Vindication of Ecclesiastical Volume 3 2
Quibus, ut praemittitur factis, mandavit dictus Dominus Rex Angliae, eundem Dominum Johannem de Balliolo Regem Scotorum, in corporalem possessionem regni Scotiae (sicut moris est) apud Monasterium de Scona juxta villam Sancti Johannes de Perth, suo nomine induci, per venerabilem Patrem Dominum Antonium Dei gratia Dunolm. Episcopum, & nobilem virum Johannem de Sancto Johanne, ration superioritatis et directi dominii sui regni praelibati, et in seed sua Regali juxta ip •• us regni consuetudinem poni cum omni solemp nitate debita et etiam consueta; Vt ipse Dominus Rex Scotiae praemissis rite factis' die et loco superius sibi assignatis, coram dicto Domino Rege Angliae venire valeat ad faciendum sibi homagium pro regno Scotiae memorato, et ulterius tractandum, ordinandum et faciendum cum ipso super quibusdam statum regni Scotiae tangentibus, quod justum fuerit et consonum rationi. Acta ut suprascribitur annis, indictionibus, mensibus, diebus & locis praenotatis: Praesentibus venerabilibus in Christo patribus, Archiepiscopis & Episcopis, Comitibus, Baronibus, & aliis utriusque regni Nobilibus, Proceribus & Praelatis supranominatis, cum Magistro Johanne Erturo de Cadomo publico Apostolica authoritate Notario, meque Notario infrascripto, cum aliis quampluribus Testibus ad praemissa vocatis specialiter & rogatis.
(I shall only add out of the Roll of Scotland in the Tower, that Duncan Earl of Fif being then within age and in Ward to the King, claiming a right to place the King of Scotland in his royal Seat, and to do other Services at his Coronation which he could not personally perform by reason of his infancy; the King thereupon to preserve his right, authorized John de Saint-John to perform these Services for him, by this Patent,
REX et Superior Dominus Scotiae, omnibus ad quos, &c. salutem. Sciatis quod cum Duncano fil. & haeredi Duncani quondam Comitis de Fif infra aetatem & in Custodiâ nostra existentem, quaedam certa officia in nova creatione Regis Scotiae de ponendo ipsum in Regiam sedem suam apud Scone, secundū consuetudinem dicti Regni Scotiae incumbant, ut accepimus, facienda; Nos nolentes praefato Duncano sic infra aetatem & in custodia nostra existenti, praejudicium in hac parte aliqualiter generari, ration minoris aetatis ejusdem Heredis; Assignavimus dilectum & fidelem nostrum Johannem de Sancto Johanne ad ponend. nomine ipsius Haeredis, dilectum & fidelem nostrum Johannem de Balliolo Regem Scotiae, cui Regnum illud judicialiter reddidimus, in Regiam sedem suam apud Scone, secundum consuetudinem praedictam, & ad omnia alia facienda, recipienda & complenda, quae idem Duncanus facere, recipere, seu complere posset vel deberet, si ibidem praesens & aetatis legitimae extitisset. In cujus, &c. Teste Rege apud Norham. 21. die Novembris. The Record thus proceeds.)
Anno à Nativitate Domini 1293. incipiente, Indictione sexta, mensis Decembris, die vicesimo sexto, die videlicet Sancti Stephani Prothomartyris, Anno regni dicti Regis Angliae vicesimo primo; Existente ipso Rege Angliae apud Novum Castrum super Tynam Dunolm. Dioc. comparuit ibidem coram ipso egregius Princeps & Dominus▪ Dominus Johannes de Balliolo Dei gratia Rex Scotorum, & in aula Castri Domini Regis Angliae, ibidem eidem Domino Regi Angliae superiori et directo Domino regni Scotiae, Homagium pro eodem regno suo fecit in praesentia mei infrascripti Notarii et testium subscriptorum, lingua tamen Gallica, per haec verba vel hiis similia, hunc habentia sententialiter intellectum. Domine mi Domine Edward Rex Angliae, superior Dominus regni Scotiae, Ego Johannes Rex Scotiae devenio bester homo ligeus de toto regno Scotiae cum pertinentiis, et omni eo quod appendet; quod quidem regnum teneo et debeo de Iure, ac clamo pro me et haeredibus meis Regibus Scotiae, tenere haereditarie de vobis et haeredibus bestris Regibus Angliae; et fidem et fidelitatem portabo vobis et haeredibus vestris Regibus Angliae de vita et membro, et terreno honor contra omnes homines qui possunt vivere atque mori. Et super Homagio suo praedicto sic facto suas patentes literas fieri fecit sigilli impressione munitas, tenorem qui sequitur continentes. Omnibus praesens scriptum visuris vel audituris, Johannes Dei gratia Rex Scotorum, salutem in Domino. Noverit universitas vestra me fecisse Homagium serenissimo Principi Domino meo ligeo Domino Edwardo eadem gratia Regi Angliae, Superiori Domino regni Scotiae, apud Novum Castrum super Tynam in Anglia, die festivitatis Sancti Stephani, in Crastino Nativitatis Domini, Anno Incarnationis ejusdem 1292, & Regni dicti Domini Regis Edwardi vicesimo primo; in praesentia venerabilium patrum Johannes Archiepiscopi Dublinen. Antonii Dunolm. & Johannes Carleolen. Episcoporum; Henrici de Lascy Comitis Lincoln. Johannes de Warennae Comitis de Surreye, Willielmi de Leybourne, Briani filii Alani, Gilberti de Thorneton, Rogeri Brabazon, Roberti Malet, & Roberti de Hertford Militum; Johannes de Langeton Cancellar. Angliae, Hugonis de Cressingham, Johannes Wogan, Magistri Johannes Lovel, & Waltere de Langeton de regno Angliae; necnon & in praesentia venerabilium patrum, Willielmi & Roberti Sancti Andraeae & Glascuen. Episcoporum; Johannes Abbatis de Ieddeworth, Johannes Comitis de Boghan, Patricii Comitis de Marchia, Gilberti de Umfraville Comitis de Anegos, Johannes Comitis Atholiae, Johannes Comyn, Alexandri de Balliolo, Thom. Randolf, Galfridi de Moubray, Patricii de Grayham, Willielmi de Seint Cler, Richardi Siward, Ingerami de Umfreville, Andraeae de Moraviae, Thom. filii David de Torthorald, Micah • lis de Wymes, Richardi Fraser, Andraeae Fraser, Alexandri de Bonkhull, & Johannes de Sirivel • n, de regno nostro Scotiae, in verbis subscriptis. Domine mi, Domine Edward Rex Angliae, superior Dominus regni Scotiae; Ego Johannes Rex Scotiae devenio homo vester ligius de toto regno Scotiae, cum pertinentiis et omni eo quod appendit; quod quidem regnum teneo et debeo de jure, et clamo pro me et haeredibus meis Regibus Scoriae, tenere haereditarie de vobis et haeredibus vestris Regibus Angliae; et fidem et fidelitatem portabo vobis et haeredibus vestris Regibus Angliae, de vita et membro, et terreno honor contra omnes homines qui possunt vivere atque mori. In cujus rei testimonium, stgillum meum feci apponi huic scripto. Similiter in testimonium homagii antedicti, Archiepiscopi, Episcopy, Comites, Barones, Cleri • i, et alii Nobiles Angliae ad rogatum meum, una cum Episcopis, Abbate, Comitibus, Baronibus, et aliis Nobilibus de Scotia supranominatis, eidem scripto • igilla sua fecerunt apponi. Dat. apud Novum Castellum super Tynam in Anglia, die & anno pradictis. Hujus igitur homagii lingua Gallica facti (ut praemit • itur) in omnibus & per omnia tenor est talis. Mon Seignor, Sire Edward Roy Dengleterre, Sovrain Seignor du Roiame Descoce, Jeo Johan de Baillol devieng vostre home lige de tot le Roiame Descoce, oue les appurtenances e oue quant qe apent, le quiel jeo tienk e doi de droit, e cleim pur moi e mes heirs Rois Descoce tenir heritablement de vous e de vos heirs Rois Dengleterre, e foi e loialte portrai a vous e a vos heirs Rois Dengleterre de vie e de member, e de terrein honeur contre totes gentz qui purront vivre e mori • . Super quo homagio lingua Gallica sic facta, idem Dominus Johannes de Balliolo Rex Scotiae suas patentes literas statim fieri fecit, sigilli sui impressione munitas, tenorem qui sequitur continentes.
A tous ceaus qui cest escrit verront ou orront, Johan de Bailliol par la grace de Dieu Roi Desc • ce, saluz en Dieu. Sache vestre universite, moi avoir fait homage all tresnoble Prince mon Seignor lige Monsire Edward par mesme la grace Roi Dengleterre, Sovrain Seignor du Roiame Descote, a Novel Chastell sur Tyne en Engleterre, le jour de la feste Seint Estefne, lendemain de Noel, lan del Incarnation nostre Seignor Milisme Ducentisme Nonantisme seconde, e du regne le dit mon Seignor le Roi Edward vintisme primer, en la presence des honourables Pieres Johan Ercevesqe de Dev • lin, Amoigne de Duream, e Johan de Cardoil Eyesqes; Henry de Lascy Counte de Nicole, Johan de Garenne Counte de Surreye, Johan de Seint Johan, Robert de Typetoft, Nicholas de Segrave, William de Leyb • rn, Brian le fiz Alein, Gilbert de Thorneton, Rogier le Brabazon▪ Robert Malet, e Robert de Hertford, Chivalers; Johan de Langeton Chaunceller Dengleterre, Hughe de Cressingham, Johan de Wogan, Mestre Johan Lovel, e Wautier de Langeton, du Roiame Dengleterre; e en la presence des honourables Pieres William e Robert de Seint Andreu e de Glasc • Evesqes; Johan Abbe de Jeddeworth, Johan Counte de Boghan, Patrick Counte de la March • , Gilbert de Umfranville Counte de Auegos, Johan Counte de Atheles, Johan Comy • , Alisandre de Bailliol, Thomas Randolf, Giffray de Moubray, Patrick de Graham, William de Seint Cler, Richard Syward, Ingeram de Umfrauville, Andreu de Morref, Thomas Randolf le fiz David de Thor • rald, Michel de Wymes, Richard Fraser, Andreu Fraser, Alisandre de Bonkhille, e Johan de Strivelin, de nostre Roiame Descoce, en les paroles desoutz escrites. Mon Seignor Mons. Edward Roi D • ngleterre, Sovrain Seignor du Roiame Descoce, Jeo Johan de Bailliol Roi Descoce devieng vostre home lige de tot le Roiame Descoce, oue les appurtenances e a quant qe apent; le quiel jeo tienk, e doi de droit e cleim pur moi e mes heirs Rois Descoce tenir heritablement de vous e de vos heirs Rois Dengelterre; e foi e loialte portrai a vous e a vos heirs Rois Dengleterre, de vie e de member, e de terrein honeur contra totes gentz qui purront vivre e morir. En tesmoignance de ceste chose jeo ai fait mettre mon Seal a cest escrit. Ensemblement en te • moignance del homage avantdit Lercevesqe, Evesqes, Countes, Barones, Clers, e autres Nobles Dengleterre a ma pr • ere, oue les Evesqes, Abbe, Countes, Barones, e autres Nobles Descoce desus nomees a mesme lescrit ount fait mettre leur Seals. Donez a Novel Chast • ll sur Tyne en Engleterre, le jour e lan avantditz. Acta (ut praemittitur) anno, indictione, mense, die & loco proximo suprascriptis; praesentibus testibus proximo praenotatis, cum aliis quampluribus, ac Magistro Johanne Erturi de Cadomo publico Apostolica authoritate Notario.
Anno à Nativitaete Domini Millesimo Ducentesimo Nonagesimo tertio incipiente, Indictione sexta, mensis Decembris die ultimo, gravis querela Magistri Rogeri Bartholomaei, Burgensis de Be • ewico super Twedam, super quibusdam ipsius Domini Regis Angliae auditoribus nuper per ipsum in dicto regn • Scotiae deputatis • d aures ipsius Domini Regis Angliae pervenit: Qui statim Judiciarios suos ibidem praesentes hujusmodi querela constituit auditors; distinct eisdem praecipiens & injungens, quod conquerentem audirent, sibique facerent secundum leges et consuetudines regni sui justitiae celeris complementum. Coram quibus mandatum Regium hujusmodi ex • qui volentibus, & aliis de Consilio dicti Domini Regis Angliae, ex parte serenissimi Principis Domini Johannes Dei gratia Regis Scotiae, per venerabilem in Christo patrem Dominum Willielmum Sancti Andraeae Episcopum; & etiam Nobiles viros Dominos Johannem Comitem de Boghan, Patricium de Graham, Thomam Randolphi, & quosdam alios Proceres regni Scotiae de consilio dicti eorum Regis, quaedam petitio facta fuit talis: Quod cum Dominus Rex Angliae, et superior Dominus regni Scotiae, nuper permisisset Nobilibus & Praelatis ipsius regni leges & consuetudines regni Scotiae observare; et quod querela et placita super rebus quibuscunque infraidem regnum existentibus mota, extra idem regnum minime traherentur: Supplicarunt eidem Domino Regi Angliae suoque Consilio ibidem praesenti, nomine ipsius Regis Scotiae, Quod sibi placeret dictam promissionem observare, et per suos praecipere firmiter observari. Quibus nuntiis statim ex parte ipsius Domini Regis Angliae & suo nomine per Nobilem virum Dominum Rogerum Brabazon Militem, ipsius Regis Justiciarium respondebatur; Quod dicta petitio frustratoria videbatur, quoniam satis constabat dicto Domino Regi, et omnibus regni sui Nobilibus et Praelatis de jure constare debuit, quod praefatus Rex Angliae omnem promissionem ejus factam in omnibus observaverat, nec in aliquo venerat contra eam vel aliquam earundem; quanquam ad petitionem unanimem Communitatis dicti regni Scotiae de Episcoporum, Comitum, Faronum, et aliorum Nobilium regni Scotiae assensu, quaedam dilationum dispendiosa prolixitas restricta fuisset ad tempus per ipsum Regem Angliae pro celeriori justitia facienda petentibus idem regnum coram ipso: De querelis vero quae praefato Domino nostro Regi Angliae sunt delatae de suis Auditoribus et Ministris nuper per ipsum ut superiorem et directum Dominum ipsius regni deputatis ibidem, qui tunc temporis suam personam repraesentabant, cujusmodi querelae cognitio ad ipsum et non ad alium spectare dinoscitur, et cujus cognitionem specialiter sibi reserbavit; nullus alius praeter eum, ration superioritatis sui dominii praelibati, potest nec debet cognoscere, nec eorum facta (si in aliquo erraverunt) cor • igere, nec de illis aliqu • tenus se intromittere: Eo quod de judiciis ipsius superioris Domini, et eorum qui suam personam repraesentarunt, non pertinet ad subditos interponere manus suas. Protestabatur insuper idem Dominus Rogerus, nomine et vice ipsius Domini Regis Angliae, et pro ipso et jure suo praedicto superioritatis et directi dominii sui, quod habet & habere debet, et haeredes sui Angliae Reges in praedicts regn • Scotiae: Et dixit, quod licet idem Dominus Rex Angliae vacante nuper dicto regno Scotia, sive Regis praesidio carente, super quibusdam certis articulis promissiones aliquas ad tempus fecisset, easque sicut promiserat observasset; non intendit propter hoc, nec vult (Rege jam in ipso regno creato) deinceps artati per easoem vel ligari, protestations sua tunc facta subsistente, quum ipse querelas quascunque et alia quaevis negotia regnum Scotiae et ipsius incolas contingentia justis ex causis ad ipsum delat • , iu supplementum justitiae admittere velit quandocunque et quotiescunque, et de eisdem conquerentibus facere justitiae complementum, ration superioritatis et directi dominii sui praelibati. Et super hujusmodi querelis cum acciderint infra regnum suum Angliae ubicunque sibi placuerit querelantes audire, et superius suum dominium praedictum exercere. Quam quidem Protestationem idem Dominus Rogerus, i • erato eodem die sicut prius in camera Domini Regis (ipso Domin • Rege praesente) nomine et vice ipsius Domini Regis innovavit et de nobo fecit, in praesentia mei infrascripti Notarii et testium subscriptorum. Insuper ibidem statim Protestatione praedicta per ipsum Dominum Rogerum (ut praemi • titur) emissa, idem Dominus Rex Angliae illustris coram omnibus utriusque regni Nobilibus et Praelatis tunc praesentibus, organo vocis suae, s • rmone tamen Gallico palam et publice protestabatur; Quod non obstantibus promissionibus, concessionibus seu ratificationibus ad tempus factis per eundem Nobilibus regni Scotiae et Praelatis, (si quae fuerint;) quibuscunque suis literis vallatae fuerint vel Instrumentis, per quae vero se artatum minime reputavit aut ligatum; Protestationibus suis alias publice-super hoc factis suo robore subsistentibus; Intendit et vult quecelantes quostibet, et quaecunque alia negotia dictum regnum Scotiae et ipsius incolas tangentia ration superioritatis et directi dominii sui quod habet, et de jure habere debet in eodem regno Scotiae, sicut et progenitores sui Angliae. Reges suis temporibus habuerunt, (si legitime et justis ex causis sibi deferantur) admittere vel audire; et super hiis eis facere, uhicumque et quandocunque sibi placuerit, justitiae complementum, et superioritatem et directum suum dominium hujusmodi (quatenus justum fuerit) erercere, et eo uti; ipsumque Regem Scotiae, si necesse fuerit, et negotii qualitas exegerit, infra regnum suum Angliae super hiis ad suam praesentiam co • vocare. Acta apud Novum Castrum super Tynam, in aula Castri, & camera dicti Domini Regis Angliae, ut praemittitur, anno, indictione, mense & die proximo praenotatis: Praesentibus venerabilibus in Christo patribus, Dominis Johanne Archiepiscopo Dublinen. Antonio Dunolm. Willielmo Sancti Andraeae, & Roberto Glascuen. Episcopis; cum Nobilibus viris Henrico Lincoln. Johanne Warren. Johanne de Boghan. Patricio de Marchia, & Gilberto de Anegos, Comitibus; Johanne de Sancto Johanne, Roberto de Typetoft, Nicholao de S • grave, Patricio de Graham, Willielmo de Seint Cler, Alexandro de Balliolo, Galfrido de Moubray, Thom. Randolfe, Gilberto de Thorneton, Roberto Malet, Hug. de Cressingham, & Johanne Wogan, cum aliis tàm Ecclesiarum Praelatis, quàm Comitibus & Baronibus utriusque regni in multitudine copiosa, ac Magistro Johanne Erturi de Cadomo public • N • tario, testibus ad praemissa vocatis et • ogatis.
Anno à Nativitat • Domini Millesim • Ducentesimo Nonagesimo tertio, Indictione sexta, mensis Januarii die secundo, existente serenissimo Principe & Domino, Domino Edwardo Dei gratia Rege Angliae illustri, apud Novum Castrum super Tynam Dunolm. Di • c. venit ibidem egregius Princeps & Dominus, Dominus Johannes de Balliolo eadem gratia Rex Scotorum coram ipso & Consilio suo, aliisque utriusque regni Nobilibus & Praelatis, Recognitiones quasdam acquietantias etiam & remissiones, sponte pure simpliciter & absolute fecit organo vocis suae; ipsasque in scripturam redactas, sui sigilli impressione, una cum sigillis Episcoporum, Comitum, Baronum, & aliorum Nobilium regni sui roboratas, tenorem qui sequitur continentes.
