens aderat, quasdam protestationes suo nomine faceret coram eo et testibus infrascriptis; quistatim vivo vocis oraculo protestabatur in lingua Francige •• sub verbis quasi consimilem habentibus intellectum. Seigneurs, le Roy de France enueit vues Lettres a nostre Seigneur le Roy per ceste Clerke qui ci est, de ratifiement e de appreuvement des treues prises e accordees nadgares a 〈◊〉 par les messages le Roy de France, e les Messages nostre Seigneur le Roy qi est present, a tenir a eux deux e a leur alliez. Je fatz desore protestation en son noun pardevant vous, qe par nullees parolles contenues ou expresses en y celes Lettres de ratefiement ne par nul receibre deles, nentent nostre Seigneur le Roy qe Johan de Bayllol, ne les Escotz soient alliez au Roy de France, ausi come il ne sunt mye, ne quil assente en aucune manere qil soient enclos en celes treues a la request du Roy de France, au de ses Messages par cel acheson qe portant, oui porteit plus le gerement approchier a la pees entre celi Roi de France eMonseigneur le Roi Dengleterre, ne quedent nentent mye nostre Seigneur le Roi qil endevient come desore aber advantage, ou profit; Purte qe pus lassent des treues abantdites les Escotz benantz contre la du foi de celes les quels il bien savoient, corurent obe grant company des Gentz e a chibaux darmes en les terres, e sur les gentz qi tindrent de nostre Seigneur le Roy Dengleterre, e qi estoient a sa foi e a sa pees, e encore sunt, e furent aizous bomicides e robberyes taunt des biens de Seint Eglise come des viens seculers, e autres come gentz de Religion malement treterent, e furent autres damages assez grievouses encontre le bien, e le deboir de mesme teles treues par quoi je facz encore protestation en sun noun, qil nentent point qe les Escotz soient enclos en celes treues, ne qe par celes ne doit crestte a eur abantage ne profit.

Quibus protestationibus sic peractis, praefatus Dominus Rex Angliae easdem protestationes ratificabit, ac etiam approbavit, et super hiis sibi publicum instrumentum confici requisibit. Acta, dicta, mandata, & protestata fuerant omnia suprascripta, Anno, Indictione, die & loco praescriptis, praesentibus Dominis Johanne de Merk, & Johanne de Weston Militibus, ac Domino Roberto de Cottingham Clerico testibus ad hoc vocatis specialiter & rogatis.

Et ego Johannes dictus Boulis de London. Domini Papae authoritate Notarius Publicus, actis, dictis, protestatis, ratificationi, et approhationi interfui suprascriptis, & scripsi omnia praenotaea, ac etiam publicavi, meoque signo consueto signavi rogatus.

I find 2. or 3. distinct Records more in K. Edward the 3 ^d his reign, wherein these Articles which concern the Scots are particularly recited, extracted out of K. Philip's Letter, testifying the Kings, Prelates, Nobles, Commons dislike and reprehension of the Commissioners for consenting to them. After which follows, Infrascripta sunt quaedam ex causis timoris, propter quas non erat aliquis ex Episcopis seu Comitibus, aut caeteris procur. et Nunciis solempnibus per avum Domini nostri Regis ad Curiam Romanam et ad Franciam Regem solite destinatis pro pace reformanda et treugis ordinandis, et prorogandis inter Reges praedictes et eorum Subditos ei Confaederatos, qui a tempore ordinationis treugarum infrascriptarum quo ad illam partem in qua Rex et Gentes Scotiae sunt inclusa, ex parte Franciae Regis ration confaederationis inter Franc. et Scotiae Reges prius initae, audebat sibi assumere onera officii Procuratoris et Nuncii ad prosequend. et continuand. processus et tractatus super biis inchoates, quousque illa remedia fuerunt adhibita, de quibus fit mentio in duobus rotulis indorsatis, de subditorum singularitate, & negligentia, guerrarum materia, & inimicorum audacia. Et specialiter, quousque de ordination vel assensu majorum ex dictis Episcopis & cateris dicti Regis Angliae Consiliariis, Procuratores constituti fuerunt per Magistros & Marinarios Navigii dicti Regis Angliae, ad prosequend. in in dicta Curia Romana contra Francorum Regem et suos per viam peccati super guerrarum materia in Anglia, Scotia, Wallia, Vasconia, et in Mari Angliae, ac aliis Terris et Insulis Coronae Angliae annexis. Et quousque certus erat, quod in processu per Papam Bonifacium 8. inchoat. ad prosecutionem Procuratorum, Magistrorum et Marinariorum praedictorum, contra Regem Franciae et suos latae fuerunt in eorum personas excommunicationis, et in eorum terras interdicti sententiae, et ad bujus sententiarum executionem faciend. Ordinatum fuit auxilium brachii Secularis, cum Crucis fignatione et aliis materiis; Et hujus causae ostendi non possimus ad praesens ex causis aliàs exprimend.

Prima causa hujus timoris, in processu per Dominum Papam inchoat. ad Gallicorum et Scotorum instantiam, against the King of England, concerning his claim to the Superior Dominion over the Realm of Scotland; thus related by Thomas Walsinoham and other of our Historians.

Per idem tempus Scoti cognoscentes Romae omnia venalia, donis Dominum Papam uberius ditaverunt, petentes ab eo consilium pariter et auxilium contra Dominum suum Regem Angliae. Quibus Papa promisit, et been remedium contemplatione donariorum, jubens ut celeriter sine tumultu repatriarent: Igitur Papa promissionis suae non immemor, illico direxit quendam Lumbardum ad Archiepiscopum Cantuar. (his sworn creature) jubens, ut suae legationis vices ageret in hac parte, et Regem adiret cum literis imbullatis, eique mandata Papalia demonstraret. Archiepiscopus vero post trium hebdomadarum spacium pervenit ad Regem cum pradicto Lumbardo, quem invenit contra Scotos demicantem. Ostendit • i igitur Papale mandatum, cujus tenor fuit, ut Rex desisteret Scotos inqu • etare de ca • ero, quorum regio et personae exemptae specialiter suae Capellae, ut asseruit, pertinebant. Neque prout dicebat, esse poterat, quin Civitas Jerusalem suos Cives protegeret, et confidentes in Domino sicut Mons Zion confoveret. Rex a • t • m intellectis hiis apicibus, mox alta voice sic respondit; Per sangu • nem (inquit) D • i propter Zion non tacebo, & propter Jerusalem non qui • scam, dum spiritus fuer • t in naribus meis; quin jus meum toti mundo cognitum toto posse de •• ndam. Post aliquot dies Scoti freti Papali favore, superciliose mandaverunt Regi Angliae, ut permitteret illos tranquille vivere donec pares suos et Regem Franciae consuluissent; communicantes nisi faceret, quod Papa pro illis interponeret su • s partes. Ad haec Rex indignando subrisit, dicens; Ex quo vos omnes et singuli mihi fecistis homagia tanqu • m praecipuo Domino Regni Scotiae, putatis me t • nendum per ampullosa mendacia, ut (tanquam carens viribus) jus quod in vos habeo praetermittam: Cavete ne de caetero coram me cum • ali mandato compereatis, quod si feceritis, Dominum testor, a mari usque ad mare totam Scotiam▪ devastabo: (An heroic answer.) E contra Sco • i satis and • cter asserunt, se in hac causa sanguinem suum susuros pro defensione justitiae & patriae libertat • . Rex Angliae (upon this occasion) direxit Nuncios ad Popam, Com • t • m videlicet Lincolniae, & Dominum Hugonem le Spencer, qui declararent injurias sibi magnas p • r Scotis, & eorum falsitatem manifestarent. Insuper & Dominum Papam d • prec •• entur, ne mendarii fabricatoribus, Scotis videlicet veritat • m odientibus proditoribus et homicidis sinum aperiret de caetero protectionis, quorum srau • u • enta falls • q • e persuasio Papalem solicitudinem circumvenerat fraudulenter. Papa vero cujus stomachus a corruptione Scotorum nondum gestus fuerat, etsi n • sc • t justam p • t • tionem Regis, tamen preces armat et Regi mandat, ut sui contemplatione, Scotis treugas indulgeat, à die Omnium Sanctorum usque ad Pentecosten; quod & factum est.

Soon after, as Walsingham, Mat. Westmi • ster, and Henry de Knyghton s • ory, Eodem anno Papa Boniface per Scotos informatus, direxit literas Regi Angliae se • u • darias, in quibus asseruit, Regnum Scotiae ad jus Romanae Ecclesiae pertin • re, Regemque Angliae subjectionem ejus, contra Deum et • us • itiam, et in praejudicium Sedis Apostolicae vindicare; (against his own concession but the year be • ore, upon the delivery of John Baliol to his Legate, whereof I found two special R • cords in the White Tower) allegans subscriptas ratiunculas. Primo, quia cum Rex Henricus pater istius obtinuisset auxilium in werra sua contra Simonem de Monte forti à Rege Scotorum Alexandro, ne hoc auxilium jure subjectionis cujuslibet, aut debiti petitum, aut praestitum putaretur, idem Henricus per literas suas pat • ntes recognovit, non ex debito recipisse, sed ex gratia specially. Item, ad coronationem hujus Regis vocatus per literas, ut ei praesentiam amicabil • m in tantis sol • mpniis tanquam amicus exhiberet, non venit ex debito, sed ex gratia spe • iali. Insuper pro terris de Tindale & Penreth in regno Angliae positis, cum Rex Scotiae ad praesentiam Regis Angliae se personaliter contulisset, eidem fidelitatem impensurus pro eis • em terris, tanquam in Anglia sitis, non ut Rex Scotiae, n • c pro Regno Scotiae, fidelitatem eandem exhibuit, quia palam coram protestatum erat, quod pro Regno Scotiae fidelitatem Regi Angliae facere non debebat. Item, quod praedictus Alexander Rex r • liquit puellam haeredem, nomine Margaretam, neptem Regis Angliae, tunc minoris aetatis, cujus custodia non ad Regem Angliae, velut ad Dominum Supremum perv • nit, sed ad certos ejusdem Regni Scotiae Proceres, ad hoc electos. Redargnebat etiam Papa Regem, eo quod post mortem dicti Alexandri Regis, Scotos tanquam ace • halos et ducis suffragium non habentes, ipsos per vim sibi subjugavit et metum, in praejudicium et gravamen non modicum Romanae Ecclesiae. Adjiciens, quod cum Dominus Papa officium Legationis alicui committit exequendum in regno Angliae, causa solutionis Decimae, vel etiam quavis alia causa rationabili, et hujus Legatio literis et privilegio specially Apostolicae Sedis ad dictum Regnum Scotiae se non extendat. Resistendum est & obsistendum hujusmodi Legationi, prout tempore foelicis recordationis Adriani contigit evidenter. Nam Legatus ipse ad praefatum Regnum Scotiae aliquatenus admissus non extitit, donec per literas Apostolicas speciales, sibi Legationis officium fuit in eodem commissum. Item addidit, quod idem Regnum per beati Petri Apostoli venerandas reliquias non sine superni dono muneris conversum extitit ad fidei Catholicae unitatem. Et qualiter in antiquis temporibus Eboracen. Archiepiscopus, qui tunc erat, mota per eum supra jure Metropolitano, versus Praelatos Scotiae quaestione, pro se nequivit sententiam obtinere. His propositis movit Regem Dominus Papa per literas suas, quod Episcopos, Abbates, Electos, et omnes alios Regni Scotiae, quos detinebat captivos in carcere, libere abire permitteret, et quod officiales suos de Regno Scotiae memorato revocaret, quos in praejudicium, injuriam, et grave scandalum fidelium populorum, et oppressionem justorum in dicto Regno statuerat et ordinaverat, ita quod acceptior et gratiosior fieret Deo, et lavorem Apostolicae Sedis in hoc sibi adquirer • t plenius. Et si in eodem Regno Scotiae vel aliquo ejus parte, jus aliquod habere se asseret, per Procuratores et Nuncios ad hoc specialiter constitutos, cum omnibus juribus et munimentis hujusmodi negotium tangentibus, ad Sedem Apostolicam destinaret, super praemissis plene complementum justitiae recepturus. In pursuance whereof, Papa mandat Archiepiscopo Cantuar. quod praesentet Regi Angliae literas quas sibi mittit pro Scotis; by this most insolent imperious Bull, printed in Matthew Westminster, the original with another decayed transcript whereof I found in the White Tower Chapel.

Boniface Episcopus servus servorum Dei, venerabili fratri Archiepiscopo Cantuar. salutem & Apostolicam benedictionem. Frequens & inculcata fidedigno rum assertio, ac famae divulgantis eloquium nostro patefecerunt auditui, excessus, molestias, turbationem, dampna, injurias et jacturas, per charissimum in Christo filium nostrum Edwardum Regem Angliae illustrem, & officiales ac gentem ipsius, contra Regnum Scotiae, ac Praelatos et Clericos, et personas Ecclesiasticas, Religiosas et Seculares, necnon Ecclesias, Monasteria, et alia Religiosa loca, et habitatores et incolas dicti Regni, et bona eorum etiam attemptata. Nosque nolentes, sicut nec debemus, talia sub dissimulatione transire, Regem ipsum per literas nostras quas tibi mittimus, per te praesentandas eidem seriosas, hortamur, Frater, ut Episcopos, Clericos, et personas Ecclesiasticas dicti Regni, quos adhuc tenere dicitur captivatos, restitui faciet pristinae libertati, et officiales revocet, quos in eodem Regno asseritur posuisse, atque ad praesentiam nostram suas mittat Procuratores et Nuncios, cum omnibus juribus et munimentis suis, si crediderit in praefato Regno, vel aliqua ejus parte jus aliquod se habere. Nichilominus lites, quaestiones et controversias quaslibet inter ipsum Regem et praelibatum Regnum Scotiae, ac Praelatos, Clericos, et personas seculares ejusdem Regni subortas, et quae possunt in posterum ex quibuscunque causis praeteritis exoriri, totumque negotium ad decisionem et determinationem Sedis Apostolicae, per dictas nostras reducimus literas et etiam reservamus, ac decernimus irritum et inane, si secus scienter vel ignoranter a quoquam in hac parte contigerit attemptari. Quocirca fraternitati tuae per Apostolica scripta in virtute obedientiae, et sub poena suspensionis ab administratione Spiritualium et Temporalium district praecipiendo mandamus▪ quatinus praefatas literas nostras eidem Regi, sublato dilationis obstaculo repraesentas, ac ipsum ad ea quae sibi scribimus, ut in exhortationibus acquiescat efficaciter animes et inducas. Diem quoque quo sibi praedictas praesentaveris literas, et quicquid feceris, quidve ipse responderit et fecerit in hac parte, nobis per tuas literas patentes, harum scriem continentes, fideliter et seriosius intimare procures. Datum Anagniae 4 Kal. Julii, Pontificatus nostri anno quinto.

Litera missae Regi Angliae Edwardo primo per Bonifacium Papam, quod Regnum Scotiae pertinet ad Ecclesiam Romanam: (two ancient parchment Transcripts whereof I found in the White Tower Chapel, and another enrolled in the Black Book of Scotland.)

Boniface Episcopus, Servus servorum Dei, charissimo in Christo filio Edwardo Regi Angliae illustri, salutem & Apostolicam benedictionem. Scimus, fili, & longo jam temporis spatio, magistra nos rerum experientia docuit, qualiter erga Romanam matrem Ecclesiam, quae te gerit in visceribus charitatis, Regiae devotionis affectus exuberat, reverentiae Zelus viget, quodque promptus & sedis ejus votis obtemperas, beneplacitis acquiescis. Quamobrem spem firmam gerimus, plenamque fiduciam obtinemus, quod regalis sublimit • s verba nostra benign recipiat, diligenter intelligat, efficaciter prosequatur. Sane ad Celsitudinem Regiam potuit pervenisse, & in tuae libro memory nequaquam ambigimur contineri, qualiter ab antiquis temporibus regnum Scotiae pleno jure pertinuit, et adhuc pertinere dinoscitur ad Ecclesiam supradictam; quodque illud sicut accepimus, progenitoribus tuis regni Angliae Regibus, sive tibi feudale non extitit nec existit. Qualiter etiam, clarae memory Henricus Rex Angliae, pater tuus, tempore discordiae sive belli inter ipsum & quendam Simonem de Monteforti suosque fautores & complices suscitatae, à recolendae memory Alexandro ejusdem Scotiae Rege, ac ipsius Henrici genero auxilium sibi petit exhiberi. Et ne hujusmodi auxilium jure cujusi • bet subjectionis aut debiti petitum seu praestitum notaretur, praefatus Henricus eidem Regi Scotiae suas patentes duxit literas concedendas, per ease firmiter recognescens, praedictum auxilium recepisse, vel se recepturum duntaxat de gratia specially. Praeterea, cum successu temporis praefati Regis Scotiae, tui sororii, tunc viventis, in tuae coronationis solempniis habere praesentiam, non ex debito, sed tantum ex gratia intendebas. Et cum etiam Rex ipse pro Tindaliae ac de Poynerre, terris in regno Angliae positis, se ad praesentiam tuam personaliter contulisset, tibi fidelitatem solitam impensurus, idem in praefatione fidelitatis hujusmodi, multis tunc praesentibus, vivae vocis oraculo publice declaravit, quod pro terris eisdem sitis tantum in Anglia, non ut Rex Scotiae, neque pro Scotiae regno fidelitatem exhibeat eandem, quinimo ipsam exitit protestatus, quod pro regno ipso tibi fidelitatem praestare seu facere aliquatenus non debebat, utpore tibi penitus non subjecto. Tuque sic oblatam fidelitatem hujusmodi admisisti. E tua quoque non creditor excidisse memoria, qualiter eodem Rege de medio quondam sublato, Margareta puella, nepte tua, tunc minoris aetatis, liaerede sibi relicta, non ad te velut ad Dominum pervenit custodia memorati, sed certi ejusdem regni Proceres, ad ejus custodiam extiterunt electi, quodque postmodum dispensatione ab Apostolica seed obtenta super matrimonio contrahendo inter dilectum filium nobilem virum Edwardum natum tuum et Margaretam praedictam dum viveret, si ad id Procerum dicti regni accederet vel haberetur assensus, tu eisdem Proceribus per tua scripta cavisse dinosceris, priusquam vellent hujusmodi matrimonio consentire, quod regnum ipsum penitus liberum, nullique subjectum, seu quovismodo submissum in perpetuo remaner et, quodque in pristinum seu talem ipsius statum restitueretur omnino, si ex hujusmodi matrimonio contrahendo liberos non extare contingeret, ac nomen et honorem, ut prius, pariter retineret, tam in suis sibi servandis legibus et praeficiendis officialibus dicti regni, quam Parliamentis tenendis, tractandis causis in ipso, et nullis ejus incolis extra illud ad judicium evocandis. Et quod in tuis patentibus literis inde confectis haec plenius & seriosius contineri noscantur. Praefata insuper Margareta de praesenti luce substracta, & tandem super succession dicti regni Scotiae suborta dissentionis materia inter partes, ipsius regni Proceres, metuentes sibi dictoque regno posse occasion hujusmodi praejudicium generari, non aliter ad tuam praesentiam extra ipsius accedere limites voluerunt, nisi per te patenti scripto caveretur eisdem, quod id non fiebat ex debito, sed ex gratia specially; Quodque nullum exinde ipsius regni libertatibus posse dispendium imminere. Et licet (ut dicitur) super statu ejusdem regni Scotiae, ac ejus prius habita libertate, regno ipso tunc carente praesidio Defensoris, per ipsius regni Proceres, tunc velut acephalos, et ducis vel aurigae suffragium non habentes, sive per illum cui praefati regni regimen, licet indebite, diceris commisisse, contra morem solitum aliqua fuerint hactenus innovata, ea tamen, utpote per vim et metum, quae cadere poterant in constantem illicita, nequaquam debent de jure subsistere, aut in ejusdem regni praejudicium redundare. Caeterum nobis nullatenus venit in dubium, quin potius certi sumus, quod cum Apostolicae sedis praecellens auctoritas per suas literas in Angliae ac Scotiae regnis simul alicui legationis committit officium exequendum, vel pro quavis causa, quam rationabilem reputat, Decimae solutionem indicit, hujusmodi Apostolicae literae ad praefatum Scotiae regnum se aliquatenus non extendunt, specially praedictae Sedis praevilegio Scotis indulto penitus obsistente, prout tempore faelicis recordationis Adriani Papae Praedecessoris nostri, tunc Sancti Adriani Diaconi Cardinalis, & per ipsius Sedis literas simul in regnis ipsis legati, cum quo familiariter tunc eramus, contigit evidenter. Nam Lega • us ipse ad praefatum regnum Scotiae aliquatenus admissus non extitit, donec per literas speciales Apostolicas, sibi legationis suit commissum efficium in eodem. Praeterea noscere potest Regia Celsitudo, qualiter regnum ipsum per beatae Andraeae Apostoli venerandas reliquias, non sine superni numinis grandi dona acquisitum, et conversum extitit ad fidei catholicae unitatem. Qualiter etiam antiquis temporibus Eborum Archiepiscopus, qui tunc erat, mota per cum super jure Metropolico adversus Praelatos Scotiae quaestione, in qua dictum antiquitus fuisse commemorat; Memento quod sumus tui, ut caetera quae inde sequuntur silentio relinquamus, pro se sententiam obtinere nequivit, quamvis alia plura & varia, quae in hac parte rationabiliter proponenda se offerunt; ex quibus ad haec tibi scribenda movemur, praetereat calamus, ne inde forsitan sensibus Regiis taedium generetur. Haec prosecto (fili charissime) infra claustra pectoris solicit considerare te convenit, & attendere diligenter, ex quibus nulli in dubium veniat, regnum Scotiae praelibatum ad praefatam Romanam Ecclesiam pertinere, quod tibi nec licet nec licuit, in ipsius Ecclesiae ac multorum praejudicium, per violentiam subjugare, tuaeque subjicere ditioni. Cum autem, sicut habet fidedigna, & nostris jam pluries auribus inculcata relatio, famaeque praecurrentis affatibus divulgatur, tu praemissa (ut debueras) non attendens, neque debita consideratione discutiens, et ad occupandum et subjugandum ditioni Regiae regnum ipsum, tunc Regis auxilio destitutum, vehementer aspirans, et tandem ad id exercens potentiae tuae vires, venerabilibus fratrivus nostris Roberto Glasguensi & Marco Sodorensi Episcopis, et nonnullis Clericis et aliis personis Ecclesiasticis dicti regni (ut dicitur) captis et carceralibus vinculis traditis; quorum aliquos (sicut asseritur) squalor Carceris violentis extinxit: Ac etiam occupatis Castris, et (prout fertur) Monasteriis, aliis{que} Religiosis locis quampluribus dirutis, seu destructis, ac dampnis gravibus ejusdem regni habitatoribus irrogatis, in ejusdem regni partibus Officiales Regios posuisti, qui Praelatos, caeteros Clericos, et Ecclesiasticas ac etiam Seculares dicti regni personas, multimodis perturbare molestiis et afflictionibus variis et diversis impetere non verentur, in divinae Majestatis offensam, Sedis memoratae contemptum, Regiae salutis et famae dispendium, Iuris injuriam, et grave Scandalum fidelium plurimorum. Regalem itaque Magnificentiam rogamus et hortamur attente, et obsecramus in eo, qui est omnium vera salus, quatinus solerter attendens, quod ex detito Pastoralis Officii nostris humeris incumbentis, ad conservanda et gubernanda follicite bona et jura omnia Ecclesiae supradictae tenemur, quodque homini plus quam Deo defer non possumus nec debemus, praedictos Episcopos, Clericos, et personas Ecclesiasticas, quos adhuc Earcer Regius tenet inclusos, pro Divinae et Apostolicae Sedis, ac nostra reverentia (sublato difficultatis et dilationis objectu) benign restitui facias pristinae libertati, dictosque Officiales de regno Scotiae revoces memorato. Sic te in hiis prout speramus et cupimus promptis et effica cibus studiis habiturum, ut apud coelestem Regem pro minimis grandia rependentem, non immerito reddaris acceptior, gratior haberis, et praeter laudis humanae praeconium tibi proinde proventurum, Apostolicae sedis favorem et gratiam possis uberius promereri. Si vero in eodem regno Scotiae, vel aliqua ejus parte jus aliquod habere te asseris, volumus, quod tuos Procuratores et Nuncios ad hoc specialiter constitutos, cum omnibus juribus et muninientis tuis, hujusmodi negotium contingentibus, infra sex menses a receptione praesentium numerandos, ad nostram praesentiam mittere non omittas; cum parati sumus tibi tanquam dilecto filio plene super praemissis exhibere justitiae complementum, et Iura, (si qua habes) inviolabiliter observare. Nos enim nichilominus extunc lites, quaestiones, et controversias quaslibet inter te denique et regnum Scotioe, ac Praelatos, Clericos, et personas Seculares ejusdem subortas, et quae possunt in posterum ex quibusvis causis praedictis exoriri, totumque negotium praedict. contingens, aut aliquod eorundem, ad cognitionem et determinationem sedis ejusdem, praesentium tenore reducimus, et etiam reservamus. Decernentes irritum et inane, si secus scienter vel ignoranter a quoquo in hac parte contigerit attemptari. Datum Anagniae, quinto Kalend. Julii, Pontificatus nostri Anno quinto.