Omnibus praesentes lit • r •• visuris vel audituris, Johannes de Balliolo Dei gratia Rex Scotorum, salutem in Domino. Cum Dominus noster Dominus Edwardus Rex Angliae, superior Dominus regni Scotiae, ration superioritatis dominii sui tenuerit praedictum regnum Scotiae in manu sua, qu • usque fecisset illis justitiam qui jus peti • runt in regnum praedictum; & aliquas Conventi • nes, Promissiones & Obligationes fecisset pet • ntibus custodibus & probis hominibus ejusdem regni, tàm de ipsius regni & Castrorum restitutione facienda, quàm de rebu • aliis, de quibus fecerat scripta sua certis poenis appositis, sient in scriptis continebatur eisdem. Et postmodum in praesentia sua per judicium Curiae suae nobis adjudicaverit dictum regnum et seis • nam ejusoem regni et Castrorum, cum omnibus aliis rebus liberabit nobis plene et integre, sicat per Conventiones, Promissiones & Obligationes quas inde fecerat, tenebatur: N • s pro nobis, omnibus haeredibu • nostris, & omnibus illis ad quorum manus praedictum regnum deve • iet futuris temporibus, q • icunque fuerint, quietamus praedictum Domi ••• nostrum Regem Angliae & haredes suos imperpetnum de omnibus Conventionibus, Promissionibus & Obligationibus, & poenis in ipsis Conventionibus, Promissionibus & Obligationibus, nobis seu probis hominibus dicti regni factis, quae idem regnum in r • bus i •• ius regni contingunt. Et si aliquod scriptum, qualecunque sit illud quod tangat praemissa aliquo temport amod • sit inventum, voluimus & concedimus pro nobis & haeredibus nostris, quod n • llius sit roboris a • t valoris; Ita quod nec Domino nostro Regi praedicto, • ec haredibus suis Regibus Angliae obesse valeat, nec nobis vel haeredibus nostris Regibus Scotlae, nec etiam illis qui dictum regnum Scotiae tenebunt, (quicunque sunt ill • ) prodesse, nec locum aliquo t • mpore tenere. Insuper promittimus pro nobis & omnibus nostris haeredibus Regibus Scotiae, & pro omnibus illis qui regnum Scotiae te •• bunt, quicunque fuerint, universa et singula ratificare, quae praefatus Dominus noster Rex Angliae fecit de regno praedicto, aut de rebus ipsius regni ration superioritatis dominiisui, dum idem regnum in manibus suis fuit; et ea ratificamus et firmamus, ac habemus et habebimus firma et stabilia imperpetuum pro nobis et omnibus nostris haeredibus, et pro omnibus illis qui praedictum regnum tenebunt. Praeterea volumus & concedimus pro nobis & haeredibus nostris, necnon & pro omnibus illis qui post nos praedictum regnum Scotiae tenebunt, quod scriptum seu scripta factum vel facta p • r praefatum Dominum nostrum Regem Angliae apud Norhampton. vicesimo octavo die Augusti, anno regni sui decimo octavo, Custodibus, Episcopis, Abbatibus, & toti Clero, Comitibus, Baronibus, & toti Communitaeti regni Scotiae super quodam contractu matrimonials faciendo inter filium ejusdem Domini nostri Regis Angliae, & filiam Regis Norwegiae Dominam & Reginam Scotiae, cujus haeres not sumus, continentia diversas articulos, concessiones, promissiones, affirmationes & ratificationes, tangentes statum, leges, jura, libertates, consuetudines, seperationes, divi • iones, & quietantias subjectionis praefati regni Scotiae, & inhabitantium idem regnum, quibuscunque loco & tempore de caetero nostra custodia vel aliena reperiantur, cassa sint et irrita et nullius firmitatis; ne • aliquo tempore tobur optineant, sed deinceps sint penitus annuliata, et pro nullis etiam teneantur. Et de omnibus illis concessionibus, promissionibus, assirmationibus, ratificationibus, & de omnibus aliis rebus quoc • nque nomine censeantur, aut specificentur in scripto v • l scriptis superius nominatis, praedictum Dominum nostrum Regem Angliae & haeredes suos, pro nobis & haeredibus nostris, & pro omnibus illis qui post nos praedictum regnum Scotiae tenebunt, penitus quietamus. In cujus rei testimonium praesenti scripto sigillum nostrum, una cum sigillis venerabilium patrum Willielmi Episcopy Sancti Andraeae, & Roberti Episcopy Glascuen. Johannes Comitis de Boghan, Patricii Comitis de Marchia, Gilberti Comitis de Anegos, Johannes Comitis Atholiae, Johannes Comyn, Alexandri de Balliolo, Galfridi de Moubray, Patricii de Graham, Willielmi de Seint-Cler, & Thomae Randolf, fecimus apponi. Datum apud Novum Castellum super Tynam in Anglia, secundo die mensis Januarii, Anno Incarnationis Dominicae 1292. & regni praedicti Domini nostri Regis Edwardi vicesimi primi; & regni nostri primo.
Tenor vero literae subscriptae in Gallico impressione sigilli dicti Domini Regis Scotiae, una cum sigillis Episcoporum, Comitum, Baronum & Nobilium in eadem nominatorum communitatae, talis est.
A tous ceaus qui cestes presents lettres verront ou erront, Johan de Baillol par le grace de Dieu Roy Descoce, saluz en Dieu. Com nostre Seignor Sire Edward Roy Dengleterre, sovereign Seignor du Roialme Descoce, par le reason de la sovereign Seigneurie, eight tenutz levantdit Royalme Descoce en sa mein taunt quil eust fait droit a ceaus qui droit demandoient en la Roialme avantdit, e aucuns covenances, promesses, et obligations fait as Demandants, e as Gardeins, e as predes homes du Roialme, ausi bien de la restitution fair du Roialme e des Chasteux come des autres chooses, dount il avoit fait ses Escrits, e certeins peines mises si come fu contenue en mesme ses Escritz, e puis en sa presence par judgment de sa Court nous eight le Roialme adjugez, e la sesine du Roialme e des Chasteux ove toutes autres chooses livrez pleinement e entierement come il estoit tenutz, par ces covenances, obligations e promise. Nous pur nous e pur touz nos heirs, e pur touz ceaus en qui meins le Roialme deviegne en tempz avenir, qui quil unqes soient, quitoms le dit nostre Seignor le Roy Dengleterre e ses heirs a touz jours perdurablement de to • es maneres des covenances, e des promise, e des obligations e peines par la reason des covenances, promise, e obligacions a nous ou a les bones gentz du Roialme avantdit, en le chooses du Royalme. E si nul Escrit quiel quil soit qe touche cestes chooses avantditz soit en aucuns tempz desore en avant trouez, voloms e grauntoms pur nous e pur nos heirs, quil soit de nule value ne force, issint quil ne puisse a lui ne a ses heirs Rois Dengleterre nurre, ne a nous ne a nos heirs Rois Descoce, ne a ceaus qui le Roialme Descoce tendrent qui quil unqes soient, valer ne leu tenir a nul tempz. Encore promettoms pur nous e pur touz nos heirs Rois Descoce, e pur touz ceaus qui le Roialme Descoce tendront, qui quil unqes soient, qe nous totes les chooses, quil fesoit du dit Roialme, ou des chooses du dit Roialme, par la reason de la sovrain Seigneurie taunt come le Roialme fu en sa mein, ratifionis e affermonis e auoms e auroms ferme e estable a touz jours pur nous e pur touz nos heirs, e pur touz ceaus, qui le dit Roialme Descoce apres nous tendront, qe Escrit ou Escrits fait ou faits par le devantdit nostre Seignor le Roi Dengleterre a Norhampton le vinteutisme jour D'august l'an de son regne diseutisme, as Gardeins, Evesqes, Abbez, e tote la Clergy, Countes, Barones, e a tote la Communante du Roialme Desc • ce de une purparlaunce de un marriage fair entre le fiz le devantdit nostre Seignor le Roi de Norwegie Dame e Roine Descoce, qui heir nous sumes, contenantz altres divers articles, concessions, promesses, affermementz e ratifiements touchantz l'estate, leyz, dro • tz, franchises, custumes, severaltes divisions & quitances de subjections del avantdit Roialme Descoce, e des inhabitanze mesme le Roialme, en quen lu e en quel tempz quil sont, de ci en avant en nostre garde, ou en autri trovez, soient cassetz, veins, e nule fermete, ne force, ne eient a nuls temps; mes de tot en tot soient desore en avant anientiz, e pur nules tenuiz. E de totes teles concessions, promise, affermementz, ratifiementz, e de totes autres chooses par queque nom eles soient nomees ou especefietz en lescrit ou escri • z avantnomees, le devantdit nostre Seignor le Roi e ses heirs, pur nous e pur nos heirs, e pur touts ceaus qui apres nous le Roialme Descoce tendront, de tot ou tot quitoms par ceste present letter. En tesmoignance de ceste chose a cesti present Escrit nostre seal ensemblement, oue les seals des honourables Pieres, William Evesqe d • Seint Andreu, Robert Evesqe de Glascu, Johan Counte de Boghan, Patrick Counte de la Marche, Gilbert Counte de Anegos, Johan Counte de Atheles, Johan Comyn, Alisaundre de Bailliol, Giffrey de Moubray, Patrick de Graham, William de Seint Cle • , e Thomas Randolfe, auoms fait mettre. Donce a Noveau Chastell sur Tyn • en Engleterre, le secounde jour du moys de Janeuer, l'an del Incarnation nostre Seignor Milisme Ducentisme Nonantisme seconde; e du regne nostre Seignor le Roi Edward avantdit vintisme primer; e du nostre primer.
Anno à Nativitate Domini 1293. Indictione sexta, postquam regnum Scotiae praedictum adjudicatum fuit Nobili viro Domino Johanni de Balliolo, per considerationem Curiae magnifici Principis & Domini, Domini Edwardi Dei gratia Regis Angliae illustris, Superioris Domini Regni Scotiae, mensis Novembris die decimoseptimo, anno regni ipsius Regis Angliae vicesimo finiente, & anno à Nativitate Domini 1292. & Indiction • sexta (ut suprascribitur in processu:) Idemque Johannes in ipsius regni Scotiae & Castrorum possessionem corporalem ex parte ipsius Domini Regis Angliae per venerabilem in Christo patrem & Dominum, Dominum Antonium Dei gratia Dunolm. Episcopum, & Nobilem virum Dominum Johannem de Sancto Johanne inductus, & in seed su • Regali apud Monasterium de Scona, juxta villam Sancti Johannes de Perth positus, juxta ipsius regni consuetudinem fuisset cum solempnitate debita & consueta, existentibus ibidem ipsius regni Scotiae Nobilibus & Praelatis, Comitibus, Baronibus, aliisque▪ Magnatibus & Proceribus in multitudine copiosa; caeterisque omnibus & singulis, quae solemp • itas hujusmodi requirebat, rite peractis, factisque per ipsum Dominum Regem Scotiae Johannem supradictum eidem Domino Regi Angliae, ut superiori suo Domino dicti regni fidelitate et homagio pro regno Scotiae memorato, prout supra in processu plenius inferuntur; non longi temporis intervallo secuto, ad dictum Dominum Regem Angliae ut superiorem Dominum regni Scotiae plures et graves delatae fuerunt quaerelae; & subsequenter per Macdulphum filium quondam Malcolmi Comitis de Fif; videlicet, quod inter aliu dictus Rex Scotiae sibi in Jure defecerat & Justitia exhibend • communi; nec sibi Justitiam facere voluit pluries, & humiliter requisitus; propter quod ad dictum Dominum suum Dominum Regem Angliae, sicut ad superiorem Dominum regni Scotiae recurrebat; supplicans humiliter & devote, quod super hujusmodi defectu subvenire dignaretur eisdem; & in ipsius Regis Scotiae defectum ipsum in Jure su • dignaretur audire, sibique facere Justitiae complementum. Unde cum ad instantem prosecutionem dicti Macdulphi, quaedam ipsius Domini Regis Angliae literae sub certa forma conceptae, dicto Regi Scotiae pluries directae fuissent; quod ipsis Macdulpho & aliis etiam querelantibus in jure suo benignam au di • ntiam praestaret, fibique communem justitiam facere curaret; nec ipse mandatis suis hujusmodi parere voluisset, sed ipsius Domini sui Regis Angliae literis spretis potius et vilipensis, praedictum Macdulphum, ne ulterius Ius suum prosequeretur per querelam, fecit carcerali custodiae mancipari, & super quibusdam terris & tenementis de quibus Justitiam sibi fieri petiit, quoddam iniquum reddi fecit judicium contra eum, prove ejusdem Macdulphi postmodum à carcere liberati, & dictas injurias sibi factas cum instantia prosequentis, qu • rimonia patefecit: quas etiam Injurias se obtulit secundum quod Curia ipsius Domini Regis considerare volnerit, paratum verificare. Ad cujut Macdulphi instantem prosecutionem & supplicationem idem Dominus Rex Angliae, superior Dominus regni Scotiae, aequitatis rationis ac justitiae oculos advertens, nosensque eidem Macdulpho in Iure deficere, sicuti nec debebat, volensque manus directionis apponere, mandavit Vicecomiti Northumbriae, quod quasdam ipsius Domini Regis literas dicto Regi Scotiae directas personaliter deferret, & sufficienti testimonio secum adhibito, dictum Regem Scotiae ad proprium suum Parliamentum apud Westmonasterium statuendum in prorimo videlicet festo Sancti Michaelis perjornaret, coram ipso Domino Rege Angliae praefato Macdulpho responsurus, facturus ulterius et recepturus ibidem quod Iuris fuerit et rationis. Quo die Parliamenti adven • ente Anno à nativitate Domini 1293. Indictione septima, & anno Regni dicti Regis Angliae vicesimo primo, praefatus Dominus Johannes Dei gratia Rex Scotiae coram dicto Domino suo Domino Rege Angliae superiori Domino regni Scotiae apud Westmonasterium, in aula venerabilis patris Domini Archiepiscopi Eborum Angliae Primatis, ubi idem Rex Angliae tune hospitabatur, et Parliamentum suum tenebat, juxta dictum mandatum Regium sibi (ut praemittitur) ad instantem prosecutionem dicti Macdulphi directum, personaliter comparuit. Contra quem idem Macd • lphus querimoniam suam deposuit in hunc modum; videlicet, Quod cum idem Macdulphus coram Episcopo Sancti Andreae & sociis suis custodibus Regni Scotiae per ipsum Dominum Regem Angliae superiorem Dominum ejusdem regni deputatis, authoritate & mandato ipsius Regis Angliae eis specialiter facto seisinam de quibusdam terris & tenementis judicialiter recuperasset; praedictus Johannes Rex Scotiae de eisdem terris & tenementis unjust disseisivit eundem. Et ne Jus suum ulterius prosequeretur contra illum, fecit eum incarcerari, et contra vadium et plegios in carcere detineri; & contra ipsum sic incarceratum super jam dictis terris & tenementis quoddam iniquum et falsum reddi fecit juditium; & cum postmodum à praedicto carcere liberatus fuisset, ipsum Regem Scotiae instanter & pluries requisivit, quod ipsum in Jure suo dignaretur audire, & sibi in sua Curia communem Justitiam exhibere; Quod idem Rex Scotiae sibi facere dedignavit express, in contemptum dicti Domini Regis Angliae superioris Domini sui et mandatorum suorum, decem millia marcarum, et ad dampnum ipsius Macdulphi septiugentarum marcarum. Et hoc sicut Curia dicti Domini Regis Angliae considerare voluerit, se paratum optulit verificare. Et praefatus Rex Scotiae defendit omnem contemptum dicti Domini sui Domini Regis Angliae, & dixit; Quod ad respondendum dicto Macdulpho de aliquo diem non habebat ibidem. Et dictus Macdulphus e contrario dicebat, quod diem tunc habebat ad respondendum sibi per adjornamentum sibi factum per breve Domini Rogis Angliae superioris Domini sui; quod quidem breve sibi liberatum fuit apud Strivelin per Vicecomitem Northumbriae, in crastino Sancti Pet • i ad vincula, quod constat & constare poterit per returnum ipsius Vicecomitis. Et requisitus idem Rex Scotiae, si hujusmodi breve Domini sui Domini Regis Angliae sibi per praedictum Vicecomitem Northumbriae liberatum fuisset, ut dicebatur, responditque sic, et quod paratus fuit, et semper esse voluit Brevia et mandata dicti Domini sui Domini Regis Angliae recipere reverenter, et • idem in omnibus suis mandatis humiliter obedire. Et quia recognovit, se dictum breve recepisse, dicebatur sibi, quod illud Breve retornet secundum continentiam dicti brevis. Qui respondit, quod breve illud non habebat ibidem, quia illud Cancellario suo tradidit; & Cancellarius ibidem praesens recognovit se dictum breve ex tradition Domini sui ut praemittitur recipisse; sed non habuit illud ibidem, verumptamen quamcito ad illud venire poterit, illud Domino suo restituere vellet. Et quia idem Rex Scotiae recognoverat se dictum breve recepisse, per quod adjornatus fuit ad dictum Parliamentum, & diem ad respondendum eidem Macdulpho habebat ibidem dictum fuit praedicto Regi Scotiae, quod sibi respondeat ut tenetur, juxta quod in Rotulis placitorum coram ipso Domino Rege Angliae habitorum plenius continetur. Ad hoc dictus Dominus Rex Scotiae, eidem Domino suo Domino Regi Angliae suoque Consilio quamdam ore proprio supplicationem, ipsamque in scriptis redactam manu sua propria eidem Domino suo Regi porrexit & tradidit; cujus tenor est talis. Sire jeo sui vostre home lige du Roialme Descoce, e vous pri, qe de ceo qe vous manet • mis a devant qe touche les gentz de mon Roialme ausi come moi, voilietz mettre en suffrance jesques a taunt que jeo aia eaus parlez, qe jeo ne soi suspris par defaute de conseil, de si come les gentz qui ci sont Ò moi ne moy voelent ne osent conseilier sanz autres du Roialme: e quant jeo averoie o eaus conseillietz, jeo vous respondrai a vestre primer Parlement apres la Pask, le conseil quil averont donez, efroi devers vous ceo qe fair deuroi. Habita super praedicta supplicatione cum Nobilibus & Pr • latis regni Angliae totoque Concilio suo deliberatione aliquali, ad instantem requisitionem Nobilium etiam & Praelatorum, praefatus Dominus Rex Angliae, eodem tamen Macdulpho consentiente, dicto Regi Scotiae supplicationem suam praedictam de sua gratia specially concessit, assignans & praefigens eidem ad proximum suum Parliamentum post Pascha, in crastiu • videlicet Sanctae Trinitatis, omnibus in eodem status quo tunc remanentibus coram ipso vel I • sticiariis suis ad placita locum suum tenentibus, & cundem diem dicto Macdulpho ad idem quod tunc esset facturus, assignavit. Et praefato Regi Scotiae praecepit, quod ad ipsum diem praedictum brebe, quod se recepisse cognovit, habeat paratum ibidem. Quo die, crastino videlicet Sanctae Trinitatis adveni • nt • , Parliamentum dicti Domini Regis Angliae cessavit, sive non ten • batur, pro co, quod idem Dominus Rex Angliae multipliciter distractus fu • rat circa diversarum terrarum guerras contra ipsum de novo exortas; utpote cum Domino Rege Franciae in Vasconia, & etiam cum Wallensibus in Wallia. Loquela vero inter praedictos Regem Scotiae & Macdulphum ventilata, coram Iustitiariis ejusdem Domini Regis Angliae ad placita sua tenend. assignatis, & coram quibus eadem Loquela fuerat inchoata, continuata fuit & prorogata usque ad Parliamentum ipsius Domini Regis Angliae prorimum tenendum, quod quidem Parliamentum indictum fuit postmodum apud Sanctum Edmundum in festo Sancti Martini in yeme, Anno regni ipsius Regis Angliae vicesimo tertio, & Anno à Nativite Domini 1295. & Indictione nona, omnibus in codem statu quo tunc remanentibus.