What the traiterous Archbishop did in pursuance thereof in obedience to the Pope, against his duty, oath and allegiance to the King and kingdom, this his certificate to the Pope will fully inform us.

Certificatio Archiepiscopi, Domino Papae missae, super negotia Scotiae.

Sanctissimo in Christo Patri & Domino suo reverendo, si placet, Domino Benifacio, divina providentia Sacrosanctae Romanae ac universalis Ecclesiae Minister humilis, pedum oscula beatorum, cum promptitudine juxta posse parendi mandatis papalibus ac praeceptis. Mandatum sanctae & reverendae paternitatis vestrae sub Bulla plumbea nuper recepi, tenorem continens infrascriptum. Boniface Episcopus, &c. (de verbo ad verbum recitando totam Bullam proximo praecedentem.) Cujus delator quasdam alias literas Apostolicas nobili Principi Domino Edwardo Dei gratiâ Regi Angliae illustri directas, et per me ex injuncto paternitatis vestrae praesentandas incontinenti, exhibuit, quasi sub eodem contextu. Quo quidem mandato vestro, una • um literis su • prascriptis reverenter admisso, ac statim coram me recitato, praeparavi sartiunculas, victuras & sumptus, extunc de die in diem, & familiam ordinavi ad veniendum pro expositione & expeditione eorum, quae mihi per vos mandabantur ad ipsum Dominum Regem, qui tunc agebat in remotioribus partibus regni sui, versus Scotiam distantibus, à loco ubi mandatum vestrum receperam, per viginti vel circiter moderatas dietas. Et antequam venirem continuatis dietis cum omni festinatione ad Civitatem Carleolum, quaeest in Marchia Scotiae, ingressus fuit idem Rex cum exercitu suo partem regni Scotiae, quae vocatur Galvedia. Cumque di • igenter explorando recepissem à viris fidedignis, secularibus & religiosis, ipsius patriae notitiam habentibus, quod ad Regem usque ad Kriandbright, in arctissimis locis Galwediae, mihi tutus non patebat accessus; tamen propter Scotos sine capitis regimine existentes, & alios latrunculos, praedas & sanguinem Anglorum sitientes, qui cum duce exercitus eorundem occupaverant media loca inter Carliolum et ipsum Dominum Regem, distantem ab eadem Civitate fere per quadraginta Milliaria, cum propter victus & hospitii defectum, qui in itinere medio, vastata tota patria, reperire vel per eam asportare nequibant; Ego per obedientiae necessitatem ex parte una, et per tanta pericula in tàm longinquis partibus de mea Diocesi & Provincia, quae ex altera nimium non urgebant arctatus, maxim non invento inter Seculares vel religiosos quoquam, qui adventus • mei causam ipsis Scotis verbotenus, vel per literas meas propter mortis periculum auderet defer, et mihi securum conductum petere ab eisdem; alind remedium prout potui exquirens, direxi duos • e familiaribus meis ad Dominum Regem praedictum, cum literis meis, navigio per quosdam periculosos transitus maris, significans sibi per easdem adventum meum & ejus causam, et petens, quod propter reverentiam sedis Apostolicae, cujus eram nuncius sibi, significaret ubi, qualiter, et quando, ad eum tute accedere possem propter viarum discrimina, quae sibi per easdem meas literas nunciavi. Cuj • s responsio ab eisdem Nunciis, non minima pericula in mari & itinere eundo & redeundo evasis, per literas Regias mihi delato, quibus continebatur, quod ipse Dominus Rex nihil • ecuri pro me scivit ad vitanda dicta pericula, quàm quod cum Domina Regina uxore sua, pro qua miserat, venirem ad partes Gerewikes, ad locum ubi disposuit eidem Dominae obviare, deficiente navigio, quo una cum equis et familiaribus meis necessariis ve • i possem per mare, quod dum n • ncii mei • ransierunt tam poriculose versus Regem, ventis etiam quasi continuis validis & contrariis existentibus, morabar in confiniis Scotiae, quaerendo de loco in locum victus sufficientiam potius quam abundantiam, circa sex septimanas securioris progressus ad Regem opportunitatem non tam dispendiose quàm anxie expectando. Denique cum audirem diligentius explorando, quod idem Dominus Rex cum exercitu suo in redeundo versus Castrum de Caerlandrock, quod prius ceperat, in Scotia fixisset tentoria, juxta novam Abbathiam de Duzques in Galvedia, malens periculo me, meos ac mea exponere, quàm in tam longinquis partibus quodammodo vacuis, extra meam Diocaesim & Provinciam diutius sic languere, latitans in quibusdam locis secretis juxta mare, quod dividit Angliam & Galvediam, captata temporis opportunitate in refluxu maris, ductus ab hiis, quos non oportebat viae transitus ignorasse, transivi per quat • or meatus aquarum maritimos cum equis et phaleris, nomine magis (ration profunditatis aquarum) quam litoris & vivorum sabulorum introitu & exitu periculosos; & quasi inopinate veni die Veneris proximo post festum sancti Bartholomaei Apostoli, ultimo jam transacto, ad dictum Regem, in medio exercitu suo tunc in prandio existentem▪ & qui • non potuit, ut dicebat, eo die vacare, mandavit mihi illo die in sero per duos de majoribus Comitibus, qui tunc assistebant ei, quod in crastin • , videlicet Sabbato sequente a • diret me benign. Adveniente igitur ipso die Sabbati coram devotissimo juveni Domino Edwardo filio dicti Regis, Comitibus, Baronibus, & aliis Militibus sui exercitus in magna multitudine confluentibus, ac dicto Domino Regi assistentibus, recitato mandato vestro praedicto mihi transmisso, literas Sanctae Paternitatis vestrae praefato Domino Regi directas, authoritate ejusdem mandati praesentavi eidem, quas ipse Dominus Rex reverenter recipiens, ease publice legi coram omnibus, et in Gallica lingua fecerat patenter exponi. Quibus auditis patienter à singulis, animavi ipsum et induxi modis quibus potui et scivi, quod vestris exhortationibus, quoad ea quae in dictis literis exponebantur, pareret in omnibus reverenter. Postmodum me secedente ab eo cum Clericis meis ad mandatum suum, dum deliberaret super hiis cum dictis Proceribus suis, a • demum revocato, respondit mihi coram eisdem per interpositam personam sub hac forma.

Responsio Regis Archiepiscopo Cantuar. ad literas Apostolicas.

Domine Archiepiscope, fecistis ex parte superioris & reverendi patris Domini Papae, quandam monitionem, contingentem statum & jus regni Scotiae; verum quia consuetudo est Regni Angliae, quod in negotiis contingentibus statum ejusdem Regni, requiratur consilium omnium quos res tangit, ac instans negotium Regni Scotiae tangit statum et jus Regni Angliae, pluresque sunt Praelati, Comites▪ Barones, et alii Regni Angliae Proceres absentes, qui non sunt nec fuerunt in isto exercitu, quos dictum contingit negotium; quibus etiam inconsultis responderi non poterit dicto summo Patri nostro aut vob • s finaliter; In hac parte intendit Dominus nost • r Rex super contentis in literis dicti patris, quàm citius poterit commode, eosdem absentes & nunc praesentes simul consulere, & cum eisdem deliberatius tractare, ac per Nuncios proprios eidem Summo Pontifici super hiis de communi eorum consilio respondere. Quod quidem responsum idem Dominus Rex sic in sua praesentia nomine suo factum ratificavit, & etiam express approbavit. Dum igitur cum tali responso coram tanta multitu • ine Magnatum & aliorum fidedignorum mihi facto, licentiatus divertissem ab eo, & versus propria revertissem, audivi, quod idem Dominus Rex statim infra quatriduum post recessum meum, • ediit cum exercitu suo ad partes Angliae, & singulis quasi de exercitu suo • d propria cum equis & armis remeantibus, idem Dominus Rex exercitu sic disperso, paucis • nim comitant ibus & secum retentis, perhendinare disposuit, ut dicebatur communiter, apud quandam Abbatiam, quae vocatur Holmcoltram, in confiniis Scotiae super mare. Et sic mandatum vestrum cum omni qua potui diligentia, sum reverenter in omnibus executus. Valeat semp • r & crescat in Domino ad suae Ecclesia regimen Ap • stolica Celsitudo vestra. Datum apud Otteford 8 Idus Octobris, A • no Dom. 1300.

Thus we see how over-diligent and officious this Archbishop was in executing the Popes imperious Antichristian Mandates, in high derogation of his own Kings Crown, Dignity, and Sovereign Dominion over Scotland, which this Pope laid claim to by a false pretended ancient Right, as a part of St. Peters Patrimony, and the Church of Rome's Demesn.

The King upon the receipt of this Bull from the Pope, delivered to himself by the Archbishop, (on which I find this Memorandum endorsed; Memorandum quod Dominus Rex tradidit Domino J. de Langeton Cancellario suo apud Northampton. 24 die Decembris, anno regni sui 29. Bullam quam Archiepiscopus Cantuariensis tulit eidem Domino Regi apud Cartanoks in Scotia, cujus tenor Bullae continetur hic infra;) upon his return into England out of Scotland, summoned a Parliament at Lincoln; in Octabis Sancti Hilarii, to advise with his Prelates, Nobles and Commons how to defend the Rights of his Crown, against this New Papal claim: In the Writs of Summons to the Archbishops, Bishops, Abbots and Priors thereunto, as well as in those to the Earls and Barons, he inserted this memorable clause; Maxim cum ipsi ad observandum et manutenendum jura Regis et Coronae nostrae praedictae una nobiscum, juramenti vinculo sint astricti. Moreover he issued special Writs to several Deans, Archdeacons, and other learned Scholars to appear at Lincoln, to advise with the Lawyers and others of his Council concerning his ancient Right to the Realm of Scotland, penned in this form.

REX dilecto Clerico suo Magistro Reginaldo de Brandon, salutem. Quia super jure et dominio quae Nobis in regno Scotiae competit, et quae antecessores nostri Reges Angliae in eodem regno Scotiae habuerunt temporibus retroactis, cum Iurisperitis et aliis de Consilio nostro speciale Colloquium habere volumus et Tractatum: Vobis mandamus firmiter injungentes, quod modis omnibus sitis ad Nos apud Lincoln. in Octabis Sancti Hilarii prox. futur. Nobiscum et cum caeteris de Consilio nostro super praemissi • tractatur, vestrumque Consilium impensur. Et hoc sicut Nos, et honorem et commodum regni nostri diligitis nullatenus omittatis. Teste Rege apud le Rose 28 die Septembris.

Consimiles literae diriguntur subscriptis; viz. Magistro Willielmo de Grenfeld Decano Cicestr. Magistro R. Decano Sancti Pauli London. Magistro Willielmo de Sardene Official. Cantuar. Magistro Roberto de Radeswell Archidiac. Cestr. Magistro Petro de Insula Decano Wellen. Magistro Johanni de Derby Decano Lichf. Magistro Johanni de Crancumbe Archidiac. Estriding, Magistro Philippo Martell, Magistro Willielmo Pikering. Magistro Roberto Pikering, Magistro Willielmo de Kilkenny, Magistro Richardo de Plumpsted, Magistro Thomae de Lugore, Magistro Petro de Dene, Magistro Johanni de Lacy.

He likewise sent this Writ to the Chancellor and University of Oxfo • d to send 4. or 5. of the discretest and most expert Scholars in the written Law, to confer with him and his Council upon the premised business of Scotland.

REX dilectis sibi in Christo Cancellario et Universitati Oxford. salutem. Quia super jure et dominio quae Nobis in regno Scotiae competit, &c. (verbatim, as in the precedent Writ.) Vobis mandamus firmiter injungentes, quod quatuor vel quinque de discretioribus et in jure scripto magis expertis Vniversitatis praedictae ad Parliamentum nostrum apud Lincoln. mittatis; ita quod sintibi in Octabis Sancti Hilary prox. futur. ad ultimum, Nobiscum et cum caeteris de Consilio nostro super praemissis tractaturi suumque consilium impensuri. Et hoc sicut Nos, et honorem et commodum regni nostri diligitis, nullatenus omittatis. Teste Rege ut supra.

Eodem modo mandatum est Cancellario et Vniversitati Cantebr. quod mittant ad dictum Parliamentum duo vel tres de discretioribus et magis in jure scripto expertis Vniversitatis praedictae, &c. Teste ut supra. Wherein it is observable, that the University of Oxford was placed before Cambridge, and a double Number to be sent from thence to the Parliament to those of Cambridge; as being more eminent, and abounding with more learned men in that age, then Cambridge University.

To these Writs the Chancellors and Convocations of the Universities of Oxford and Cambridge made these distinct returns, which I found in a Bundle of Writs in the White Tower Chapel.

EXcellentissimo Principi & serenissimo Domino, Domino E. Dei gratia Illustri Regi Angliae, sui (si placet) Cancellarius Vniversitatis Oxoniae, Coetusque unanimis Magistrorum, Devotionis obsequium & reverentiae debitum cum honor. Literas Regiae Majestatis suscepimus, continentes, ut ad vestrum Parliamentum Lincoln. pro arduis Regni negotiis pertractandis cum caeteris de Consilio, quatuor saltemmitteremus Magistros. Sane praeceptis Regiis obtemperare propensius congaudentes, Serenitati Regali Magistros quatuor destinamus, quorum facta et nomina apud Scholasticos extolluntur, viros utique Scientia Iuris praeditos, et moribus venustatos, vestrique honoris et samae fervidos Zelatores; Rogantes humiliter, ut Regiae liberalitatis immensitas et affluentia bonitatis ipsos dignetur recommendatos habere, atque remittere prosperatis vestro pro beneplacito negotiis expeditos. Dierum longitudinem cum salute adjiciat vobis ill, per quem Reges regnant & Principes dominantur.

EXcellentissimo Principi Domino, Domino Edwardo Dei gratia Regi Angliae Illustri, devoti sui Cancellarius Cantebrig. et tota Vniversitas c • m humilt recommendatione; Seipsos ad mandata paratos, & in Rege Regum feliciter triumphare. Ad mandatum Serenitatis vestrae providos viros & discretos Magistros, Simonem de Waldene Monachum, & Hugonem Sampsonis Iurisperitos, ad vestrae dominationis praesentiam destinamus, ut in hiis quae vos et regnum vestrum contingere dinoscuntur, pareant in omnibus & intendant. Conservet vos, &c.

The King also issued Writs to these following Abbots, Priors, Deans and Chapters, to search out and send all their Chronicles to this Parliament, to make good his ancient Title to the Realm of Scotland.

REX dilecto sibi in Christo Abbati & Conventui Westm. salutem. Quia super jure et dominio quae Nobis in regno Scotiae, &c. (as before, usque tractatum) Vobis mandamus firmiter injungentes, quod scrutatis diligenter omnibus Chronicis, Archivis et secretis domus vestrae, quicquid invenire poteritis quod tangat dictum regnum Scotiae quoquo modo, Nobis ad Parliamentum nostrum apud Linc. in Octabis Sancti Hilary proximo futur. per aliquem de vestris, de quo confidentiant habueritis, et qui in bujusmodi negotio majorem noticiam habuerit, transmittatis. Et hoc sicut Nos, et honorem ac commodum regni nostri diligitis, nullatenus omittatis. Teste Rege apud la Rose, 26 die Septembris.