Anno à Nativitate Domini 1295. Indictione non • , & anno regni Regis Edwardi praedicti vicesimo tertio, Existente ipso Domino Rege Angliae apud Sanctum Edmundum, et Parliamentum suum ibidem tenente, dictoque Macdulpho semper ut alias placitum suum viriliter prosequente; ex parte serenissimi Principis & Domini, Domini Johannes de Balliolo Regis Scotiae, sicut aliàs, religiosus vir Dominus Abbas de Abirbrothok, cum quibusdam aliis de regni Scotiae Proceribus ad praefatum Dominum Regem cum literis ipsius Regis Scotiae venit in Nuncium, & dictum Dominum suum Regem Scotiae super eo, quod nec tunc nec prius juxta quod diem habuer at ad Curiam suam in praeteritis Parliamentis accesserat, excusavit; praetendens certas excusationum causas, propter quas venire p • rsonaliter non valebat. Supplicabat dictus Abbas & socii sui Nuntii Regis Scotiae praelibati, qui cum ipso venerunt, dicto Domino Regi Angliae ex parte ipsius Regis Scotiae, quod cum per homines dicti Regis Angliae, eidem Domino suo Reg • Scotiae & hominibus suis plures & graves transgressiones, molestiae & gravamina allat • fuissent, & de die in diem tàm per terram quàm per mare inferebantur, quod super hiis dignaretur congruum remedium adhibere. Quibus Nuntiis ex parte ejusdem Domini Regis Angliae deliberatione praehabita respondebatur; quod idem Rex Angliae certis ex causis versus partes Boreales intendebat dirigere (dante Domino) gressus suos, & quod de omnibus, quae idem Rex Scotiae docere poterit sibi & suis, fore per homines ipsius Regis Angliae transgressum, tales emendas sibi fieri facere voluisset, quod se contentum de jure reputare deberet: Diem vero quem ipse Rex Regi Scotiae in ipso Parliamento ex continuatione, prorogatione, five praefixione Justitiariorum suorum lo • um suum ad placita tenentium coram ipso Domino Rege Angliae contra dictum Macdulphum habebat, usque primum diem mensis Martii proximo sequentis apud Novum Castrum super Tynam prorogavit; & ipsum Regem Scotiae usque illum diem expectandum duxit gratiose; Dictisque Abbati & aliis ipsius Regis Scotiae injunxit firmiter & praecepit, quod dictum Dominum suum Regem Scotiae praemunirent, quod tunc veniret personaliter ibidem, cum ipso Rege Angliae super praemissis et aliis statum et tranquillitatem utriusque regni et incolarum ejusdem tangentibus tractatur. ac praedicto Macdulpho in Iure responsur. facturus ibidem ulterius et recepturus, quod Iuris fuerit et rationis. Praemissis vero in hujusmodi finibus residentibus, quiae ex frequenti & inculcata fidedignorum assertione, ac famae divulgantis eloquio ad aures praefati Regis Angliae pervenit; quod dictus Johannes Rex Scotiae, cum Ecclesiarum Praelatis, Eomitibus, Baronibus, et aliis Nobilibus, Proceribus, Villarum et Civitatum communitatibus, et aliis majoribus incolis regni Scot • ae dolosa praecogitantes cons • lia ex quadam praeconcepa malitia, et etiam praelocuta, ac proditione praeordinata, communicato consilio cum Serenissimo Principe et Domino, Domino Philippo Dei gratia Rege Francorum, ac aliis ejusdem regni Nobilibus, (tunc praefati Regis Angliae inimicis notoriis) amicitias copularunt, pactiones illicitas, confederationes, conspirationes, et conjurationes in exhaeredationem dicti Domini sui Domini Regis Angliae, et haeredum suorum, ac Regni sui subversionem et populi suo commissi regimini, contra hemagii sui debitum et fidelitatis suae juramentum, inter se inierunt, sicut per ipsius tam Regis Franciae quam Scotiae, unius et ejusdem tenoris literas, sigillorum suorum impressionibus • igillatas, super jam dictis pactionibus, confaederationibus, conspirationibus et conjurationibus confectas, postmodum in Castro Puellarum inventas, quam etiam recognitione propria et voluntaria ipsius Regis Scotiae Johannes, in mei infrascripti Notarii et testium, videlicet venerabilis in Christo patris & Domini, Domini Antonii Dei gratia Dunolm. Episcopy; & Nobilium virorum Dominorum Umfridi de Bohun Hertfordiae, & Johannes Comyn de Boghan Comitum; Hugonis le Dispenser, & Johannes Comyn de Badenagh Baronum; ad hoc vocatorum specialiter & Cimiterio de Stronkathragh. facta praesentiâ constare poterit evidenter; Quarum literarum super praemissis factarum in omnibus & per omnia tenor est talis;
Philippus Dei gratia Francorū Rex, universis praesentes literas inspecturis, salutem. Inter alia per quae Regnantium & Regnorum exaltatio procuratur, acquiritur pacis & tranquillae quietis amoenitas, ac faelici & prospero statui consulitur subditorum; illud videtur attenta consideratione praecipuum, ut inter Reges & regna solidae charitatis unitas & fidelis amicitiae foedera nutriantur; sicque Reges & Principes ad propulsandas injurias & domandas Insolentias perversorum, & reprimendas impugnationes hostiles sibi invicem pro zelo Justitiae affectum cum causa deposcit exhibeant amabilis caritatis, quod alter alteri libenter assistat in prosperis, & non deficiat in adversis; ut saltem defensionis oportunae remedio pacem odientium repressis salubriter injuriosis impulsibus, pacis optata dulcedo proveniat. In cujus pulchritudine devo • i pacis filii actori eo devotius quo tranquillius famulentur. Sane inclitus Princeps Johannes Scotiae Rex Illustris, specialis amicus noster, praemissas utilitates & commoda prudenter attendens, venerabiles patres Willielmum Sancti Andreae, & Matth • um Dunkelden. Episcopos, ac Johannem de Souls, & Ingeramum de Umfraville Milites, nuntios & procuratores suos ad hoc specialiter constitutos, prout in quibusdam procuratoriis literis inde confectis ipsius Regis Sigillo munitis; quorum de verbo ad verbum tenores inferius sunt conscripti, plenius continetur, ad nos pro contrahendis confoederationibus et amicitiae faederibus profuturis specialiter destinavit. Nos itaque ipsius Regis votis laudabilibus in hac parte grato concurrentes animo, ut hujusmodi confoederationis affinitas, & amicitiae fructuosae contractus eo ferventius vigeat, stabiliusque perseveret, quo melioribus firmatus auspiciis nexuque constrictus fuerit fortiori; actum, conventum & concordatum extitit inter nos de voluntate & assensu carissimi Germani & fidelis nostri Caroli, Valesia & Andegaviae Comitis, & procuratores praedictos procuratorio nomine dicti Regis, quod inter Edwardum primogenitum filium Regis ej • sdem futurum Regem Scotiae, & qui per conventionem expressam habitam cum procuratoribus antedictis successurus est eidem Regi in regno Scotiae, & aliis terris suis, & J. primogenitam filiam germani nostri praedicti, matrimonium contrahatur. Cui Regi nomine dicti filii sui promittimus nos & successores nostros curaturos & effecturos dari in matrimonium cum praedictae filiae viginti quinque millia librarum Turonensium in pecunia numerata; Idemque Rex praefatae filiae Mille quingentas libras Sterlingorum annui redditus in terris, cum Jurisdictionibus & Justiciis omnimodis ad coronam Regiam non spectantibus in locis infrascriptis, videlicet de Balliolo, de Daumpeter, de Halicourt, & de Hernoy, in regno Franciae; necnon de Lanark, de Cadiou, de Madisley, de Cuningham, de Hadington, & de Castro de Dunde in regno Scotiae, cum pertinentiis locorum ipsorum assidebat eidem, it a quod si redditus & proventus locorum ipsorum dictam summam mille librarum Sterlingorum annui valoris excidebant, id quod superhabundaret ultra summam eandem, praefato Domino nostro Regi remaneat, & si quid de summa ipsa deesset, idem Dominus noster in aliis redditibus suis in regno Scotiae constitutis supplere integre teneatur; vel easdem mille si nos maluerimus necnon quingent as residuas assignabit sibi percipiendas in bursa in certis locis annuatim ad duos terminos, ipsumque been assecurabit de dotalicio antedicto habendo, & percipiendo ab eo post dictum matrimonium contractum, & mortem dicti filii quamdiu vitam duxerit in humanis. Quodque si dicti futuri conjuges à dicto Rege fortasse vellent discedere, dicto dotalitio in vitae etiam Regis ejusdem libere perfruantur. Et si successu temporis praedictus Rex ad secunda vota transire voluerit, nostrum super hoc consilium requirere vel communicare debebit. Idem quoque Rex more justi Principis, tum ex fervore Iustitiae, tum etiam ex zelo dilectionis internae quam ad nos et domum nostram, solium, et incolas regni nostri habere dinoscitur, moleste ferens graves injurias, enormes excessus, impugnationes hostiles, et aggressiones iniquas, quibus Rex Angliae violato fidelitatis debito quo nobis tenebatur astrictus, nos, fideles et subditos nostros, tam per terram quam per mare multipharie multisque modis hactenus offendisse dinoscitur, et offender cotidie satagit et conatur; ac praeterea ut nos et successores nostros sibi et suis strictius mutui amoris alliget affectibus, ad repressionem salubrem injuriarum, impugnationum et aggressionum hujusmodi nobis efficaciter et potenter assistere gratuita animositate disponens, dictis concessit procuratoribus, ipsique procuratores nomine Regis ejusdem, et pro eo nobis promiserunt express; quod idem Rex Scotiae in praesenti guerra quam contra dictum Angliae Regem, fautores confoederatos, tam Regem Alemanniae quam alios quoscunque valitores ejus habemus, nobis et successoribus, si ad eos guerra hujusmodi prorogetur, totis suis et regni sui viribus tam per terram quam per mare in Anglia publice ac patenter assistent, ac praestabunt consilium et auxilium oportunum. Et ut praedicti Regis Angliae injuriost conatus eo commodius reprimantur, idemque Rex a perversis suae hostilitatis incursibus eo citius retrahere cogatur, quo magis fuerit aliis occupatus, dictus Rex Scotiae ipsi Regi Angliae guerram suis propriis sumptibus et expensts toto posse suo et incolarum etiam regni sui, quociens toto posse fuerit oportunum, nobis guerram caeptam prosequentibus et manutenentibus movere et continuare curabit. Promiserunt insuper pariter procuratores praefati procuratorio nomine memorati Regis Scotiae, eundem Regem curaturum et effecturum, quod tam Praelati (quatenus eis de jure licebit) quam Comites, Barones, et alii Nobiles, necnon universitates et communitates Villarum regni Scotiae, erga nos et successores nostros in guerra praedicta pari modo in omnibus (sicut dictum est superius) se habebunt, dictoque Regi Angliae simili modo totis suis viribus guerram facient, sicut superius est expressum. Quodque tam Praelati quam Comites, Barones et alii Nobiles, ac universitates communitatesque notabiles dicti regni Scotiae, suas nobis super hoc patentes literas suis munitas figillis, quam citius fieri poterit destin • bunt. Conventum fuit siquidem inter nos et procuratores praedictos nomine quo supra, quod si praelibatum Angliae Regem coadunatis viribus suis regnum Scotiae per se, vel per alium invadere forte contigerit, post guerram ad requisitionem nostram per dictum Scotiae Regem caeptam, vel post assinitatem seu confoederationem praefentum inter nos initam occasion ejusdem, nos dummodo ex parte ipsius Regis Scotiae super hoc congruo tempore fuerimus praemuniti, sibi subsidium faciemus, ipsum Regem Angliae per partes alias occupando, ut fic ab incepta invasione praedicta ad ali • distrahatur, vel ei in Scotiam conveniens adjutorium sumptibus nostris quousque in Scotiam venerint transmittendo. Si vero praenominatus Angliae Rex terram Angliae personaliter forsan exierit, vel terram ipsam notabili peditum vel equitum armatorum hominum (guerra inter nos et ipsum durante) numero vacuarit; promiserunt procuratores praedicti procuratorio nomine supradicto, quod praecipue in hoc casu dictus Scotiae Rex cum toto posse suo terram Angliae quantum latius sive profundius poterit intrare curabit, faciendo guerram bellumque campestre, obsidendo, vastando, ac Regem Angliae et terram ejus praedictam modis omnibus quibus poterit suis ut supradicitur sumptibus impugnando. Actum praeterea est et express Conventum inter nos et Procuratores praedictos nomine quo supra, quod nos de guerra quam praefatus Scotiae Rex et Successores ejusdem contra saepefatum Angliae Regem pro nobis facient, postquam guerram ipsam ad requisitionem nostram fecerint, vel si occasion initae affinitatis vel confoederationis idem Scotiae Rex jam guerram fecerit supradictam, vel Rex Angliae contra ipsum occasion aliquorum ex praemissis, Nos etiam de praedicta guerra nostra componere aut pacem ini • e nequibimus vel treugam, nisi ipsis in pace seu treuga quam de dictis omnibus guerris saciemus inclusis, nec ipsi fimiliter pacem vel treugam de guerris omnibus supradictis facere poterunt sine nobis. Pro quibus omnibus et singulis supradictis tenendis, adimplendis et inviolabiliter observandis, obligamus dicto Scotorum Regi et successoribus suis, nos, haeredes et successores nostros, et omnia nostra et ipsorum bona mobilia et immobilia, et in quibuscun que consistentia praefentia et futura. Tractatus autem, conventiones, pactiones, et omnia et singula suprascripta dictus Scotiae Rex ratificare et approbare tenetur, et suo nomine innovare, et super ratificatione, approbatione et innobatione praedictis, suas nobis patentes literas suo sigillo munitas, quamcitius fieri poterit destinabit.
Tenores vero literarum Procuratoriarum praedictarum tales sunt. Excellentissimo Principi Domino suo, & amico si placet, Domino Philippo Dei gratia Regi Francorum Illustri, Johannes eadem gratia Scotorum Rex, salutem in Domino. Noverit vestra Regia Celsitudo quod nos facimus, constituimus & ordinamus per praesentes dilectos & fideles nostros venerabiles Patres, Willielmum Sancti Andreae, & Matthaeum Dunkelden. Episcopos, Johannem de Souls, & Ingeramum de Umfraville Milites, Attornatos, Procur. & Nuncios nostros speciales ad tractandum vobiscum (si placet) super Sponsalibus & Matrimonio contrahendo cum serenissima Domicella nepte vestra seu consanguinea, & Edwardo filio nostro primogenito & haerede; Dantes eisdem generalem, & liberam ac plenariam potestatem, ac mandatum speciale sponsalia & matrimonium praedicta contrahendi, faciendi & perficiendi, quatenus natura contractus hujusmodi, sponsalia & matrimonium inter absentes contrahi permittit & perfici per procuratores seu nuncios ad hoc specialiter constitutos; & omnia alia & singula faciendi, quae ad dictos contractus seu conventiones pertinent seu quocunque modo poterunt pertinere; & sine quibus dicti contractus seu conventiones rite nequiverint expediri. Ratum & firmum habentes & habituri, quicquid dicti Procuratores & Nuntii nostri omnes, vel tres, aut duo ipsorum in praemissis, vel aliquo praemissorum duxerint faciendum. In cujus rei testimonium praesentibus literis Sigillum nostrum fecimus apponi. Datum apud Strivelin tertio Non. Iulii, Anno Domini 1295. Regni vero nostri tertio.
Item, Universis praesentes literas inspecturis, Johannes Dei gratia Scotorum Rex salutem in Domino. Noverit Universitas vestra, quod nos facimus, constituimus & ordinamus per praesentes, dilectos & fideles nostros venerabiles patres Willielmum Sancte Andraeae & Matthaeum Dunkelden. Episcopos, ac Iohannem de Souls, & Ingeramum de Umfraville Milites, Attornatos, Procuratores, & Nuncios nostros speciales, ad tractandum, ordinandum, faciendum & perficiendum omnia & singula negotia nos, Edwardum filium nostrum primogenitum & haeredem, regnum nostrum, & incolas regni nostri qualitercunque tangentia, & ubicunque in regno Franciae cum quibuscunque personis Ecclesiasticis & secularibus cujuscunque conditionis existant aut status; Dantes eisdem omnibus, tribus, aut duobus ex ipsis generalem & liberam, ac plenariam potestatem obligandi nos et filium nostrum praedictum, regnum nostrum et ipsius incolas, ac jurandi in animam nostram, filii nostri, et regni nostri incolarum; necnon omnia & singula faciendi & perficiendi, quae ad praedictos tractatus & ordinationes & negotia necessaria fuerint vel opportuna; Et alia etiam & singula faciendi & perficiendi quae nos, filius noster & incolae regni nostri facere possemus, si praesentes essemus, etiam si mandatum exigant speciale. Ratum & gratum habentes & habituri quicquid per dictos quatuor, tres, vel duos eorum actum, gestum, procuratumve fuerit in praemiffis, & quolibet praemissorum. In cujus rei testimonium praesentibus literis sigillum nostrum fecimus apponi. Dat. apud Strivelin tertio Non. Iulii, Anno Domini 1295. Regni vero nostri tertio. In quorum omnium testimonium praesentibus literis nostrum fecimus apponi sigillum. Actum Parisiis die vicesima tertia mensis Octobris, Anno Domini 1295.
Eapropter, volens idem Dominus Rex Angliae adjornamentum suum praedictum eidem Regi Scotiae per praefatos suos nuncios in personas eorundem factum observare, & futuris periculis, quae ex praemissis confoederationibus & aliis, sibi & regno suo, & ejusdem incolis possent verisimiliter pervenire, quatenus potuit praecavere, & eisdem obviare; pro adjornamenti praedicti observatione, & regni sui assecuratione, versus partes Novi Castri super Tynam se transtulit festinanter; praemittens quosdam suos nuncios solempnes de Novo Monasterio, & de Wellebeck, Cistercien, & Praemonstraten. ordinum Abbates ad Regem Scotiae memoratum, sibique adjornamentum praedictum, & ipsius Domini Regis Angliae adventum ad diem et locum praedictos ex causis praemissis, nunciavit; & eidem per eosdem specialiter mandavit, ut quaedam Castra in utriusque regni confinio scituata, pro assecuratione sua & hominum suorum, de dicto Rege Scotiae & suis sub bona cautione faceret liberari, per suos ad tempus custodienda, donec de hiis quae immincbant periculis plenius assecuratus fuisset; quibus periculis cessantibus, dicta Castra eidem Regi Scotiae, seu illis quos ad illa recipienda, & suo nomine custodienda deputare voluerit, sine difficultate qualibet restituere & restitui faceret sine fraud, bona fide promisit; Super quibus fideliter faciendis, tenendis (ut praemittitur) & adimplendis, dictus Dominus Rex Angliae literas suas obligatorias praedictis Abbatibus suis nunciis fieri fecit & tradi secum deferendas, & eidem Regi Scotiae liberandas, in eventu liberationis Castrorum praedictorum eidem Regi Angliae, vel suis suo nomine ad hoc deputandis in forma supradicta. Mandavit insuper idem Rex Angliae per ipsos suos nuntios dicto Regi Scotiae firmiter injungendo in fide qua sibi teaebatur, quod ad dictum diem, primum videlicet mensis Martii, sibi aliàs (ut praemittitur) praefixum, apud Novum Castrum super Tynam, vel ad alia certa loca in confinio partium illarum personaliter veniret ad ipsum, super praemissis & aliis statum & tranquillitatem utriusque regni & utilitatem communem tangentibus cum ipso tractaturus, & assecurationem sibi super quibusdam dubiis facturus, ac alia per ipsum Regem Angliae suumque consilium exprimenda auditurus, et super hiis et ea contingentibus responsurus et justitiam recepturus, & dicto Macdulpho in jure responsurus. Cumque dictus Dominus Rex Angliae apud Novum Castrum, primo videlicet die mensis Martii, Anno à Nativitate Domini 1296. Indictione nona, & anno regni ipsius Regis Angliae vicesimo quarto, personaliter declinasset, dictumque Regem Scotiae ibidem per plures dies expectasset, nec ipse secundum quod in mandatis habuit venire, nec quenquam pro se mittere curavit, ad convincendam ipsius Regis Scotiae malitiam, dictus Rex Angliae ad loca dicto regno Scotiae viciniora statuit se velle declinare. Et primo apud Bambergh, deinde apud Werk in confinio ipsius regni Scotiae se transferens, adventum dicti Regis Scotiae in locis praedictis per tempus non modicum expectavit. Ad quae quidem loca dictus Rex Scotiae, (cui de praemissis satis innotuit, & ea sibi verisimiliter latere non potuit) venire tamen ad ipsum Dominum suum Dominum Regem Angliae, nec amicabiliter mittere curavit; sed spretis dicti Domini sui mandatis praedictis et vilipensis, contumaciter in sua persistens perfidia, ad apparatus bellicos se convertebat, cum Episcopis, Praelatisque aliis, Comitibus, Baronibus, Clericis et Laicis regni sui Scotiae, ac etiam exteris aliis conductitiis contra praedictum Dominum suum ligeum, Dominum Regem Angliae, ipsiusque regnum, et ejusdem Incolas calcamen elevars praesumpsit. Redditisque eidem Regi Angliae per dictum Regem Scotiae tam pro se quam pro aliis quibuscunque regni sui incolis Homagio et Fidelitate sibi pro dicto regno Scotiae prius factis (ut praemittitur) in processu per suas literas verba effectum diffidentiae sapientia continentes. Quarum literarum in omnibus et per omnia tenor est talis.
Magnifico Principi Domino Edwardo Dei gratia Regi Angliae, Johannes eadem gratia Scotiae Rex. Cum vos & alii de regno vestro vobis non ignorantibus, vel causam ignorantiae non habentibus, per violentam potentiam vestram nobis & regni nostri Incolis graves & intolerabiles i ••• rias, contemptus, & gravamina, necnon & dampna enormia contra nos, et regni nostri libertates, ac contra Deum et justitiam notorie et frequenter intuleritis, nos extra regnum nostrum ad levem cujuslibet suggestionem pro libito voluntatis vestrae citando, et indebite vexando, Castra nostra, terras et possessiones nostras et nostrorum infra regnum vestrum, unjust et sine nostris demeritis occupando, bona nostra ac subditorum nostrorum, tam per terram quam per mare rapiendo, et infra regnum vestrum receptando; Mercatores et alios regni nostri incolas occidendo, hominesque nostros de regno nostro violenter in regnum vestrum abducendo, ipsosque ibidem detinendo et incarcerando; super quibus reformandis nuncios nostros vobis saepe transmisimus; quae non solum remanent adhuc incorrecta, verum etiam de die in diem per vos & vestros prioribus deteriora cumulantur; vos namque jam cum innumerabili armatorum multitudine exercitu vestro publice convocato, ad exhaeredandum nos & regni nostri incolas ad fines regni nostri hostiliter accessistis, & ultra progrediens in regno nostro strages & incendia, necnon insultus & invasiones violentas tàm per terram quàm per mare commisistis inhumane. Nos dictas injurias, gravamina & dampna, necnon & hostiles impugnationes ulterius sustinere non valentes, nec in fidelitate et homagio vestro per violentam oppressionem vestram extortis manendo, cum nos ad defensionem nostram et regni nostri (cujus defensioni et tuitioni vinculo Iuramenti sumus astricti) nos volentes erigere, fidelitatem et homagium vobis facta tam a nobis quam ab aliis quibuscunque regni nostri incolis, fidelibus nostris, ration terrarum quas in regno vestro de vobis tenebant, ac etiam ration menagii seu rectionis vestrae, nomine nostro, ac nomine eorundem omnium et singulorum vobis reddidimus per praesentes.
Congregatoque ingenti exercitu, idem Rex Scotiae ad hostiles aggressus & incursus procedens, regnum Angliae intravit hostiliter & invasit, villasque quamplures regni Angliae per suos depraedatus est, easque vastavit incendiis, homines interfecit, nautas quosdam Angliae navesque eorum comburi fecit. Et hiis & aliis confimilibus facinoribus pluribus non contentus, Comitatus Northumbr. Cumbr. & Westmorland. dicti regni Angliae, hostiliter per suos invasit, stragem innumeram hominum simul & mulierum ipsius Domini sui Regis Angliae, Monasteriorum, Ecclesiarum, & villarum incendia faciendo, & patriam undique depopulando, & ad instar Herodianae crudelitatis infantes in cunis, & mulieres in puerperio decubantes immisericordi & atroci savitia trucidando; parvos etiam Clericulos primas literas & Grammaticam addiscentes, ad numerum circiter ducentorum in Scolis apud Corbrigg. existentes, obstructis scolarum ipsarum ostiis igne supposito concremarunt; ac divino timore, & humano pudore postpositis, adeo in commotionem se dederunt, quod omnino offendibilia ac execrabilia inhumane committere minime verebantur. Cernens itaque Rex Angliae tot damp • a, opprobria, injurias & facinora in exharedationem suam, & populi sui destructionem, sibi & regni sui incolis proditionaliter irrogari, nec valens ration Iuramenti sui (quo ad conservationem jurium Coronae regni sui Angliae est astrictus) tam execranda, detestanda et nefanda facinora ulterius tolerate, nec jura sua relinquere indefensa, cum idem Johannes Rex Scotorum et gens sua sibi subdita, per leges se justificari ac duci minime permittere voluissent, ipso regno, quod a longissimis et antiquissimis retro temporibus ( • icut superius in processu plenius apparet) sibi et progenitoribus suis Angliae Regibus extitit feodale, et de ipsis etiam Angliae Regibus tenebatur, ex praemissis causis commisso, seu (ut communiter dicitur) forisfacto; Bello insuper de Consilio Comitum, Baronum, & aliorum Procerum & Magnatum regni sui Angliae juxta leges & consuetudines regni Angliae contra dictum Regem Scotiae. & ipsius gentem indicto, contra ipso potentiae suae vires extendit; sicque contra ipsos tanquam perjuros, notorie proditores, contumaces, rebels, et publicos hosts suos procedens, praefatum regnum Scotiae Iure proprietatis ipsius Domini Regis Angliae ditioni subegit, et etiam subjugavit. Quo vis • , memoratus Johannes Rex Scotiae, una cum Comitibus, Baronibus, & aliis Nobilibus, Magnatibus & Proceribus dicti regni Scotiae omnibus & singulis, cum Ecclesiarum Praelatis, ad memoriam redientes, et de suis facinoribus perpetratis (ut dicebant) condolentes vehementer, ad dictum Dominum Regem Angliae venerunt, et se eidem reddiderunt, et ipsius gratiae et voluntati se submiserunt, locis tamen & diebus diversis. Idemque Rex Scotiae proditiones, et scelera memorata, et confoederationem suprascriptam cum dicto Rege Francorum initam (ut prae ••• titur) contra homagium et fidelitatis suae debitum, quae pro dicto regno Scotiae dicto Regi Angliae fecerat, palam et publice recognovit, dictamque confoederationem quatenus de facto processit, sponte, pure, simpliciter, et absolute suo, Edwardi filii sui, et incolarum regni sui nomine revocavit: Renunciavit insuper specialiter et express omni commodo, quod exinde sibi vel filio suo, aut incolis regni sui poterit pervenire; dictumque regnum suum Scotiae, et Ius quod habuit in eodem, et ad illud Regiamque suam dignitatem cum honor, et homagiis et fidelitatibus incolarum ejusdem regni, ac omnibus et singulis Regiae dignitati pertinentibus eidem Domino suo Domino Regi Angliae, pure, simpliciter et absolute reddidit, vita et membris tantummodo sibi salvis; sicut in Instrumento sive Processu super hoc, una cum fidelitatibus et homagiis Scotorum Domino Regi Angliae factis, manu mei Notarii infrascripti confecto, et signo meo solito signato, intuentibus constare poterit evidenter. Subjugato itaque dicto regno Scotiae dicti Regis Angliae ditioni, Ecclesiarum Praelati, Comites et Barones, et alii Nobiles, Magnates, Proceres, • ivitatum et Burgorum, Communitates dicti regni Scotiae, ad fidem et voluntatem dicti Regis Angliae venientes, eidem fidelitatem et homagium ut immediato et proprio Domino regni Scotiae fecerunt, suasque patentes literas super fidelitatibus suis praedictis et homagiis sibi factis fecerunt, sigillis suis pendentibus consignatas; quae in Thesauraria dicti Regis Angliae London. resident in fidem et testimonium praemissorum. • edditisque eidem Regi Angliae ut vero et immediato Domino ipsius regni Scotiae, Civitatibus, Burgis, Villis, Castris, et aliis munitionibus et locis omnibus ad Regem Scotiae qualiter cunque pertinentibus; idem Dominus Rex Custodem, Camerar. Cancellar. Escaetores, Vicecomites, et alios Ballivos et Ministros ad regimen dicti regni Scotiae undique per • otum regnum jure suo statuit et praefecit; et Sigillum ad regimen Scotiae deputandum f • eri fecit, et Cancellario suo liberavit. Acta sunt omnia & singula suprascripta, ut praemittitur, sub Annis, Indictonibus, Mensibus, Diebus, & Locis praenotatis, praesentibus testibus suprascriptis, cum aliis utriusque regni Nobilibus et Praelatis, ac popularibus in multitudine copiosa. (Of which you shall receive a fuller account, Anno 24 E. 1.)
Et ego Andreas quondam Guillielmi de Tang. Clericus, Ebor. Dioc • Sacrosanctae sedis Apostolicae publicus authoritate Notarius, qui praemissis omnibus et singulis una cum suprascriptis testibus interfui, eaque sic fieri vidi et audivi; rogatus super hiis sicut fiebant, praesens seu publicum Instrumentum triginta quatuor Chartarum penas continens simul sutas, inserendo in eodem omnium et singulorum Instrumentorum in ipso processu habitorum de verbo ad verbum tenores, nihil addens vel minuens quod sensum mutet, vel corrumpat intellectum: Illudque in publicam formam redactum et correctum, signo meo consueto tam in suturis penatum quam • ine signavi, in fidem et testimonium praemissorum.
This is a true Transcript of one Roll of this memorable Record, the original whereof is yet extant in the Tower of London. The Transcripts of the Scots respective new Oaths, Homages and Fealties to King Edward, mentioned in the cloze of this Record, after their most perfidious renunciation of their former Oaths and Fealties, (particularly expressed in another Roll) and subjugation by King Edwards forces, I shall present you with in its proper series, An. 24 E. 1. in the succeeding Chapter; concluding this with some few other Records of Ecclesiastical affairs and cases, relating to the Church, Prelates and Clergy of Scotland.
Anno 20 E. 1. The Bishop of Cathenes Chancellor of Scotland dying there intestate, the Kings Officers seising into his hands all the Goods and Chattels which he had at the time of his death, according to the custom of Scotland; the King out of his special grace, for his good services done to him in his life time, was graciously pleased to command them to be entirely delivered to the Prior of Goldingham, and Adam of St. Edmunds the Bishops brother, to be distributed by them for his soul as they should think meet, by the oversight and order of the Vice-Chancellor of Scotland, whom the Bishop of Durham (Lieutenant of Scotland) had constituted his Attorney for that purpose; and to help them to recover all his Goods and Chattels from all those who should detain them, as these Records assure us.
REX et Superior Dominus regni Scotiae, dilecto & fideli suo Willielmo de Dunfres tenenti locum Canc. in Scotia, salutem. Volentes intuitu fidelis obsequii quod bonae memory A. nuper Cathenen. Episcopus & Cancellarius Scotiae defunctus nobis in vita sua impendit, eidem defuncto gratiam facere specialem, concessimus, quod omnia b • na et catalla quae fuerunt praefati Episcopy in Scotiae die quo ob • it, et per mortem ejusdem capta sunt, secundum consuetudinem Scotiae in manum nostram, dilectis nobis in Christo Priori de Goldingham, & Magistro Adae de Sancto Edmundo personae Ecclesiae de la Scalrik, fratri praefati Episcopy, integraliter liberentur, pro anima dicti defuncti per manus eorundem distribuenda, prout viderint expedire, per visum et ordinationem vestram, quem Venerabilis pater A. Dunolmensis Episcopus (constituted Lieutenant in Scotland by the Kings Letters Patents) loco suo coram nobis ad hoc constituit. Et ideo vobis mandamus, quod brevia sub sigillo Scotiae illis in quorum manibus bonae & Catalla praedictae existunt sine dilatione •• eri faciatis, ut ipsi omnia bona et catalla praedicta praefatis Priori et Adae liberent ad praemissa facienda sicut praedictum est. Et omnes illos quos dictorum bonorum detentores inveniri contigerit, ad hoc si necesse fuerit compellatis, & praefato Adae negotia dicti defuncti in parnbus illis prosequenti, literas de protectione & conductu pro se & suis in forma Capellae per unum annum duratur. • ieri faciatis. In cujus, &c. Teste Rege apud Westm. 8 die Januarii.
REX et Superior Dominus regni Scotiae, dilectis sibi Berichio Gerardi de Florence, Reynero Balberin, & sociis suis de societate Pullertin. & Lambinorum in Anglia commorantium, salutem. Quia de gratia nostra specially, & pro bono servicio, quod bonae memory A. Cathenensis Episcopus & Cancellarius Scotiae defunctus in vita sua nobis impendit, concessimus ei, omnia bona et catalla sua per mortem ejusdem in manum nostram capta; Vobis mandamus, quod propter securitatem quam nobis in Anglia, & dilecto & fideli nostro Briano filio Alani in partibus Scotiae nostro nomine praestitistis, de denariis & caeteris bonis praedicti defuncti in manibus vestris existentibus, non omittatis, quin denarios et bona illa sic in manibus vestris existentia dilectis nobis Priori de Goldingham, & Magistro Adae de Sancto Edmundo fratri praefati Episcopy fine dilatione qualibet liberetis, pro anima dicti defuncti distribuenda, per visum et testimonium alicujus quem venerabilis pater A. Dunelmensis Episcopus loco suo ad hoc deputare voluerit, una cum praefatis Priore et Adam, quociens àd hoc vacare voluerit cum eisdem. Teste Rege apud Westm. 14 die Januarii.
Eodem modo mandatum est praefato Berichio & sociis suis praedictis in Scotia commorantibus. Teste ut supra.
REX et Superior Dominus regni Scotiae, dilecto Clerico suo Magistro Alano de Dunfres Cancellario Scotiae, salutem. Cum nos nuper intuitu fidelis obsequn quod bonae memory Alanus quondam Cathenensis Episcopus defunctus, nobis in officio Cancellariae ibidem in vita sua impendit, concesserimus de gratia nostra specially, quod omnia bona et catalla quae fuerunt ipsius Episcopy in Scotia die quo obiit, et quae per mortem suam capta fuerunt in manum nostram, secundum consuetudinem dicti regni Scotiae, dilectis nobis in Christo Priori de Goldingham, & Magistro Adae de Sancto Edmundo personae Ecclesiae de Lascalrik fratri ipsius Episcopy, integraliter liberarentur, pro anima dicti defuncti per manus eorundem juxta ordinationem venerabilis patris Antonii Dunelmensis Episcopy distribuenda, prout saluti animae ejusdem defuncti magis viderint expedire. Ac datum sit nobis intelligi, quod bona & catalla illa per quosdam homines parcium illarum jam alienata sunt & subtracta; Vobis mandamus, quod per literas nostras sigillo regimini regni Scotiae deputato signatas, detis in mandatis Vic. & aliis Ballivis in partibus illis quociens opus fuerit, & ab • is fueritis requisiti, quod diligenter inquirant ad quorum manus bona & catalla illa sic devenerunt, & ea simul cum debitis quae ei debebantur die quo obiit ad quorumcunque manus devenerint praefatis Priori & Adae, vel eorum certis attornatis sine dilatione habere faciatis, prout de jure fuerit faciendum. Ita quod querela ad nos per praedictos Priorem & Adam de caetero non veniat ex hac causa. In cujus, &c. Teste Rege apud Chatton. 20 die Julii.
REX et Superior Dominus regni Scotiae, dilecto sibi Magistro Willielmo de Dunfres Cancellar. Scotiae, salutem. Quia volumus quod bonae memory A. nuper Cathenensi Episcopo & Cancellario Scotiae defuncto, de arreragiis feodi quod in officio illo percepit in vita sua per manus Camerarii Scotiae satisfiat, vobis mandamus, quod sigillo Scotiae breve eisdem Camerariis fieri faciatis, quod ipsi dicta arreragia dilectis nobis Priori de Goldingham, & Magistro Ad • de Sancto Edmundo fratri praefati Episcopy liberent absque mora, pro anima dicti defuncti per visum et ordinationem alicujus quem venerabilis pater A. Dunelmensis Episcopus loco suo ad hoc deputari voluerit distribuenda. Teste Rege apud Westm. 15 die Jan.
From which 4. Records I shall observe: 1. That in that age all the Debts, Goods and Chattels of Bishops in Scotland dying intestate, by the Custom of that Realm, were seised into the Kings hands, as belonging to him; and that this Bishops Debts, Goods and Chattels, dying intestate, were by virtue of that custom then seised into the hands of King Edward, as Superior Lord of Scotland, during the Interregnum. 2ly. That the King alone, not the Archbishop of St. Andrew's, Pope, or other Ordinary whatsoever, had the sole right, power, Jurisdiction to dispose of them, to whom and to what uses he pleased. 3ly. That the Sovereign care, welfare of the Subjects souls, as well Bishops and Clergymens as Laics, belonged to the Kings of England and Scotland in that age, after their deaths, as well as during their lives, not to Bishops; Therefore by consequence the administration and distribution of their Goods and Chattels for that end, if they died Intestate. 4ly. That the King, not of right or custom, but out of his especial grace, and for the good service done to him by this Bishop (as his Chancellor in Scotland) in his life time, granted all the Debts, Monies, Goods, Chattels of this Bishop, belonging to him by the Custom of Scotland, to the Prior of Goldingham, and Adam of St. Edmunds the deceased Bishops brother, to be distributed for his soul, by the view and testimony of any person whom the Bishop of Durham should depute in his place for that purpose, to join with them in the distribution of them; not as a Bishop or Ordinary, (he having no Episcopal Jurisdiction then in Scotland, nor yet in England out of his Diocese, where the Bishop had monies in foreign Merchants hands) but as the Kings Lieutenant in Scotland, which then he was. 5ly. That the Bishop appointed William of Dunfres, then Chancellor of Scotland, as his Deputy for this end; whom the King enjoined to issue out Writs under the Seal of Scotland to those who had the Bishops Goods and Chattels in their hands, immediately to deliver them to the said Prior and Adam, and to compel them thereunto, to be distributed as aforesaid for the good of his soul. A clear evidence that the King, or such as he appointed, not Bishops or Ordinaries, had the sole power of distributing Intestate’s Goods to pious uses, for the (pretended) good of their souls. That Bishops and other Ordinaries in that age, had no legal Jurisdiction to dispose or distribute the Goods and Chattels of Intestate persons, but merely by torcious Usurpation, in Scotland, England, or France, seems most apparent to me, by comparing the premises with the memorable Articles against the Bishops, Clergy of France, and their Officials Innovations, Encroachments, Usurpations upon the Crown, Digni • y, Jurisdiction of the King of France, and his Subjects Liberties, to their intolerable grievance, exhibited by the Lord Peter de Cugneriis, the Barons and Laity of France, in the Parliament held at Paris under King Philip the 4th. Anno Domini 1309. printed in English by Mr. John Fox (in the life of King Edward the 1.) out of Petrus Bertrandus, Adversus Dominum Petrum de Cugneriis, super facto Praelatorum Ecclesiae Gallicanae, Parisiis 1495. Ar • cles 63, 64. Item, they will make Inventories of their goods which die In •• state, or without making of Will, and will have the possession of their goods as well moveable as immovable in their own hands, to distribute to the heirs, or to whom they list. Item, the execution also of Testaments they take into their own hands, taking Inventories of dead men's goods, and keeping and disposing them to the heirs after their pleasure; and they have Officials properly deputed for the execution thereof. And Artic. 23. In like manner they will determine the matters of Pupills, applying their goods when they die, as they do the goods of them that die Intestate, to their own use, the cognition whereof belongeth to the King himself; because these kind of persons with their goods are Wards to the King, and under his protection. Which as it will help to explain the true end of making the Statute of 13 E. 1. c. 19. against Sir Edward Cooks erroneous gloss thereon; so it evidently demonstrates, that if Bishops and other Ordinaries seising, distributing, or administering the goods of Intestate persons, and Pupills under age, (who could make no Wills) were thus publicly Articled against in this French Parliament, as an unsufferable Innovation, Usurpation, Grievance in the Realm of France, it was likewise then reputed no other in our Bishops, Ordinaries in England, and no legal right anciently conferred on them by the King and Lord's in Parliament, as they erroneously pretended. This will further appear by these two Records relating to Scotland, the one concerning the Executors of the last Will and Testament of Alexander King of Scots, to issue out Writs for the speedy recovery of the Debts due unto him; the other authorizing and enabling the Bishop of Glasgow to devise and dispose of his moveable Goods by his Testament, so as it turned not to the prejudice or loss of the King himself, or the next succeeding King in Scotland.
REX et Superior Dominus regni Scotiae, venerabilibus in Christo patribus W. & R. eadem gratia Sancti Andraeae & Glasguen. Episcopis, & dilectis & fidelibus suis Johanni Comyn, Jacobo Senescallo Scotiae, & B • iano filio Alani, Custodibus ejusdem regni, salutem. Zelus affectionis intimae quam ad praeclarae memory serenissimum Principem Dominum Alexandrum quondam Regem Scotorum illustrem (sororium nostrum karissimum) ipso vivente gerebamus, per quod animae suae salutem ferventer affectamus, mentem nostram multipliciter excitat & inducit, ut quae animae suae conserimus salutifera, devotione fervida et sollicitis affectibus prosequamur. Hinc est quod multi & diversi debitores in eodem regno Scotiae in diversis debitis praefato Regi die quo obiit tenerentur, qui ejusdem Regis Executoribus ea nondum solverunt, ut accepimus, per quod Testamenti praedicti executio, in grave dicti Regis animae periculum hucusque prorogatur: Vobis mandamus, quod d • lecto Clerico nostro Magistro Alano de Dunfres Cancella • io Scotiae detis in mandatis, quod per brevia dirigenda singulis Vicecomitibus & Ballivis ejusdem regni Scotiae, sigillo regimini regni Scotiae deputato consignanda, mandari faciat in forma Capellae, quod praedicta debita de bonis & catallis praedictorum debitorum, secundum legem et consuetudinem regni Scotiae leventur, et praefatis executoribus sine dilatione liberentur, prout praefati executores rationabiliter monstrare poterunt; quod praedicti debitores praedicto Regi in debitis tenentur supradictis. In cujus, &c. Teste Rege apud Berewyk super Twedam 3 die Julii.
REX et Superior Dominus regni Scotiae, omnibus ad quos, &c. salutem. Sciatis quod pro bono & laudabili servitio quod venerabilis pater R. Glascuensis Episcopus, tam bonae memory Domino A. quondam Regi Scotiae, quam nobis impendit postquam superius dominium regni illius ad manus nostras devenit, concessimus ei, quod ipse Testamentum suum de bonis suis mobilibus condere possit pro suae livito voluntatis, et quod executores Testamenti liberam administrationem habere et de eisdem dispo •• re possint juxta formam ejusdem Testamenti, et ipsius Episcopy ultimam voluntatem. Ita tamen quod ista gratia nostra nobis seu Regi futuro regni illius non cedat alias in praejudicium seu jacturam. In cujus, &c. Teste Rege apud Westm. 23 die Januarii.
The Bishopric of Cathenes becoming void by the Bishops death, the King by his Prerogative issued this Writ concerning the custody of the Temporalties.
REX et Superior Dominus regni Scotiae, venerabilibus in Christo patribus W. Sancti Andraeae, & R. Glasguensi eadem gratia Episcopis, & caeteris Custodibus ejusdem regni, salutem. Mandamus vobis, quod custodiam Episcopatus Cathenensis, vacantis per mortem bonae memory Alani nuper Episcopy ejusdem loci, cum pertin. alicui Clerico et fideli nostro partium illarum, qui sufficiens & idoneus ad custodiam illam fuerit, prout moris est in illis partibus committatis. In cujus, &c. Teste Rege apud Westm. 15 die Januarii.
The Pope having granted the King a Disme from the Clergy of Scotland, as Supreme Lord thereof, for the aid of the Holy Land, he issued this Writ for the safe conduct and protection of those appointed to collect it.
REX et Superior Dominus Scotiae, omnibus Ballivis & fidelibus suis ad quos, &c. salutem. Cum Summus Pontifex Decimam bonorum Ecclesiasticorum infra praedictum regnum Scotiae nobis in subsidium Terrae Sanctae concesserit graciose, et circa collectionem ejusdem venerabiles patres R. Karleolen. & A. Cathenens • m Episcopos deputaverit, sicut in Bulla inde confecta plenius continetur, per quod necessario oportebit eosdem Episcopos tàm in propriis personis suis, quàm per alios quos loco eorundem ad hoc duxerint transmittendos, labores, misas & expensas facere in praemissis: Nos praedictos Episcopos & illos quos sic pro illis transmiserint homines, terras, res, redditus, & omnes possessiones suas in protectionem & defensionem nostram specialem suscipientes; Vobis mandamus, quod ipsos Episcopos et illos sic transmiss • ros homines, terras, res, redditus, et omnes possessiones suas manuteneatis, protegatis & defendatis; Non inferentes eis in personis aut rebus injuriam, molestiam, dampnum, impedimentum aut gravamen: Et si quid eis forisfactum fuerit, id eis sine dilatione faciatis emendari, & ipsis & eorum quibuscunque cum per partes vestras ipsos transitum facere contigerit ex hac causa, salvum & securum conductum amore nostri praebeatis, quociens ex ipsis vel eorum aliquo ex parte nostra super hoc fueritis requisiti. In cujus, &c. has literas nostras fieri fecimus patentes quamdiu negotiis praedictis intenderint duraturas. Teste Rege apud Berewyk super Twedam in Scotia 12 die Augusti.
He likewise issued this Writ to the Bishops and Prelates of Scotland, to receive and assist the Popes Nuncio and Collectors sent thither to receive the Accounts, and collect the Arrears of the Dismes in Scotland towards the relief of the Holy Land: And to his Chancellor to pay a sum of money formerly granted by him to the Popes and Queens Chaplain there.