Codsimiles literae diriguntur subscriptis, videlicet, Abbati de Waltham, Abbati S. Augustini in Cantuar. Priori & Conventui Ecclesiae Christi Cantuar. Abbati de Sancto Edmundo, Abbati de Sancto Albano, Abbati de Evesham, Abbati Sanctae Werburgae Cestr. Priori & Conventui Dunelm. Priori & Conventui Karliol. Abbati de Malmesbury, Priori & Conventui Roffen. Abbati de Barlinges, Abbati beati Petri Gloucestr. Abbati de Furneys, Abbati de Holmcoltran, Abbati de Cirencestr. Abbati de Jerovall, Abbati de Fontibus, Abbati de Radynges, Abbati Glaston, Abbati de Rameseye, Abbati beatae Mariae Ebor. Abbati de Burgo S. Petri, Abbari S. Augustini Bristol, Abbati de Thorneye, Priori & Conventui S. Swithuni Wynton.

Consimiles etiam literae diriguntur Decanis & Capitulis, Abbatibus & Prioribus subscriptis, videlicet, Decano & Capitulo Ecclesiae Sancti Pauli London. Decano & Capitulo Ecclesiae beatae Mariae Sarum, Decano & Capitulo Ecclesiae Cicestr. Decano & Capitulo Exon. Decano & Capitulo Wellen. Priori & Conventui Bathon. Decano & Capitulo Hereford. Priori & Conventui Coventr. Decano & Capitulo Litchf. Decano & Capitulo Linc. Priori & Conventui Elyen. Priori & Conventui Norwycen. Decano & Capitulo Ebor. Abbati & Conventui Oseneye, Abbati & Conventui de Abyndon, Abbati & Conventui de Alnewyke, Abbati & Conventui de Novo Monasterio.

Upon reading the Popes Bull, there were divers debates among the Kings Council and Parliament, how the King should proceed in answering the Popes Bull, or whether he should return any answer at all thereto; and how he might avoid the perils and difficulties that might ensue upon his proceedings therein; as this memorable parchment Roll I lately found in the White Tower (then drawn up and presented to the King and his Council) will inform us: containing reasons pro & contra to 5. Quaeres then propounded and debated concerning it; the first whereof, with the beginning of the second are torn or eaten off from this remaining part, which I shall present you with. It seems the second Quaere then propounded, was; Whether the King should send any Messengers to the Pope to declare and defend his right to the Realm of Scotland? to which these Reasons pro & contra were propounded and engrossed in this Roll. The Reasons against it therein remaining, are these.

ITem, Quia (sic) esset Papa Iudex in propria causa.

Item, Rex Angliae revocaret in dubium jus et possessionem suam regni Scotiae, aggrediendo litem.

Item, ammitteret secundum formam literae supradictae approbare reductionem et reservationem litium, quaestionum, et controverstarum subortarum, quae possent imposterum exoriri ex quacunque causa inter Regem et regnum Scotiae, ad cognitionem et determinationem Sedis Apostolicae, et etiam decretum subsequens, per quod decernit irritum et inane si secus, &c. per quae videtur interdicere manum militarem in subditos et rebels regni Scotiae, et auserre potestatem jurisdictionem, cohercionem in eosdem justitiam faciendi, et sua facta et jura regalia annullare.

Item, cum Papa asserit, in libro memory Regis contineri, ipsius regnum Scotiae ad Romanam Ecclesiam pertinere pleno jure; ac etiam concludit, dictum regnum in bonis seu de bonis Ecclesiae Romanae esse; periculosum esset apud Sedem Apostolicam coram Papa litigare; maxim cum Rex contra Papam (qui Papa se asserit judicem et partem) nullum in Curia Romana consilium vel auxilium inveniret. Et periculosum esset ibi Instrumenta et Munimenta defferre, quae etiam etsi valida essent, ea contra se et suam assertionem sorsan nullatenus approbaret.

Si vero non mittat Rex Angliae secundum formam mandati praedicti, deliberandum est cujusmodi possent ex hoc pericula evenire. Tamen videtur quibusdam, quod si illud verbum (volumus, &c.) importat vim denunciationis, tunc erit his effectus, quod Dominus Rex Angliae prosequatur jus • suum infra tempus praefixum; alioquin cedat ab action, ut, sicut destitutus a possessione, excludatur a jure. Si vero illa verba (volumus, &c.) cadant in vim citationis vel artationis (ut quidam opinantur) tunc creditor pesse evenire, ut sic Rege non mittente juxta formam literarum praedictarum, contracta contumacia vel mittetur Ecclesia Romana in possessione regni Scotiae, vel excluso Rege Angliae et vendicatione juris regni Scotiae, per decretum declarabit, regnum Scotiae ad Romanam Ecclesiam pertinere, vel ad alias poenas Domino Regi praejudiciales, tam spirituales quam temporales saltem, de facto usurpando jurisdictionem, potest extendere manus suas in personam scilicet vel in rem; praesertim cum Papa offerat eidem Regi plene exhibere justitiae complementum, et jura si quae babeat inviolabiliter observare: Vnde Rege non mittente, forsan Papa reputaret Regem oblatae sibi justitiae et authoritatis sedis Apostolicae contemptorem, et de observatione etiam jurium suorum similiter oblata nullo curar • .

Circatertium: An sit mittendum ad declinandum judicium, cognitionem, jurisdictionem et forum; vel ad excusandum, quare non mittat secundum formam mandati? Deliberandum est ex quibus causis comp • tentibus Rex possit sic declinare vel excusare, et quae possent ex hiis pericula evenire. Et videtur quibusdam, quod si Rex declinet Papam, quod non sit Iuder suus in temporalibus, quia Papa non debet judicare de Laico feodo, et Papa asserat Regem Angliae esse Vassallum suum; posset forsan esse periculum, quia Papa reputans eum negasse vassallagium suum, prorump • r • t in pronunciationes Domino Regi praejudiciales super feudo, quod dicit eum tenere ab Ecclesia, et forte declinationem illam non admitteret, cum asserat regnum Scotiae ad Romanam Ecclesiam pleno jure pertinere, et sic ipsum regnum sibi subesse in jurisdictione temporali. Et si sic declinaret, quodammodo sibi attribueretur cognitio in dubio, an sua sit jurisdictio, cum unus asserat, et alius neget; n • c est verisimile, quod pronunciaret contra assertionem suam bullatam, immo potius pro eadem; et ulterius ad alia deteriora et Regi praejudicial • a procederet.

Item, cum Papa reducat ad se omnes quaestiones et lites exortas inter Regem Angliae et regnum Scotiae, et quascunque personas de regno eodem; et in praecedentibus literis Apostolicis narretur de injusta incarceratione Episcoporum, Praelatorum et Clericorum Scotiae, et de destructione Monasteriorum et aliorum locorum Religiosorum regni ejusdem, et aliis excessibus et damnis datis, Rege comparente coram Papa per Procuratores et Nuncios ad hoc specialiter deputatos. sicut in praefatis literis Apostolicis continetur, quilibet in regno Scotiae (ut videtur) posset contra Regem denunciare praedicta, et accusare eum de eisdem. Et fic haberet necesss omnibus de se conquerentibus respondere in Curia memorata.

Circa quartum: Si vero se excuset, quia jura Coronae suae non potest in judicium deducere sine consensu Procerum et Magnatum regni sui; quodammodo videretur eum reputare Iudicem suum.

Item, si excuset se, quia Proceres regni sui positi ad rationem, concorditer dicunt se nolle permittere Regem jura Coronae suae, ad quorum conservationem et defensionem juramenti vinculo sunt astricti, contra libertates, leges et consuetudines regni Angliae coram Papa in judicium deducere, nec jus et possessionem suam regni Scotiae, quae clara sunt et certa, in judicium deducere, nec in dubium ac scrupulum quaestionis ponere quoquo modo. Et quod ipsi Proceres illud idem ita scribent: Deliberetur an sit expediens; quia timetur, quod Papa reputaret istam excusationem frivolam, et procederet forsitan ad poenas praejudiciales praescriptas spirituales et temporales, in personam scilicet et rem, supponendo se esse suum judicem competentem.

Circa quintum vero, videlicet de mittendo informationes correspondentes literis Apostolicis; si h • e videatur Consilio expediens, deliberetur de modo mittendi; an per Nuncium cum literis de credentia, qui extrajudicialiter praedictas informationes Papae seriatim exponat, et de periculis qui possent inde contingere. Et videtur quibusdam periculum esse, quod cum laicum sit mandatum credentiae et incertum, per interrogationes subtiles et astutas faciendas a Papa, posset Nuncius hujusmodi injuncta sibi excedere, et aliqua praejudicialia forte fateri.

Item, cum Nuncius credentiam plenam habens, quandoque major sit omni procuratore propter generalitatem credentiae, posset sorsan compelli respondere et alia dicere quam sibi erant injuncta, quorum nulla vel difficiles valde foret revocati • in futurum.

Item, sic mittendo Nuncium cum talibus informationibus, jus quod habet in regno Scotiae contingentibus, videretur parere quodammodo, cum ibi contineatur, quod mittat nuncios cum juribus, &c. et infra certum tempus; Nec protestationes facto contrariae valerent.

Item, forsan Papa tali Nuncio talia proponenti praefigeret terminum, vel Regi in persona sua, ad oftendendum et probandum jura et allegata coram eo; vel forsan si proposita insufficientia et tanquam probata rejiceret et cassaret, et ulterius ad praejudicialia procederet contra Regem et regnum Scotiae.

Item, Si mittantur informationes per literas Regias sub Regis sigillo, si videretur expediens, confilio deliberetur de periculis quae possent accidere. Et timetur, quod Papa informationes hujusmodi et literas tanquam insufficientia documenta et munimenta reputabit; et ob hoc procedens ad alia, pronunciabit aliqua praejudicialia, ut supra. Et cavendum est summopere, ne aliquid abscurum, scrupulosum, dubium, vel praejudiciale, quod possit contra Regem interpretari, in dictis literis inserantur; pro eo quod ipsae literae, si mittantur ad Papam, ad perpetuam rei memoriam remanebunt.

Item, sic mittendo et informando, videtur quodammodo parere mandato et voluntati Domini Papae, et sibi obedire in temporalibus, et ei tribuere sacultatem examinandi jura sua in eisdem informationibus sibi missa; et forsan Papa decerneret Regem fore vocandum, ad docendum et ostendendum jura in hujusmodi literis compre • ensa et allegata.

Item, Papa intelligens in parte esse fibi paritum et non plene, praecludet Regi viam quoquam ulterius proponendi seu probandi.

Si vero Rex Angliae nullo modo compareat nec mittat Procuratorem, nec Nuncios, nec informationes extrajudiciales, nec se excuset, nec judicium declinet; tamen quia literae Apostolicae non videntur habere vim citationis nec monitionis, nec ipsum Regem artare ad mittendum, prout in ipsis literis continetur; praecipue cum Papa non reputetur Iudex in Laico feudo; tamen quia etiam hujusmodi literae aspera, insolita, et inaudita, ac juri communi contraria videntur continere, (in quo casu etiam, etsi Papa esset Iudex competens, videretur fecunda jussio expectanda) tunc forsan Papa contra Regem, tanquam contra contumacem et indefensum, ad pronunciationes, praeclusiones, et juris Ecclesiae Romanae declarationes, et ad alia procederet praejudicialia, prout supra.

After mature, serious debate, and consideration of these Questions and Reasons pro & contra in the Parliament at Lincoln, Rex Apostolicis literis ex deliberato apud Lincolniam convocato Concilio, pro jure suo declarando, literas hujus tenoris rescripsit, (enrolled in perpetuam rei memoriam in the Records in the Tower, and registered at large to posterity, by Matthew Westminster, Thomas Walsingham, Henry de Knyghton, and more briefly by others.