REX et Superior Dominus Scotiae, venerabilibus in Christo patribus W. & R. eadem gratia Sancti Andraeae & Glasguensi Episcopis, & caeteris Episcopis & praelatis ejusdem regni ad quos, &c. salutem. Cum Dominus Papa dilect • m nobis in Christo Magistrum Giffredum de Vezano ejusdem Domini Papae Clericum et Nuncium deputaverit ad compotum executorum Testamenti Magistri Bayamundi, quondam Collectoris Decimae in subsidium Terrae Sanctae concessae in regno praedicto audiend. et arreragia ejusdem Decimae et debita ipsius Bayamundi levanda et colligenda juxta formam mandati Apostolici sibi super hoc directi: Vobis mandamus, quod praefato Giffredo vel ejus Commissario seu Commissariis in praemissis vos exhibeatis favorabiles & benignos, Consilium vestrum et juvamen eidem Magistro Giffredo vel ejus Commissario seu Commissariis super hiis impendentes quociens ab ipso vel eorum aliquo inde fueritis requisiti. Teste Rege apud Devises 16 die Septembris.
REX et Superior Dominus regni Scotiae, dilecto Clerico suo Magistro Willielmo Dunfres Cancellario ejusdem regni, salutem. Cum nuper per nostras patentes literas mandaverimus dilecto & fideli nostro Alexandro de Balliolo Camerario ejusdem regni, quod Magistro Hugu • ioni Domini Papae Capellano, pro gratis & laudabilibus serviciis quae idem Hugucio Margaretae quondam Domicellae Norwagiae, & Dominae regni praedicti impendit, & pro laboribus & expensis per ipsum in ejusdem Margaretae obsequiis appositis, ducentas libras faceret liberari; & idem Alexander pro eo quod breve nostrum de sigillo regimini regni praedicti deputato non habuit, de pecunia illa liberanda nichil inde hucusque facere curaverit, ut accepimus; Vobis mandamus, quod breve sub sigillo praedicto praefato Alexandro & sociis suis Camerariis ejusdem regni fieri faciatis in forma Capellae de praedicta pecunia praefato Hugucioni liberanda, prout aliàs in casu consimili fieri consuevit. Teste Rege apud Westm. 9 die Januarii.
What Ecclesiastical Jurisdiction the King then exercised in the Isle of Man, as supreme Lord thereof, in presenting to Livings there, and commanding the Bishop of Sodor to admit his Clerks, these Records inform us.
Alanus de Wygeton habet literas de Praesentatione ad Ecclesiam Sancti Carber in Man, vacantem & ad donationem Regis spectantem ration terrae de Man in mann Regis existentis. Et diriguntur literae Episcopo Sodorensi. Teste Rege apud Berewik super Twed. 16 die Junii.
Odo Clericus habet literas de Praesentatione ad Ecclesiam Sancti Santani, vacantem per mortem Desvaldi nuper Rectoris ejusdem, & ad donationem Regis spectantem ration terrae de Man in manu Regis existentis. Et diriguntur literae Sodorensi Episcopo. Teste ut supra.
Roulandus Capellanus habet literas de Praesentatione ad Ecclesiam Sancti Patricii de Dureby, vacantem & ad donationem Regis spectantem ration terrae de Man in manu Regis existentis. Et diriguntur literae Episcopo Sodorensi. Teste ut supra.
I shall conclude with this Writ, discovering what great esteem and care the King had of the Records in Scotland, which concerned his own and others Rights, Titles to that Realm; how carefully they were perused, laid up and there kept by a Master of the Rolls in the Castle of Edinburgh, (as those of England then were, and yet are in the Tower of London) and what use he made of them.
REX et Superior Dominus Scotiae, venerabili in Christo patri W. eadem gratia Episcopo Sancti Andraeae in Scotia, & dilecto & fideli suo Radulpho Basset de Drayton, Constabulario Castri sui de Edinburgh. & Willielmo de Dunfres Custodi Rotulorum regni Scotiae, & omnibus Ballivis & fidelibus suis ejusdem regni ad quos, &c. salutem. Sciatis, quod assignavimus dilectos nobis in Christo Abbatem de Dunfermelyn, & Adam Abbatem Sanctae Crucis de Edinburgh. & dilectum & fidelem nostrum Johannem de Lithegreynes, Magistrum Willielmum de Lincoln. & Thomam de Fisheburn, ad investigandum, scrutandum, videndum et examinandum Chartas, Instrumenta, Scripta, Literas Papales, Compositiones, Rotulos et Irrotulata, et omnia alia munimenta jus petentium in regno Scotiae, et si militer nos et regnum quoquomodo tangentia in Castro de Edinburgh. et alibi in eodem regno existentia, et ad ea recipienda, deferenda et deponenda in locum per nos ad hoc assignatum; & ideo vobis mandamus, quod eisdem Abbatibus, Johanni, Willielmo & Thomae, vel praedictis Johanni, Willielmo & Thomae tantum, cum praedictos Abbates ad hoc vacare non contigerit, intendentes sitis & auxiliantes, quociens ex parte nostra super hoc fueritis requisiti. Et vos praefate Episcope claves Thesaurariae, necnon hostiorum, domorum, castri praedicti, archarum, cistarum & scriniorum quorumcunque in quibus praedicta munimenta, literae, rotuli, & caetera qualiacunque praedicta instrumenta sint recordata, praedictis Abbatibus, Johanni, Willielmo & Thomae cum eis ad hoc venire contigerit liberetis. In cujus, &c. Teste Rege apud Berewyk super Twed. in Scotia 12 die Augusti.
BOOK V. CHAP. IV. Conteining King Edward the 1. his claim, exercise of Sovereign Ecclesiastical Jurisdiction over all Persons, Causes within England, Ireland, Scotland, and his other Dominions; his Oppositions, Prohibitions, Edicts against Popes, Bishops, other Clergymens Usurpations, Encroachments thereon; especially Pope Boniface the 8. his Constitution, prohibiting all Clergymen under pain of Excommunication, to grant or pay any Taxes, Subsidies to any King, and for Kings to demand or receive them without the Popes precedent license; and his Bulls concerning his Sovereign Dominion, Title to the Realm of Scotland and other Kingdoms; The Negotiations between King Edward, the Popes, Court of Rome; with the successions of Popes, English, Irish Bishops, and other Church, State affairs; faithfully collected out of our Records and Histories, from the beginning of the 21. to the end of the 30 th year of his Reign.
A Mongst several Bundles of Writs returned by Sheriffs and others, Anno 21 Edward the 1. (rescued by me out of the rubbish in the White Tower Chapel) I met with these Writs of Attachment at the Kings and parties suits, for contempts in holding or prosecuting suits in Court Christian of Trespasses, Advowsons, Layfees, Chattels and Debts, not of Testament or Matrimony, belonging to the Kings Courts, against his Prohibitions, Crown and Dignity.
EDwardus Deig • atia Rex Angliae, Dominus Hiberniae, Dux Aquitaniae, Viceccmitibus Oxford. salutem. Monstravit▪ nobis Wilhelmus de Sancto Gerigio, quod cum Magister Henricus de Nassington in Curia nostra apud Westm. die Sancti Hilary in quindecim dies proximo praeterito attachiatus esset ad restondendum eidem Willielmo, quare cum placita de Transgressionibus contra pacem nostram factis in regno nostro ad Nos et Coronam et dignitatem nostram specialiter pertineant, idem Henricus, sicut ex gravi querela ipsius Willielmi accepimus, tenuit placitum in Curia Christianitatis de hujusmodi transgressionibus, in laesionem Coronae et dignitatis nostrae, et contra prohibitionem nostram. Et de Placito quare tenuit placitum in eadem Curia Christianitatis de advocatione Capella de Tadham, contra prohibitionem nostram, ut dicitur; Ac idem Wilhelmus ad diem illum in eadem Curia nostra comparuisset, & idem Magister Henricus cum fecisset se esson. versus praedictum Willielmum de praedictis placitis; & habuisset diem per esson. suos coram Justiciariis nostris apud Westm. à die Sanctae Trinitatis in quindecim dies proximo futur. versus praedictum Willielmum de praedictis placitis; idem Magister Henricus, pendentibus inde inter eos in praefata Curia nostra praedictis placitis, placita illa nichilominus ulterius tenuit in praedicta Curia Christianitatis, quousque Sententia in ipsum Willielmum ea occasion ad sectam ejusdem Magistri Henrici publice promulgata, ipsum excommunicari fecit; et postea Breve nostrum de ipso Willielmo excommunicato, tanquam claves Ecclesiae contemnente, c • piendo, jam vobis porrexit, ut dicitur, in Coronae et dignitatis nostro laesionem, Curiae nostrae praedictae contemptum manifestum, et ipsius Willielmi dispendium non modicum et gravamen, sicut ex gravi querela ipsius Willielmi accepimus. Et quia tanta contemptum et malitiam, si commissa fuerint, transire nolumus impunita, vobis praecipimus, quod si praedictus Wilhelmus fecerit vos securos de clamore ejus prosequendo, tunc ponite per vadium & salvos plegios praedictum Magistrum Henricum, quod sit coram Justiciariis nostris apud Westm. à die Sanctae Trinitatis in 15 dies, ad respondendum tam nobis quam praedicto Willielmo, de praedictis transgression et contemptu. Praecipimus etiam vobis, quod si vobis constare possit, quod praedictus Wilhelmus occasion praedicta & non alia excommunicatus sit, tunc ab ipso Willielmo capiendo per aliquod Breve nostrum, per praedictum Magistrum Henricum ea occasion impetratum penitus desistatis, et ipsum Willielmum inde pacem habere permittatis. Et habeatis nomina Plegiorum, & hoc breve. Teste J. de Metingham apud Westm. 12 die, &c. Anno regni nostri 21.
EDwardus, &c. Vic. Sussex, &c. Si Robertus Page, &c. Pone, &c. Magistrum Thomam de Burn & Richardum le Den de Kyngeston, &c. quod sint coram Justic. nostris, &c. ostensuri, quare tenuit placitum in Curia Christianitatis de catallis et debitis quae non sunt de Testamento vel Matrimonio contra Prohibitionem nostram. Pone etiam, &c. Margeriam de Eli, &c. quare secuta est idem placitum, &c. Teste meipso apud Westm. 28 die Maii. Anno regni nostri 21.
EDwardus, &c. Venerabili in Christo Patri S. Episcopo Sarum, &c. venire faciatis coram, &c. Magistrum Michaelem de Wodeford Clericum vestrum ad respondend. Petro filio Warini, quare secutus fuit placitum, &c. de catallis et debitis quae non sunt, &c. contra Prohibitionem nostram, &c. Teste J. de Metingham apud Westm. 26 die Febr. Anno regni nostri 21.
EDwardus, &c. Vic. Rutland. salutem. Si Robertus de Ruvill & filius ejus fecerint, &c. pone, &c. Alexandrum Vicarium Eccl • siae de Bittleb • ocks, quod sit, &c. ostensurus, quare secutus est placitum in Curia Christianitatis de catallis et debitis quae non sunt de Testamento vel Matrimonio contra prohibitionem nostram, &c. Teste meipso apud Novum Castrum super Tynam 29 die Sept. Anno r. n. 21.
EDwardus, &c. Vic. Oxford. &c. Si Henricus Durant, &c. Pone, &c. fratrem Rodulphum Abbatem de Dorkecestre, Radulphum de Sywe & Henricum de Sancto Edwardo, &c. quare tenuerunt placitum in Curia Christianitatis de catallis et debitis quae non sunt, &c. contra Prohibitionem nostram. Pone eciam Thomam de Luche, &c. quare secutus est idem Placitum, &c. Teste meipso apud Westm. 23 die Maii. An. regni nostri 21.
EDwardus, &c. Vic. Leycestr. Si Robertus de Huntindon, &c. Pone, &c. Rogerum Priorem de Beluero, &c. quare tenuit placitum in Curia Christianitatis de catallis et bonis quae non sunt, &c. contra Prohibitionem nostram. Pone eciam Willielmum de Kelm: personam Ecclesiae de Helderby, Robertum Bacun, & Magistr. Willielmum de Fylinglye, personam Ecclesiae de Bottlesford, quare secuti sunt idem placitum, &c. contra Prohibitionem nostram. Teste meipso apud Westm. 28 die Aprilis, Anno regni nostri 21. Besides others that are perished.
Moreover, in the Fragments of the Plea Rolls of Hill. 21 E. 1. in the Tower, I find these two Actions brought for holding and prosecuting suits in Court Christian against the Kings Prohibitions, besides those in the Plea Rolls of other Terms that year, which are putrefied.
Johannes de Erlawe attachiatus fuit ad respondendum Adaele Parmenter & Aliciae uxori ejus de placito, quare tenuit placitum in Curia Christianitatis de catallis et debitis quae non sunt de Testamento vel Matrimonio contra prohibitionem, &c. Ac iidem Adam & Alic. die Mercurii proxima post festum Sancti Barnabe Apostoli, anno regni Regis nunc decimo octavo in Ecclesia de Aldermarichirch in Civitate London. in praesencia Johannes Dyssel senioris & Johannes fratris ejus, Roberti de Dereby & Ricardi le Barbir detulissent eidem Johanni Regiam Prohibitionem, ne placitum illud ulterius teneret; ipse spreto mandato Domini Regis praedictum placitum coram ipso tenuit, praedictos Adam et Aliciam ab ingressu Ecclesiae suspendendo, et postea excommunicando, &c. in contemptum mandati Domini Regis: unde dicunt, quod deteriorati sunt et dampnum habent ad valenciam viginti librarum, et inde producunt sectam suam, &c.
Esseniator Johannes de Burton optulit se 4. die versus Magistrum Henricum de Nassington, Magistrum Walterum de Wotton, Magistrum Thomam Cavele, Gilbertum de Evedon, Thomam de Ly, &c. quare praedicti Magister Henricus, Magister Walterus, Magister Thomas, simul cum Magistro Ricardo persona Ecclesiae de Stilton. tenuerunt placitum in Curia Christianitatis de Laico feodo praedicti Johannes de Burton, &c. contra prohibitionem, &c. Et ipsi non veneruni; & praeceptum fuit Vicecomiti, quod attachiaret eos, &c. Et Vicecomes nichil fecit, sed mandavit de praedictis Magistro Henrico, Waltero & Thoma de Cavele, quod Clericisunt. Ideo mandatum est Episcopo Lincolniae, quod venire faciateos hic in crastino Sancti Johannes Baptistae, &c.
This year King Edward the 1. held his Parliament at London in Easter Term, to which he adjourned the premised petition and complaint of Macdulphus against John Bailiol King of Scots, then ordered to appear in person to give his further answer to it; the proceedings in which cause are thus recorded in the Pleas of that Parliament.
Sciendum est, quod Dominus Rex prius mandavit Domino Regi Scotiae per literas suas, quod esset coram eo in Crastino Sanctae Trinitatis proximo praeterito, ubicunque, &c. praedicto Magdulpho super praemissis responsurus tunc. In instanti Brevi de Judicio eidem Regi Scotiae inde dirigendo, loco verborum, scilicet, Mandamus vobis, inserenda sunt haec verba, Adjornamus vos, quod sitis coram nobis, tali die, ubicunque, &c. ad respondendum praedicto Magdulpho super praemissis, &c. & ad ostendendum, quare non fuistis coram nobis in praefato Crastino Sanctae Trinitatis, prout vobis mandatum fuit. Et quia ex querimonio praedicti Magdulphi Dominus Rex accepit, quod Rex Scotiae super terris & tenementis de Rereis & de Ereg. quoddam iniquum reddifecit judicium contra eum; per quod praesumatur, quod ante judicium illud redditur recordum & processus aliqua fieri debuissent; Mandatum est eidem Regi Scotiae, quod Recordum inde et Processum habeat coram Domino Rege ad terminum supradictum; ut inspectis Recordo & processu supradictis, fieri faciat partibus Iustitiae complementum.
Et sciendum, quod quando aliquis querens vel appellans super falso Iudicio de re aliqua in Curia Regis Scotiae sibi facto conqueratur superiori Domino, vel appellet, mandabitur in hoc casu Regi Scotiae, quod Recordum et processum loquelae in Curia sua inde habitae coram Domino superiori venire faciat certo die ubicunque, &c. Et si contingat quod ad Dominum Regem Angliae, tanquam ad superiorem Dominum regni Scotiae per aliquem perveniat appellatio, sive querimonia de re aliqua per Regem Scotiae, sivi per Curiam suam eidem conquerenti unjust (ut asseruerit) illata; propter quod Dominus Rex superior mandaverit Regi Scotiae, quod ad Curiam ipsius Domini superioris, ad diem certum, inde veniat responsurus. Ad quem diem si Rex Scotiae a casu contigerit absentare, et in proximo die sequenti sibi per superiorem Dominum praefixo comparuerit. et contumaciam diei praecedentis purgare non possit: Concordatum est, quod idem Rex Scotiae amittat cognitionem querelae principalis, et insuper sit in misericordia Domini superioris, ad voluntatem ipsius Domini. Et hoc idem fiat, si non venerit secundo die contumaciam primae diei purgaturus. Cumque etiam idem Dominus Rex Scotiae in Curia superioris Domini juri pariturus venerit, contumaciam suam in casu praedicto purgare non potens, propter quod cognitio querelae principalis Domino Regi debear remanere; ac Rex Scotiae sibi imposita super principali negaverit, vel tanquam indesensus teneatur, unde oportuerit habere verificationem; concordatum est, quod verificatio admittatur, et fiat per inquisitionem Patriae, per sacramentum proborum et legalium hominum de visneto, ubi facta fuerit transgressio, vel alio modo, secundum consuetudinem Curiae Anglicanae, aut per legitima documenta. Quos quidem Iuratores Inquisitionis (si Inquisitio inde fieri debeat) Uicecomes Domini Regis de Com. Northumbriae, vel aliquis alius pro voluntate ipsius Domini Regis ad hoc deputandus, venire faciat coram Domino Rege, vel alio per ipsum Dominum Regem ad hoc assignato infra Angliam five Scotiam, ubi Domino Regi Angliae placuerit, ad faciend. recognitionem praedictam.
Et sciendum, quod nullum Essonium in toto processu Regi Scotiae, sive cuerenti allocabitur in hoc casu, sed habeant Attornatum secundum consuerudinem Curiae Anglicanae, si sibi viderint expedire. Et si praedictus Rex Scotiae super disseifina terrarum aut tenementa versus praedictum Magdulphum aut alios per processum temporis in casu consimili convictus fuerit; Consideratur, quod Appellatores seu querentes in hoc casu recuperent inde seisi nam suam eis per Dominum Regem Angliae faciendam, una cum dampnis suis; Et Rex Scotiae in misericordia Domini Superioris ad voluntatem ipsius Domini: Et praeterea, iidem appellantes seu querentes cadant in homagium et dominium Domini Regis Angliae de eisdem terris et tenementis; faciendo inde eidem Domino omnes consuetudines et servitia debita, et similiter de omnibus aliis tenementis quae habuerunt infra regnum Scotiae, eodem modo quo prius Regi Scotiae aliquas consuetudines et servitia facere consueverunt, vel etiam facere debuerunt. Ita quod idem Rex Scotiae nullum dominium five jurisdictionem aliqualem in personis, et tenementis eorundem appellantium aut querentium tota vita utriusque ipsorum Regum, et appellantium et conquerentium obtineat. Hoc idem observandum est, viz. Quod omnes et singuli conquerentes five appellantes, qui versus Regem Scotiae de qualicunque aut quacunque injuria, per ipsum Regem aut Curiam suam eis illata, justitiam in Curia Anglicana fuerunt assecuti, debent se de homagio cons. et servitiis suis Domino Regi Angliae, tanquam superiori Domino attornare; Et e • dem modo, quo prius inde Regi Scotiae fuerunt respondentes, eidem Domino superiori remaneant omnibus intendentes, sicut superius est notatum. Et si a casu Rex Scotiae convictus super aliquo falso Iudicio; Concordatum est, quod Iudicium illud rescindatur, vel revocetur; et parti conquerenti sive appellanti restituantur omnia dampna quae sustinuerunt occasion ejusdem Iudicii. Et misericordia vel poena, qucad Regem Scotiae versus superiorem Dominum, sit arbitraria in hac parte. Et si Rex Scotiae super imprisonamento alicui per ipsum Regem unjust facto, de quo facere noluerit vel non fecerit Iustitiam conquerenti, et querimonia sive appellatio ad superiorem Dominum pervenerit, super quo idem Rex Scotiae in Curia Angliae convictus fuerit, querens aut appellans in h • c casu recuperet dampna sua; et misericordia seu poena quoad Regem Scotiae versus Dominum superiorem sit arbitraria, sicut supra.
Et sciendum est, quod in omnibus praemissis habeant conquerentes sive appellantes Protectionem Domini Regis Angliae, viz. quendam Custodem, qui eos in personis propriis, et familia sua, terris et tenementis, redditibus et rebus aliis quit uscunque infra Scotiam ad ipsos spectantibus, pendente appellatione sive querimonia in Curia Anglicana conservet, defendat et protegat, si hoc petant: Quibus, si infra hujusmodi custodiam aliquid duritiae vel injuriae in laesionem protectionis prae dictae fuerit illatum, idem Rex Scotiae et haeredes sui homagia, et dominium hujusmodi conquerentium sive appellantium amittant, ac Regi Angliae, tanquam Domino Superiori et haeredibus suis remaneant imperpetuum. Et nichilominus Rex Scotiae in poena vel misericordia, • icut supre. The Writ of Summons to the King of Scots.
Regi Scotiae salutem. Cum nuper, dum eramus apud Berewyk, dedissemus venerabili patri W. Episcopo S. Andreae, & sociis suis Custodibus regni Scotiae in mandatis, ut de terris & tenementis Magdulphi filii Malculmi quondam Comitis de Fiff, de Rereys, & de Crey, de quibus per praedictum Episcopum, tunc Custodem Comitatus de Fiff, conquerebatur se esse deforciatum unjust, sibi justitiam exhiberent, & demum juxta formam Mandati nostri praedicti per considerationem praedictorum Custodum seisinam terrarum & tenementorum hujusmodi recuperasset, vos de eisdem terris et tenementis unjust & sine judicio disseisivistis eundem, inipsius damnum non modicum et gravamen; &, ne jus suum prosequeretur ulterius, fecistis eundem carcerali custodiae mancipari, & tandem super dictis terris & tenementis quoddam iniquum reddi judicium contra eum. Cumque postmodum à carcere liberatus vos requisivisset instanter & pluries, quod ipsum de jure suo curaretis audire, & super petitione sua quam faciebat de praedictis terris & tenementis sibi facere jus & justitiae complementum; offerens se paratum docere de praedicto jure suo, per literas & alia documenta, vos omnia illa sibi facere, contra jus et justitiam recusastis (ut dicit.) Propter quae praedictus Magdulphus à gravaminibus antedictis, necnon & à praedicto judicio, tanquam ab iniquo, & à juris defectu seu juris denegatione per vos sibi factis, ad Nos, ut ad Superiorem ipsius regni Scotiae Dominum, appellavit; petens et supplicans per nos, in vestri de • ectum, sibi justitiam exhiberi, secundum quod (ration superioris dominii quod in eodem regno habemus) ad nos dinoscitur pertinere. Verum cùm justa petentibus non sit denegandus auditus, propter quod aliàs vobis mandaverimus per literas nostras quas penes vos habere credimus, quod essetis coram nobis in Crastino Sanctae Trinitatis proximo praeterito, ubicunque tunc fuissemus in Anglia, praefato Magdulpho in praemissis responsuri, et in dicta causa appellationis (prout justum fuisset) processuri, facturi et recepturi quod justitia suaderet; vos coram nobis ad praefatum terminum non venistis ad praemissa facienda juxta formam mandati nostri vobis prius inde directi, de quo miramur quamplurimum et movemur. Et ideo adjornamus vos, quod fitis coram nobis a die Sancti Michaelis in 15 dies, uvrcunque tunc fuerimus in Anglia, praefato Magdulpho super praemissis responsuri, et in dicta causa, prout justum fuerit, processuri, facturi et recepturi quod justitia suadebit. Et ad ostendendum, quare non fuistis coram nobis in praefato crastino S. • rin. prou • vobis mandatum fuit. Et quia, sicut dictus Magdulphus asseruit, quod vos super dictis terris & tenementis quoddam iniquum reddi fecistis judicium contra eum, per quod praesumitur; quod a • t • judicium illud redditum, Recordum & processus aliqua inde debuissent procedi, Vobis mandamus, quod Recordum et Processum illa, cum omnibus ipsa tangentibus, coram nobis ad praefatum Terminum habeatis, ut eisdem Recordo et Process • inspectis, fieri faciamus partibus quarum interest Iustitiae complementum. Et habeatis ibi hoc breve. Teste G. de Thorneton, &c.
The King of Scots not then appearing, he was thereupon resummoned to appear in Parliament in Michaelmas Term following; as Placita Parliamentaria thus further relate.
Dominus Rex mandavit Vic. Northumbriae per breve suum, quod cum ex gravi querimonia Magdulphi filii Malcolmi Comitis de Fyff acceperat, quod cum idem Dominus Rex nuper dum erat apud Berewicum super Twedam, dedisset venerabili patri W. Episcopo S. Andraeae, & sociis suis Custodibus regni Scociae in mandatis, ut de terris & tenementis Macdulphi praedicti de Reriis, de Crey, de quibus per praedictum Episcopum tunc Custodem Comitatus de Fyff, conquerebatur se esse deforciatum unjust, sibi justitiam exhiberent, & demum juxta formam mandati praedicti per considerationem praedictorum Custodum seisinam terrarum & tenementorum hujusmodi recuperasset, Johannes Rex Scotiae de eisdem terris & tenementis unjust disseisivit eundem, in ipsius damnum non modicum & gravamen. Et ne jus suum prosequeretur ulterius, fecit cundem carcerali custodiae mancipari, et tandem super dictis terris & tenementis quoddam iniquum reddijudicium contra eum. Et cum postmodum à carcere liberatus, praedictum Regem requisivit instanter & pluries, quod ipsum in jure suo curaret audire, & super petitione sua, quam faciebat de praedictis terris & tenementis, sibi facere jus & justitia complementum; offerens se paratum docere de praedicto jure suo per literas & alia legitima documenta; Idem Rex omnia illa, et contra jus, et justitiam denegando facere recusavit. Propter quod mandatum fuit Vicecomiti praedicto, quod praedicto Regi Scotiae literas Domini Regis in propria persona sua deferret, sufficienti testimonio secum adhibito, de adjornando ipsum Regem, essendi coram Domino Rege ad hunc diem ad respondendum praedicto Magdulpho super praemissis; & ad faciendum & recipiendum ulterius quod justitia requireret. Et modo venit praedictus Rex, & praedictus Magdulphus queritur, quod cum coram Episcopo praedicto & sociis suis Custodibus regni Scotiae seisinam de terris & tenementis praedictis recuperavit, praefatus Rex de eisdem terris & tenementis unjust disseisivit eundem, &c. (as before, p. 536.) Et Rex Scotiae dicit, quod ipse est Rex regni Scotiae, nec praedicto Magdulpho • d querelam suam, nec de aliquo regnum suum contingente ausus est respondere sine consilio proborum hominum regni sui. Et prae ••• s Magdulphus petit judicium de ipso Rege tanquam de indefenso, ex quo praesens est •• • uria Regis per adjornamentum ei factum per breve Domini Regis, quod cognovit se recepisse, nec aliquid ei respondet. Et super hoc dictum est eidem Regi Scotiae per Dominum suum Regem Angliae, quod idem Rex Scotiae est homo suus ligeus de praedicto regno Scotiae, de quo fecit ei homagium et fidelitatem, et est coram eo hic adjornatus, quod respondeat vel dicat, quare nol •• , vel non debet hic coram eo respondere. Et idem Rex Scotiae dicit sicut prius dixit, quod de aliquo regnum suum contingente non est ausus, nec potest hic respondere inconsultis probis hominibus Regni sui: Dictum est eidem, quod requirat alium diem ad consulendum si voluerit: Qui praecise respondet, Quod nullum diem requiret, nec aliquod adjornamentum hic admittet. Et habito super hoc consilio & tractatu diligenti cum Archiepiscopis, Episcopis, Comitibus, Baronibus, Thesaurario & Baronibus de Scaccario, Justiciar. & caeteris de Concilio Clericis & Laicis tunc ibidem praesentibus; Concordatum est, quod cognitio querelae principalis remaneat Domino Regi; et quod praedictus Rex Scotiae erga praedictum Magdulphum remaneat indefensus. Et etiam quoad hoc quod idem Rex Scotiae coram ipso Rege dixit, quod non ausus fuit nec potuit bic respondere, inconsultis probis hominibus regni seu de aliquo regnum suum tangente, nec ad consulendum diem petere voluit, nec aliquod ajornamentum inde admittere, nec aliquid ostendere vel dicere pro se, quare hic respondere non deberet; In elusionem et enervationem jurisdictionis superioritatis dominii sui, et laesionem Regiae dignitatis et Coronae suae, pro co quod se modo coram Rege in Curia sua non responsibilem in praemissis standi recto facit, contra hoc quod alias coram Rege in Curia sua in petendo regnum Scotiae, et etiam in respondendo aliis jus vendicantibus in eodem, & etiam in quibusdam jus vendicantibus in partem ejusdem respondit, & ibidem justitiae complementum recepit: Et sic est contemptus manifestus et inovedientia expressa: Consideratum est, quod praedictus Magdulphus quoad imprisonamentum recuperet dampna sua versus Regem Scotiae tanquam indefensus, ut praedictum est, taxanda per discretionem Curiae. Et quod Dominus Rex inquirat secundum consuetudinem et usuagium patriae, si praedictus Macdulphus tenementa, de quibus modo querebatur se disseisiri, recuperavit in Curia Regis per judicium ejusdem Curiae, sicut dicit; & postea per Regem Scotiae de eisdem disseisitus fuit sicut queritur, necne. Et idem Rex Scotiae in misericordia. Et quoad inobedientiam & contemptum Domino Regi facta ut praedictum est; quia idem Rex Scotiae occasion posse suae regalitatis praemissa praesumpsit, et juri consonum est, quod quisibet puniatur in eo, quod ei praebet audaciam delinquendi. Consideratum est similiter, quod tria principalia Castra regni sui Scotiae cum villis in quibus eadem Castra sita sunt, cum jurisdictione Regali in eisdem, seisiantur in manum Domini Regis, et seisita remaneant quousque de contemptu et inobedientia praedictis eidem Domino Regi satisfecerit. Posteà venit praedictus Rex Scotiae ante pronunciationem praedicti judicii coram Domino Rege & Consilio suo, et • ecit Domino Regi quandam supplicationem ore suo proprio per verba subscripta, & cadem verba in quadam scedula scripta per manum suam porrexit, &c. Sire jeo suy vestre home du Roialme Descoce, et vous pry, &c. (as before, p. 536, 537.) Et Dominus Rex habito super hoc Consilio, ad rogatum praedictum praedicti Regis Scotiae, & etiam ad instantiam Procerum & Magnatum de Consilio suo, ex gratia sua specially, & similiter de consensu praedicti Magdulphi, concessit ipsi Regi Scotiae supplicationem suam praedictam, et di • m ei dedit ad Parliamentum suum post Pascham, viz. in crastino S. Trinitatis, &c. in omnibus in eodem statu, quo nunc. Idem dies datus est Magdulpho, &c. Et per ipsum Dominum Regem Angliae dictum est praefato Regi Scotiae & injunctum, quod habeat ad praefatum terminum praedicta Brevia, quae cognoscit se recepisse, ut supradictum est, &c.
Et sciendum, quod praedicta processus & Recordum per manus Gilberti de Roubery liberantur Gilberto de Thornton & sociis suis, ut coram eis in eisdem procedatur, & partibus fiat justitia prout de jure & secundum consuetudinem Regni fuerit faciendum.
The Abbot of Redyng of the Kings ancestors foundation, without consent of the major part of his Covent or of the King, alienating to the Archbishop of St. Andrew's the Priory of May in Scotland, which David King of Scots had settled on the Abbot, Covent and their Successors, to pray for the souls of him and his ancestors, to the prejudice and disinheritance of the King, as well as of the Abbey; the King of Scots refusing to do them justice therein, upon pretext, that the Archbishop of St. Andrew's had appealed to the Pope, the King the same year, as Superior Lord of Scotland, upon their appeal to him for Justice in this case, issued these two memorable Writs to the King of Scots to appear before him in England by a day, and ordered the Sheriff of Northumberland to summon him accordingly, to answer this his neglect of doing them right before the King, who would determine this case by his Sovereign authority.
REX, &c. Superior Dominus regni Scotiae, dilecto & fideli suo J. eadem gratia Regi Scotiae illustri, salutem. Fratre Alano de Eston. & Magistro Hugone de Saunford Procuratoribus sive Attornatis Religiosorum virorum Abbatis & Conventus Monasterii Radyng. quod de elemosinis progenitorum nostrorum Regum Angliae & nostris est fundatum, exponentibus ut accepimus, quod cum celebris memory Dominus David quondam Rex Scotiae praedecessor vester, Monasterium praedictum & Monach • s ibidem tunc Deo servientes & successores suos de Prioratu de May cum pertiu. Diocesis Sancti Andreae infra regnum vestrum, per cartam suam in liberam, puram & perpetuam elemosinam fe • ffasset; Ita videlicet, quod iidem Mo • achi & successores sui Prioratui praedicto, per novem de Commonachis suis Sacerdotibus pro anima praefati Regis David & animabus praedecessorum & successorum suorum Regum Scotiae divina celebrantibus imperpetuum, sacerent deserviri, & praefati Monachi successoresque sui Prioratum praedictum cum omnibus suis pertin. per feoffamentum hujusmodi semper pacifice tenuissent, quousque quidam Robertus de Burghgate nuper Abbas Monasterii praedicti Abbatis Prioratum praedictum dissentiente majore & saniore parte Conventus sui, Nobisque inconsultis, venerabili patri Willielmo Episcopo Sancti Andreae alienavit, in nostri praedjudicium, et exhaeredationem dicti Monasterii manifestam: Cumque iidem procuratores sive attornati ad vestram praesenciam accesserint, & vos instanter & pluries requisierint, quod ipsos in Jure praedictorum Abbatis & Conventus curaretis audire, & super peticione sua quam faciebant de Prioratu pradictorum pertin. sibi facere jus & justiciae complementum, offerentes se paratos docere de praedicto Jure ipsorum Abbatis & Conventus in forma debita coram vobis, vos habito processu diutino super praemissis inter partes memoratas coram vobis, praetextu cujusdam appellationis confictae ab audiencia vestra per praefatum Episcopum ad sedem apostolicam interjectae, cui minus provide, ut dicitur, detulistis, in ipso negocio ulterius procedere non curantes, cisdem procuratoribus sive attornatis audienciam in hac parte, contra justiciam denegastis; propter quod iidem procuratores seu attornati nomine praedictorum Abbatis & Conventus, a juris defectu, seu justiciae denegatione, a vobis ad nos, ut ad superiorem ipsius Regni Scotiae Dominum appellarunt, petentes et supplicantes per nos in vestri defectum sibi justitiam exbiberi. Iuxta quod ration superioritatis dominii quod in eodem regno habemus ad nos dinostitur pertinere. Cum igitur justa petentibus non sit denegandus auditus, & in exhibenda justitia simus omnibus debitores, vos adjornamus, quod sitis coràm nobis à die Sancti Martini proximo futuro in 15. dies, ubicumque tunc fuerimus in Anglia, responsurus praedictis Abbati & Conventui super praemissis, & facturus & recepturus quod justum fuerit, quem diem cisdem Abbati & Conventui assignavimus coram nobis, ad faciendum et recipiendum similiter in eisdem quod justicia suadebit. In cujus, &c. Teste Rege apud Dunton. secundo die Septembris.
REX, &c. Superior Dominus Regni Scotiae, Vicecomiti Northumbr. salutem. Fratre Alano de Eston, & Magistro Hugone de Saunford Procuratoribus sive Attornatis Religiosorum virorum Abbatis & Conventus Monasterii Radyng. quod de elemosinis progeniterum nostrorum Regum Angliae & nostris est fundatum, exponentibus accepimus, quod cum celebris memory Dominus David quondam Rex Scotiae Monasterium praedictum & Monachos ibidem tunc Deo servientes & successores suos de Prioratu de May, cum pertin. &c. (verbatim as in the former Writ, to pertinere.) Cum igitur pr • fatum J. Regem Scotiae per literas nostras patentes quas sibi per te vel alios ad hoc sufficientes volumus praesentari, adjornemus, quod sit coram nobis à die Sancti Martini proximo futuro in 15 dies, ubicumque tunc fuerimus in Anglia, responsurus praefatis Abbati & Conventui super praemissis, & facturus & recepturus quod justum fuerit, quem diem eisdem Abbati & Conventui assignavimus coram nobis, ad faciendum et recipiendum similiter in eisdem quod justicia suadebit: Tibi praecipimus firmiter injungentes, quod praedictas liter as nostras in propria persona tua praefato Regi deferas, & praesentes, sufficienti testimonio tecum adhibito, seu per alios ad hoc ydones quod praesentationem earundem literarum cum eidem Regi facta fuerit sufficienter testificari valeant, sibi deferri facias ac eciam praesentari. Qualiter autem hoc mandatum nostrum fueris executus, nobis praedictis die & loco per literas tuas distinct & aperte certifices: Remittens nobis hoc breve. Teste ut sapra.
The like Writs in effect the King, as Superior Lord of Scotland, issued to the King of Scots and Sheriff of Northumberland, upon the complaint of the Bishop of Durham, for refusing to do him Justice in his Court for certain Villages belonging to his Bishopric, which he there demanded of him in a legal manner.
REX & Superior Dominus regni Scotiae, dilecto & fideli suo J. eadem gratia Regi Scotiae salutem. Querelam venerabilis patris A. Dunolmensis Episcopy recepimus continentem, quod cum ipse villas de Berewyk. & de Hadington cum pertin. ut jus Ecclesia Dunelmensis à vobis petivisset, & cum magna instantia pluries vobis supplicasset, quod ei inde in Curia vestra justiciani fieri faceretis; Vos id ei facere denegastis, et in justicia super hoc exhibanda totaliter defuistis, propter quod idem Episcopus Nobis ut superiori Domino regni Scotiae cum instancia supplicavit, ut fibi super hoc in vestri defectum justiciam fieri faciamus. Nos igitur qui sumus et esse debemus, singulis de potestate et dominio nostro in exhidenda justicia debitores, adjornamus vos quod sitis coram nobis in crastino Sancti Johannes Baptistae, ubicumque tunc fuerimus in Anglia, praefato Episcopo super praemissis responsuri, & ulterius facturi & recepturi, quod Curia nostra consideraverit in hac parte. Et habeatis ibi hoc breve. Teste Rege apud Cantuar. 21 die Aprilis.
Et mandatum est Vicecomiti Northumbr. quod praedictas literas in propria persona sua praefato Regi deferat & praesentet, sufficienti testimonio secum adhibito, seu per alios ad hoc idoncos qui praesentacionem carundem literarum cum eidem Regi facta fuerit sufficienter testificari valeant, sibi deferri faciat, ac eciam praesentari. Et qualiter hoc mandatum Regis fuerit executus, Regi praedictis die & loco per literas suas distinct & aperte certificet. Et hoc breve Regiremittat. Teste ut supra.
Thus did King Edward the 1. as Superior Lord of Scotland in that age, exercise a Sovereign authority in and over the King, Clergy and kingdom of Scotland, in causes and inheritances which concerned the Church, Clergy, or Religious persons, as well as in secular men's cases, notwithstanding any pretences, or Appeals to Rome, where Justice was delayed, or refused to them by the King of Scots, whereof there are sundry presidents in the Patent and Plea Rolls of Scotland in this and succeeding years, which I pretermit.
In the Parchment Book and Collection of the Pleas and Petitions in the Parliament of 21 E. 1. in the Tower, I find sundry memorable Judgments and Answers given in maintenance of the Kings Sovereign Ecclesiastical Jurisdiction, against divers encroachments on it. The first is upon the petition of John de Waren, who by virtue of the Kings Charter to him of Lands in Wales, claimed the custody of the Temporalties of the Bishopric of St. Asaph, within his Seigneury of Bromesfeld, during the vacancy.
Johannes de Waren. Comes Surrey & Sussex. supplicavit Domino Regi, quod cum idem Dominus Rex terras de Bromesfeld cum omnibus suis pertinentiis eidem Comiti concessisset & dedisset, tenend. sibi & haredibus suis, cum omnibus juribus et libertatibus ad easdem terras pertinentibus, adeo libere et quiet sicut Domini terrarum illarum terras illas, antequam conquestebant • r per ipsum Regem, tenuerunt. Et cum Domini illi ante conquestum terrarum illarum omni tempore vacationis Episcopatus de Sancto Asaph. custodiam omnium terrarum et tenementorum infra Dominium de Bromesfeld existentium, et ad praedictum Episcopatum pertinentium habuerunt et habere consueverunt. Et cum sedes dicti Episcopatus jam sit vacans, propter quod custodia terrarum et tenement. infra Dominium de Bromesfeld existentium, et ad Episcopatum praedictum spectantium, durante vacatione praedicta ad ipsum Comitem pertinet, prout ad alios Dominos de Bromesfeld hactenus pertinuit: quod Dominus Rex custodiam earundem terrarum et tenement. infra Dominium suum praedictum existentium, et ad Episcopatum praedictum spectantium, et quae terrae et tenementa per mortem ultimi. Episcopy loci praedicti seisita fuerunt in manum Domini Regis, sibi velit reddere, &c. Ad quam supplicationem per ipsum Dominum Regem et Consilium suum unanimiter est concortatum et responsum; Quod custodiae omnium terrarum et tenement. ubicunque existentium, ad Episcopatus antiquos infra regnum suum existentium, tempore vacationis corundem Episcopatuum ad ipsum Dominum Regem ration Coronae et Dignitatis suae pertinent, ut de jure Coronae suae, et non ad alium, licet terrae aut tenementa aliqua eisdem Episcopatibus pertinentia infra libertatem seu dominium aliorum fuerunt seu extra; et licet Domini terrarum de Bromesfeld aliquo tempore vacationis Episcopatus praedict. custodiam terrarum et tenement. ad praedictum Episcopatum pertinentium, et infra dominium suum existentium usurpaverunt, et attrarerunt temporibus aliquorum Principum Wall. super ipsos Principes; Dominus Rex nunc per Conquestum suum terras de Bromesfeld, simul cum aliis terris et tenement. quae Dei aurilio conquestus est in partibus praedict. et quae Principes Wall. tenuerunt, reperquisivit, et Coronae suae annexit adeo integre et plenary, cum omnibus suis juribus et libertatibus, sicut terrae et tenementa illa Coronae Angliae annexa fuerunt, antequam in manus Principum Wall. devenerunt, et sicut caetera tenementa in regno ubicunque ad quoscunque Episcopatus pertinentia de eadem Corona tenentur; et de jure Coronae et etiam de communi consuetudine regni, custodia omnium terrarum et tenement. quorumcunque Episcopatuum in regno existentium tempore vacationis eorundem Episcopatuum, ad ipsum Dominum Regem, et non ad alium in regno pertineat. Et licet Dominus Rex concederet & daret praefato Comiti terras de Bromesfeld cum omnibus suis pertinentiis; non tamen per hoc intelligendum est, quod Dominus Rex dedit ei libertates et jura ad Coronam et Dignitatem suam pertinentia, et quae de Corona non poterunt seperari; veluti custodiam Episcopatuum seu terr. et tenement. ad Episcopatum pertinentium. Et similiter quia Comiti Glouc. & aliis clamantibus nuper custodiam quarundam t • rrarum ad Episcopatum Landaff. existentium, & infra Dominium suum existentium tempore vacationis ejusdem Episcopatus adse pertinere, de communi consilio responsum fuit; Quod in custodia Episcopatuum tempore vacationis eorund • m, seu terrarum et tenement. aliquorum ad eosdem Episcopatus pertinentium, licet infra Dominium suum oxtiterint, nichil clamare potuerunt propter privil • gium Regium et Coronae dignitatem ad quam specialiter pertinet Episcopatuum vacantium custodia, dictum est praefato Comiti Waren. quod ad istam s • am Petitionem nichil sibi fiet plus quam aliis fiebat, quia de similibus simile est judicium. An observable Judgment in ratification of the Kings Prerogative over all Bishoprics both in Wales and England during their vacancies, incommunicable to any Subjects.