SAnctissimo in Christo Patri Domino Bonifacio, divina Providentia, Sanctae Romanae ac universalis Ecclesiae Summo Pontifici, Edwardus eadem gratia Rex Angliae, Dominus Hiberniae, & Dux Aquitaniae, Devota pedum oscula beatorum. Infrascripta non in forma nec in figura judicii, sed omnino extra judicium pro serenanda sanctae paternitatis vestrae conscientia vobis transmittimus exhivenda. Altissimus inspector cordium, nostrae scrinio memory indelebili stylo novit inscribi, quod Antecessores et Progenitores nostri, Reges Angliae jure superioris et directi dominii ab antiquissimis retro temporibus Regno Scotiae, et ipsius Regibus, in temporalibus et annexis eisdem praes •• runt, et ab eisdem Regibus pro regno Scotiae, et ejusdem regni Proceribus, a quibus habere volebant, ligea homagia et fidelitatis juramenta receperunt: nos Iuris et dominii possessionem continuantes hujusmodi, pro tempore nostro, eadem tam a Rege Scotiae, quam ab ipsis regni Proceribus recepimus: quinimo tanta juris et dominii praerogatiba super regnum Scotiae et ejusdem Reges gaudebant, quod regnum ipsum suis fidelibus conferebant, Reges etiam ex justis causis amovebant, et constituerunt sub se loco ipsorum alios regnaturos, quae proculdubio ab antiquo notoria suerunt et existunt ; licet aliud forte paternis auribus per pacis aemulos & rebelliones filios fuerit falsa insinuatione suggestum; quorum machinosa & imaginaria figmenta vestra providentis, quaesumus, aspernetur. (Which Matth. Westminster and Walsingham thus relate, Licet aliud forsitan paternis vestris auribus, &c. suggestum fuerit à quorum machinosis & imaginariis figmentis, ut vestrae Sanctitatis oculus avertatur, suppliciter quaesumus, & paternam clementiam & excellentiam devotis affectibus exoramus, ut brevitatis causa, gestis antiquorum temporum salvis, quaedam exempli causa tangamus.) Sub temporibus itaque Eli & Samuelis Prophetae, viz. quidam strenuus & insignis, Brutus nomine, de genere Trojanorum, post excidium urbis Trojae, cum multis nobilibus Trojanorum, applicuit in quandam Insulam, tunc Albion vocatam, à Gigantibus inhabitatam, quibus sua & suorum devictis potentia & occisis, eam nomine suo Britanniam; sociosque suos Britones appellavit, & aedificavit Civitatem, quam Troinovantum nuncupavit, quae modo Londonia nominatur. Et postea regnum suum tribus filiis suis divisit, scilicet Locrino primogenito illam partem Britannia, quae nunc Angliae dicitur; & Albanacto secundo natu, illam partem quae tunc Albania à nomine Albanacti, nunc vero Scotia, nuncupatu; Et Cambro filio minori partem illam, nomine suo tunc Cambriam vocatam, quae nunc Wallia vocitatur; reservata Locrino seniori Regia dignitate. Itaque biennio post mortem Bruti applicuit in Albania quidam Rex Hunorum nomine Humber, & Albanactum fratrem Locrini occidit: quo audito, Locrinus Rex Britonum persecutus est eum, qui fugiens submersus est in flumine, quod de nomine suo Humber vocatur; & sic Albania revertitur ad dictum Locrinum. Item Dunwallo Rex Britonum Scatarium Regem Scotiae sibi rebellem occidit, & terram ejus in deditionem recepit. Item duo filii Dunwallonis, scilicet Belinus & Brennius inter se regnum patris sui diviserunt: Ita quod Belinus senior Diadema Insulae cum Britannia, Wallia & Cornubia possideret; Brennius vero, sub eo regnaturus, Scotiam acceperet: (Petebat enim Trojana consuetudo, ut dignitas haereditatis primogenito per veniret.) Item, Arturus Rex Britonum Princeps famosissimus, Scotiam sibi rebellem subjecit, & pene totam gentem delevit; & postea quendam nomine Anguselum, in Regem Scotiae praefecit. Et cum postea idem Rex Arturus apud Civitatem Legionum festum faceret celeberrimum, interfuerunt ibidem omnes Reges sibi subjecti; inter quos Anguselus Rex Scotiae servicium pro regno Scotiae exhibens debitum, gladium Regis Arturi detulit ante ipsum; & successive omnes Reges Scotiae omnibus Regibus Britonum fuere subjecti. Succedentibus autem Regibus Anglis in praedicta Insula, & ipsius Monarchiam & dominium obtinentibus, subsequenter (An. Gratiae 907.) Edwardus dictus senior filius Eluredi Regis Angliae, Scotorum, Cumbrorum, & Strege Wallorum Reges, sibi, tanquam superiori Domino, subjectos habuit et submissos. (Anno Gratiae 933.) Adelstanus Rex Angliae Constantinum Regem Scotorum, sub se regnaturum, constituit, dicens, Gloriofius est Regem facere, quam Regem esse. Et est dignum memoria, quod idem Adelstanus, intercedente Sancto Johanne de Beverlaco quondam Archiepiscopo Eborum, Scotos rebellantes ei dimicavit, qui gratias Deo devote agens, Deum exoravit, petens quatenus interveniente beato Johanne, sibi aliquod signum evidens ostenderet, quatinus tàm succedentes quàm praesentes cognoscere possent Scotos Anglorum regno jure subjugari. Et videns quosdam Scopulos juxta quendam locum prope Dunbar in Scotia prominere, extracto gladio de vagina, percussit in silicem; qui Lapis ad ictum gladii, Dei virtute agent, ita cavatur, ut mensura ulnae longitudine posset coaptari; & hujus rei hactenus evidens signum apparet, & in Beverlacensi Ecclesia, in legenda Sancti Johannes quasi singulis Hebdomadis per annum ad laudem & honorem S. Johannes pro miraculo recitatur. Et de hoc extat celebr • s memoria tàm in Anglia quàm in Scotia usque ad praesentem diem. Item Constantine Rex Scotorum, & Eugenius Rex Cumbrorum ad praedictum Regem Angliae Adelstanum, post aliqualem dissentionem inter eos habitam venientes, se cum suis regnis eidem Adelstano dedidere; cujus facti gratia filium Constantini ipse Adelstanus de sacro fonte suscepit. Item (Anno gratiae 948.) Edredo Regi Angliae Scoti sine bello se subdiderunt, et eidem Regi Edredo tanquam Domino fidelitateni debitam juraverunt, quodam Yricio Rege super ipsos Scotos statuto. Item (Anno gratiae 974) cum Edgarus Rex Angliae Regem Scotorum Kinadum, & Cumbrorum Malculmum, Regem plurimorum Infularum M • kkum, alios quinque Subregulos, scil • cet Dunevaldum, Syferth, Huwal, Jacob, & Inchil, per fluvium Dehe remigare fecisset, (in quad • m navi pro-proram sedisset) fertur ipsum dixisse, Successores suos gloriari se Reges Anglorum esse, cum tanta honorum praerogativa fruerentur, ut subjectam haberent tot Regum potentiam. Post dictum Edgarum successive successerunt Reges Angliae, Sanctus Edwardus Martyr, Egelredus frater ejus, Edmundus dictus Hirenside filius Egelredi, & Knutus (Anno gratiae 1017.) qui eorum temporibus regnum Scotiae in sua subjectione pacifice tenuerunt; hoc duntaxat excepto, quod anno quintodecimo regni Knuti praedicti, idem Knutus Scotiam rebellantem, expeditione illuc ducta Regem Scotiae Malcolinum parvo subegit negotio; subditusque est ei idem Malcolinus. Quibus Heraldus filius Knuti, & Hardeknutus frater ejus; unus post alium Reges Angliae successerunt; qui, eis sic regnantibus, sibi subjectionem regni Scotiae pacifice habuerunt. Item (Anno gratiae 1054) Sanctus Edwardus Rex Anglia regnum Scotiae dedit Malcolmo filio Regis Cumbror • m, de se tenendum. Item (Anno gratiae 1072) Wilhelmus dictus Bastardus Rex Angliae, cognatus dicti Edwardi, à Malcolmo Rege Scotorum, tanquam a suo homine sibi subdito, homagium recepit. Item (Anno gratiae 1091.) Willielmo Ruffo Regi Angliae praedictus Malcolmus Rex Sc • torum juramento fidelitatis subjectus suit. Item (Anno gratiae 1092.) praedictus Rex Wilhelmus Donewaldum de regno Scotiae ex justis causis amovit, et loco ejus Duncanum filium Malcolmi Regem Scotiae praefecit, et recepit ab eo fidelitatis juramentum; dictoque Duncano dolose perempto, dictus Rex Wilhelmus praefatum Donewaldum, qui iterum Regem Scotiae invaserat, amovit ab eodem, & Edgarum filium dicti Malcolmi Regem Scotiae constituit, et eidem illud regnum donavit; Cui successit Alexander frater ejusdem Edgari concessu Regis Angliae Henrici primi, fratris dicti Regis Willielmi Ruffi. Item (Anno gratiae 1126) Matildi Imperatrici filiae & haeredi Regis Henrici praedicti, Rex Scotiae David fecit homagium et fidelitatem. Item Regi Anglorum Stephano Henricus filius dicti Reg • s David homagium fecit. Item Wilhelmus Rex Scotorum pro regno Scotiae, & David frater suus, et Comites et Barones regni Scotiae, devenerunt homines Henrici filii Regis Angliae Henrici Secundi in crastino Coronationis praedicti Henrici filii Henrici secundi, patre vivente, et fidelitatem ei juraverunt contra omnes homines, salva fidelitate debita patri viventi. Anno vero vicesimo regni Regis Henrici S • cundi praedicti, dictus Wilhelmus Rex Scotorum rebellare incipiers, venit in Northumbriam cum Exercitu magno, & exercuit in populo stragem magnam: Cui occurrentes Milites Comitatus Eborum apud Alnewyk ipsum ceperunt, & dicto Henrico Regi Angliae reddiderunt. Annoque sequenti (1135) scilicet 15. Kal. Martii est idem Wilhelmus permissus l • bere abire. Postea vero apud Eborum anno eodem 17 Kal. Septembris, idem Wilhelmus Rex Scotorum, de consensu Praelatorum, Comitum, Baronum, Procerum, & aliorum Magnatum regni Scotiae, Domino suo Regi Angliae Henrico filio Matildis Imperatricis praedicto, suis literis patentibus cavisse noscitur, quod ipse et haeredes et successores sui Reges Scotiae Episcopy et Abbates, Comites etiam et Barones, et alii homines regni Scotiae, de quibus Dominus Rex habere voluerit, facient Regibus Angliae homagium, fidelitatem, et ligeantiam ut ligio Domino contra omnem hominem. Et in signum subjectionis hujusmodi, idem Wilhelmus Rex Scotiae Capellum suum, et Cellam atque Lanceam super Altare Ecclesiae beati Petri Eboracensis optulit; quae in eadem Ecclesia usque in hodiernum diem remanent et servantur. Item, Episcopy, Comites et Barones dicti regni Scotiae conventionaverunt (ut verbis ejusdem Conventionis utamur) Domino Regi & Henrico filio suo praedictis, Quod si Rex Scotiae aliquo casu a fidelitate Regum Angliae et Conventione praedicta recederet, ipsi cum Domino Rege Angliae tenebunt, sicut cum ligio Domino suo, contra Regem Scotiae, quousque ad fidelitatem Regis Angliae redeat. Quam quidem compositionem felicis recordationis Gregorius Papa 9. in diversis rescriptis Regibus Angliae & Scotiae directis, mandavit firmiter observari; continentibus etiam inter caetera, quod Wilhelmus et Alexander Reges Scotorum, Regibus Angliae Johanni et Henrico ligium homagium et fidelitatem fecerunt, quae tenentur successores eorum, Comites et Barones regni Scotiae, ipsis et suis successoribus exhibere. Et iterum, quod cum idem Rex Scotiae homo ligius sit ipsius Henrici Regis Angliae, et eidem fidelitatis praestitit juramentum, quo se principaliter astrinxit, quod in ipsius Regis et regni Angliae detrimentum nihil debeat penitus attemptare. Et Papa Clemens scribens Regi Angliae, pro Johanne Episcopo S. Andreae, expulso ab Episcopatu suo per Regem Scotiae, inter caetera rogavit, quod Willielmum Regem Scociae moneret et induceret; et (si necesse fuerit) districtione Regali quae ei praeeminet, et concessa suae Regiae Celsitudini potestate compelleret, ut dicto Episcopo omnem rancorem remitteret, et Episcopatum suum habere in pace permitteret. Et post Conventionem praedictam in Ecclesia beati Petri Eborum coram praedictis Regibus Angliae & Scotiae, & David fratre suo, & universo populo, Episcopy, Comites, Barones, Milites de terra Regis Scotiae juraverunt Domino Regi Angliae, & Henrico filio suo et haeredibes eorum, fidelitatem contra omnem hominem, sicut ligeis Dominis suis. Et (Anno gratiae 1194) idem Wilhelmus Rex Scotorum ad mandatum Regis Henrici praedicti venit apud Norhampton, ad Parliamentum Domini sui, adducens secum omnes Episcopos, Abbates & Priores totius regni sui. Et venit etiam ad ejusdem Angliae Regis mandatum in Normanniam. Et idem Rex Wilhelmus post decessum dicti Regis Henrici veniens Cantuariam, Ricardo Regi Angliae filio & haeredi dicti Henrici fecit homagium. Quo Ricardo viam universae carnis ingresso, saepefatus Wilhelmus Johanni Regi Angliae fratri & haeredi praedicti Regis Richardi extra Civitatem Lincolniae supra quendam montem, in conspectu omnis populi fecit homagium, et juravit ei fidelitatem super Crucem Huberti tunc Cantuariensis Archiepiscopi; et eidem Johanni tanquam Domino suo per Cartam suam concessit, quod Alexandrum filium suum sicut hominem suum ligium maritaret; promittendo firmiter in Charta eadem, quod idem Wilhelmus Rex Scotorum & Alexander filius suus, Henrico filio Regis Angliae Johannes, tanquam ligio Domino suo contra omnes mortals fidem et fidelitatem tenerent; à quo quidem Willielmo Rege Scotorum postmodum, pro eo quod desponderat filiam suam Comiti Boloniae praeter ipsius Regis Johannes Domini sui assensum, pro transgression et temeraria praesumptione hujusmodi, debitam satisfactionem accepit. Item Alexander Rex Scotorum, sororius noster, Regi Angliae Henrico patri nostro, pro regno Scotiae, & postea nobis, homagium fecit. Vacante deinde regno Scotiae post mortem Alexandri Regis illius, & susequenter per mortem Margaretae ejusdem regri Scotiae Reginae & Dominae, Neptis nostrae, Episcopy, Abbates, Priores, Comites, Barones, Proceres, & caeteri Nobiles & Communitates totius regni Scotiae, ad nos, tanquam ad legitimum Defensorem, Ducem, Aurigam, Capitaneum, et Dominum capitalem ejusdem regni sic vacantis gratis et spontanea voluntate accedentes, prout tenebantur de jure, jus nostrum, progenitorum, et antecessorum nostrorum, ac possessionem superioris et directi dominii in regno eodem, et ipsius regni subjectionem ex certa scientia pure, simpliciter et absolute recognoverunt, et praestitis nobis ab eisdem tanquam superiori et directo Domino Scotiae debitis et consuetis fidelitatum juramentis, ac Civitatibus, Burgis, Villis, Castris, ac caeteris munitionibus regni ejusdem in manu nostra traditis ad Custodiam, ejusdem regni nostri certos jure nostro Regio Officiales et Minisiros deputavimus, quibus ipsi tempore vacationis hujusmodi concorditer fuerant obedientes et intendentes in nostris praeceptis Regiis et mandatis. Postmodum autem diversae personae super succession in dictum regnum Scotiae jure haereditario inter se contendentes, ad Nos, tanquam ad superiorem Dominum regni Scotiae accesserunt, petentes super jure succedendi in regnum praedictum sibi per nos exhiberi justitiae complementum, volentes et express consentientes coram nobis tanquam superiore et directo Domino regni Scotiae stare juri. Et demum earundem partium petitionibus et juribus coram nobis tanquam superiore et directo Domino judicialiter propositis, ac sufficienter auditis, rimatis, examinatis et diligenter intellectis, in praesentia omnium Praelatorum et Nobilium quast totius regni Scotiae, et de voluntate et assensu expresso eorundem procedentes, Johannem de Balliolo debite praefecimus in Regem Scotorum, quem tunc in succession ejusdem regni haeredem legitimum et jura habere invenimus potiora. Qui quidem Praelati, Comites, Barones, Communitates ac caeteri Incolae ejusdem regni hujusmodi sententiam nostram express omologarunt, acceptarunt et express approbarunt, et ipsum Johannem de mandato nostro virtute hujusmodi judicii in Regem suum admiserunt. Ac idem Johannes Rex Scotiae pro regno suo, praestito nobis homagio debito et consueto, ac fidelitatis juramento, ad Parliamenta nostra de mandato nostro veniens, eisdem tanquam noster Subditus, sicut alii de regno nostro interfuit, et nostris tanquam Domini sui superioris dicti regni Scotiae paruit beneplacitis et mandatis, nobis in omnibus obediens et intendens; quousque idem Johannes Rex Scotiae, et Praelati, Comites, Barones, Nobiles, Communitates, ac caeteri Incolae majores regni ejusdem ex praeconcepta malitia at praelocuta ac praeordinata proditione, factiones, confederationes, conspirationes et conjurationes, in exhaeredationem nostram et haeraedum nostrorum, ac regni nostri, contra debitum homagii sui et fidelitatis juramentum inter se inierunt, in crimen • aesae majestatis nequiter incidendo. Unde cum praemissa ex fideli relatione, fama publica consentiente, ad aures nostras pervenissent, volentes futuris periculis praecavere, quae ex hiis & aliis possent nobis, regno nostro, & regni nostri Incolis verisimiliter provenire, pro assecuratione regni nostri accessimus ad confinium regni utriusque, pluries mandantes eidem Johanni tunc Regi Scotiae, quod ad certa loca in confinio ad nos accederet, super praemissis et aliis, pro statu, tranquillitate et pace utriusque regni assecurationem facturus, et alia per nos et Consilium nostrum sibi expedienda auditurus, et super hiis et ea contingentibus justitiam recepturus: Qui spretis mandatis nostris, contumaciter in sua persistens perfidia, ad bellicos apparatus cum Episcopis et Clericis, Comitibus, Baronibus regni Scotiae, ac etiam aliis exteris conductitiis, contra nos, regnum nostrum et Incolas regni nostri hostiliter se convertens accinxit, et ad hostiles aggressus et incursus procedens regnum nostrum invasit; quasdam villas regni nostri Angliae per se et suos depraedatus est, easque vasiavit incendio; homines nostros interfecit, et nonnullis Nautis nostris per eos peremptis, naves hominum nostrorum regni Angliae comburi fecit: Et e vestigio redditis nobis homagio et fidelitate per Regem Scotiae, tam pro se quam pro aliis quibuscunque regni sui Incolis, per verba effectum diffidentiae exprimentia, Comitatus nostros Northumbriae, Cumbriae, et Westmorlandiae regni nostri Angliae, congregato ingenti exercitu, hosiiliter per se et suos invasit, stragem innumeram hominum nostrorum, incendia Monasteriorum, Ecclesiarum et Villarum inhumane perpetrando, et patriam undique depopulando, infantes in cunis, mulieres in puerperio decubantes immisericordi et atroci saevitia trucidarunt; et quod auditu horrendum est, a nonnullis mulieribus mamillas atrociter absciderunt; parvos Clericulos primas literas et Grammaticam addiscentes ad numerum circiter ducentorum in Scholis existentes, obstructis hostiis Scolarum, igne supposito concremarunt. Nosque cernentes tot dampna, opprobria, facinora et injurias in exhaeredationem nostram et destructionem populi regni nostri proditionaliter irrogari; Nec volentes ration juramenti, quod ad conservationem jurium Coronae regni nostri sumus astricti, tam execranda et nefanda facinora ulterius tolerare, nec jura nostra relinquere indefensa, cum idem Johannes et gens Scotorum nostri Subditi per leges se justificari minime permisissent, ipso regno Scotiae, quod a longissimis temporibus, sicut superius exprimitur, nobis et progenitoribus nostris feudale extitit ex causis praemissis, commisso deinde bello juxta leges et consuetudines regni nostri contra eos de consilio Procerum et Magnatum nostrorum vadiato, contra dictum Johannem et gentem Scotorum vires potentiae nostrae extendimus, prout de jure nobis licuit; et processimus contra ipsos tanquam notorie proditores, contumaces, et publicos hosts nostros. Subacto itaque regno Scotiae jure proprietatis nostrae ditioni, praefatus Johannes Rex Scotiae ipsum regnum Scotiae, quatinus de facto tenuit, sponte, pure et absolute reddidit in manum nostram; proditiones et scelera memorata coram nobis et Proceribus regni nostri publice recognoscens. Quo peracto, Praelati, Comites, Barones, Nobiles et Communitates regni Scotiae quos ad pacem nostram Regiam suscepimus, subsequenter homagia et fidelitates nobis tanquam immediato et proprio Domino ejusdem regni Scotiae fecerunt, ac etiam praestiterunt. Ac redditis nobis ejusdem regni Civitatibus, Villis, Castris, Munitionibus, et caeteris locis omnibus ad dictum regnum spectantibus, Officiales nostros et Ministros ad regimen ejusdem regni Scotiae praefecimus jure nostro. Cum{que} Iure pleni dominii in possessione ejusdem regni existente dinoscamur, omittere non possumus nec debemus, quin insolentiam subditorum nostrorum rebellium, si quos invenerimus, praeeminentia Regia, prout justum fuerit et expedire viderimus, reprimamus. Quia vero ex praemissis et aliis constat evidenter et notorium existit, quod praelibatum regnum Scotiae tam ration proprietatis quam possessionis ad nos pertinet pleno jure, nec quicquam fecerimus vel caverimus scripto vel facto, sicuti nec possemus, per quae juri vel possessioni praedictis debeat aliqualiter derogari; Sanctitati vestrae humiliter supplicamus, quatinus praemissa provida meditatione pensantes, ex illis vestri motum animi dignemini informare, suggestionibus contrariis aemulorum in hac parte vobis factis fidem si placet nullatenus adhibendo, quinimo statum nostrum et jura nostra Regia supradicta habere velitis, si placet, paternis affectibus commendata. Conservet vos Altissimus ad Regimen Ecclesiae suae sanctae per tempora prospera & longaeva. Dat. apud Kemeseye septimo die Maii, Anno Domini 1301. & regni nostri vicesimonono.

Quantum vero ad hoc, quod petivit Papa, quod si Rex Angliae jus haberet in regno Scotiae, vel in aliqua ejus parte, Procuratores et instructos mitteret, et fieret ei justitiae complementum. Rex per se noluit, sed hoc commisit Comitibus, et aliis terrae Proceribus, qui super haec Domino Papae hujus tenoris literas, rescripserunt: or as he elsewhere expresseth it, Concordati itaque Rex & Barones, ordinaverunt Domino Papae elegantem Epistolam, signatam centum Sigillis, pe • itoriam, ut jus Anglorum in regno Scotiae ab initio habitum, juste protegeret, et falsis suggestionibus perjuratorum Scotorum aurem minime inclinaret.

SAnctissimo in Christo Patri, Domino Bonifacio, divina providentia Sanctae Romanae ac universalis Ecclesiae Summo Pontifici, sui devoti filii, Johannes Comes Warenn. Thomas Comes Lancastriae, Radulphus de Monte Hermeti Comes Gloucestriae & Hertfordiae, Humfridus de Bohun Comes Hereford. & Essex. & Constabularius Angliae, Rogerius Bigot Comes Norff. & Marescallus Angliae, Guido Comes Warwic. &c. (to the number of 100 Earls, Barons and Great men.) Devota pedum oscula beatorum, &c. Sancta Romana mater Ecclesia, per cujus ministerium fides Catholica in suis actibus cum ea, ut firmiter credimus & tenemus, maturitate procedit, quod nulli praejudicare, sed singulorum jura conservari velit illaesa. Sane covocato nuper per Serenissimum Dominum nostrum Edwardum Dei gratia Regem Angliae illustrem, Parliamento apud Lincolniam generali, idem Dominus noster quasdam literas Apostolicas, quas super certis negotiis conditionem & statum regni ex vestra parte receperat, in medio exhiberi ac seriose nobis fecit exponi. Quibus auditis et diligentius intellectis, tam sensibus nostris admiranda, quam hact • nus inaudita in eis audivimus contineri. Scimus enim, pater sanctissime, et est notorium in partibus nostris, ac nonnullis aliis non ignotum, quod a prima institution regni Angliae, Reges ejusdem regni, tam temporibus Britonum quam Anglorum, superius et directum Dominium regni Scotiae habuerunt in possessione, vel Capitanei superioritatis et recti dominii ipsius Scotiae successivis temporibus extiterunt, nec ullis temporibus ipsum regnum in temporalibus pertinuit vel pertinet, quovis jure, ad Ecclesiam vestram supradictam. Quinimo idem regnum Scotiae progenitoribus dicti Regis nostri, Regibus Angliae, atque sibi feodale extitit ab antiquo; nec etiam Reges Scotorum et regnum aliis quam Regibus Angliae subfuerunt vel subjici consueverunt. Neque Reges Angliae super juribus suis in regno praedicto, aut aliis suis temporibus, coram aliquo judice Ecclesiastico vel seculari ex praeeminentia status suae Regiae dignitatis, et consuetudinis cunctis temporibus irrefragabiliter observatae, responderunt, aut respondere debebant. Vnde habito tractatu et deliberatione diligenti super contentis in literis vestris memoratis, communis, concors et unanimis omnium nostrum et singulorum consensus fuit, est, et erit inconcusse, Deo propitio in futurum, quod praefatus Dominus noster Rex super juribus regni Scotiae▪ aut aliis suis temporalibus nullatenus respondeat judicialiter coram vobis, nec judicium suheat quoquo modo, aut jura sua praedicta in dubium quaestionis deducat, nec ad praesentiam vestram Procuratores aut Nuncios ad hoc mittat; praecipue cum praemissa cederent manifest in exhaeredationem juris Coronae regni Angliae et Regiae dignitatis, ac subversionem status ejusdem regni notoriam, necnon in praejudicium libertatis, consuetudinum, et legum paternarum, ad quarum observationem et defensionem ex devito praestiti juramenti astringimur, et quae manu tenebimus toto posse, totisque viribus cum Dei auxilio defendemus. Nec etiam permittimus, nec aliqualiter permittemus, sicut non possumus nec debemus, praemissa jam insolita, indebita, praejudicialia, et alias inaudita, praelibatum Dominum nostrum Regem, etiam si vellet facere, seu modo quolibet attemptare. Quocirca Sanctitati vestrae reverenter et humiliter supplicamus, quatenus eundem Dominum nostrum Regem, qui inter alios Principes orbis terrae Catholicum se exhibet et Romanae Ecclesiae devotum, jura sua, et libertates, et consuetudines, et leges praedictas, absque diminutione et inquietudine pacifice possidere, ac illibata persistere benignius permittatis. In cujus rei testimonium sigilla nostra, tam pro nobis quam pro tota Communitate praedicti regni Angliae, praesentibus sunt appensa. Datis & actis Lincolniae Anno Domini 1301.

This memorable Epistle of the Earls, Barons, Great men, and Commons of England, sealed with one hundred of their seals, together with the premised Epistle in the Kings name, unanimously agreed and sent to the Pope in a full and famous Parliament specially summoned upon this occasion, is 1. A most remarkable evidence of the King of England's ancient indubitable Right to, and Sovereign Dominion over the Kingdom and Kings of Scotland in all ages. 2ly. An irrefragable refutation of this Popes pretended Claim, Title to, and Sovereignty over it. 3ly. A pregnant proof of his usuerped Antimonarchical Innovation, in summoning the King of England to declare and defend his Title to it before his Papal Tribunal. 4ly. A magnanimous resolute Protestation against his Antichristian claim, judicially to determine the Right or Title of our Kings or other Princes to their Crowns or Temporal Dominions. 5ly. A clear demonstration of their admirable prudence in opposing this Antichristian Popes endeavored Usurpations over the Kingdoms, Crowns, Kings of England and Scotland, with so much deliberation, resolution, magnanimity and unanimity, which they endeavored with greatest care to perpetuate to posterity, as a president for all succeeding Parliaments and Peers upon the like occasions.