The second Judgment is that upon the Petition of the Earl of Gloucester. Humfridus de Bohun Comes Heref. & Essex. supplicavit Domino Regi, quod cum bonae memory Thomas Episcopus Menevensis ultimo defunctus, quadam Maneria de eodem Comite & infra libertatem suam de Breghenough tempore suo teneret, quorum custodia ad ipsum Comitem durante vacatione sedis Episcopatus praedicti, ration tenurae praedict. infra Dominium suum pertineat, & quorum custodiam Ballivi ipsius Domini Regis in partibus illis in manum suam seisiverunt & tenent, in exhaeredationem ipsius Comitis, quod Dominus Rex custodiam eorundem Maneriorum sibi reddere velit. Propter quod Dominus Rex habito super hoc tractatu diligenti cum Consilio suo, per testimonium fidedignorum tàm de Consilio suo, quàm aliorum, intellexit, quod praedict. Episcopus dum vixit omnino deadvocavit tam Maneria quae sunt de Episcopatu praedict. infra praedict. libertatem, quàm alibi ub • cunque de alio quocunque tenere, praeterquam de Domino Rege et haeredibus suis ut de Corona. Et si Dominus Rex custodiam Maneriorum illorum quae sunt infra libertatem praedict. Comitis praedict. ei modo liberaret, sic Ecclesiam praedictam quam idem Dominus Rex seed vacante in omnibus tenetur conservare illaesam, et jura et libertates suas contra quoscunque defendere, in servitutem redigeret; maxim cum praefatus Episcopus dum vixit Maneria illa de eodem Comite tenere deadvocavit. Et similiter, cum custodia Episcopatuum, Maneriorum et terrarum, et aliorum quorumcunque ad Episcopatus spectantium, ut de jure Coronae, et ration Praerogativae et Dignitatis suae ad ipsum Dominum Regem et non ad alium pertineat; Concordatum est, quod praedict. Comes quoad istam suam supplicationem nichil capiat, &c.
The third, is the sentence given against the Bishop of London, who presuming in the presence of the Justices of the Kings Forest, and other Nobles at Chelmesford in Essex, to excommunicate John de P • ulesdon, and those who kept company with him, andto take away a Writing under the Seal of the Official of the Archbishop of Ca • terbury, then produced by him in open Court to justify himself, and declare the Bishops sentence void; who refused to restore it to him, though frequently required, to the manifest contempt of the King and his said Court, was thus petitioned and proceeded against for this misdemeanor in the same Parliament.
Magister Johannes de Peulesdon queritur Domino Regi de hoc, q • od cum ipse nuper primo die Itineris Rogeri Extranei & soc. suorum Justic. Domini Regis de Foresta, apud Cheelmenford in Com. Essex. in pace Domini Regis venisset, & coram eisdem Justic. se inter alios fideles Domini Regis optulisset, Richardus de Graneshed Episcopus London. ibidem in praesentia eorundem Iustic. et aliorum Magnatum ad communem summonitionem ejusdem Itineris praesentium, publice denunciavit ipsum Johannem una cum secum communicantibus excommunicari: propter quod idem Johannes quandam literam sigi •• o Offic. Cur. Cant. signatam, quam penes se habuit, in plena Curia Regis ibidem porrexit capitali Clerico Iustic. praedict. legendam, ad famam et statum suum clarificand. et ostendend. Curiae et fidelibus Domini Regis ibidem existentibus, quod sententia praedicti Episcopy ipsum in nullo ligavit; quam quidem literam praefatus Episcopus statim de manu praedicti capitalis Clerici cepit et asportavit contra voluntatem ipsius Johannes, licet saepius per ipsum Johannem ex parte Domini Regis inhibitum fuisset, ne praedicto Episcopo litera praedicta liberaretur, et etiam contra voluntatem praedicti capitalis Clerici, cum idem Clericus ipsum Episcopum saepius rogavit, quod praedictam literam ei tradere et rehabere faceret: in contemptum Domini Regis et Curiae suae praedict. manifestum, et etiam ad dampnum ipsius Johannes non modicum et gravamen, &c.
Et praedictus Episcopus venit & defendit, quicquid est in contemptum Domini Regis et Curiae suae praedict. Et been cognoscit, quod praedictus Johannes praedict. die in praesentia Justic. praedict. quandam literam porrexit & tradidit capitali Clerico Justic. legendam: sed dicit, quod litera illa lecta non fuit. Immo ipse incontinenti postquam litera illa in manum dicti Clerici devenit, cepit literam illam penes se. Et quia inspecta litera illa, eadem litera sibi ipsi per Offic. Cantuar. dirigebatur, ad quaedam Officium suum tangentia exequenda, idem Episcopus literam illam penes se retinuit, et adhuc retinet: Et profert eandem literam in pleno Consilio. Qua lecta & audita, manifest patet, quod eadem litera ipsi Episcopo tirigebatur per Offic. Cur. Cantuar. unde dicit, quod eo quod litera illa ipsum tangebat, intellexit, quod absque contemptu Domino Regi, seu injuria aliqua alicui alio facienda been potuit eam penes se retinere. Et super hoc idem Episcopus quaesitus, Vtrum praedicta litera in praefata Curia Domini Regis per praedictum Johannem porrecta fuit praefato Clerico legenda, ad famam et statum ipsius Johannes clarificandam, an si tradita eidem Episcopo per praefatum Johannem Clericum, ut idem Episcopus literam illam executioni demandaret? Dicit, quod porrecta fuit praefato Clerico Justic. legenda, & quod ipse de manu ipsius Clerici eandem literam coepit. Quaesitus etiam, si praedictus Clericus Justic. vel etiam si praefatus Magister Johannes aliquo tempore postea ipsum Episcopum rogarunt, quod literam praedictam sibi liberaret & rehabere faceret? Dicit revera, quod been intendit, quod de hoc & per Clericum Justic. & per praedictum Magistrum Johannem rogatus fuit. Et quia dictus Episcopus express cognoscit, quod praedicta litera in plena▪ Curia Domini Regis coram praefatis Iustic. por • ecta fuit, et Clerico eorundem Iustic. ad legendum tradita: et idem Episcopus literam illam antequam lecta fuit, de manu praedicti Elerici cepit et secum asportavit, et hucusque detinuit: nec idem Episcopus dedicere potest, quin litera illa porrecta fuit legenda ad famam et statum praedicti Magistri Johannes clarificandam, et non ut idem Episcopus ration illius literae sic porrectae aliquid quod ad officium suum pertinuit tunc exequeretur: Et etiam, quia idem Episcopus similiter cognovit, quod praedictam literam detinuit postquam per praefatos Clericos ab eo petitum fuit, quod illam eis liberaret et rehabere faceret. Et hoc manifestius patet per hoc, quod literam illam hic secum detulit. Et sic contemptum express fecit Domino Regi et Curiae suae praedict. tam in hoc, quod literam praedict. de manu Clerici Iustic. praedict. cepit antequam legeretur, contra voluntatem praedict. Magistri Johannes illam liberantis, qualitercunque ipsi Episcopo dirigeretur, cum non fuit porrecta ibidem ad officium ipsius Episcopy erer • endum; quam in hoc, quod literam illam detinuit postquam petitum fuit ab eodem per Clericum Iustic. a quo illam in plena Curia cepit quod illam ei restituerit. Consideratum est, quod praedictus Episcopus remaneat pro transgression praedict. ad voluntatem Domini Regis puniendus. Et Dominus Rex penes se ipsum poenam illam retinet infligendam. Et similiter, Dominus Rex vult et praecipit, quod praedicta litera praedicto Magistro Johanni liberetur. Et quod quicquid per praedictum Episcopum aut suos in dampnum et praejudicium praedicti Magistri Johannes factum fuerit aut attemptatum contra tenorem literae praedict. in aliquo, a tempore quo eadem litera in manu praedicti Episcopy (ut praedictum est) devenit, in quo praedicta litera eidem Johanni prodesse potuit aut valuisse, si litera illa penes ipsum Johannem remansisset, omnino adnulletur. Et hoc per Dominum Regem eidem Episcopo dictum est, &c. Postea Dominus Rex ad Parliamentum suum post festum Sancti Michaelis eodem anno, ipsi Episcopo praedict. transgres. de gratia sua specially totaliter remisit. Ideo ipse inde quietus & habeat literam acquietanciae. By this it is apparent, how contemptuous this Bishop in that age was to the King, his Temporal Courts and Judges, and how insolent, oppressive, vexatious to the Kings people.
The fourth is this memorable case, upon the Petition of Richard de Gloncester, for violating the privilege of the Kings Palace, Court, by serving a Bishops citation on him therein, against the privilege and dignity of his Crown, &c.
Richardus de Gloucestr. Persona Ecclesiae de Chepingnorton, qui sequitur pro Rege, queritur Domino Regi de hoc, quod cum nulli liceat praeterquam Senescallo et Marescall. dicti Domini Regis aliquem in Palatio seu in Hospitio Domini Regis summonire vel attachiare ad respondend. alicui de Placito aliquo, & idem Richardus ad Curiam Domini Regis nup • r accessisset, ad remedium sibi impetrandum super quadam enormi transgression sibi facta per Magistrum Willielmum de Chirington Clericum de Canc. ipsius Domini Regis, & alios Ministros Domini Regis; praedictus Magister Wilhelmus die Jovis prox. post festum Translationis beati Thomae Martyris prox. praeteritum apud Cantuar. infra Hospitium Domini Regis ibidem, viz. in Capitulo Prioratus Sanctae Trinitatis, eidem Richardo quandam literam citatoriam in praesentia plurimorum fidedignorum de Consilio Domini Regis ibidem tunc existentium porrexit, et ipsum citavit, quod compareret certis die et loco coram Offic. de Arcubus London. ad respondend. super quibusdam in eadem litera contentis, in contemptum Domini Regis mille Marcarum, et contra privilegium et dignitatem Coronae suae, &c. Cum in praesentia Regis omnes fideles sui et de pace sua existentes debeant pace gaudere, &c.
Et Magister Wilhelmus venit & defendit quicquid est in Contemptum Domini Regis, et contra privilegium et dignitatem Coronae suae: Et been cognoscit, quod ipse praedicto die et Anno, et loco quandam literam per Offic. praedict. praedicto Richardo directam detulit et ei liberabit, sed quod hoc in contemptum Domini Regis non fecit, nec aliquid facere intellexit, quod in aliquo cedere posset contra privilegium et dignitatem Coronae, paratus est se acquietare qualitercunque Domino Regi placuerit; Supplicat etiam Domino Regi, quod ad hoc si placet habere velit respectum: Quod praedictus Richardus non est de Consilio, de Familia, aut Hospitio Domini Regis, per quod tali privilegio gaudere posset, licet in Hospitio Domini Regis fuisset ut extraneus, nec per ipsum Regem aut aliquem de suis vocatus. Et etiam ad hoc, quod praed. Offic. est Minister praedict. Ecclesiae Sanctae Trin. et de Ecclesia illa omnem suam habet authoritatem, nec praed. Magister Wilhelmus intendit, quod fuit intentionis Domini Regis, quod libertas Ecclesiae praedictae in aliquo minueretur per ejus praesentiam. Per quod videtur ipsi Magistro Willielmo, quod licet aliqua citatio praed. Richardo aut alii facta fuisset in praedicta Ecclesia, been et licite posset fieri, cum Ecclesia illa potius libertate sua in se ips • m gaudere debeat quam in locis remotioribus. Postea per transcriptum praedictae literae quam praedictus Magister Wilhelmus detulit praed. Richardo manifest patet, quod quam cito idem Richardus literam illam admi sisset, quod incontinenti citaretur. Et quia praedictus Magister Wilhelmus cognovit, quod praedictam literam tradidit praedicto Richardo praedict. die et loco et infra hospitium Domini Regis, dictum est eidem Magistro W • llielmo, quod non recedat a Curia, priusquam Dominus Rex super hoc sivi dixerit boluntatem suam.
By which Case, compared with that of the Prior of Trinity and Bogo de Clare forecited, it is apparent: First, that the serving of any Bishops or Officials citation on any person, though not of the Kings Household, who resorts to the Kings Court to complain of injuries, and desire justice, not only in his own Royal palace, but where ever he resides in person with his Court, is an high contempt and offense against the Kings Crown and Dignity; even when and where there is no Parliament sitting, (as there was none at this time and place) as well as when and where a Parliament sits. Secondly, That Sir Edward Cook, and Mr. Elsing were much mistaken, in the Case of the Prior of Trinity and Bogo de Clare, in asserting, that they were fined and sent to the Tower for breach of the Privilege of Parliament, by serving a Citation on the Earl of Cornwall: when as their fine and imprisonment (as appears by that Record, and is more fully evidenced by this) was only for their contempt against the King, in serving a Citation within his Royal Palace, where no man ought to be cited, nor arrested for any cause by any Officer, but only by the Kings Steward or Marshall, as I have elsewhere largely evidenced.
The Fifth and most memorable case in this Parliament, is that of John de R • man Archbishop of York, for his high misdemeanor and usurpation upon the • ings Crown and Dignity, in presuming the year before, to excommunicate Anthony B • k Bishop of Durham, whiles attending on the Kings person and service in the Northern parts, for his and his Servants imprisoning two of his Clerks for bringing a Citation to summon the Bishop to appear before him, and refusing to release them upon his Monitions and Interdicts, for which he was after long debate and consideration adjudged to be imprisoned, and forced to pay a Fine of 3000. Marks to the King, as this Record informs us.
Johannes Archiepiscopus Eborum attachiatus fuit ad respondendum Domino Regi, de placito, quare cum placita de imprisonamento et aliis transgressionibus in regno Regis contra pacem Regis factis, ad Regem et Coronam et Dignitatem suam specialiter pertineant, Idem Archiepiscopus per Johannem Priorem de Bolton in Cravene Commissarium suum, in venerabilem patrem Antonium Episcopum Dunelm. dum nuper in partibus Borealibus in obsequis Regis juxta latus suum per praeceptum ipsius Regis sub protectione sua extitit, pro eo, quod Ballivi ejusdem Episcopy Willielmum de Wrleton & Johannem Roman apud Dunolm. inventos ceperunt et imprisonaverunt, Excommunicationis Sententiam, in Regis Contemptum, et Coronae et Dignitatis suae laesionem, et contra reverentiam Regi in hac parte debitam, fecit fulminari, et Sententiam illam executioni demandari, sicut ex relatu plurimorum fidedignorum accepit Rex. Propter quod idem Rex tantum contemptum et tantam irreverentiam sibi illata transire impunita sustinere non valens, maxim cum tam ipse Rex quam praedictus Episcopus quantum in ipso fuit praefatis Willielmo et Johanni de Imprisonamento praedicto celeris justitiae complementum, juxta regni consuetudinem, semper fuerunt parati exhibere, &c. Et unde Dominus Rex per Richardum de Bretenil, qui sequitur pro eo dicit, Quod praedictus Archiepiscopus die Mercurii prox. ante festum S. Jacobi Apostoli, anno vicesimo apud Derlington, & die Jovis & die Dominica sequentibus apud Alverton, et in pluribus aliis locis Diocaesis suae per praedictum Johannem Priorem de Bolton Sententiam Excommunicationis in dictum Antonium Episcopum nuper in partibus Borealibus in obsequio Regis, juxta latus suum per praeceptum ipsius Regis, et sub protectione sua existentem, pro eo, quod Ballivi ejusdem Episcopy Willielmum de Wrleton, & Johannem Romayn apud Dunelme inventos ceperunt et imprisonaverunt, fecerit fulminari, et sententiam illam executioni demandari, in Regis Contemptum, et Regiae Dignitatis laesionem, et contra reverentiam Regi in hac parte debitam, in despectum ipsius Regis 20. Mill. librarum. Et hoc offert verificare pro Domino Rege, &c.