How and by what means, degrees, and for what ends the precedent Bulls of Pope Boniface were procured, by the confederacy of the Kings of France, Scotland, & Scots, this memorable Record thereof (which I found in two several Rolls in the White Tower, compiled upon the like occasion in the reign of King Edward the 3d. by advice of his Council, and represented to the Pope) will inform us; which I shall here insert, as worthy public view, relating wholly to these Transactions by his Grandfather King Edward the 1.

Infrascriptae sunt tres viae quibus Francorum Rex & gentes Scotiae instabant erga Bonifacium Papam 8. ad inchoandum processum contra E. quondam Regem Angliae, Avum Domini nostri Regis, ad fines inferius contentos.

INprimis, instabant erga dictum Papam pro cognition habenda in Curia Romana via processus arbitralis, contra Regem Angliae praedictum, super juribus dictam terram Scotiae tangentibus, et super attemptatis per dictum Regem Angliae et suos contra hujusmodi jura terrae praedictae, et contra conventiones treugarum inter dictos Angliae et Franciae Reges pro ipsis et eorum subditis et confederatis initarum Anno gratia 1297. videlicet, super homicidiis, incendiis, et terrarum surpristis, rapinis, et aliis dampnis per ipsum Regem Angliae et suos datis gentibus dictae terrae Scotiae treugis durantibus supradictis. Et specialiter super corruptelis et defectibus dictae terrae Scotiae praedicto Papae denunciatis ex parte dicti Franciae Regis, et gentium terrae Scotiae praedictae, contra jura, leges et consuetudines in foro seculari in regno Angliae observata; ac etiam super erroribus, iniquitatibus et nullitatibus ex parte dicti Franciae Regis et gentium Scotiae praedictarum propositis contra processus factos per dictum Regem Angliae et Curiam suam, et contra judicia lata in Curia sua praedicta pro ipso Rege Angliae contra Regem et gentem terrae Scotiae praedictae, super jure quocunque tam antiquo quam novo dicto Regi Angliae pertinente in terra Scotiae supradicta. Et hoc fieri petebant virtute quorundam compromissorum sactorum in dictum Papam, tanquam in privatam personam et Benedictum Gaitanum, per dictorum Angliae et Franciae Regum Procuratores, super omnibus guerris et dissentionibus, causis, quaestionibus, actionibus realibus et personalibus, &c. ac etiam virtute treugarum praedictarum, et cujusdam confederationis initae Anno gratiae 1295. inter dictum Franciae Regem ex una parte, et Regem et gentes dictae terrae Scotiae ex altera, contra dictum Regem Angliae et nationem Anglicanam.

Item, quando illa via expedire non poterant, propter rations & causas per dictum Angliae Regem & Consiliarios • jus ordinat as, & coram dicto Papa per dicti Angliae Regis Procuratores propositas, instabant pro cognition via ordinarii processus in dicta Romana Curia habenda contra Regem Angliae praedictum, super hujusmodi juribus terrae Scotiae, et caeteris omnibus attemptatis supradictis. Et hoc fieri petebant virtute Superioritatis et directi dominii, quae suggerebant dicto Papae ad Ecclesiam Romanam pertinere in temporalibus regni Scotiae praedictae, prout in Bulla dicti Papae praedicto Regi Angliae inde directae, plenius continetur.

Item, quando illa via expedire non poterant, propter rations et causas contentas in literis per Comites et Barones, et alios Nobiles regni Angliae dicto Papae directis, respondendo pro dicto Rege Angliae ad defensionem juris Regii et Coronae praedictae, ad quaedam ex contentis in Bulla supradicta, instabant pro cognition habenda loco quo super via processus ordinarii super homicidiis, et Ecclesiarum et domorum Religiosarum incendiis, et omnibus dampnis datis per dictum Regem Angliae et suos Episcopis, et aliis personis Ecclesiasticis terrae Scotiae praedictae. Et hoc fieri petebant virtute Superioritatis quam dictus Papa habuit in personis Ecclesiasticis et rebus Spiritualibus terrae Scotiae praedictae: Et alibi super omnibus guerris in terris quibuscunque inter Regem Angliae et suos subditos, confederatos et adjutores ex una parte, et alios quoscunque Christianos ex altera inchoatis, ad destructionem sanguinis Christiani, et succursus Terrae Sanctae impedimentum, prout in supplicationibus, denunciationibus, accusationibus, et querelis dicto Papae factis et delatis ex parte dicti Franciae Regis, et gentium terrae Scotiae praedictae, contra dictum Regem Angliae et suos, ab anno gratiae 1297. finiente, usque ad mensem Decembris anno 1302. plenius apparet.

Fines ad quos processum erat per tres vias praedictas.

Infrascripti sunt fines ad quos dictus Franciae Rex, & gentes terrae Scotiae praedictae, instabant erga dictum Papam pro cognition habenda in Curia Romana super praemissis, et pro sententia seu arbitrio ferend. et executioni censura Ecclesiastica demandand.

INprimis, ad compellendum dictum Regem Angliae ad supersedendum in guerra sua contra inimicos suos inchoata.

Item, non solum ad annullandum omnes hujusmodi processus factos per dictum Regem Angliae et Curiam suam, ad declarandum Superioritatam immediatam quam idem Avus habuit et habere debuit ration forisfacturae Domini Johannes de Balliolo quondam Regis Scotiae, propter consederationem initam inter ipsum Regem Scotiae ex una parte, et P. Francorum Regem tunc inimicum Regis Angliae ex altera; una cum ceteris forisfacturae causis alias plenius exprimendis; sed etiam ad annullandum omnes processus per dictum Regem Angliae factos ad declarandum et superius dominium, quod ipse Rex Angliae et ejus antecessores Angliae Reges jure haereditario habuerunt in terra Scotiae praedicta.

Item, ad roborandam confederationem quondam initam inter ipsum Francorum Regem ex una parte, et dictum Dominum Johannem de Balliolo, ac Praelatos et Nobiles, et Vniversitates et Communitates Civitatum et Villarum dicti regni Scotiae, pro ipsis et eorum haeredibus et successoribus ex altera. Et etiam ad includendum dictum Dominum Johannem et caeteros omnes terrae Scotiae praedictos in treugis inter dictos Angliae et Franciae Reges initis pro ipsis et eorum haeredibus, subditis, et confaederatis ad fines infrascriptos.

Item, ad sustinendum Praelatos et Nobiles, ac alios supradictos dictae terrae Scotiae in libertate in secretis tractatibus eis promissa.

Item, ad adquirendum dictis Praelatis et Nobilibus ac caeteris omnibus incolis dicti regni Scotiae, damna passis per Angliae Regem et suos durantibus treugis supradictis, et eidem Francorum Regi hujusmodi damna passorum nomine, Actionem contra Regem Angliae et suos, ad aestimationem damnorum praedictorum.

Item, ad adquirendum eidem Francorum Regi et subditis suis et confaederatis, vias et coleres intrandi regnum Angliae, ac caeteras terras Domino Regi Angliae subjectas, et ad complendum quasdam ordinationes factas contra nationem Anglicanam, ad finem universalis exhaeredationis et distructionis dicti Regis Angliae et nationis Anglicanae praedictae, per Excommunicationis et Interdicti sententias, et per Crucesignationem, et invocationem brachii secularis. Quas quidem ordinationes et confaederationes dictus Avus et ejus Conflliarii magis timere solebant inter caetera omnia pericula nationi Angliae imminentia, et contra quas magis laborabant remedia adhibere, ordinando, prosequendo et ad finem contrarium judicialiter et extrajudicialiter operando a tempore quo ipsis constabat de effectu finali proditionis, propter quam T. de Turbervill. erat suspensus, prout in dictis processibus & aliis, ac Procuratorum & Nunciorum ipsius Avi credentiis & Summis Pontificibus & Franciae Regi expositis, & in aliis tractatibus literis & memorandis, & Nobilium regni Angliae responsionibus super hiis factis plenius continetur. (Of which I found sundry Records and Memorials in the White Tower Chapel.)

Suprascripta oftenduntur ad praesens ad finem, quod confideratis literis Apostolicis et literis Francorum Regis dicto Domino nostro nuper directis, et articulis credentiarum Nunciorum eorundem dicto Domino nostro expositis, si appareat quod hujusmodi articuli tendant ad aliquem finem ex suprascriptis, vel ad aliquem alium similem in effectu, idem Dominus noster et ejus Consiliarii uti valeant defensionibus juris et facti, per Avum suum et ejus Consiliarios quondam ordinatis et observatis, contra pericula imminentia ipsis et Nationi Anglicanae in praemissis, • uousque defensiones meliores inveniantur.

Item, ad finem quod Nobiles regni Angliae, et Procuratores Communitatis Subditorum regni praedicti, admittantur per ipsum Dominum Regem ad hujusmodi defensiones proponend. prout eorum antecessores ab Avo dicti Domini nostri erant admissi. Et quod Consiliarii et Nuncii ipsius Domini nostri consilie et auxilio eis diligenter assistant, sub forma tempore Avi sui praedicti observata.

Item, ad quaedam alia facienda et ipsorum nomina proponenda et prosequenda, quae ex certis causis alias sunt secretius exprimenda.

I likewise found two other Records in the White Tower Chapel, relating to and seconding the premises, in nature of a Popular Petition to the Kings Chancellor, thus relating all the proceedings in this affair.

Cancellario Domini nostri Regis;

Ista Petitio est popularis, facta ad prosecutionem quorundam Nautarum dampna passarum per inimicos nationis Angliae.

Quia pro certis causis contentis in Rotulo signato per B. & ex aliis causis de quibus apparet in Rotulo de defensionibus et remediis contra tres vias procedendi signatos per B. videbatur Avo Domini nostri et ejus Consiliariis, quod dampnosum et periculosum esse poterit Episcopis et aliis personis Ecclesiasticis proponere aliqua tendentia ad declinand. cognitionem Domini Bonifacii quondam Papae 8. inchoatam ad instantiam Franc. Regis & confaederatorum suorum terrae Scotiae, & aliunde servire Coronae Angliae in contingentibus terram Scotiae praedictae, virtute compromissi in ipsum Papam sanciti per Procuratores Regum praedictorum; Et specialiter aliqua tendentia ad justificand. guerram dicti Regis Angliae contra gentes terrae Scotiae praedictae, & ad continuand. guerram supradictam, Dominus Robertus de Burghersech constitutus erat Procurator. dicti Regis Angliae ad proponend. Articulum contentum in Cedula praesentibus annexo, & alios articulos, tendentes non solum ad justificand. guerram praedictam, et etiam ad ipsam confirmand. contra rebels suos in terra Scotiae supradictae, et ad retinend. dictam terram Scotiae perpetuo et immediate annexam Coronae Angliae, et patrimonio Regum Angliae incorporatum, ita quod nunquam poni poterat extra manus Regum Angliae praedictorum, nec a dicta Corona segregari.

Item, quia postquam ad instantiam Procuratorum dicti Regis Franciae & confaederatorum suorum terrae Scotiae praedictae, dicto Papae suggerentium, non solum superioritatem terrae Scotiae in spiritualibus dictae terrae set etiam in temporalibus ad Ecclesiam Romanam pertinere, processus per dictum Papam contra dictum Regem Angliae erat inchoat. ad finem ipsum compellendi per excommunicationis et interdicti sententias ad supersedend. in guerra sua contra Scotos praedictos, necnon ad annullandum omnia judicia per Curiam Angliae lata contra dictos Scotos super corporum et bonorum forisfactura, sed etiam ad restituend. dictis Scotis emnes eorum terras per ipsum Regem Angliae et suos, tam tempore guerrae, quam treugarum occupatas, et ad satisfaciend. eis de omnibus dampnis eis datis tempore treugarum praedictarum, necnon ad privand. ipsum Regem Angliae omnimoda superioritate quam habuit in terrae Scotiae, et ad alios fines contentos in dicto Rotulo signato per B. Videbatur dicto Regi Angliae et ejus Confiliariis, quod dampnosum et periculosum esse poterit non solum Episcopis et caeteris personis Ecclesiasticis regni Angliae, set etiam sivi assumere. Vnde per ordinationem Consilit in Parliamento Lincoln. Anno Gratiae Millesimo Trecentissimo, omnes Comites et Barones, et caeteri Noviles dicti Regi Angliae ibidem praesentes, ipsorum nomine et totius Communitatis regni proedicti dictum onus assumpserunt, ut apparet per eorum literas dicto Papae directas sub sigillo eorundem, et contentas in dicto Rotulo signato per B.

Item, quia Anno Gratiae 1301. quando Franc. Rex & ejus confaederati tantum confidebant de solitis singularitate & dissensione, & aliis Consuetudinibus quarundam gentium nationis Anglicanae, et aliarum terrarum Coronae Angliae annexarum, et specialiter de assensu seu conniventia quarundam personarum aliàs secretius nominandarum, quod noluerunt consentire ulteriori prorogationi treugarum inter ipsos et Regem Angliae praedictum, nisi dicti Scoti includerentur in dictis treugis, tanquam Francorum Regis confaederati, & Comites & caeteri dicti Regis Angliae confederati de terris Flandr. Barr. & Burgund. exciperentur a Treugis supradictis, prout per literas Francorum Regis super hiis treugis factas, Anno 1302. & nunciorum & procuratorum dicti Regis Angliae tractatus & excusationes plenius apparet.

Item, Quia Episcopy & alii solempnes nuncii & procuratores dicti Regis Angliae per quos & alii ipsius Consiliarii, de quorum Consilio & ordination compromissum fuit in Papam Bonifacium 8. super guerris & discordiis, &c. duae primae viae tractandi et procedendi coram dicto Papa & aliis ad pacem reformand. inter dictos Angliae & Franc. Reges et eorum subditos quondam ordinatae fuerunt, & per septennium et amplius continuatae, et informationes factae dicto Papae & Cardinalibus, & aliis Domini Papae nunciis super hujusmodi guerrarum materia, et super hiis petita erant remedia primis duabus viis supradictis, in tantum reprebensi fuerunt non solum per dictum Papam, set etiam per homines Nationis Angliae, et specialiter per quosdam conquerentes de dampnis & gravaminibus eis datis durantibus treugis, tractatibus, et processibus morofis supradictis, non solum in laboribus et expensis, set etiam onerosis et Custumarum impositionibus insolitis.

Item, dicti Episcopy & caeteri praedicti tantum timebant hujusmodi conquerentium comminaciones et guerras, resistentias & rebelliones quae ex praemissis potuerunt in Angliam more solito provenire; et quia duae primae viae praedictae adeo erat desperatae, ad tollendam principalem materiam guerrarum Scotorum & aliorum inimicorum Nationis Anglicanae, seu impossibiles videbantur omnibus notitiam habentibus materiae supradictae, et conditionum personarum praestancium dictis inimicis auxilium & favorem contra rationem praedictam, & contra incolas terrarum Coronae Angliae annexarum dictae Nationi adhaerentes, & eorum confaederatos, adjutores & amicos. Et quod via denunciationis vel quaerelae ration peccati procedere oporteret, contra inimicos praedictos. Et quod hujusmodi via denunciationis vel querelae tantum erat odiosa in Curia Romana et alibi, et periculosa esset personis Ecclesiastieis, et Comitibus et aliis Nobilibus regni Angliae pro remediis necessariis impetrandis contra dictos inimicos prosequentibus, quod nullus ipsorum audebat onera officii Procur. et Nuncii assumere in praemissis; (Whereupon) Procuratores Nautarum Portuum regni Angliae, et aliarum terrarum & Insularum Coronae Angliae annexarum, assumpserunt de ordination dicti Regis Angliae et ejus Consilii, onus defensionis Iurium Coronae Angliae in praemissis contra dictae Nationis Angliae inimicos, et eorum adjutores et confaederatos, via denunciationis et quaerelae, coram quibusdam Cardinalibus per Dominum Papam Bonifaciam assignatis hujusmodi guerrarum materiam in scriptis proponendo, et dictis inimicis praedictam materiam imponendo, unà cum passagii transmarini impedimentis, & aliis dampnis quampluribus dicto Regi Angliae & suis per dictos inimicos praestitis & illatis per 17 Annos & amplius, contra protectionem Sedis Apostolicae ipsi Regi Angliae et suis ration crucesignationis concessam, et in dictae Sedis contemptum, et totius Christianitatis praejudicium. Ac dictus Dominus Papa ad hujusmodi Procuratorum instantiam, contra dictum Francorum Regem et suos super propositis contra ipsos inimicos, ration peccati inchoavit processum Mense Decembris, Anno 1302. Cujus virtute, dictus Rex Franc. excommunicatus erat, et regnum suum interdictum, ante diem Sancti Johannes Baptistae proximo sequentem. Et eodem die 〈◊〉 erat per dictum Franc. Regem et Praelatos et Nobiles regni sui praedicti a • hujusmodi Excommunicationis et Interdicti sententiis ad Generale Concilium, ad praesentationem Domini Willielmi de Neugaretto et aliorum dennnciantium Crimen Haeresis et alia crimina contra Papam praedictum; de fine vero dicti processus nichil dicendum est ad praesens ex causa.

Item, dicti Nautae à tempore mortis dicti Papae Bonifacii extra adeo singulares fuerunt, negligentes & remissi ad prosequend. coram Summis Pontificibus via denunciationis & querelae, ad finem resumendi & continuandi processum supradictum, vel inchoandi similem in effectu contra dictae Nationis Anglicanae inimicos, et eorum haeredes, confederatos & adjutores, quod ex hujusmodi eorum singularitate & negligentia, dictae Nationis inimici audaciam sumentes insurgendi, & tam in terra quam in mare guerras movendi contra gentes Nationis praedictae, et incolas terrarum, Insularum Coronae Angliae annexarum, ex quibus mala infinita pervenerunt, tàm in personis quàm in bonis Gentium praedictarum, et adhuc provenire non cessant.

Placeat Paternitati vestrae reverendae, instare erga Dominum nostrum Regem & ejus Consilium, quod mandetur dictis Nautis, quod constituent Procuratores sufficientes ad prosequendum coram Summo Pontifice & ejus Nunciis in Anglia tunc praesentibus ante ipsorum recessum, vel saltem unius eorundem, ad finem resumpsionis & continuationis processus supradicti, & ad alios fines per dicti Domini nostri Consilium ordinand. & specialiter ad duos fines vel tres alias secretius exprimendos ex causa.

I shall conclude this History, with Polydor Virgil's Narrative. Boniface Pontifex à Scotis precibus fatigatus, et subiratus, quod Edwardo Balliolo filio Johannes non essent restitutae possessiones, quas ill in Angliae habebat, interdixit Edwardo Regi, ne amplius post haec Scotos bello vexaret, quod id regnum antea in Romani Pontificis fidem et potestatem a Scotis ipsis permissum fuisset, et ideo asserebat, sibi soli integrum esse cuicunque liberet dare auferrebe: Edwardus accepto Pontificis rescripto, habuit primo quoque tempore Principum Concilium, de eaque re mature consuluit: postea, tam per literas quam per Nuncios Pontificem docuit, jus proprietatis terrae Scotiae ad se pertinere, secum{que} facere, et propterea non passurū se eo perperam privari. His cognitis Boniface statim refrixit, ut scil. si pertinacius contenderet, ne inhoneste causa caderet. And so the imperious vapouring Bulls, and claims of this usurping Pope to the right and dominion of the Realm of Scotland, vanished into smoke; and King Edward vigorously pursuing his declared right thereunto, In festo Pentecostes finitis Treugis quae cum Scotis initae fuerunt, Rex contra festum Sa • cti Johannes Baptistae in Scotiam proficiscitur exercitu adunato, & in Scotia denique hiemavit.

After the Parliament held at Lincoln, and the premised Letters of the King and Nobles sent to Pope Boniface concerning his Sovereign dominion over Scotland; the King writ and sent this complemental Letter of thanks to him for his great favor (in granting him a Disme for the pretended relief of the Holy Land, as I conjecture) and to desire him speedily to complete and put a final end to all remaining differences between the French King and him for the common good of the whole Christian Repuplick; (which the Pope delaved for his own private ends;) for which end he formerly and now again dispatched several Ambassadors and Proctors to him therein nominated.

SAnctissimo in Christo Patri B. &c. Edwardus &c. Quantae mansuetudinis gratiae & quo liberalitatis munere nos fueritis hactenus prosecuti, non possumus esse immemores; nam quanto illud perspicaciori intuitu contemplamur, tanto nostris intellectibus altius se extollit, & in ejus consideratione Deo & vobis exinde laudes referimus pleniores. Dum itaque in mente revolvimus continuatas liberalitates et promptas quibu • non pluries visitastis, et inter caetera munificentiam illam magnam per dilectum Clericum nostrum Ger. Archidiaconum Rych, nobis nuper ex parte vestra delatam, qua nos liberaliter honorastis, quantum vobis astringimur et tenemur nequivimus exprimere, neque sufficimus, Vt condignas super hoc vobis gratias exolvamus, set pro illis superna clementia inestimabilis boni vobis premium recompenset. Caeterum finem et exitum negotii reformationis pacis quod est inter Regem Franciae et Nos, quod adhuc pendere dignoscitur coram vobis, pro quo aliàs solempnes Nuncios nostros ad praesentiam vestram transmisimus, & pro quo etiam dilectos & fideles nostros Walterum Coventr. & Litchf. Episcopum, Amadeum Comitem Sabaudiae, Ottonem de Grandissono, Militem, & praedictum Archidiaconum, Procuratores & Nuncios nostros ad vos mittimus iterato, desiderabiliter expectantes Sanctitati vestrae omni prece qua possumus supplicamus, quatinus eosdem Nuncios, paternis affectibus recommendatos habentes, sic si placet circa expeditionem finalem & consummationem ipsius negotii curam sollicitam dignemini adhibere, quod pro bono & utilitate totius Reipublicae Christianae, ad prosperum et optatum divina cooperante clementia perducatur effectum. Credentes, si placet, quae praefati Nunci • , vel tres ex ipsis, ex parte nostra vestrae beatitudini viva voice exponenda duxerint in praemissis. Conservet &c. Dat apud Glasgu 24 die Augusti.

He likewise issued and sent this Patent of Procuration by them to the Pope, to put an end to this long-deferred Treaty of Peace.

SAnctissimo in Christo Patri Domino B. Divina providentia, &c. Edwardus, &c. Devota Pedum oscula Beatorum. Super expeditione negotii reformationis Pacis inter magnificum Prin • ipem Regem Franciae & Nos, juxta formam vestrae pronunciationis virtute compromissi per dictum Regem & nos in vos facti, dudum habitae seu prolatae nunc author Domino finaliter terminandi, dilectos & fideles nostros Walterum Coventr. & Litchfelden. Episcopum, & Nobiles viros Amadeum Comitem Saba • diae, Ottonem de Grandissono Militem, & Ger. Archidiaconum Richmund, Procaratores & Nuncios nostros ad vestrae sanctitatis praesentiam destinantes; Damus eis et concedimus generalem, plenam et liberam tenore praesentium potestatem et speciale Mandatum petendi, audiendi, recipiendi & acceptandi complementum, perfectionem, ac totalem consummationem pronunciationis ac reformationis praedictarum, & omnia alia & singula quae super reformatione Pacis praedictae, ac etiam super omnibus Guerris, discordiis, litibus, controversiiis, causis, quaestionibus, damnis et injuriis, petitionibus et actionibus realibus et personalibus atque mi • tis, quae fuerunt et sunt, vel esse possent inter praedictum Regem Franciae et nos occasion quacunque, et praemissa quoquo modo tangentibus vestra providentia duxerit arbitranda, laudanda, diffinienda, arbitraliter sententianda, praecipienda, ordinanda, disponenda, pronuncianda, addenda, minuenda, corrigenda, interpretanda seu declaranda, ac ea omologandi, roborandi, et valla • diper juramentu •• in animam nostram praestandum; Nec non tractandi, paciscendi, co • coroa • di, et etiam transigendi, et omni alia et singula faciendi quae ad plenam pacem et concordiam, ac pacis et concordiae omniumque praedictorum perfectiunem et consummationem, quoquo modo pertinent et poterunt pertinere, et quae nos faceremus vel facere possemus, si praesentes essemus, etiamsi ea vel eorum aliquod mandatum exigant, vel exigat speciale. Volumus insuper & concedimus, quod tres ex ipsis, si forsan ipsos quatuor insimul ad hoc concurrere non contingat, plenam, generalem, & liberam habeant in praemissis omnibus & singulis potestatem. Promittentes nichilominus, Nos ratum & firmum perpetuo habituros quicquid per praedictos Episcopum, Comitem, Militem & Archidiaconum, aut tres ex ipsis, si ipsi quatuor ad hoc ut praemittitur insimul non concurrant, petitum, acceptatum, omologatum, vallatum, aut aliàs factum fuerit in praemissis, & quolibet praemissorum. Super quibus etiam per nostras literas approbandis, tenendis, servandis atque complendis, nos et haeredes nostros & omnia bona nostra specialiter obligamus: Et haec Sanctitati vestrae significamus, & omnibus quorum interest, vel interesse potest aut poterit in futurum, per nostras patentes literas sigilli nostri munimine consignatas. Dat. apud Glascu, 24. die Augusti, Anno 1301. Regni vero nostri 29.

The King soon after for the hastier and speedier dispatch of this grand affair, and all other his businesses in the Court of Rome, (where nothing could then be obtained or speedily affected without Bribes and Pensions to the Roman Cardinals and other Officers) granted 4. Annuities of 50. Marks a year out of his Exchequer, payable at the Feasts of Easter and St. Michael to 4. of the principal swaying Cardinals, all of one date, thus recorded to posterity.

REX omnibus ad quos, &c. salutem. Attendentes affectionis sinceritatem et diligentiae sollicitudinem quas venerabilem Patrem Lucam de Flisco, Sanctae Mariae in via lata Diaconum Cardinalem, Consanguineum & amicum nostrum Carissimum erga Nos, et negotiorum nostrorum expeditionem gerere nobimus, et habere, quinquaginta Marcas sterlingorum annuatim per aequales portiones ad Scaccarium nostrum, videlicet in Festis Paschae & Sancti Michaelis percipiendas duximus concedendas. In cujus, &c. Dat apud Douy Pas 14. die Octobris.

Per breve de Privato Sigillo.

Consimiles literas habet Venerabilis Pater Dominus Petrus de Piperne, Sanctae Mariae novae Diaconus Cardinalis, amicus Regis Karissimus, de quinquaginta Marcis sterlingorum percipiendis ad Scaccarium praedictum in festis praedictis. Teste ut supra.

Per breve de Privato Sigillo.

Consimiles literas habet Venerabilis Pater Dominus Wilhelmus de Pergamo▪ Sancti Nicholai in Carcere Tulliano Diaconus Cardinalis, amicus noster Charissimus, de quinquaginta Marcis sterlingorum annuatim percipiendis ad Scaccarium praedictum in festis praedictis. Teste ut supra.

Consimiles literas habet Venerabilis Pater Franciscui, Sanctae Mariae in Cosmedyn Diaconus Cardinalis, et amicus Regis Karissimus, de quinquaginta Marcis sterlingorum annuatim percipiendis ad Scaccarium praedictum in festis praedictis. Teste ut supra.

Per breve de Privato Sigillo.

In a Bundle of Writs and Letters in the White Tower Chapel, I found this Writ of the King under the privy Seal to his Chancellor, to write Letters in his name to acquaint these Cardinals what Pensions he had granted them; and to direct other letters to them in usual form in his name, on the behalf of the Bishop of Chester, his Treasurer.

EDward par la grace de Dieu Roy Dengleterre, Seigneur Dirland, & Ducs Daquitaine, a nostre chere Clerc, et feal, Johan de Langeton nostre Chanceler, saluz. Pur ce qe Levesque de Cestre nostre Tresorier, irra prochainement a la Court de Rome en nustre Message, et nous luy avonis grant nostre Protection et general Attorne pur luy et pur les Siens, qi vount oveuk luy, a durer par taunt de temps, come le dit Evesque voudra; Vous mandoms, qe sur ce, li facez aver nos lettres en duwe form. E pur ce qe Levesque ad a fair de nos lettres de priere tot ne y aloft il point all Apostoille, et a Cardinaux, et a aucuns autres de cele Court, pur sa besoigne proper; Vous mandoms, que vous lui facez aver all Apostoille, et as autres qil vous fera asavoir, bones et especieles tieles come Levesque voudra deviser, de sicome vous savez la desautes qe nous averoms de luy taunt come il est en ceu voyage et plus averioms de li, sil ne revensist tosi defaute. E pur ce qe le dit Evesque, le Counte de Savoye, Monseur Otto de Grauntson, & Lercediakne de Richemonde vount en nostr • Message all Apostoille, pur le besoigne dentre le Roy de France et nous fetes lor fair nos lettres overtes en lor nouns, sur tiele form, come nos Messages ount eu, qi y sont autre foiz alez; E come nous soioms avisez a doner seez a 4. Cardinaux; Les queux Lercediakne de Richem. vous fera assaver, a chescun 50. mark par an, nous voloms qe vous lor enfacez nos lettres tieles come autrefoiz ont este faitez a Cardinaux de semblable down. Don souz nostre prive Seal a Glasgu, le 25 jour de Augst, l'an de nostre Regne 29.

The Earl of Savoy, and Otto de Grandison, best acquainted with the state of the Kings affairs, and differences between him and the King of France, refusing to undertake this new Embassy and Procuration to the Pope, for the reasons premised, though oft times importuned thereunto by the King; he thereupon the next year authorized his other Proctors to proceed therein by this Writ.

SAnctissimo in Christo Patri Domino B. Divina Providentia Sanctae Romanae et universalis Ecclesiae Summo Pontifici, Edwardus ejusdem gratia Rex Angliae, Dominus Hiberniae, & Dux Acquitania, devota pedum oscula beatorum. Nuper sanctissime Pater ante terminum festivitatis Sancti Andreae Apostoli prox praeteritum, dilectos & fideles nostros Walterum Coventren. & Litchfelden. Episcopum, & nobiles viros Amadaeum Comitem Sabaeudiae, Ottonem de Grandissono Militem, & Magistrum Gerardum de Wyppeyns Archid. Richmund. ad vestrae Sanctitatis praesentiam providimus destinandos, quos simul vel saltem tres ex eis ad audiendum complementum, perfectionem ac totalem consummationem pronunciationis & reformationis pacis in negotio compromissi per magnificum Principem Regem Franciae & Nos in vos facti, juxta formam & continentiam ejusdem, Procuratores nostros & Nuncios fecimus speciales. Et licet supradictos Comitem & Militem, qui jus nostrum & statum negotii pro parte nostra praecipue noverunt, & aliàs Nuncii & Procuratores nostri in eodem negotio compromissi, (prout vestra novit Sanctitas) extiterunt, specialibus literis et Nunciis cum magna precum instantia, ad assumendum laborem ad vestram praesentiam accedendi, requisi verimus diligenter, ipsi tamen ob quamplures notabiles causas et evidentes rations ( expressed in the premised Records and Petition to the Chancellor) se in hac parte multipliciter excusarunt, prout jam de novo ad nostrum pervenit auditum. De quo tedio afficimur in immensum. Ne igitur vestra finalis pronunciatio in memorato compromissi negotio, quantum ad Nos attinet, propter ipsorum Comitis & Militis absentiam impediatur, quod absit, quomodolibet, vel etiam differatur, praelibatis Episcopo & Magistro Gerardo & utrique eorum in solidum; ita quod non sit melior conditio occupantis, ad audiendum pro nobis, & nostro nomine pronunciationem vestram, voluntatem & beneplacitum super hiis quae inter Regem Franciae & nos per vos, virtute compromissi praedicti restant pronuncianda vel etiam facienda, per alias nostras patentes literas potestatem nos noveritis commisisse. Conservet vos altissimus ad regimen Ecclesiae suae sanctae per tempora prospera & longaeva. Dat. apud Derlington quinto die Marcii, Anno Regni nostri 30.

But these Commissioners likewise delaying, or refusing to act any further therein, the King in September following, constituted and sent New Proxies to conclude this long-delayed business, by this Patent.

SAnctissimo in Christo Patri Domino B. Diviua Providentia Sacrosanctae Romanae & Universalis Ecclesiae, Summo Pontifici. Edwardus ejusdem gratia Rex Angliae, &c. devota pedum oscula beatorum. Super expeditione negotii reformationis pacis inter magnificum Principem Regem Franciae & nos juxta formam vestrae pronunciationis, virtute compromissi, per dictum Regem & nos in vos facti dudum habitae seu prolatae nunc author Domino finaliter terminandi, Religiosos viros fratres W. de Geinsburgh, & H. de Hertlepole de Ordine Fratrum Minorum, & dilectos Clericos nostros Magistros Johannem de Sancto Claro Canonicum Lond. & Philippum Martell Juris Civilis professorem, ac Willielmum de Dene Militem, Procuratores & Nuncios nostros ad vestrae Sanctitatis praesentiam destinantes; damus eis & quatuor vel tribus eorum, si eos simul adesse non contigerit, ac concedimus generalem, plenam et liberam tenore praesentium potestatem et speciale mandatum petendi, audiendi et recipiendi complementum, perfectionem, ac totalem consummationem pronunciationis et reformationis praedictum, et omnia alia et singula quae super reformatione pacis praedictae; ac etiam super omnibus guerris, discordiis, litibus, controversies, causis, questionibus, damnis, injuriis, petitionibus et actionibus realibus et personalibus atque mixtis, quae fuerunt, et sunt, vel esse possent inter praedictum Regem Franciae et nos, occasion quacunque, et premissa quoquomodo tangentibus, vestra providentia duxerit arbitranda, laudanda, diffinienda, arbitraliter sententianda, praecipienda, ordinanda, disponenda, pronuncianda, addenda, minuenda, corrigenda, interpretanda seu declaranda, et etiam omnia alia et singula faciendi, quae ad plenam pacem et concordiam, ac pacis et concordiae, omniumque praedictorum perfectionem et consummationem qucque modo pertinent et poterunt pertinere. Promittentes nichilominus nos ratum & firmum perpetuo habiturus quicquid per praedictos Fratres, Clericos & Militem, aut quatuor vel tres ipsorum petitum, receptum, actum, gestum, seu aliàs factum fuerit in praemissis & quolibet praemissorum, super quibus etiam per nostras literas approbandis, tenendis, servandis atque complendis nos & Heredes nostros, & omnia bona nostra specialiter obligamus. Et haec sanctitati vestrae significamus, & omnibus quorum interest, vel interesse potest aut poterit in futurum per nostras Patentes Literas sigilli nostri munimine consignatas. Dat apud Arundel 9 die Septembris, Anno Domini 1302. Regni vero nostri tricesimo.

What proceedings the Pope made in this Affair to the excommunicating of the King, and interdicting the Realm of France, you have heard before, and I shall hereafter more fully relate.

In the Bundles of Writs I discovered in the White Tower of Anno 29 E. 1. I found these ensuing at the Kings, or Parties Suites, for holding and prosecuting Suites for Goods, Chattles, Trespasses, Advowsons and Freeholds in Court Christian, against the Kings Crown, Dignity and Prohibitions.

Edwardus Dei gratia Rex Angliae, &c. Vic Suff. &c. Pone, &c. Johannem personam Ecclesiae de Tudenham, &c. ostensurus quare cum placita de Catallis & Debitis quae non sunt de Testamento vel Matrimonio ad nos et coronam et dignitatem nostram, et non ad alium pertineant in regno nostro; idem Johannes, &c. secutus est placitum in Curia Christianitatis de catallis et debitis Prioris Canonicorum de Thetford, quae non sunt de Testamento vel Matrimonio, in laesionem Coronae et dignitatis nostrae, et contra prohibitionem nostram. Teste meipso apud Glascou, 8 die Septembris, an. r. n. 29. Edwardus, &c. Vic. Suff. Pone, &c. Magistr. Johannem de Nassington seniorem; Quare, &c. (ut supra) tenuit placitum in Curia Christianitatis de catallis & debitis Jacobi de Mohune personam Ecclesiae de Brompton: quae non sunt, &c. in laesionem Coronae et dignitatis nostrae, &c. Pone etiam Willielmum de Roynene, Willielmum Haldeyn, Robertum de Mundesby, (and three others) quare secuti sunt idem placitum in eadem Curia contra prohibitionem nostrum. T. meipso apud Hereford, 26 die Aprilis, an. r. n. 29. Edwardus, &c. Vic. Glouc. &c. quod ponas Magistr. Rogerum de Stoke, quod sit, &c. ad respondend. Magistr. Radulpho de Leycestre, & Thomae de Mitcham, quare ipse simul cum Magistro Johanne de Eboricis persona Ecclesiae de Tredyngton secutus fuit (consimile) placitum in Curia Christianitatis contra prohibitionem nostram, &c. T. E. de Mekingham, 23 die Febr. an. r. n. 29. Vic. Not. &c. quod distringas Willielm. de Peterings per omnes terras & catalla, &c. ad respondend. Radulpho de Bedyngton, & Johanni de Eyleston; quare ipsi simul cum Magistr. Roberto de Candelbey, tenuerunt (consim.) placitum in Curia Christianitatis, &c. Et ad audiendum judicium suum de pluribus defaltis. T. J. de Metingham apud Ebor. 16 die Maii, an. r. n. 29. Vic. Ebor. &c. Si Robertus Ughtred, &c. pone, &c. Magistr. Johannem de Nassington, & Magistr. Johan. de Berenys, &c. ostensuri quare tenuerunt (consimile) placitum de catallis et debitis quae non sunt. Pone etiam Michaelem Chapeleyn, Johannem de Northaveron, Magist. Rogerum de Hoselerton, & Thomam de Hoselerton, quare secuti sunt idem placitum contra prohibitionem nostram, &c. T. meipso apud Aberford, 27 die Novembris, an. r. n. 29.

Edwardus, &c. Vic. Essex, si Rogerus de Gras, &c. Pone, &c. 1 Willielmum Atteforde personam Ecclesiae de parva Badowe, &c. ostensurus quare secutus est placitum in Curia Christianitatis de Advocationis Capellae beatae Mariae de parva Badowe contra prohibitionem nostram. Teste meipso apud Strivelyn. 8 die Octobr. Anno regni nostri 29.

Edwardus, &c. Vic. Linc. &c. Si Christiana West, &c. pone, &c. Magistr. Benedictum de Muchewell, & Robertum personam medietatis Ecclesiae de Stoks, &c. ostensuri, quare cum placita de Transgr. contra pacem nostram factis in regno notro, ad nos, &c. iidem Benedictus et Robertus tenuerunt placitum in Curia Christianitatis de hujusmodi Transgressionibus, in laesionem Coronae et dignitatis nostrae, et grave dampnum ipsius Christianae, et contra Prohibitionem nostram, &c. Teste meipso apud Newelham, 28 die Januarii, An. r. n. 29.

Edwardus, &c. Vic. Hereford, &c. Si Johannes fil. Adae de Marisco, &c. pone, &c. Richardum Episcopum Hereford, &c. ostensurus, quare tenuit placitum in Curia Christianitatis de Laico feodo praedicti Johannes in Proma Canonicorum contra prohibitionem nostram. Pone eciam, &c. Magistr. Robertum de Gloucestr. quare secutus est idem placitum in eadem Curia contra prohibitionem nostram. Teste meipso apud Linlinscu. 2. die Nov. An. r. n. 29.

But the principal Writs of this kind, and of greatest concernment this year, are those which concern the Earl of Lancaster (made by advise of the Kings Council, Nobles and others upon mature consideration) against John de Ferrers for prosecuting, and the Archbishop of Canterbury and his Commissaries, for holding Plea of sundry of his Castles, Manors, Villages and Freeholds in several Counties in Court Christian, against the Kings Prohibitions, which I found in the White Tower Chapel, issued under the Kings privy Seal, and after under his Great Seal by the Chancellor.

EDward par la grace de Dieu Roy Dengleterre, &c. a nostre chier Clerk & foial Johan de Langeton nostre Chancelier, saluz. Nous avoms resceu la form des lettres, qe vous et nostre Conseil a Everwyk avez ordene sur la busoigne qui touche la Conte de Lancastre nostre Neveu, dont nous vous mandasmes nadgires & lavoms monstree as Contes, Barons, et as autres bones gentz qui sont en nostre compeigne, & vous feisoms assavoir, quil nous semble, et a eux ausint, que la dite form est renable et feisable en cest cas; par quoy nous la vous renuoions et mandoms, qe vous facez nos lettres contenantz meisme la form, et les livres as gentz de dit nostre Neveu don souz nostre privy Seal a Pebles, le 10 jour Daugst, l'an de nostre regne vint & noevisme.