Et Archiepiscopus venit & defendit omnem Contemptum, & totum, &c. Et dicit, quod ipse nichil fecit in contemptum Regis, nec contra dignitat • m suam, nec fuit intentionis suae aliquid facere sive attemptare contra Regiam Iurisdictionem. Et dicit, quod de sententia a Canone lata et per ipsum declarata, in Curia Domini Regis non debet respondere. Set tamen salva libertate Ecclesiae suae ob reverentiam Domini Regis vult plane factum suum, et veritatem facti illius declarare, & non uti exceptionibus neque cavillationibus. Dicit enim, quod praedictus Episcopus est Suffraganeus et subjectus suus, et tenetur obedire mandatis suis Canonici, et quod pro eo, quod ei obtemperare noluit ut debuit in Canonicis mandatis, mis • t Clericos suos, viz. praedictos Willielmum & Johannem ad citandum praedictum Episcopum comparend. coram eo ad certos diem et locum inde responsurus. Qui quidem Clerici capti fuerunt & detenti apud Dunelm. per ipsum Episcopum & Ministros suos. Ita quod mandatum ipsius Archiepiscopi cononicum non fuit executum. Propter quod praedictus Archiepiscopus ut Pater filio, et Superior subjecto, et ut ill qui juxta Officii debitum ad correctionem animae debet operari, ad salutem animae tantum, et non ad poenam pecuniariam sive aliam, monuit praedictum Episcopum quod hujusmodi Clericos canonica mandata deferentes liberatet, et pristinae libertati restitueret; vel causam ei significaret, quare hoc facere non de • eret. Qui q • id • m Episcopus ill • s nec deliberavit, nec causam significare curavit. Propter quod praedictus Archiepiscopus ipsum iterato monuit, ut praedicta faceret sub poena suspensionis. Et praedictus Episcopus iterato inobediens hujusmodi facere omnino recusavit, inobedientiam suam multiplicando. Et praedictus Archiepiscopus tertio monuit praedictum Episcopum, ut sibi in praedictis mandatis Canonicis obediret sub poena declarationis Sententiae in eum a Canone latae, propter hujusmodi manifestam Ecclesiasticae libertatis laesionem, et inobedientiam. Et praedictus Episcopus animo indurato tertio mandatis Archiepiscopi Canonicis non obtempera • it, propter quod incidit in sententiam a Canone latam, et ipse Archiepiscopus secundum quod officio suo incubuit, non in praejudicium Regiae jurisdictionis, Privilegii sive Dignitatis, declarationem praedictae sententiae debito modo sub teno •• sequenti pronunciari praecepit, &c. Johannes permissione divina Eborum Archiepiscopus, Angliae Primas, dilecto in Christo filio Priori de Bolton salutem, gratiam & Benedictionem. Cum dudum venerabilem fratrem Dominum A. Dunelm. Episcopum Suffraganeum nostrum primo sufficienter & legitime monuerimus, ac moneri fecerimus, quod Johann • m de Amelia authoritate Apostolica Notorium publicum, & Willielmum de Worleton dictum de Pyk. Clericos nostros, quos ad suam praesentiam quam in Ecclesia Dunelm. juxta sita Canonum reperiri credimus, cum nostris & Officialis nostri literis Mandata Canonica continentibus, destinaverimus, quousque Johannes de Madeston Constabularius Dunelm. & sui Complices ceperant & fecerant carcerali custodiae mancipari, ipso Episcopo hoc mandante, vel quod suo nomine factum fuerat ex post facto ratum habente, liberaret & liberare faceret, ac restitui pristinae libertati, dictis Clericis super violentia nobis Ecclesiaeque nostrae Eborum de injuria & contemptu commissis pro facto hujusmodi satisfaceret competenter. Set dicto Episcopo monitis hujusmodi parere & ea facere negligente, seu penitus non curante, debitae obedie •• iae & salutis suae propria • usquam memor, eidem Episcopo per nostras alias Literas sub poena sententiae suspensionis ab ingressu Ecclesiae, quam in cum in scriptis protulimus, si mandatis nostris omiserit obedire, ut dictos Clericos nostros, quos in carcere suo in Castro Dunelm. captivos notorie detinebat, liberaret & permitteret illaesos abire; Eisque, nobis & Ecclesiae nostrae praedict. pro commisso hujusmodi satisfaceret competenter & satisfieri procuraret. Ac ipse Episcopus commissam inobedientiam multiplicaris, & velut Aspi • à voice incantantium a • res suas opturans, mandata sibi legitime destinata obandiens, dictos Clericos non liberavit, set captivos detinuit sicut prius. Propter quod t • rtio eidem Episcopo nostri • dedimus literis in mandatis, quod sub poena Sententia Excommunicationis quam in scriptis in personam ipsius protulimus, Justitia exigente, si mandatis nostris ultra contemptibiliter duxerit resistendum, quod saepedictos Clericos de Captivitate hujusmodi liberaret, eosque libere abire permitteret, eisdem, nobis & Ecclesiae nostrae, quos notorie contra Deum & just • tiam • c debitam obedientiam, & anima ipsius salutem constiterit offendisse, juxta juris exigentiam satisfaceret competenter. Verum dictus Episcopus, ut videt • r, à fide recedens quae debita obedientia roboratur, cum non nisi per inobedientiam scisma in Dei Ecclesia generetur, ac testante beato Gr • go • io, sola obedientia est qu • fidei meritum possidet, sine qua quisquis infidelis convincitur, e •• amsi fidelis esse videatur; mandatis nostris obedire contemptibiliter vilipenden • , memoratos Clericos infra terminum ad liberand. sibi per nos juxta qualitatem negotii legitime deputatum, nullatenus liberavit; set in Cleri opprobrium, toti • s Ecclesiastica d • sciplin • contemptum, dictorum Clericorum, nostri & Ecclesi • nostrae praejudicium & gravamen, eisdem post mandata nostra totiens, ut praedicitur, multiplicata, captivos sic • t prius carceri det ••• it diutius mancipat • s, licet per remedium Curiae secularis secundum Legem r • g •• , non alicujus nostri authoritate mandati cos denuo deliberasset. Propter quae non est dubium Episcopum antedictum in dictas Suspensionis & Excommuni ationis sententias, ut pramittitur, rite latas merito incidisse. Et quia nichil obedientia prodesset humilibus, si contumacia contumacibus non obesset; Nos volentes per C • nsuram Ecclesiasticam ac ipsius executioni, quae ab omnibus Catholicis est timenda; ipsius Episcopy culpis exigentibus pariter & offensis legitime procedere contra eum, ut c • teris devotis Ecclesia filiis innotescat dampnabilis status ejus, • e sua communicatione pestifera grex ulterius inficiatur Dominic •• , utque quem Dei timor à malo non revocat, hunc saltem cohibeat cohercio Ecclesiastica disciplinae, & rubore confusus ad satisfactionem veniae & debitam obedientiam compellatur; Vobis authoritate nostra committimus, ut contra memoratum Episcopum ad declarationem sententiarum praedict. ac executionem ac puplicationem earum sic debito procedatis, quod vestram debeamus industriam merito commendare: Denunciationes & puplicationes per vos vel per alium deputand. à vobis in Ecclesiis de Alverton & Derlington, ac aliis loci • solempnibus nostrae provinciae quibus competentins poterit is Episconum antedictum in dictas Suspensionis et Excommunicationis sententias incidisse, eteas (ut praemittitur) incurrisse. Ad quam executionem faciend. & omnia & singula ipsam contingentia secundum quod de jure fuerit faciend. ac • ciam procedend. vobis plenam committimus potestatem. Et qualiter, &c. Unde sicut praedictus Archiepiscopus per nuntios suos Clericos & ministros Ecclesiae mandata sua licita & ca •• nica praedicto Episcopo tanquam S • ffraganeo & subjecto suo destinavit. Ac idem Episcopus salutis sua immemor in obediendo eidem Archiepiscopo ut Superiori et mandata sua canonica contempnendo, Nuncios, Clericos et Ministros ipsius Archiepiscopo, et Ecclesiae suae praedictae, arrestari fecit et incarcerari. Et super hujusmodi inobedientia, Contemptu & transgress. pluries per ipsum Archiepiscopum esset amonitus, ut per Superiorem suum, qui curam habuit et cujus interfuit subditi sui hujusmodi delicta corrigere et castigando emendare, ut praedictos inobedientiam, contemptum et transgressionem faceret emendare, vel causam facti sui ei significaret; Qui quidem Episcopus nec emendas inde facere curavit, nec causam facti sui significare: videbatur eidem Archiepiscopo, quod contra ipsum tanquam contra subditum suum contumacem inobedientem Transgressorem, et Mandatorum suorum canonicorum contemptorem fine Regis offensa debite potuit et debuit procedere in forma praedicta. Et quoad h • c quod • i imponitur, quod fulminari praecepit sententiam in praedictum Episcopum dum • uit in servitio Regis per praeceptum suum juxta latus suum et sub protectione sua; Dicit, quod in hoc in nullo deliquit, eo quod • o tempore quo sententia lata fuit, fuit ipse Archiepiscopus in partibus transmarinis. Nec continetur in mandato suo, quod praedictus Prior hujusmodi sontentias & denuntiationes pronunciaret, nisi in loci & debitis, in quibus competentius illas fa •• re potnit, sine offensa Iuris, sive Regis privilegio. Et videtur quod ei imputari non debet, praedict. Prior sines Mandati sui excessit; unde dicit, quod per praemissa perpendi potest. quod non puplicavit sententiam in ipsum Episcopum pro eo, quod • allivi praedicti Episcopy ceperunt et detinuerunt praedictos Clericos, sicut Breve Domini Regis requi • it; Immo prepter inobedientiam ipstus Episcopy manifestam. Et consideratis pramissis & ponderatis juxta intentionem suam & effici • sui debitum in forma predicta, supplicavit Domino Regi, quod ei et Ecclesiae suae praedictae fiat Iusticia cum favore et gratia in hac parte, &c.
Et Richardus de Bretenill qui sequitur pro Rege dicit, Quod pradictus Episcopus Dunelm habet d •• s status, viz. Statum Episcopy quoad Spiritualia, & Statum Com. Palatii quoadten. suatemporalia. Et dicit, quod licet praedictus Archiepiscopus ei pracipere possit, & Canonica mandata sua sibi transmittere in hiis quae ad Ecclesiam suam pertinent, et Inobedientias et Peccata Subditorum suorum corrigere et emendare; Et idem Episcopus huju •• odi praeceptis suis et mandatis teneatur ut Superiori suo obedire; et • rout praedictus Archiepiscopus dicit; Tame • quantum ad ea quae ad feoda Temporaliae, quae de Domino Rege tenet, spectant, et in quibus transgr. quaecunque factae ad ipsum Regem, sive ad Episcopum praedictum nomine Regio pertinent, audire et emend • re, praedictus Archiepiscopus ration officii sui Spiritualis nul'am habet seu habere potest jurisoictionem; unde, desicut praedictus Archiepiscopus cognavit quod Laici Ministri ipsius Episcopy qui Temporalium rerum et ten. suorum habuerunt administrationem, praedictos Elericos ceperunt, et in Castro ipsius Episcopy imprisonaverunt; Cujusmodi imprisonamenti cognitio ad Dominum Regem ration dignitatis Regiae, et non ad alium nisi ex Regia concessione, mere pertinet; Ac idem Archiepiscopus ipsos sic incarceratos per Censuram Ecclesiasticam liberare, et de injuriis et trangressionibus factis eisdem emendas fieri praecepit, maxim cu • hujusmodi imprisonati suum habent recuperare in Curia Regis et habere debent ibi, et non alibi, de injuriis & dampnis quae sustinuerunt pro injusto Imprisonamento unusquisque pro se, eo quod hujusmodi delicta sunt personalia, tam in personis delinguentibus, quàm in personis injuriam patientibus, nec etiam dedicere potest, quin praedictus Prior Commissarius suus in praedictum Episcopum sub protectione Regis juxta latus suum de praecepto Regis in servitio suo existentem, in Contemptum Regis, et contra Coronam et dignitatem Regiam (ut praed. est) sententiam fulminavit, &c. pro eo quod praedictus Episcopus praedictos, &c. sic incarceratos per Laicos Mimstros su • s in ten. temporali deliberare, et dampna eisdem de Imprisonamento praedicto satisfacere noluit, et sic in hiis quae ad Coronam et dignitatem Regiam pertinent, tanquam Iudex temporalis Iurisdictionem quam non habuit nec habet exercuit, petit Iudicium de cognition ipsius Archiepiscopi. Dies datus est praedicto Archiepiscopo & Richardo de Bretenil qui sequitur pro Rege à die Paschae in Tres Septimanas coram Domino Rege ubicunque, &c. Postea à die Paschae in Tres Septimanas venit praedictus Archiepiscopus coram Reg • et ejus Consilio; Et idem Archiepiscopus quaesitus, Si quid plus velit dicere, vel aliud dicere sciat quàm prius dixit; Dicit, quod praedictus Episcopus Dunelm. duplicem Statum habet, unum viz. Temporalem quoad Baroniam quàm tenet de Rege, & alium Spiritualem, de quo ei tenetur in obedientia. Et dicit, quod ration Temporalitatis non debet ei minus obedire in Spiritualibus. Et quia praedicti Clerici sui capti fuerunt & imprisonati per Ministros ipsius Episcopy quos miserit tantummodo ad mandata canonica deferenda, ac idem Episcopus contemptuose mandatis suis Canonicis disobediendo ad monitionem suam eosdem Clericos deliberare non curavit, videbatur ei, quod sententiam in quam à Canone incidit ex hoc facto in ipsum declarare potuit, & similiter promulgare. Quasitus, si prisona illa in qua Clerici illi detinebantur, sit pri • ona pertinens ad B • roniam ipsius Episcopy, an ad Spiritualitatem? Et si imorisonati quicunque & in prisona illa detenti deliberari debent & consueverunt per Ministros ipsius Episcopy, secundum legem & consuetudinem Regni? Dicit, quod non potest dedicere, quin infra Castrum quod est de Baronia sit Prisona illa, & quod ibidem fuerunt imprisonati: Et quod quicunque ibidem imprisonati deliberari debent & confueverunt per Laicos Ministros ipsius Episcopy secundum Legem & Consuetudinem Regni. Quaesitus etiam, si prisona illa tempore vacationis Dunelm. sit in custodia Domini Regis sive in custodia Custodis Spiritualitatis? Dicit, Quod in Custodia Regis; set semper, ut dicit, quod quacumque prisona detinebantur, ex quo Clerici sui fuerunt, & Canonica mandata deferentes (ut praedictum est) & per ministros sui Suffraganei capti, videbatur ei quod ad mandatum suum debuit eos deliberasse. Et hoc ad ipsum pertinuit eidem Suffraganeo suo demandare ration obedientiae sibi debitae. Et quia praedictus Archiepiscopus in propria persona sua manifest cognoscit, quod Episcopus Dunelm. duplicem habet Statum, scilicet, Spiritualem & Temporalem; Et quod ad Statum illum Temporalem Incarcerationes & Imprisonamenta per Ministros ejusdem Episcopy pertinent facienda, & etiam deliberationes prisonum quorumcunque ad Ministros ejusdem Episcopiratione Temporalitatis ejusdem, s • cundum legem & consu •• udi •• m Regni; Et quod Prisona in quae detinebantur est infra Castrum quod est pertintus ad Baroniam; in qua quidem Prisona praedicti prisons detinebantur; Et hoc idem Archiepiscopus or • propria sufficienter fatetur dicendo, quod tempore vacationis prisona illa ration Baroniae & temporalitatis praedicta, est & esse debet in custodia Regis, & non in custodia Custodis Spiritualitatis; Et similiter in Litera praedicti Archiepiscopi, quam cognovit & advocavit, express continetur, Quod praedicti Prisones capti fuerunt per Constabularium & La • cos Ministros ipsius Episcopy, Custodes praedictae Prisonae, & in absentia ipsius Episcopy; & ex praemissis clare sequitur, quod idem Archiepiscopus per literas suas, quas per vices diversas praefato Episcopo mandavit, qualitercunque illas modo nititur roborare, ration alicujus obedientiae Spiritualis▪ intendebat artare ipsum Episcopum ad deliverandum praedictos prisons, null • respectu habit • ad personas eorum per quos capti fuerunt, maxim cum essent Laici et Ministri Temporalitatis, vel ex qualicunque causa capti suerunt, aut in cujusmodi prisona detinebantur, vel ad quem deliberatio eorum pertinebat; Quae quidem deliberatio ad Dominum Regem ration dignitatis Regiae, sive illis quibus per Regiam dignitatem talis libertas concessa est, tantummodo pertinet secundum legem et consuetudinem regni, et non ad alium ration alicujus Spiritualitatis.
Videtur Domino Regi in pleno Parliamento suo praedict. Com. Baron. Iustic. et similiter toti Consilio ipsius Domini Regis, quod praedictus Archiepiscopus, quantum in ipso suit, nitebatur occupare et usurpare super Coronam Regiam et Dignitatem in casu isto deliberationis imprisonatorum, contra legem et consuetudinem regni, et contra fidem in qua idem Archiepiscopus Domino Regi et Coronae suae astringitur, ad exhaeredationem Domini Regis et haeredum suorum manifestam. Propter quod per Com. Baron. Iustic. et omnes alios de Consilio ipsius Domini Regis unanimiter concordatum est, quod praedictus Archiepiscopus committatur prisonae pro offensa et transgression praedictis. Et super hoc ante Iudicium pronunciatum, licet unanimiter de Consilio praedict. Magnatum et aliorum concordatum fuisset tenend. in hoc casu, et similiter in casibus consimilibus imperpetuum, praedictus Archiepiscopus, Magnates, et alios de Consilio ipsius Domini Regis rogavit, quod pro eo Dominum Regem requirerent, ut ante pronunciationem Judicii ipsum ad gratiam suam admitteret & voluntatem suam. Et Dominus Rex ad instantiam eorundem Magnatum, de gratia sua specially, hoc idem ipsi Archiepiscopo concessit. Et idem Archiepiscopus humiliter supplicat, quod possit de omnibus praemissis alto et basso voluntati Domini Regis se submittere. Et Dominus Rex ad instantiam praedict. Magnatum, admittit ipsum juxta petitionem suam ad voluntatem, &c. Et dictum est eidem Archiepiscopo sub gravi forisfactura, quod non recedat à Parliamento isto, donec super praemissis Domini Regis andierit voluntatem, &c. Postea venit praedict. Archiepiscopus, et fecit Finem cum Domino Rege pro transgression praedict. pro quatuor millibus Marcarum per Scriptum suum obligatorium, in haec verba. Noverint universi, quod nos Johannes permissione Divina Eborum Archiepiscopus, Angliae Primas, tenemur Serenissimo Principi Domino Edwardo, Dei gratia Regi Angliae illustri, Domino Hiberniae & Duci Aquitaniae, in quatuor millibus Marcarum, de quibus coram ipso Domino Rege ad Placita sua in Rotulis suis ibidem, & etiam in Scaccario ipsius Domini Regis fit mentio solvendarum eidem pro suo beneplacito voluntatis. Ad quarum solutionem faciend. obligamus nos et omnia bona nostra per quae distringamur prout Domino Regi placuerit, ad eandem. Ad quod faciendum hos fide jussores invenimus, viz. venerabilem fratrem nostrum Dominum J. Karl. Episcopum, Magistros Henr. Decanum Eborum, Willielmum Archidiaconum Eborum, Johannem Archid. Estrithing, & Willielmum Archid. Not. In cujus rei testimonium sigillum nostrum, unà cum sigillis praedict. Fidejussorum nostrorum praesentibus est appensum. Dat. apud Westm. die Mercurii prox. ante festum Pentecost. Anno gratiae, 1293, &c.
In which memorable Case and Judgment, we may observe; First, the Bishop of Durhams and his Officers high contempts of the Archbishops Citations, Admonitions, Suspensions, Excommunications, and of the privilege of his Clerks, whom they apprehended and detained in prison notwithstanding their Orders, for endeavoring to serve a Citation on the Bishop. 2ly. The Archbishops high offense against the Kings Crown and Dignity, in presuming to enforce the Bishop and them to release his imprisoned Clerks by his own Ecclesiastical Censures of Interdict & Excommunication, not by the Kings process and authority, according to the Law and Custom of the Realm. 3ly. The Archbishops justification of this his usurpation to the uttermost, and his demurrer to the Kings and Parliaments Jurisdiction to question or judge him for it. 4ly. That for any Archbishop or Prelate to excommunicate any person in the Kings service, or attending on his royal person by his command, and under his protection, or any other for Temporal affairs, is a very high contempt, offense against, and usurpation upon the King, his Crown and Dignity, tending to the Kings and his heirs disinheritting, by the unanimous resolution of the King, and of all his Nobles, Barons, Judges, Council in this Parliament: which they adjudged to be punished not only the • but in all succeeding ages, by imprisonment of the persons of such Archbishops, Bishops, and others who should be found guilty thereof; and also by great fines and ransoms to the King. 5ly. That this Archbishop was then adjudged to be committed Prisoner to the Tower, notwithstanding his P • ll; and enforced to enter into a Recognisance with Sureties, to pay a fine of 4000 marks to the King, notwithstanding his insisting on his Archiepiscopal Privileges, and the Nobles mediation on his behalf; a great sum in that age; the Kings Solicitor declaring his Majesty was damnified thereby no less then 20000 pounds, which he must have paid, had not his submission and the Lord's mediation prevented the penalties of the Judgment against him.
The sixth and seventh are these two Judgments given against the Prior of Bridlington, and this Archbishop of York, in the same Parliament, who was ordered to appear before the King and his Council, to answer his fraud and offense against his Oath and Allegiance to the King, for buying a debt of 300 l. (owing by the Prior and Covent of Bridlington by bond to an exiled Jew of York, confiscated to the King by the common banishment of the Jews out of England) after his exile at Paris, in his return from Rome; and enforcing this Prior by his Order in his Visitation of the Monastery, to pay the 300 l. to one of his own Vallets as the Jews Attorney; for which misdemeanors both the Prior and Archbishop had Judgment given against them by the King and his Council, as these Records inform us.
Prior de Bridlington allocutus coram ipso Domino Rege et ejus Consilio, de hoc, quod cum quidam Bonamy nuper Judaeus Ebor. mutuasset eidem Priori trescentas libras sterlingorum solvend. eidem Judaeo ad Gulam Augusti anno regni Regis nunc vicesimo; & idem Judaeus ante terminum praedictum, per commune exilium Iudaeorum de isto regno exularet, per quod praedictum debitum simul cum omnibus aliis bonis quae fuerunt ejusdem Judaei, & omnium aliorum Judaeorum in Anglia, & quae in regno remanserunt post eorum exilium in quor • mcunque manus fuerint, ipsius Domini Regis catalla fuerint, & ipsi Domino Regi reddi debuissent. Praedictus Prior debitum quod fuit & est catallum Domini Regis, ad terminum statutum ipso Domino Regi non solvit, nec ipsum Dominum Regem aut suos inde praemunit, immo totaliter concelavit, detinuit, & adhuc detinet, in laesionem • idei suae qua Domino Regi tenetur, et ad grave dampnum ipsius Domini Regis, &c.
Et Prior been cognoscit, quod praedecessor suus immediatus pecuniam praedictam de praedicto Judaeo mutuavit, termino praef • to solvendam. Et quod ipse ration mutui illius adhuc ad solutionem pecuniae illius tenetur; set dicit, quod Johannes Archiepiscopus Ebor. qui nunc est, in tertia septimana Quadrages. prox. praeterit. Domum suam de Bridlington, prout ad officium suum pertin • t, visitavit; & inter caetera in visitatione sua ibidem inventa, quae sunt de debitis Domus in quae idem Prior, & quibus, & pro quo tenebatur. Ita quod tunc invenit, quod Domus praedicta praedicto Judaeo indebitabatur in pecunia pr • dicta. Et statim in Capit • lo ipso Priori injunxit, quod pecuniam illam solverit cuidam Valett • tunc ibi praesenti, ad festum Nativitatis beatae Mariae proximo sequens; Quem Valettum idem Archiepiscopus dicebat esse Attornatum praefati Judaei: Et ipse Prior, prout • atione obedientiae suae tenetur, praecepto praefati Archiepiscopi obedivit, et eandem pecuniam tunc solvere promisit. Et quia idem Prior cogn • scit, quod praedicta pecunia praedicto Judaeo debebatur, nec ei solvebatur ante exilium Iudaeorum, & quicquid remansit de eorum debitis aut catallis in regno post eorum exilium, Domini Regis fuit: Consideratum est, quod Dominus Rex recuperaret pecuniam praedictam, ut catalla sua, versus praedictum Priorem. Et dictum est eidem Priori, quod non exe • t à Villa priusquam Domino Regi de pradicta pecunia satisfecerit. Et quia praedictus Archiepisco • us praedicto Priori injunxit, quod Catalla Domini Regis praedict. Valetto solveret, ad dampnum Domini Regis. Et similiter, quia Dominus Rex intellexit quod Archiepiscopus praedict▪ quoddam Scriptum obligatorium, per quod praefatus Prior praedict. Judaeo tenebatur in debito praedicto, contra fidem Domino Regi debitam, et sacramentum fidelitatis suae emit aut perquisivit, ad elongandum Dominum Regem de catallis suis praedict▪ et sibi appropriand. malitiose: Praeceptum est Vicecomiti Ebor. quod venire faciat praedictum Archiepiscopum coram Domino Rege a die Sancti Michaelis in 15. dies, ubicunque, &c. ad respondendum Domino Regi de deceptione praedicta, &c. Et similiter, quod praedictum Scriptum (ut dicitur) remanet in custodia Abbatis Sanctae Mariae Ebor. aut Prioris Sancti Andraei Ebor. Ideo praeceptum est Vic. praedict. quod venire faciat eosdem Abbatem & Priorem ad terminum praedict. ad respondend. de Scripto praedicto.
In pursuit hereof, Praeceptum fuit Vic. Ebor. quod venire faceret hic ad hunc diem, viz. à die Sancti Michaelis in 15. dies Johannem Archiepiscopum Ebor. ad respondend. Domino Regi de hoc, quod cum Prior de Bridlington & ejusdem loci Conventus per Scriptum suum obligatorium tenebantur cuidam Bonamy quondam Judaeo Ebor. in trescentis libris sterlingorum certis terminis solvendorum, et idem Judaeus per commune exilium Iudaeorum de regno isto ante solutionem praedictae pecuniae sibi factae exularet, praedictus Archiepiscopus de Curia