EDward, &c. a son chier & foial Johan de Fereres. Per ceo, qe nous avoms entendu qe vous, un plai de lai fee, dount la conissance apent purement a nostre Curt, suez en la Curt Christiene bers Thomas Conte de Lancastre, en grant prejudice de nous et de nostre Reaume, et en blemissement, de nostre Corone, e de nostre Dignity Royale; as queux sauver, meinteinir et garder vous estez tenuz e liez par le Serement qe vous nous aves fait; Vous mandoms e enjoignoms en la homage qe vous nous avez fait, e la foy qe vous nous devez, e la Serement avantdit, e sur forfeiture de quanque vous nous poez forfere, Qe vous par vous, ne par autre, le dit play ne suez en la Curt Christiene avandite; e si nule Suite enavez fait ou mande e fair, sanz delay le repelez e faitez repeler. E vous meimes soiez deuant nous a trois simoines de la Seint Michel ou qe nous seoms, pur fere a resceivre en les chooses avantdites, qe dreit enserra. E nous adunqes serroms presiz de bous fere dreit en cele busoigne, si avant come la conissance apent a nous, e a nostre Curt: E eyes illoeqes cest bref.

REX dilecto & fideli suo Johanni de Ferrariis salutem. Quia intelleximus quod vos quoddam placitum de Laico feodo, cujus cognitio ad nostram Curiam mere spectat, in Curia Christianitatis versus dilectum Nepotem & fidelem nostrum Thomam Comitem Lancastriae prosequimini, in regni nostri praejudicium manifestum, et Coronae nostrae nostrae que dignitatis Regiae non modicam laesionem, ad quas tenendas, manutenendas, et etiam observandas, astricti estis vinculo nobis praestiti Iuramenti, Vobis sub debito homagii quod nobis fecistis, et in fidelitate qua nobis tenemini, necnon et juramento vestro praedicto, et etiam sub forisfactura amnium quae nobis forisfacere potestis, firmiter inhibemus, ne placitum praedictum per vos vel per alium in Curia Christianitatis prosequi praesumatis. Et si hujusmodi placitum in Curia illa prosequi feceritis, seu prosequi mandaveritis, sine dilatione qualibet revocetis, et revocari totaliter faciatis, et vos ipsi coram nobis sitis a die Sancti Michaells in tres Septimanas ubicunque tunc fuerimus in Anglia, ad faciendum et recipiendum quod justum fuerit in praemissis. Nos enim parati sumus et erimus vobis in hac parte plenam et celerem Iusticiam exhibere. Et habeatis ibi hoc breve. Teste Rege apud Pebles 10. die Augusti.

Per breve de Privato Sigillo.

The Archbishop of Canterbury and his Commissaries holding Plea, and John de Ferrariis prosecuting it in Court Christian, against the Kings Prohibitions; the Earl of Lancaster thereupon brought this Action against the Archbishop and his Commissaries for this usurpation upon the Kings Crown, Dignity, Courts, and contempt of his Royal authority, to his damage of 20000 l. as the Plea Rolls of Anno 29 E. 1. which I found in the White Tower record, his Declaration running in the words of the premised Writs; upon which issue was joined, whether he held plea or not, and this Writ to summon a Jury awarded to the Sheriffs of London to try the issue.

EDwardus Dei gratia, &c. Vicecomitibus London. salutem. Praecipimus vobis, quod venire faciatis coram Justiciariis nostris apud Ebor. à die S. Martini in quindecim dies 12. tàm Cives quàm alios liberos et legales homines de Civitate London. quorum quilibet habeat Centum solidatas terrae, tenementorum, vel redditus per annum, ad minus, per quos rei veritas melius sciri poterit. Et qui nec Thomam Comitem Lancastriae, nec Robertum Archiepiscopum Cantuar. aliqua affinitate attingant, ad recognoscendum super Sacramentum suum, si praedictus Archiepiscopus per se, & Magistrum Robertum de Ros Canonicum Ecclesiae S. Pauli London. & Magistrum Johannem de Bedeford Archidiaconum London. Commissarios suos, die Martis proximâ post festum Sanctae Trinitatis, & die Mercurii proximâ post festum Nativitatis S. Johannes Baptistae, Anno regni nostri vicesimo nono, tenuit placitum in Ecclesia S. Pauli London. de Laicis feodis praedicti Comitis, ad sectam Johannes de Ferrariis, viz. de Tuttebyr. Maneriis de Barton, Rolleston, Villis de Tatenhull, Marthinton, terris, pratis, pascuis, nemoribus, & redditibus eorundem Maneriorum & Villarum in Com. Staff. & Maneriis de Hegham Ferers & Russinden in Com. Northt. Maneriis de Duffeld & Beurepeyr in Com. Derb. & Castro de Lyverpol. Maneriis de West-Derby & Salford, Nemoribus de Toxthad & Croxthad, & Simondeswode in Com. Lancastr. contra prohibitionem nostram, sicut praedictus Comes dicit, vel non, sicut Archiepiscopus dicit; Quia tàm praedictus Archiepiscopus quàm praedictus Comes, inter quos inde contentio est, posuerunt se in jurisdictionem illam. Et habeatis ibi nomina Jur. & hoc Breve. Teste R. de Hengham apud Eborum, 27 2ie Octobr. Anno regni nostri 29. What Verdict and Judgment was given therein, I find not.

In the decayed Plea Rolls at York An. 29 E. 1. I found these 2. suites and Attachments for holding and prosecuting Pleas in the Court Christian for Lay fee and Chattels, against the Kings Prohibitions.

Eborum. Robertus de Rypplingham persona Ecclesiae de Aclum & Alex. vicarius Ecclesiae de Aclum attach. fuerunt ad respondendum Johanni de Bernevill de placito, quare praedictus Robertus, &c. tenuit placitum in Curia Christianitatis de Laico feodo ipsius Johannes de Lenenyng, contra, &c. Et de placito quare praedictus Alex secutus est idem placitum in eadem Curia, contra, &c. Et unde idem Johannes queritur, quod cum ipse die Dominica proxima ante festum Omnium Sanctorum anno regui Regis nunc vicesimo septimo in Ecclesia beati Petri Eborum, in praesentia Magistri Thomae de Corbrigg, (and others,) &c. porrexisset Regiam prohibic. ne praedicti Robertus & Walterus tenerent placitum in praefata Curia Christianitatis de herbagio crescente in Curt. praedicti Johannes apud Levenyng, —&c. Yet they proceeded to suspend, and excommunicate him, in contempt of the King and his Courts, to the hurt of his Crown and Royal Dignity, &c. et unde dampnum habet, &c. which is putrefied.

Eborum. Robertus Ughtred per attorn. suum optulit se, &c. verse. Magistrum Johannem de Nassington, & Magistrum Johannem de Berewyk, Matthaeum de Chapeleyn, Johannem de Northalverton, & Magistrum Rogerum de Heselerton de placito quare praedict. Magister Johannes & Magister Johannes tenuerunt placitum in Curia Christianitatis de catallis, &c. quae non sunt, &c. contra, &c. Et de placito, quare praedicti Michaelis, Johannes, & Magister Rogerus secuti sunt idem placitum, &c. contra, &c. Et ipsi non veniunt; Et praeceptum suit Vic. quod attach. &c. Et Vic. mandat, quod pr • ceperat Ballivis, &c. Ideo praeceptum est Vic. quod non omittat propter praedictam libertatem quin attach. &c.

The King being informed, that the Archbishop of Canterbury this year, notwithstanding his Prohibition to him the year before, intended to visit his Free-Chapel within the Castle of Hastings, against the ancient Privilege of his Free-Chapels and Crown, issued this Writ to the Constable of the Castle, not to permit the Archbishop, or any other from him, to come within the Castle, to visit or exercise any Ecclesiastical Jurisdiction within the Free-Chapel thereof.

REX Stephano Sprot Constabulario Castri sui de Hastinges, salutem, Quia venerabilis pater R. Cantuar. Archiepiscopus liberam Capellam nostram in Castro praedicto, quae ab omni Iurisdictione ordinaria est exempta, intendit ut intelleximus visitare, in nostri praejudicium, et libertatis Capellae nostrae praedictae laestonem manifestam; Vobis mandamus firmiter injungentes, quod si contingat praefatum Archiepiscopum, aut aliquem alium ex parte sua ad Castrum nostrum praedictum accedere, ad dictam Capellam nostram visitandum, vel ad aliquid aliud faciendum aut attemptandum, quod in nostri praejudicium seu laestonem libertatis dictae Capellae nostrae cedere potest, ipsum Archiepiscopum vel alium ejus nomine ex hac causa Castrum praedictum nobis inconsultis nullatenus ingredi permittatis. Teste Rege apud Feckenham 9 die Aprilis.

The Abbot of the Cistercians suing the Abbot of Rewly in Court Christian, and vexing him for farming a Church of a Prior alien, seised by reason of the Wars with France into the Kings hand, by advice of his Parliament, issued this Prohibition to stay all proceedings.

REX dilectis sibi in Christo Abbati de Pynn, salutem. Cum occasion guerrae inter Regem Franc. & nos motae, de communi consilio regni nostri sit provi • um, quod exitus et proventus terrarum, reddituum, et aliorum bonorum quae alienigenae habent in regno nostro infra idem regnum remaneant, saltem quousque pax inter dictum Regem et nos fuerit integre reformata, ac vos, sicut intelleximus, pro eo quod proventus qui de Ecclesia de Saham ante dictam guerram vobis solvi consueverunt infra regnum nostrum praedictum, secundum formam provisionis praedictae hactenus remanserunt, dilectum nobis in Christo Abbatem Regalis loci juxta Oxford. firmarium Ecclesiae supradictae coram Abbate Cisterciensi trahitis in placitum, ut intelleximus, & ipsum ea occasion multipliciter molestetis, in nostri praejudicium, & praedicti Abbatis Regalis loci dampnum non modicum & gravamen, & contra formam provisionis praedictae, de quo vehementer miramur; Nolentes quod aliquis pro hiis quae pro utilitate regni nostri salubriter statuuntur, trahatur in placitum vel alias indebite molestetur; vobis sub forisfactura omnium quae in eodem regno nostro forisfacere poteritis firmiter inhibendo mandamus, ne de caetero prosequamini placitum supradictum. Teste Rege apud Linc. 23 die Februarii.

Per Consilium.

The King being informed, that the Abbot of the Premonstratenses bad sent some of his Canons into England, to demand and levy a great sum of money and Subsidy to his use from the Abbots of his Order in England, and all Ecclesiastical persons on whom they had conferred any Benefice, without his privity and Royal assent, to the prejudice of himself and of the whole Realm, issued this Writ to the Constable of Dover and Warden of the Cinqueports, not to permit any Canon, Vallet, or other Messenger of that Order to carry any money, or pass out of England, without his special license; agreeing with that before against the like practice by the Abbot of Cluny.

REX dilecto & fideli suo Roberto Burghersh custodi Quinque Portuum suorum, salutem. Datum est nobis intelligi, quod Abbas Praemonstratensis quosdam ex suis Canonicis in Anglia specialiter destinavit, ad petendum et le vandum ad opus ipsius Abbatis quandam magnam pecuniae quantitatem de Abbatibus ordinis Praemonstratensis in Anglia, et omnibus personis Ecclesiastic • s quibus iidem Abbates Ecclesiastica beneficia contulerunt; verum quia nunquam alias tale subsidium in regno nostro consuevit exigi absque nostra vel progenitorum nostrorum licentia et assensu, possetque hujusmodi subventionis inordinatae subsidium in Abbatum praedictorum, ac totius regni nostri praejudicium de facile redundare; Vobis mandamus firmiter injungentes, quod nullum Canonicum ordinis praedicti, Valletum seu alium Nuncium quemcunque pecuniam deferentem ad partes transmarinas transire permittatis, sine nostra licentia specially. Teste Rege apud Morpath 28 die Junii.

I found some Inquisitions issued to several Sheriffs to inquire what monies they had exacted and levied in this kind, to which an Ignoramus was for the most part returned, these Monks being unwilling or afraid to disclose the indirect practices, or incur the displeasure of their Superiors.

The Archbishop of Canterbury (during the hot contest between him, and the Abbot and Monks of St. Augustine's) having excommunicated no less then 17. Parsons and V • cars in Kent at once, and imprisoned most of them in the Goal at Canterbury upon a Writ of Capias Excommunicatum, till they satisfied him for their contempts and injuries against him; upon their complaint thereof to the King, he issued this Writ of Privy Seal to the Bishop of Chester his Treasurer, his Chancellor and Council, to take good advice thereon, and then to certify him what course he should take for their relief; as this Writ of Privy Seal I found in the White Tower Chapel attests.

EDward par le grace de Dieu, &c. all honorable piere in Dieu W. par la mesme grace Evesque de Cestre, nostre Tresorier, & a nostre chier Clerc & foial Johan de Langeton nostre Chancelier, & as autres bones gentz de nostre Consail demourauntz a Everwyk, saluz. Nous enveoms a vous Frere William de Tykenhurst Moigne de l' Abbe de Seynt Austyn de Canterbir, & Phelip de Intebergh Clerc, qui de par l' Abbe & le Covent de meisme le li • n, nous ont en pleignaunt aucunes chooses monstrees, qe l'Ercevesque de Canterbir et ses Ministres ont faitez oretard en grant prejudice de eux, et contre la franchise, et l'estate de leur Eglise, et contre la form des privileges, quil ont de l'Apostoille qui ore est, et d'aucuns de ses predecessors Evesques, et a • sint a grant damage d'acunes persons qui a lour jurisdiction purement appendent, sicome il dient, dont il se sentent molt grevez, et nous ont requis, qe nous enmettoms consail et remede. Et pur ce qe nous desiroms molt a mettre bon consail es busoignes que touchent la dite Eglise, la quele est de nostre avoerie especiaument pur la devotion que nous auoms a Saint Austyn de Canterbir, et ausint pur la bon volunte, que nous auoms a l'Abbe et au Covent avantditz; Vous mandoms, qe vous e • z a leisir & a tien diligence come il affiert, quantque les avantd •• z William & Phelip vous diront sur le fait du dit Ercevesque & de ses Ministres en cele party, & ecz consail & bon avisement de ce qe nous enporroms fair, par reison. Car nous enferiens volenters ce qe nous poriens en bone manere. Et quant vous aurez consaillez sur ceste chose taunt come il vous semblera qe bon soit, mandez nous ent vos auys distinctement par vos lettres. Don sonz nostre prive seal a Kings Clipston le 4. jour de Decembr. l'an de nostre regne vint & noevisme.

The King upon their advice, soon after issued two several Writs to the Sheriff of Kent, to release them upon sufficient bail who were taken and imprisoned, and not to take or imprison the rest who absented themselves, upon putting in sufficient pledges to appear before him in the Parliament at Lincoln, to abide his order in this business.

REX Vic. Kanc. salutem. Cum nuper ad denuntiationem venerabilis patris R. Cantuar. Archiepiscopi per literas suas patentes nobis significantis, quod Johannes Rector Ecclesiae de Parva Monigham, Johannes Rector Ecclesiae de Eastla • gedon, Walterus Rector Ecclesiae de Stonore, Johannes Vicarius Ecclesiae de Chistest • d, Johannes Vicarius Ecclesiae de Mentre, Edmundus Vicarius Sancti Laurentii in Taneto, Matthaeus Vicarius Ecclesiae de Northbornt, Thomas Rector Ecclesiae de Frythyndonne, Johannes Vicarius Ecclesiae de Tenterdenne, Johannes Vicarius Ecclesiae de Leanham, Martinus Rector Ecclesiae de Borewaremersh, Sampson Rector Ecclesiae de Wynelesbergh, Williel • us Rector Ecclesiae de Br • cklond, Thomas Rector Ecclesiae de S • one, Laurentius Rector Ecclesiae de Kingesdonne, Thomas Vicarius Ecclesiae de Sheldwych, & Wilhelmus Vicarius Ecclesiae de Middleton, propter manifestam contumaciam suam excommunicati sun • , nec se volunt per censuram Ecclesiasticam justitiari; tibi praeceperimus, quod praedictos Johannem, Johannem, Walterum, Johannem, Johannem, Edmundum, Matthaeum, Thomam, Johannem, Johannem, Martinum, Sampsonem, Willielmum, Thomam, Laurentium, Thomam, & Willielmum per corpora sua, secundum consuetudinem Angli • justitiares, donec Sanctae Ecclesiae tàm de contemptu quàm de injuria ei illata ab eis esset satisfactum. Et postmodum postquam iidem Johannes, Johannes, Walterus, Johannes, Johannes, Edmundus, Matthaeus, Thomas, Johannes, Johannes, Martinus, Sampson, Wilhelmus, Thomas, Laurentius, Thomas, & Wilhelmus, praete • tu mandati nostri praedicti per te capti, et in prisona nostra Cantuar. de • enti fuerant, tibi ob aliquas certas causas coram nobis proposi • as praeceperimus, quod accepta sufficienti securitate a praefatis Johanne, Johanne, W • l • ero, Johanne, Johanne, Edmundo, Matthae • , Thoma, Johanne, Johanne, Martino, Sampsone, Willielmo, Thoma, Laurentio, Thoma, & Willielmo, quod essent coram nobis in Parliamento nostro apud Lincoln. in Octabis Sancti Hilarii proximo praeteritis, ad informandum nos plenius super causis praedictis, ipsos Johannem, Johannem, W • lterum, Johannem, Johannem, Edmundum, Matthaeum, Thomam, Johannem, Johannem, Martinum, Sampsonem, Willielmum, Thomam, Laurentium, Thomam, & Willielmum, a prisona illa si occasion praedicta et non alia detenti essent in eadem, interim deliberari faceres per securitatem praedictam. Et haberes hoc breve tu • c ibidem. Actu nobis returnaveris, quod omnes in dicto brevi nominati capti fuerunt, et per bonam securitatem postmodum deliberati, exceptis praedictis Wal • ero Rectore Ecclesiae de Stonore, Johanne Rectore Ecclesiae de Eastlangedon, Thoma Rectore Ecclesiae de Frythyndonne, Martino Rectore Ecclesiae de Borewaremersh, & Laurentio Rectore Ecclesiae de Kingesdonne, qui in Balliva tua inventi non fuerunt. Nos habito super praemissis tractatu in Parliamento praedicto, dictam securitatem continuare volentes; tibi praec • pimus, quod accepta hujusmodi securitate sive manucaptione a praedictis Waltero, Johanne, Thoma, Martino, & Laurentio, prout nobis returnasti non inventis si se justitiari permiserint, et nova securitate a praefatis Johanne, Johanne, Johanne, Edmundo, Matthaeo, Johanne, Johanne, Sampsone, Willielmo, Thoma, Thoma, & Willielmo, quod erunt coram nobis ad voluntatem nostram super praemissis, omnibus responsuri ad captionem eorundem Johannes, Johannes, Walteri, Johannes, Johannes, Edmundi, Matthaei, Thomae, Johannes, Johannes, Martini, Sampsonis, Willielmi, Thomae, Laurentii, Thomae, & Willielmi non procedas, donec aliud super hoc a nobis habueris in mandatis. Teste Rege apud Lincoln, 18 die Febr.

Per Regem & Consilium.

From which Writ, as we may observe the excessive malice, vexation and impiety of the Archbishop, in excommunicating so many Rectors and Vicars of Parish Churches at once, upon the premised suits and contest between him and the Abbot and Monks of Canterbury, whereby the people of those places were long deprived of the spiritual food of their souls; so we may well infer:

1. That it is the Kings Prerogative, Office, duty to examine, redress and rectify such vexations, abuses, and Excommunications of Rectors, Vicars, and other his Subjects, even by the Archbishop of Canterbury himself, much more by other Bishops or their inferior Officers.

2ly. That such extravagant abuses and Excommunications are thought fit and worthy examination and redress even in Parliament in that age.

3ly. That the King by his Prerogative might enlarge persons taken upon a Capias Excommunicatum out of Prison upon security, without any Oath, and supersedeat his Writs of Excommunication against others, not actually taken and imprisoned, till their causes were heard and determined by him in his Parliament, and that by the resolution of the King and his Council in Parliament, by whose order this Writ issued forth.

This year there fell out this memorable case in Law touching the Kings prerogative, contained in the ensuing Writ. The King presenting his Clerk to the Archbishop of Canterbury to admit him to a Benefice accruing to him by reason of a Wardship, the Archbishop refusing to admit him because he was under age, being contrary to the Canonons; he thereupon committed the Church to one of the Kings Chaplains till he should be of age: The Archbishop dying, his successor finding no person inducted therein, and so holding it void, admitted the Cle • k of the right patron presented to it, contrary to the Kings prerogative, against whom no time nor lapse incurs; who thereupon commanded him to admit his first presented Clerk (now of age) thereto, by this Writ.

REX Archiepiscopo Cantuar. salutem. Meminimus quod nuper vacante Ecclesiae de Rolnyngden vestrae Dioc. per mortem talis quondam ejusdem Ecclesia Rectoris, & ad nostram donationem spectante, ration Custodiae terrae & Heredis J. de S. defuncti, qui de nobis tenuit in Capite, tunc in manu nostra existentis; Nos bonae memory J. tunc Archiepiscopo Cantuar. praedecessori vestro dilectum Clericum nostrum Willielmum de Halstede ad eandem Ecclesiam duximus praesentandum: set idem Archiepiscopus quia dilectus Clericus noster erat tunc temporis minor annis, secundum Canonicas sanctiones R. de S. Capellano nostro, nomine dicti Clerici nostri commisit custodiam Ecclesiae antedictae; Verum quia vos in eadem Ecclesia institutum neminem invenistis, Stephanum de Certeseya Clericum ad praesentationem J. de Lerham Militis, qui ejusdem Ecclesiae asserit se patronum, in praejudicium Iuris nostri, cum nobis tempus non currat in talibus, ad eandem Ecclesiam admisistis, dicto Sacerdoti auferendo custodiam antedictam. Nolentes igitur permittere Ius Regium, ad cujus conservationem, fidelitatis nobis praestitae debitum vos astringir, taliter absorberi. Vobis mandamus, quod illud quo • per vos de dicta Ecclesia, in Iuris Regii, ut praedictum est, praejudicium est taliter acceptatum, • eleriter revocantes, praedictum Clericum nostrum, cui nichil hiis diebus ob •• stere Canonicum credimus in hac parte, ad praesentationem nostram ad praefatam Ecclesiam admittatis. Quid autem super hoc duxeritis faciendum nobis per latorem praesentium rescribatis. Teste Rege apud Feckenham, 12 die Aprilis.

The Abbot and Covent of Thorney having paid 500 Marks to Pope Boniface his Collectors for arrears of the Dismes collected for relief of the Holy Land, borrowed by the King, for which sum they were bound in the 14th year of his reign, and had the Kings Counterband to discharge them thereof; upon his Petition in the Parliament of Lincoln, the King issued this Writ to his Treasurer and Barons of the Exchequer for their satisfaction and discharge thereof, by such means as they should deem most expedient.

REX Thesaurario & Baronibus suis de Scaccario salutem. Dilecto nobis in Christo Abbas & Conventus de Thorneye per peticionem suam coram nobis & Consilio nostro in Parliamento nostro Lincoln. exhibitam supplicarunt, quod cum ipsi nuper per literas suas patentes sigillo suo communi signatas, pro nobis in quingentis marcis sterlingorum, quae ad manus nostras de pecunia Decimae in subsidium Terrae Sanctae in regno concessae devenerunt, se erga Dominum Summum Pontificem obligaverint; Nosque per literas nostras patentes obligaveri • us Nos, haeraedes & successores nostros, praefatis Abbati & Conventui & successoribus suis ad plenam & integram ejusdem pecuniae solucionem infra duos menses postquam ab eisdem Abbate et Conventu super hoc requisiti fuerimus faciend. necnon ad ipsos inde conservandos indempnes. Et iidem Abbas et Conventus virtute obligacionis suae praedictae de praedictis quingentis marcis Collectoribus dictae Decimae per praefatum Summum Pontificem specialiter deputatis, jam satisfecerint, sicut dicunt; Voluimus ei in satisfaction praedictarum quingentarum marcarū in firmis annuis et debitis quae nobis debent ad Scaccarium praedictum facere allocationem, vel alio competenti modo eis super, hoc providere. Nos igitur supplicationi ipsorum Abbatis & Conventus in hac parte annuere, ipsorumque indempnitati volentes prospicere ut tenemur, vobis mandamus, quod inspectis literis nostris praedictis, habitoque cum eodem Abbate super praemissis diligenti tractatu de aliqua bona & competenti forma, per quam de praedictae pecuniae summa exoneremur, et eisdem Abbati & Conventui in firmis & debitis praedictis debita allocacio vel alio modo competens satisfactio inde fiat, provideatis, prout juxta discretionem vestram vobis videbitur melius faciendum, & prout per nos & Consilium nostrum vobis praefatae Thesaurariae plenius est injunctum. Teste Rege apud Lincolniam, 26. die Febr.

Per Petitionem de Consilio.

The like Writ issued to them upon a Petition of the Abbot of Peterburge in the same Parliament, who was bound, and secured by the Kings Counterbond for 500 l. more of that money which he had paid to the Popes agents, Claus. 29 E 1. m. 3. to omit all others.

Thus the money pretended and collected for the Holy Land after the King had made use of it for divers years, was exacted and pursed up by this avaricious Pope at last, and never employed for its pretended end. An impious Papal fraud.

The Popes Italian Agent appointed by him to demand and receive Ten thousand marks of the money long before granted for relief of the Holy Land, which the King borrowed from the Popes Collectors upon the bonds of these Abbots, his sureties, to repay it within 2. Moneths upon the Popes demand, whom the King was bound to save harmless by his Counterbonds to them, exacting one mark in every hundred Marks for his expenses, or else refusing to give up their bonds till paid. The King upon complaint thereof issued this memorable Writ to him, prohibiting this his extortion, and commanding him to deliver up their bonds, the debt being his, upon payment only of the principal moneys; else he would take some other course for their relief against him.

REX discreto Viro Magistro Bonich. de Florenc. ad recipiendum nomine Domini Papae solutionem decem millium Marcarum a quibusdam Abbatibus et Prioribus Regni nostri debitarum occasion quarundam obligationum, quas pro eis nostro nomine et pro nobis dudum fecerant, assignato, salutem. Datum est nobis intelligi, quod vos de singulis Centum Marcis praedictae fummae pecuniae unam Marcam pro expensis vestris a praedictis Abbatibus et Prioribus, antequam dictas obligationes eorum quae penes vos residere dicuntur, restituere velitis eisdem, exigitis et exigere praesumitis pro libito, minus juste, in grave ipsorum dispendium, immo verius nostrum, qui Abbates et Priores tenemur eosdem in hac parte conservare indempnes, utpote qui pro nobis et ad nostram instantiam obligationem et fidejussionem hujusmodi subierunt. Nos igitur praefatis Abbatibus et Prioribus quatenus honest poterimus super hoc subvenire volentes; Vobis mandamus, firmiter injungentes, quod ipsa sola forte contentus, ab exactione praedictae Marcae de dictis Centum Marcis habendae desistatis, et juxta quod praefati Abbates et Priores et eorum quilibet pro rata portion contingentis eisdem et eorum quemlibet, prout in obligationibus eorundem inde confectis plenius continetur satisfecerint, vel satisfecerit in hac parte, obligationes easdem eis et eorum cuilibet omnimoda difficultate postposita restituere nullatenus omittatis. Taliter super praemissis vos habentes, ne si secus feceritis aliud remedium super hoc nos oporteat adhibere. Dat. apud Evesham 27 die Marcii.

The King upon the Complaint of the Masters and Scholars of the University of Oxford, of the want of paving, and of the filth, dung in the streets, and other places, both within the Town and Suburbs of Oxford, which corrupted the air, and annoyed their health, issued these memorable Writs for repairing & cleansing their streets, and removing the Swine out of them, by the oversight of such as the Chancellor and Proctors of the University should appoint, and to keep them clean for the future.

REX Majori & Ballivis suis Oxoniae salutem. Quia ex parte dilectorum nobis in Christo Magistrorum et Scholarium Vniversitatis Oxford. nobis est conquerendo monstratum, quod pavimentum Villae nostrae praedictae adeo enormiter est dirutum & confractum, quod ex hoc universi & singuli transeuntes & incedentes per Villam eandem dampna non modica sustinent & gravamina; et eciam quod per fimos & fimaria, & plures alias faeditates quae in stratis et venellis villae praedictae ponuntur et colliguntur, aer ibidem in tantum corrumpitur et inficitur, quod Magistris et Scholaribus praedictis, et aliis ibidem conversantibus et transeuntibus horror abhominabilis incutitur, commoditas salubrioris aeris impeditur, status hominum graviter laeditur, aliaeque intollerabiles incommoditates et quamplura discrimina ex corrupcione hujusmodi provenire noscuntur, in Magistrorum et Scholarium praedictorum et aliorum ibidem conversancium et transeuncium nocumentum et periculum manifestum. Volentes super hoc congruum remedium adhiberi; Vobis mandamus, quod pavimentum Villae praedictae per visum alicujus vel aliquorum quem vel quos Cancellarius et Procuratores Vniversitatis praedictae ad hoc duxerit deputand. in stratis & venellis ibidem reparari & emendar • faciatis, et Comburgenses vestros ad hoc modis omnibus quibus melius expedire videritis inducatis, & si necesse fuerit, modo debito compellatis, ut unusquisque coram ten. & tenuris suis in Villa praedicta pavire faciat, ac stratas praedictas & venellas fimus & fimariis universis mundari, et ease sic mundatas imposterum mundas conservari, ac porcarias in stratis et vicis existentes per quas hujusmodi faeditates accumulantur et plurimum colliguntur, amoveri faciatis, ita quod Villa nostra praedicta adeo munda de hujusmodi faeditatibus de caetero conservetur, quod clamor ad nos inde non perveniat iteratus, per quod manum ad hoc debeantus apponere graviorem. Teste Rege apud Wodestok 18 die Marcii.

REX Vic. Oxford. salutem. Quia ex relatu plurimorum accepimus, quod pavimentum Suburbii Villae nostrae Oxford. adeo est dirutum & confractum, quod ex hoc universi et finguli transeuntes et cedentes per pavimentum illud dampna non modica, &c. (ut supra) & eciam quod per fimos, &c. quae in suburbio praedicto ponuntur & colliguntur, aer ibidem corrumpitur, &c. quod Magistris et Scholaribus Vniversitatis Oxford. & aliis in eodem suburbio conversantibus, &c. Volentes, &c. tibi praecipimus, quod pavimentum Suburbii praedicti per visum alicujus vel aliquorum, &c. emendari facias, & Burgenses ac alios ten. & tenuras in eodem suburbio habentes modis omnibus quibus, &c. inducas, & si necesse fuerit, &c. ut unusquisque coram ten. & tenuris suis in suburbio praedicto pavire faciat, ac stratas Suburbii praedicti fimis, &c. & ease sic mandatas, &c. Ita quod stratae Suburbii praedicti adeo mundae, &c. conserventur, &c. ut supra. Teste, ut supra.

The King by his Prerogative sent an old Servant of his maimed in his Service, to the Prior and Covent of Coventry, to be there relieved by a Corody during life, by this Writ.

REX dilectis sibi in Christo Priori & Conventui de Coventria, salutem. Quia Rogerus de Cestria, serviens noster ad arma, qui nobis diu been fideliter deservivit, & in servicio nostro mahemiatus existit, per quod nobis non sufficit amplius famulari, ipsum ad vos duximus transmittendum; Rogantes quatinus ipsum Rogerum in domo vestra admittatis, & ei cum uno garcione deservienti eidem necessaria sua in victu & vestitu, juxta status ipsius Rogeri exigenciam, quoad vixerit exhiberi nostris precibus faciatis, pro quo vobis ad grates teneamur merito speciales. Teste Rege apud Lincolniam, vicesimo primo die Februarii.

The King being informed by the Abbot of Peterburgh (who loved Venison) that by several Charters of his predecessors he ought to have the Tithe of all his Venison within his Forests in the County of Northampton, and to have Writs issued for that purpose, issued this Writ for to have the arrears thereof due unto him for three years.

REX dilecto & fideli suo Adae de Welles Senescallo Forestae suae inter pontes Oxford. & Staunford. salutem. Quia constat nobis per inspectionem Chartarum Willielmi, Richardi & Johannes progenitorum nostrorum, & Henrici patris nostri, quondam Regum Angl. quod Abbas de Burgo Sancti Petri qui pro tempore fuerit, habere debet ex concessione dictorum Regum Angl. Decimam venationis captae in Forestis nostris infra Com. Northampton. & etiam constat nobis per inspectionem Rotulorum Cancellar. dicti patris nostri, quod Abbates ejusdem loci semper habuerunt breve suum de Decima venationis illius habenda; vobis mandamus, quod Abbati ejusdem loci Decimam in Forestis praedictis de annis regni nostri vicesimo septimo, vicesimo octavo, et de anno praesenti habere faciatis, prout ipse et praedecessores sui eam habere consueverunt; nisi prius eam habuerit per aliud breve nostrum. Teste Rege apud, &c. 23 die Augusti.

The King carrying the Banner of St. John of Beverly with him into Scotland for his better success, upon his return from thence, restore it by this Writ.

REX dilectis sibi in Christo Capitulo Ecclesiae Sancti Johannes Beverlaci, salutem. Vexillum Sancti Johannes quod nobiscum habuimus in guerra nostra Scotiae, vobis per d • lectos Clericos nostros Galfridum de Welleford Capellanum▪ & Robertum de Haliwell exhibitores praesentium destinamus. Teste Rege apud Aberford 27 die Novembris.

The King this year out of his special grace granted this Patent and Privilege to the Prior and Monks of St. Albans, that they during every avoidance should hold the Temporalties of the Abby, (except Knights Fees, and Advousons of Churches) rendering to him a thousand Marks for every time it fell, or year it continued void.

REX omnibus ad quos, &c. salutem. Sciatis quod ob devotionem quam erga Sanctum Albanum gloriosum Christi Martyrem gerimus & habemus, & ut Monachi Abbatiae de Sancto Albano de caetero possint quietius & tranquillius altissimo famulari, concessimus pro nobis & haeredibus nostris Abbati & Conventui Abbatiae praedictae, quod Prior & Conventus Abbatiae ejusdem & eorum successores, in singulis vacationibus ejusdem Abbatiae, quociens videlicet ipsum exnunc vacare continget, habeant et teneant eandem custodiam Abbatiae illius, et omnium temporalium ejusdem, cum omnibus rebus et bonis ad Abbatiam illam qualitercunque spectantibus, adeo plene et integre, sicut aliquis Abbas ejusdem loci Abbatiam illam et temporalia, cum rebus et bonis praedictis, seed plena aliquibus retroactis temporibus habere et tenere consuevit. Ita quod ipsi Prior & Conventus de temporalibus & bonis ac rebus illis plenam & liberam administrationem habeant, & inde disponere & ordinarc possint, prout eis melius & utilius videbitur faciendum, & prout Abbas dicti loci inde posset ordinare & disponere seed plena; salvis nobis et haeredibus nostris feodis Militum quae tenentur de Abbatia praedicta, et Advocationibus Ecclesiarum cum acciderint, temporibus vacationum praedictarum. Ita tamen quod omnes redditus & servitia annua de feodis praedictis in vacationibus illis provenientia remaneant Priori & Conventu • praedictis: Salvis etiam nobis & haeredibus nostris escaetis quas accidere contigerit temporibus praedictis, quae quidem escaetae singulis hujusmodi vacationibus finitis, videlicet post fidelitatem ipsius quem ibidem eligi, confirmari seu praefici contigerit in Abbatem, nobis vel haeredibus nostris factam, liberentur & remaneant Abbati, Priori & Conventui, & successoribus suis dicti loci, sine occasion vel impedimento nostri vel haeredum nostrorum quorumcunque: Reddendo nobis et haeredibus nostris pro qualibet vacatione Abbatiae praedictae, sive duraverit per annum integrum, sive per minus tempus, mille marcas, infra annum a tempore quo Abbatia illa vacare inceperit computandum; videlicer, quingentas marcas in fine primi dimidii anni illius, et quingentas marcas in fine ejusdem anni. Et si forte vacatio Abbatiae illius duraverit ultra annum, tunc praedicti Prior et Conventus pro proximo anno integro sequenti, si tanto tempore duraverit, solvant nobis et haeredibus nostris mille marcas ad terminos praedictos, et sic pro quolibet anno integro post primum annum, durante vacatione praedicta, ad eosdem terminos mille marcas. Et si ultra annum integrum, vel annos integros duraverit, vel minore tempore quam per annum, tunc pro illo minori tempore de praedictis mille marcis minus pro rata temporis illius proporcionaliter nobis solvant. Et volumus & concedimus pro nobis & haeredibus nostris, quod praedicti Prior & Conventus, & eorum successores, imperpetuum habeant & teneant custodiam Abbatiae praedictae singulis temporibus vacationum ejusdem in forma praedicta. Ita quod nullus V • cecomes, Escaetor, seu quicunque alius Ballivus, vel Minister noster, vel haeredum nostrorum de custodia Abbatiae praedictae, seu Cellarum suarum, Maneriorum, aut aliarum rerum seu bonorum quorumcunque ad dictam Abbatiam seu Cellas suas spectantium quoquo modo, ration vacationis illius, se in aliquo intromittat. Hoc tamen excepto, quod Escaetor vel alius Minister noster, seu haeredum nostrorum qui pro tempore fuerit, infra portas tantum Abbatiae praedictae in principio cujusl • bet vacationis ejusdem, quandam simplicem seisinam nomine nostri regii dominii capiat, et ea sie capta st • t • m erinde recedat absque alio inde capiendo, seu etiam asportando. Ita quod ul • ra unum di • m occasion seisinae praedictae moram ibi non faciat, n • c aliquem ib • dem substituat loco s •• . Volumus insuper & concedimus pro nobis & haeredibus nostris, quod si nos forsitan vel haeredes nostri aliquo tempore vacationis Abbatiae praed • ctae, exercitum nost • um fecerimus summoneri, praedicti Prior & Conventus & successores sui pro propriis et dominieis feodis Militum Abbatiae ill • u • , in manibus ipsorum Prioris et Conventus tunc existentibus, ad se • vici • m in eodem exercit • f • ciendum minime teneantur, nec occasion servicii illius molestentur in aliquo seu graventur, set i • de peni • us sint quieti: S • lvis tamen nobis & haered ••• us nost •• s serviciis feodorum Militum quae tenentur de Abbatia praedicta temporibus vacationum ejusdem ad nos pertinentibus ration exercitus supradicti. In cujus, &c. Teste Rege apud Caldestrem 30 die Julii. Per ipsum Regem.

The King likewise released all Debts owing to him by the Abbot and Covent of St. Albans, in recompense of the 1000 Marks for which they were bound for him to the Church of Rome, and had satisfied it to the Popes Agent; and 300 Marks more they gave him as an Ayd for his expedition into Scotland.

REX omnibus ad quos, &c. salutem. Sciatis quod pro remission quam dilecti nobis in Christo Abbas & Conventus de Sancto Albano nobis fecerunt, tam de illis mille marcis quas ab eis pro quibusdam arduis negotiis nostris expediendis, mutuo recepimus de pecunia Decimae in subsidium Terrae Sanctae a Clero regni nostri nuper concessae, eisdem Abbati et Conventui nomine Sum • ni Pontificis liberata in deposito custodienda, et quas iidem Abbas et Conventus postmodum pro nobis dicto Summo Pontifici solverunt; quam de aliis debitis quibuscunque in quibus eis ex quacunque causa usque ad diem confectionis pr • sentium tenebamur, necnon et pro trescentis marcis quas iidem Abbas et Conven • us nobis in subsidium expeditionis nostrae Scotiae jam dederunt, pardonavimus eis omnia debita in quibus ipsi nobis ex quacunque causa usque ad diem pr • dictum tenebantur: