Vindication of Ecclesiastical Volume 3 2

Henricus de Umfravil & Isabella uxor ej •• , &c. pone Magistrum Henricum de la Douno Subdecanum Ecclesiae beatae Mariae Linc. quare tenuit (tale) placitum, &c. T. meipso, &c. 6 die Marcii. Vic. Huntindon. Si Rogerus de Kella • o, &c. pone Johan▪ Ravely, &c. quare secutus est (consimile) placitum. Teste, &c. 9 die Maii. Vic. London. Si Wilhelmus de Brokesburne, &c. pone Henricum de Nassyngton, &c. quare tenuit, &c. & Matil. de Hadham, quare secuta est (consimile) placitum. T. &c. 2 die August. Vic. Buks. Si Elias de Hertford. &c. pone Robertum Archiepiscopum Cantuar. Magistr. Willielmum de Gloucestr. Magistr. Willielmum de Chaddeleshunte, & Magistr. Richardum de Morcestr. quod sint, &c. quare tenuerunt, & Johannem de la Dune, quare secutus est (consim.) placitum. T. &c. 14 die Augusti. Vic. Glouc. quod non omittat propter libertatem Burgi Bristol, quin capiat Magistr. Thomam de Sancto Leonardo, &c. ad respondend. Philippo Paulet de Bristol; quare secutus est (consim.) placitum. Teste J. de Metingh. 10 die Octobr. with another of the same date. Vic. Oxford. Si Andraeas de Parye, &c. pone Nicholaum de Cateby & Johannam uxorem ejus, quare tenuit (consim.) placitum de catallis et debitis quae non sunt, &c. contra prohibitionem nostram. Teste meipso apud Westm. 15 die Octobr. Anno regni nostri 17.

Placita apud Ebor. coram Johanne de Metingham, & sociis suis Justic. Domini Regis de B • nco de Termino Paschae, anno regni Regis Edwardi filii Regis H. vicesimo septimo.

Bed • . ELias de Aylesbury, qui sequitur pro Domino Rege, optulit se, &c. versus Radulphum de Huche Personam Ecclesiae de Westlyngwathe de placito; quare, tum placita de catallis et debitis in regno Regis▪ quae non sunt de Testamento vel Matrimonio, ad coronam et dignitatem Regiam specialiter pertineant, idem Radulphus, sicut ex relatu plurium accepit Rex, secutus est placitum in Curia Christianitatis de catallis et debitis Magistri Johannes de Sudyngton Personae Ecclesiae de Penton, quae non sunt de Testamento vel Matrimonio, contra prohibitionem, &c. et ipse non venit, et fuit attachiatus per Thomam filium Thomae de Holm, et Richardum de la Sale, de eadem. Ideo ipsi in misericordia, &c.

Wilhelmus Pyking & Matil. uxor ejus per Attornatum, &c. versus Henricum Archiepiscopum Ebor. de placito quod haberet ad hunc diem, Magistrum Robertum de Caudlesby Clericum suum, ad respondendum eisdem Willielmo & Matil. de placito, quare tenuit placitum in Curia Christianitatis de catallis et debitis quae non sunt de Testamen • o vel Matrimonio, contra prohibitionem Regis, &c. et ipse non venit, et praeceptum fuit Vicecomiti quod attachiaret eum, et Vicecomes nichil inde fecit, sed mandavit quod Breve adeo tarde venit, &c. Idco s • cut prius praeceptum est Vicecomiti quod attachiaret Archiepiscopum, quod sit hic in Octabis sancti Michaelis, &c. Et hic habeat, &c.

Magister Robertus de Pikeringg, & Johannes de Pikering, Simon Persona Ecclesiae de Queldrik, Adam Verdemel, Robertus filius ejus, & Walterus de Norton Clericus, attachiati fuerunt ad respondendum V • ncentio Verdenel & Willielmo fratri ejus de placito, quare praedicti Magister Robertus & Johannes simul cum Magistro Willielmo de Wirkesale tenuerunt placitum in Curia Christianitatis de catallis et debitis quae non sunt de testamento vel matrimonio. Et de placito, quare iidem Simon, Adam, Robertus & Walterus secuti sunt idem placitum in ea dem Curia contra Prohibitionem, &c. viz. de decem marcis de laicis catallis ipsorum Vincencii & Willielmi, & ipsi praedictis die & anno in Ecclesia praedicta in praesentia Johannes de Nassington, Rogeri de Heselarton, & Philippi de Wyton porrexissent praedictis Magistro Roberti & Johanm Regiam prohibitionem, ne placitum illud ulterius tenerent: Et similiter praedictis Simony, Adae, Roberto & Waltero, ne idem placitum ulterius in eadem Curia sequerentur. Iidem Magistri Robertus & Johannes similiter soreta praedicta prohibitione eis porrecta, nichilominus tenuerunt placitum illud in eadem Curia Christianitatis, et similiter iidem Simon et alii secuti suerunt idem pl • citum in eadem Curia, quousque praedicti Vincentius & Wilhelmus fuerunt ab ingressu Ecclesiae suspensi, et postea excommunicati, in contemptum Domini Regis, et contra prohibitionem, &c. Et unde dicunt, quod de • eriorati sunt et da mpnum habent ad valenciam viginti librarum. Et inde producunt sectam, &c.

Galfridus le Campium per Attornatum suum optulit se quarto die versus Willielmum de Wellewyk, de placito, quare secutus est placitum in Curia Christianitaris de catallis et debitis quae non sunt de testamento vel matrimonio, contra prohibitionem, &c. Et ipse non venit; et praeceptum fuit Vicecomiti sicut aliàs, quod non omittat propter libertatem Beverlacy quin attachiet eum, &c.

Although the Bishops, their Courts Christian and Clergy did thus usurp upon the Kings Crown, Dignity, Courts and Subjects liberties, by holding, prosecuting these manifold suites of which they had no Jurisdiction; yet they were very careful to remove all Layforces out of Churches by the Kings Writs, which might hinder the exercise of their own Ecclesiastical Jur sdiction in them; as is evident by this memorable Writ this year De vi Laica amovenda, in the White Tower, to omit others.

EDwardus Dei gratia Rex Angliae, &c. Vic. Oxford. salutem. Praecipimus tibi sicut aliàs tibi praecepimus, quod ponas per vadium & salvos plegios Johannem de Burey, Gilbertum de Bukenhall Capellanum, Johannem de la March Capellanum, (with 8. others named in the writ) quod sint coram Justiciariis nostris apud Ebor. in Octab. Sanctae Trinitatis, ad respondend. tam Nobis, quam Ithael Skerwent Personae Ecclesiae de Bukenhull, de placito, quare cum ad requisitionem venerabilis Patris O. Lincoln. Episcopy pluries praecepimus, quod omnem vim Laic am quae se tenet in Ecclesia de Bukenhull, cuo minus idem Episcopus officium suum spiritual ibidem exercere possit, sine dilatione amoveres ab eadem; & • u virtute illarum brevium nostrorum ad eandem Ecclesiam pro vi praedicta amovenda pluries accesseris; praedicti Johannes, Gilbertus, Johannes, Walterus, &c. qui se vi laica in eadem Ecclesia tenuerunt in adventu tuo ibidem se alibi transtulerunt, & conf • stim p • st recessum tuam ab ea, aggregatis sibi aliis malefactoribus se in eam vi armata iterato intruserunt, & bona & catalla praedicti Ithaci ad praedict. Ecclesiam spectantiae distraxerunt & consumpserunt, & alia enormia intulerunt, & in eadem Ecclesia adhuc se tenent, pristinam maliciam suam continuantes, & ipsum Ithaelem indebite fatigantes, in nostri contemptum manifestum, et mandatorum nostrorum illusionem, et ipsius I • haelis dampnum, gravamen & jacturam, & contra pacem nostram. Et insuper praedict. E • iscopus officium suum spiritual ibidem exercere non permittunt. Nos igitur libertatem Ecclesiasticam illaesam conservare, & malieiae praedictorum malefactorum in hac parte cele •• Iuris remedio obviare: Tibi praecipimus, quod in propria persona tua accedas ad Ecclesiam praedictam, et omnem vim laicam quam ibidem inveneris absqu • mora amoveas ab eadem, juxta tenorem mandati nostri prius inde directi. Et habeas ibi nomina plegiorum, et hoc breve. Teste J. de Metingham apud Ebor. 3. die Februarii, Anno regni nostri vicesimo septimo. On which the Sheriff endorsed this return as to the Lay force; Accessi in propria persona mea ad Ecclesiam de Bukenhull quampluries, & nullam laicam vim in eadem inveni ullo tempore quo ibidem fui cum toto vicineto illo, ad vim laicam ab eodem renovandam.

The Pope this year sending the Bishop of Vicense as his Legate and Nuncio into France, to complete and execute his premised award between the Kings of France and England, and hear and determine the differences between them concerning it, which they could not accord of themselves; thereupon Prince Edward and his Father issued these Patents of Procuration under their Seals this year, appointing and authorizing new Proctors to complete, perform, and ratify the Popes former a ward as a private person only, touching the Princes espousals with the Lady Isabella, and to deliver the Kings Lands in France into the Popes and his Legates hands, to settle a firm peace, and end all differences concerning the provisions therein expressed; thus recorded in the Almain Roll in the Tower.

UNiversis praesentes Literas inspecturis. Edwardus illustris Regis Angliae filius salutem in Domino. Cum sanctissimus in Christo Pater Dominus B. Divina Providentia Sanctae Romanae ac Universalis Ecclesiae Summus Pontifex, in quem tanquam in privatam personam, et Dominum Benedictum Gaytanum, ex parte magnifici Principis Domini Philippi Regis Franciae illustris, & praedicti Domini Patris nostri, super reformanda pace & concordia inter ipsum Regem Franciae ex parte unâ, & eundem Dominum Patrem nostrum ex alterâ, ac super hiis quae ad pacem pertinent, & super omnibus & singulis discordiis, guerris, litibus, controversies, causis, quaestionibus, damnis & injuriis, petitionibus & actionibus realibus & personalibus atque mixtis, quae fuerunt & sunt, vel esse possent inter praedictos Regem Franciae & Dominum Patrem nostrum occasion quacunque, sub certis formis & modis nuper fuerint compromissum, tanquam privata persona, • t Dominus Benedictus Gaitanus, ut praedicitur; virtute compromissi hujusmodi dixerit, arbitratus fuerit, laudaverit, diffinierit arbitraliter, sententiaverit, mandaverit, ordinaverit, disposuerit & pronunciaverit, quod inter praefatos Regem Francia & Dominum Patrem nostrum perpetua & stabilis pax existat: Et ad confirmandam, roborandam & conservandā pacem hujusmodi inter caetera quae sub pronunciationis suae ferie continentur, inter nos & Isabellam praenotati Regis Franciae filiam sponsalia ordinaverit contrahenda sub certis modis, conditionibus atque poenis; Volentes ordinationi Apostolicae in hac parte, ac p • terno assensui, ut tenemur, humiliter obedire, Nobilem virum Henricum de Lacy Comitem Lincoln. consanguineum nostrum praelibati Domini Patris nostri ad hoc accedente consilio et assensu, nostrum fecimus, ordinamus, et constituimus verum & legitimum procuratorem & Nuncium specialem ad contrahendum pro nobis et nostro nomine sponsalia cum Isabella praedicta, a • ipsa sponsalia Iuramentis et paenis certis firmandum, et ad jurandum pro nobis in • nimam nostram quodlibet genus liciti Iuramenti, & ad omnia & singula faciendum quae nos faceremus vel facere possemus si nostra adesset praesenti • personaelis, etiamsi mandatum exigant speciale. Ratum & firmum habentes & habituri quicquid per praefatum Comitem in praemissis & corum singulis nomine nostro actum & gestum fuerit, seu etiam procuratum. Et hoc omnibus qu • rum interest vel interesse potest aut poterit in futurum significamus per nostras patentes Literas, praefati Domini Patris nostri, & nostrorum signatas sigillis. Dat. apud Stebenheth, 15 die Maii.

NOus Edward par la grace de Dieu Roi Dengleterre, Seigneur Dirland, e Ducs Daquitaine faisons savoir a touz ceaux qui ces presents lettres verront ou orront, qe come les honeurables Peers Guillames jadis Ercevesque de Divelyn, & Johan Esvesqe de Wyncestre, & les nobles & hautes homes Amez Counte de Sauv • ye, Othes de Grauntzoun, Hugue de Veere Chevaliers, nos Messages & Procureurs aiantz de nous pleiner poer et especial mandement par nos lettres overtes saiellees de nostre saiel, de compromettre & compromys soient pur nous et pur nos heirs, en la person de tresaintisme Pere sire Bonifaz, par la parvoiance de Dieu Papa l'octisme, come en prive person, & Benoit Gaitan, fur totes les guerres, descordz, plez, contencs, causes, questions, injures, petitions et demands, roials & personeles, et mellees, qui furent et sont, ou purront estre entre le Roi de France • Nous par quielque achason sicome en nos lettres avantdites, et en l'instrument public fait sur meisme le compromys per lui plenierement est contenu, le quiel compromys nous agreons, accceptons, ratefions, approvons, & tenons a bon, E sur ceo le avantdit Pape par le virtue de meisme le compromis, ait dit, loe, a • bitre, & diffine, qe totes les terres, vassaux, & biens & autres chooses que nous teniens en Roiaume de France le jour qe meisme le dit fu pronunciez fuissent, deslors en bone f • i & saunz nule fraud simplement et purement mises, assignees en la main, et en le poer du dit Pape, et qe le Roi de France le feist ausint de ceo qe a li en appartient, et qe le dit Pape tenisi en noun du dit Roy les chooses qui de sa party, et son noun sorroient assignees a meisme le Pape, et ausint en noun de nous les chooses qui de queux nous le serroient assignees. Esourketot meisme le Pape ait veuleu, loe et arbitre deslors, qe se paraventir le dit Rois de France & nous puissons de meismes les terres et biens accordez entre nous, qe ce en quoi nous accordriens feust perpetuement, et saunz enfreinte garde, si come le dite prounciation plus pleinement purporte. E apres ces chooses le devantdit Pape aiant a cuer la dite busoigne, et desirant le bon & la hastif esploit de la meisme busoigne, nous ait per ses lettres bullees maunde, quil envoi pur ceste busoigne l'honorable Peer R. Esvesque de Vycense, per nous enfourmer plus pleinment sur les avantdites chooses, selonc la tenor du mandement quil le a fait de bouche, le quiel Esvesque a ce qe nostre ame Cosyn Amez Counte de Sauvoy, Monsire Johan de Bar, et nostre ame Chevalier Mons. Othes de Grantzon nous ont fait a savoir, est la venuz, & lia dez busoignes parlez au counsel le Roi de France dune pert, eus ditz Counte Johan & Othes qui sont de nostre conseil, les quieux y facent de par nous dautre. E sur ce par eux touz de commun assentment apres moltz de traitmentz soit accord en la presence de mesme levesque, qe le Roi de France & nons totes les chooses de susdites selonc la form des compromys fais d'une part & d' autre, & sicome eles sont contenues en la pronunciacion avant dite, commission ou disposicion, quel quele soit fait ou a fair a person vive ou morte, per ses lettres b • llees mettons en la main, e en le poer de meisme Levesque a receivre et a tenir en noun et la form de la pronunciation, et en la maniere qe le meisme Pape ad dit, loe, arbitre, et dirra, loera, arbitrerra, et diffinera, ou en autre maniere per ses lettres bullees ad ordene ou ordenera. Nous pur honeur et pur reverence du dit Pape, et pur pees et pur profit de tout la Christienete, et pur approchier au voyage doutre mer, vueillantz le bon accomplissement de ceste busoigne taunt come en nous est, donons plenir poer & especial mandement per ces presents lettres a nos amez & foiaux Maistre Girard de Vippenis Ercediakne de Richmund, Amaven de la Bret, Guillame de Leyburne, Poinz Sire de Chastillion, Guy Ferre nostre lieu tenant en Gascoigne Chevaliers, & a Maistre Reymon Arnaud de la Rame Clerk, & as cinque et as quatre, et as trois si plus ni puissent estre, de mettre & dassigner de parole ou de droit et de fait, & de bone foi, & saunz frande simplement & purement taunt come en nous est, en la main en la poer du dit Esvesque de Vycence, totes les terres, Vassaux, biens, et autres chooses que nous teniens en Roiaume de France le jour qe la dite pronunciacion fu faite, et receivre et atenir e noun et en la main du devantdit Pape come de prive person, e Benoit Gaytan, selonc le tenor et la form de la meisme pronunciation, et en la maniere qe meisme le Pape ad dit, loe, arvitre et diffine, et dirra, loera, arbitrera et diffinera, ou ad ordene, ou ainsi come li plerra a ordiner ansi come desus est dit. E volons & promettons, qe nous aurons ferine et estable tout quantque par les avantditz Ercediakne, Amanen, Guillame, Pointz, Guy & Remon, ou per les cinqe, ou les quatre, ou les trois de eux en la form de susdite serra fait en ceste busoigne. Sur la quele busoigne approver, tenir, gardir et accomplir, nous obligons nous et nos heirs, et touz noz biens per ces presents lettres saielles de nostre Seal, qe furent faites & donees a Westmostiere le vintisme secund jour du mois Daveril, l'an de grace Mil deux centz quatre vintz & dys & nuof, & de nostre Regne vint et septisme.

Ceste letter de susescrite est dublee mot par mot saunz rien changiez, sauve qe en la tierce souz mesmes les paroles escrite, y ad variance en taunt qe la ou il dit e autre deux a person vive & mort, la dit il a quelque person quil soit, estoit remenant mot par mot se contient come est contenu en les autre deus lettres.

John Bayliol late King of Scots, by large bribes, and clandestine solicitations of the King of France his confederate, procured Pope Boniface to commission this Bishop and Legate amongst other things, to importune King Edward at his special instance and request, to deliver his person into his hands and custody; which the King condescended to, upon the conditions therein expressed, and the Popes engagement to him, that it should not be any way prejudicial to him or his Realm; the manner and form whereof is thus recorded in a special Record made thereof, which I lately found in the White Tower Chapel.

La form coment Monseur de Bailloll feut baillez a l'Evesqe de Vicence, & coment il le resceust.

A Touz ceux qui ces lettres verront on orront, Renaud par la suffrance de Dieu Evesqe de Vicence, messages nostre Seignour l'Apostoille▪ saluz en Dieu pardurable. Nous feisons savoir a vostre universite, qe venant a Whitesand en Royaume de France a nostre presence Monseur Robert de Bourghersh Chivaler, Conestable de Dovre, & Procuratour de tresnoble Prince & Roy Dengleterre, establizen ceste form. Edward par la grace de Dieu Roy Dengleterre, Seignour Dirlande, & Ducs Daquitaine, a touz ceux qui cestes presents verront ou orront, saluz. Sachez qe nous fesons, ordenoms & establissons nostre ame & feal Robert de Bourghersh nostre Conestable de Dovre, nostre certain Procuratour, & li donoms plener poair par ces presents, de baillier & delivrer en nostre noun a Whitesand Johan de Baillol, au reverent Piere Renaut par la grace de Dieu Evesqe de Vicence, message l'Apostoille, en la form que sensuit. Cestassavoir, qe li dit Apostoille peusse dire et ordener taunt soulement de la person le dit Johan, et des terres les queles meismes celi Johan ont jadis en Engleterre, sicome il plerra, a la bone volunte du dit Apostoille en mesme la manere qe nous purriens dire se meisme celui Johan demorast verse nous personalment en Engleterre; Sauve a nous et a nos Heirs Rois Dengleterre le Royaume Descoce, les hommes, les Inhabitantz, et totes les appourtenances de meisme le Royaume. En tesmoignance des queux chooses nous auoms fait fair cestes nos lettres ouertes. Donees a Canterbir. le quattezime jour de Juygnet, l'an de nostre Regne vint & septisme. Rehercea & leust les paroles desouz escrites. En noun de Dieu Amen. Come Sire Johan de Baillol, qui est ici presentz par devent vous, reverent Piere Evesqe de Vicence, message de nostre Seignour l'Apostoille, pur multz de trespass e Treisons Inhumeinement demonstrez, et faitz par li a tresgrant Prince son Souveraigne Seignour sanz meyn, Sire Edward par la grace de Dieu Roy Dengleterre, encoutre son hommage, et le devoir de sa feaute, purement par son gree, et sanz condition souz meist du tot a la volunte du dit Roy le Royaume Descoce, du quel il estoit jadis Rois, et tout le droit quil avoit en cel, ou a cel, et au pueple de meisme le Royaume, et a ce, touz ses biens, sauve tout soulement a li vie et member, et non emprisonement. E qe puis il par son agreeable corage, & par sa franche volunte, purement & sanz condition, se rendist a son Seigneur avantdit Roi Dengleterre, & le dit Royaume Descoce, oue les hommes & ses autres droitures & aportenances universeles, & sa Royale dignity, & son Royale honeur; & outre ce toutes ses terres, & totes ses possessions, oue touz ses moebles & non moebles, & soi movants, sicome appiert par un Instrument public fait de ce, a la request du dit Johan de Baillol: je Robert de Bourghersh Procureur du devantdit Roi Dengleterre, par commandment de li, & come Procureour, bail & assign lavantdit Johan present, a vous Sire reverend Evesqe de Vicence, message nostr • Seigneur l'Apostoille, pur la devotion, reverente, et honeur du tresceint Piere nostre Seigneur l'Apostoille, et de la Seint Eglise d • Rome, es maneres et es conditions qe sensivient. Cest assavoir, qe nostre l'Apostoille peusse due et ordeiner taunt soulement de la person le meisme Johan, et des terres les queles meismes celi Johan out jadis en Engleterre, sicomme a plerra a la bone volunte de nostre Seignour l'Apostoille, en mesme la manere qe mon Seigneur li Rois Dengleterre porroit dire si meismes celi Johan demorast verse luy personelment en Engleterre. Sauve a mon Seigneur le Roi Dengleterre, et a ses Hcirs Rois Dengleterre le Royaume Descoce, les hommes, l • s Inhabitantz, et totes les aportenances de mesme le Royaume. Cestassavoir & entendre, qe nostre Scigneur l'Apostoille ne peusse ordeiner no dire du avantdit Royanme Descoce, des hommes, des enhabitantz, ne des apportenances de mesme l • Royaume, pur le devantdit Johan de Baillol, ue pur ses Heirs, qui s • nt, ou qui purroient estre, ne pur nul de ses appurtenances par quecunque cause qe ce s • it. Et nous avantdit Evesque, le desusdit Johan de Baillol a nous baille, auoms ensi resceu en lieu et en noun de nostre Seigneur l'Apostoille. En tesmoign des queux chooses, nous auoms mis nostre seal a ces presents lettres. Donees a Whitesand le Samady devant la fest nostre Dame la Magdalene, au quel jour nous resceumes le devantdit Johan de Baillol en la manere desusdite, par le Procureur devantdit, l'an de nostre Seigneur 1299. A strong evidence of the Kings Sovereign right to the Realm of Scotland, which the Pope and his Legate both assented to.

Thomas Walsingham and Matthew Westminster render us this account of his delivery to this Popes Nuncioes. In translatione beati Thomae Martyris vener • nt Nuncii Papae ad Regem Cantuariam, rogantes, ut Johannem quondam Regem Scotiae suae liberaret custodia; spondentes, quod Regem & regnum ab omni quod per hanc liberationem posset contingere periculo praeservarent. Quorum petitioni Rex condescendens, respondit; se ipsum Johannem tanquam seductorem falsum et perjurium ad Papam missurum: (as false and perfidious as he.) Ad quem Nuncii responderunt; & nos eum pro tali accipimus Summo Pontifici praesentandum. Cumque dictus Johannes cum praefatis Nunciis venisset Doveriam, & cista suae in navem deferentur, quidam regales qui cos ad mare deduxerant, dixerunt, quod voluerunt videre, qua continebantur in clitellis dicti Johannes. Quibus apertis, inventa est una corona regia regni Scotorum aurea, & multa vàsa aurea & argentea, & pecuniae non parva summa; quae universa Angliae Regi sunt allata. Rex illieo coronam auream offerri jussit beato Thomae Mariyri (as great a Traitor as this Scottish King) & sigillum commune Scotiae quod repertum est ibidem inter catera, jussit sibimet reservari: pecuniam vero totam remisit dicto Johanni, ad expensas itiueris inchoati. Nuncii vero plurimum commendantes Regis sapientiam & regalem magnificentiam, transtulerunt cundem Johannem in terram Ballioli, quam habuit in regno Franciae, & ibidem reliquerunt cum, sub certorum custodia Praelatorum. Posthac & alii captivi à Regibus detenti, hinc inde secundum conditions in Treugarum concessione positas, liberantur.

The King having ratified the election of his Chancellor John de Langeton to the Bishopric of Eli the year before, elected only by the minority of the Covent and Chapter, rejected their Prior chosen by the majority, whereupon there was an Appeal to Rome by the Chancellor, whom the King not only licensed to repair to Rome in person to prosecute his undue election, but likewise writ Letters of credence to the Pope in his favor, wherein he highly extols his great services, fidelity, and expressed his cordial desire that he might speedily effect his business, and return to his presence to advice him in the grand affairs between him and the King of France; as these Records assure us.

REX omnibus amicis suis ad quos, &c. salutem. Cum dilectus & fidelis noster Johannes de Langeton Cancellar. noster pro negotiis nostris et suis ad Curiam Romanam se divertat, amicitiam vestram affectuose requirimus & rogamus, quatinus eundem Cancellar. nostrum, cum ipsum per districtus vestri loca transitum facere contigerit, nostri contemplatione recommendatum habentes, eidem aut Familiae suae in eundo versus Curiam praedictam, ibidem morando, et inde redeundo, in personis aut rebus ipsorum, non inferatis vel ab aliis, quantum in vobis est, inferri permitratis injuriam, molestiam, dampnum, impedimentum aliquod seu gravamen, set ipsis potius salvum & securum conductum amore nostri habere faciatis, cum ab eodem Cancellar. nostro super hoc ex parte nostra fueritis requisiti. In cujus, &c. per unum annum duratur. Teste Rege apud Westm. 18 die Febr.

SAnctissimo in Christo Patri Domino, Domino B. divina providentia Sacrosanctae Romanae & Universalis Ecclesiae Summo Pontifici; Edwardus eadem gratia Rex Angliae, Dominus Hiberniae, & Dux Aquitania, devota pedum oscula beatorum. Dilectum Clericum nostrum Magistrum Petrum de Dene latorem praesentium ad vestrae dominationis praesentiam destinamus, Sanctitati vestrae attentius supplicamus, quatinus eundem Clericum nostrum benign dignemini audire, ac sibi fidem indubiam adhibere in hiis quae ex parte nostra vobis exponet a • que requiret, super celeri et foelici expeditione negotiorum dilecti Clerici et Cancellarii nostri Johannes de Langeton Elyensis Electi, quae quidem multum insident cordi nostro: Habentes ea, si placet, nostri consideratione gratiosis affectibus commendata, ac eo celerius et favorabilius maturantes eadem, quo idem Electus nec dum utilis verum etiam necessarius juxta latus nostrum existeret hiis diebus, ad auxi • ium apponendum ut negotia quae sunt inter Regem Franc. et nos ad bonum producerentur effectum. Conservet vos Altissimus ad regimen Ecclesiae suae Sanctae per tempora foeliciter longiora. Dat. apud Westm. 19 die Febr. Anno Domini 1298.

VEnerabili in Christo Patri Domino F. Dei gratia Sanctae Mariae in Cosmodin. Diacono Cardinali, amico suo karissimo; Edwardus eadem gratia, &c. salutem, & sincerae dilectionis affectum. Dilectum Clericum nostrum Magistrum Petrum de Dene latorem praesentium ad sedem Apostolicam destinantes, Paternitatem vestram affectnose requirimus et rogamus, quatinus eundem Clericum nostrum be • igne dignemini exaudire, &c. verbatim as before; ut negotia quae sunt inter Regem Franciae et nos ad bonum perducerentur effectum. Dat. apud Westm. 19 die Febr. Anno regni nostri 27.

Yet notwithstanding these Letters, his own presence and bribes, he miscarried in this suit; for the Pope by a quadruple Usurpation on the Kings Pr • rogative and Royalties, translated the Bishop of Norwich to Eli, created the Prior elected Bishop of Norwich, the Archdeacon of Canterbury Archbishop of Dublin, and bestowed the Archdeaconry on the Chancellor to stop his mouth, by his own Provisions, to gain quadruple rewards to himself, and Fees to his Officers, by this their ambitious contest for Eli; thus related by Mat. Westminster. Post Magistrum Gulielmum de Luda Episcopum Eliensem, a majori parte Capituli elect •• est Prior ejusdem loci, à residuis Johannes de Langtona, Cancellarius Domini Regis. Di • vero agitata causa coram Archiepiscopo Cantuariensi, et paulo minus pro Priore terminata, appellavit Cancellarius ad Apostolicam sedem, personam propriam itineri exponendo. Et Prior licet multifarie impediretur à nonnullis, ipse iter est aggressus, causam Ecclesiae defensurus. Quibus in praesentia Summi Pontificis, una cum Procuratoribus illius Collegii Eliensis, constitutis, atque utriusque partis jure in manibus Papae resignato, (a device then introduced in such cases, by the policy and delays of Popes, that they might dispose of all litigious Elections by their own Papal Provisions at their pleasures) ipse favorabilis existens Procurator • bus praedictis Collegii, annuit eis gratiam eligendi unum de Abbatibus exemptis illius ordinis, nominatis Abbatibus de Westmonasterio, de S. Edmundo, de S. Augustino, & de S. Albano. Quibus abuegantibus tantum oblatum, motus Papa de improbitate ipsorum, transtulit Episcopum Norwicensem (Radulphum Walpoole) in sedem Eliensem, et Priorem Eliensem in sedem Norwicensem. Defuncteque tunc temporis fratre Gulielmo Ottonino (Hothum) Archiepiscopo Dublinensi in redeundo de Curia Romana, dedit Papa eundem Archiepiscopatum Magistro Ricardo de Feringes Archidiacono Cantuariensi, & Domino Johanni de Langtono Cancellario Angliae, vedit Archidiaconatum praedictum; by his usurped Papal authority.

The Chancellor not satisfied with this Archdeaconry, and his former Ecclesiastical preferments, procured Pope Boniface (to gratify both the King and him, whom he had disappointed and disgusted in this business of the election to Eli) to grant him a license to hold all the Ecclesiastical Benefices and Promotions he had before, either with or without Cure, and likewise to receive two more Benefices with Cure, if he should canonically procure them; which privilege and indulgence of the Pope the King approving, ratified by this ensuing Patent, wherein he highly extols his Chancellors merits.

REX omnibus ad quos, &c. salutem. Cum sanctissimus in Christo pater Dominus Boniface Papa 8. nostram in dilecto Clerico nostro Johanne de Langeton ••• cellario nostro volens honorare personam, cum eo super pluralitate beneficiorum suorum cum cura et sine cura, quae obtinet nostri consideratione duxerit dispensandum, nihilominus sibi ex dono gratiae amplioris indulgens, ut si de beneplacito nostro processerit, ac expedire viderimus, adhuc etiam duo alia beneficia Ecclesiastica curam habentia animarum, si ea dicto Cancellario nostro Canonice offerantur, licite recipere, ac una cum praedictis prioribus beneficiis retinere valeat et habere, prout in literis Apostolicis nobis specialiter inde directis plenius continetur. Nos attendants praefati Johannes Cancellarii nostri fidele servitium quod nobis impendit, & obsequiosam fidem quem ad nos habet & habuit, necnon conversationem ejus laudabilem vitaeque honestatem, & aliarum gratiarum & virtutum dona quibus eum Altissimus insignivit: Et ex hiis eundem Johannem praefata gratia per praefatum summum Pontificem sibi facta et longe majori dignum esse censentes, omnibus et singulis quorum interest tenore praesentium intimamus; quod de nostro beneplacito procedit, ac nobis expedire videtur, gratumque habemus pariter et acceptum, ut idem Johannes praedicta dua beneficia, si sibi Canonice offerantur, licite recipere, et eadem una cum omnibus praedictis prioribus beneficiis retinere valeat et habere, juxta praedictarum Apostolicarum continentiam literarum. In cujus, &c. Teste Rege apud Cantuar. 9 die Julii.

By which dispensation of the Pope we may observe, 1. How little regard he had either of the people's souls, God's worship, service, or of the Canons and Decrees of former Councils, Popes, Prelates, or his own made against Pluralities from time to time, which he dispensed with for money and favor, beyond all bounds of moderation to this great Officer of State, who neither could reside upon, nor officiate in any of them: 2ly. This Chancellors unconscionable avarice in procuring dispensations for such a multiplicity of Benefices with Cure for filthy luchre, which he neither did, nor possibly could reside on, nor discharge his pastoral duty in them to God's honor, or the edification or salvation of people's souls, which he never minded, but only the augmentation of his own annual revenues: 3ly. That the Popes dispensations to hold pluralities of Benefices with Cure, in England, were held invalid in that age, without the Kings approbation and confirmation of them.

Pope Nicholas the 4 ^th . having by his Provision conferred the Prebendary of Massam, belonging to the Kings donation by reason of the Temporalties of the Archbishopric of York in his hands, on John de Columpna, which Provision Pope Boniface the 8 ^th confirmed, and at his solicitation issued two successive Mandates to the Archbishop of Canterbury, and also to special Delegates to induct him into possession thereof, and to admonish the King's Clerk after two years peaceable possession, either peaceably to acquit the possession thereof to this Italian, or else personally to appear before the Pope within a prefixed time; against his Crown and Royal dignity; the King thereupon to preserve the rights and prerogative of his Crown against this Papal usurpation, issued these two Prohibitions to the Archbishop of Canterbury and the Popes Delegates, and likewise sent this ensuing Letter to the Pope, to revoke his Provision and Mandates to the disinherison of his Crown and ancient right, which he neither would nor ought to suffer or connive at, and if he should, yet his Nobles would by no means suffer it.

REX Archiepiscopo Cantuar. salutem. Vacanti nuper Eboracensi Ecclesia per mortem J. quondam Archiepiscopi ejusdem Ecclesiae, & in manu nostra existente, Praebendam de Massam quam dudum Bogo de Clare defunctus in ipsa Ecclesia optinebat, quam post obitum ipsius per dictum Archiepiscopum dum vixit, in plurimas portiones divisam, nostro irrequisito assensu invenimus, cuidam Clerico nostro integraliter cum suis juribus & pertin. universis contulimus, juxta quod ad nos pleno jure nostro Regio pertinebat, ipsum in corporalem possessionem ipsius Praebendae per Capitulum dictae Ecclesiae induci fecimus, ut est moris. Cum itaque dictus Clericus noster sic in dictae Praebendae possessionem inductus, gavisus sit ipss pacifice & quiet jam per duos annos continuos praecedentes & amplius, Johannes de Columpna, natus Landulphi de Columpna, suggerens subsequenter sanctissimo in Christo patri, Domino B. Papae 8 praefatam Praebendam sibi debitam et vacantem ex provisione foelicis recordationis Domini N. Papae 4. tacito de jure Regio per veri suppressionem, ab ipso Domino B. ad quosdam certos executores l • teras Apostolicas, sicut dicitur, impetravit, ut ipsum vel ejus procuratorem in possessionem memoratae Praebendae pec se vel alium, aut alios inducerent, et inductum desenderent. Quod si processisset, in enervationem juris nostri Regii et exhaeredationem nostram utique redundasset; Nos autem diminutionem Coronae et dignitatis nostrae Regiae nolentes, sicuti nec debemus aequanimiter tolerare, inhibuimus eisdem, ne quicquam quod in exhaeredationem nostram, seu praejudicium juris nostri Regii posset cedere in hac parte aliquatinus attemptarent, seu facerent aliqualiter attemptari, neque ad executionem hujusmodi negotii procederent nobis inconsultis. Verum cum nunc demum ad vos literae Apostolicae emanasse dicantur, in quibus continetur, quod Clericum nostrum, per quem praedicta Praebenda contra justitiam detineri asseritur occupata, et quemcumque alium seu alios ejusdem Praebendae detentorem seu detentores ex parte Domini Papae moneatis per vos, vel per alium aut alios, ut infra certum tempus praefatam Praebendam praesato Johanni de Columpna, vel procuratori suo ejus nomine, in pace demittant, alioquin ipsos procuretis citari, ut infra certum tempus se Apostolico conspectui repraesentent, tacito de jure nostro regio, et collarione per nos praelibato Clerico nostro, et facta possessione ac continuatione ipsius nostrae collationis optentum, prout superius est expressum. Vobis mandamus firmiter inhibentes, quatenus circa praemissa vel aliquod praemissorum in exhaeredationem vel diminutionem Coronae nostrae in praejudicium collationis nostrae praedictae aliquid attemptantes, seu facientes aliqualiter attemptari ad executionem hujusmodi negotii nullatenus procedatis. Vos scire volentes, quod in execurionem nostram et vestram super ipso negotio ad sedem Apostolicam nuncios speciales intendimus in proximo destinare. Dat. apud Westm. 30 die Marcii.

REX Magistro Galfrido Camerae Domini Papae Clerico salutem. Licet nuper vobis mandavimus, nostri fuisset propositi super negotio Praebendae de Massam in Ecclesia Ebor. quam Johannes de Columpna natus Landulphi de Columpna, ex provisione Apostolica habere contendet, Domino Papae literas nostras specialiter direxisse. Ita tamen de causa super eodem negotio ad praesens sibi scribere duximus omittendum, set vos ipse processum ejusdem negotii et jus etiam quod nobis ad collationem praedictae Praebendae ration dignitatis nostrae Regiae compesebat, juxta quod illud in parte vobis patefecimus non est diu, dicto Domino Papae in vestri excusationem poteritis plenius intimare, et hoc meliori modo quo poteritis, petimus et rogamus, executionem et processus cujuslibet per vos interim faciendam penitus suspendentes, quoniam intentionis ipsius Domini Papae esse non credimus, jura nostra velle praeripere nec eis in aliquo derogare, set illa potius illaesa servare, et si foret necesse gratiosis affectibus adaugere. Teste Rege apud Ebor. 20 die Decembris.

SAnctissimo in Christo Patri Domino B. Divina Providentia Sanctae Romanae ac universalis Ecclesiae Summo Pontifici; Edwardus eadem gratia Rex Angliae, Dominus Hyberniae, & Dux Aquitaniae, devota pedum oscula beatorum. Hoc habet nostra Consideratio circa Sanctam Romanam Matrem Ecclesiam, ut solita circumspectionis suae puritas, cuncta quae sunt aequitatis et justitiae circumspicit, et singulorum jura non minus in aliis quam in se ipsa conservat. Sane Sanctissime Pater ne quicquam turbationis ex eo quod Johannes natus nobilis viri Landulphi de Columpna, qui Praebendam de Massam in Ecclesia Eboracensi, ex provisione felicis recordationis Domini Nicholai Papae 4. praedecessoris vestri habere contendit, juxta mandati vestri tenorem ipsam non fuerit assecutus possitis colligere, per quod processus inceptos forsitan aggravetis. Causam obstaculi, quae talis est, beatitudini vestrae decrevimus aperire, videlicet, quod praedictam praebendam quam nuper bacante dicta Eboracensi Ecclesia nostri patronatus per mortem bonae memory J. quondam Archiepiscopi ejusdem Ecclesiae vacantem, et in plurimas portiones divisam, nostr • Regio irrequisito assensu invenimus, cuidam Clerico nostro integraliter, cum suis Iuribus et pertinentiis universis, prout ad nos spectabat contulimus pleno jure, quo quidem clarae memory progenitores nostri Reges Angliae temporibus suis in casu hujusmodi utebantur, et nos etiam subsequenter libere usi sumus: existente vero praedicto Clerico aliquandiu in ipsius Praebendae possessione pacifica et quieta, praefatus J. de Columpna suggerens vobis (sicut accepimus) praedictam Praebendam ration probisionis praedictae sibi debitam ut vacantem tacito de jure nostro Regio, collatione, et possessione praemissis, a vobis literas (sicut dicitur) impetravit, per quas certis executoribus ut ipsum vel ejus procuratorem in possessionem ejusdem Praebendae per se vel per alium aut alios inducerent et inductum defenderent, dedisse dicimini in mandatis. Et quia mandatum hujusmodi et illius executio si procederet, in enervationem juris nostri Regii, et exhaeredationem nostram, et enormem laesionem dignitatis et Coronae nostrae cederet manifests, nec sit intentionis vestrae jure nostro velle praeripere aut eis in aliquo derogare, sicut firmiter credimus, et tenemus. Sanctitati vestrae devotissime supplicamus, quatinus praemissis benigna meditatione pensatis, super revocatione praelibatae provisionis et ejus effectu, quoad praebendam de qua agitur, ut jus nostrum ac praedictae Collatio et possessio non laedantur, sed potius conserbentur illaesa, dignemini, si placet, providentiae oportunae remedium adhibere. Profecto, etsi nos vellemus depescere in hoc facto, seu illud permittere sub dissimulatione transire, Magnates tamen Proceres regni nostri, qui ad defenstonem dignitatis et Coronae nostrae ex homagii et fidelitatis vinculis sunt astricti, Ius nostrum taliter deperire minime sustinerent. Conservet vos Altissimus ad Regimen Ecclesiae suae sanctae per tempora prospera & longaeva. Dat. apud Westm.

William Hamelton the Kings Chaplain, employed frequently in his Service, being unanimously elected Dean of York upon his predecessors advancement to the Archbishopric, who refused to install him Dean, by reason that the Pope by his Provision before its avoidance had conferred it on another. The King thereupon as Sovereign Patron of the Church and Religion within the Realm, writ these ensuing Letters to the Pope and a Cardinal, for a speedy dismission of this business long depending at Rome; to the great prejudice of the Church, Deanery, and Alms of the Poor, to the Archbishops own examination.

SAnctissimo in Christo Patri Domino B. Divina Providentia Sanctae Romanae ac universalis Ecclesiae Summo Pontifici: Edwardus, &c. Devota pedum oscula Beatorum. Intuentes incommoda immo dampna quasi irreparabilia quae verisimiliter Ecclesiae Eboracensi ex diutina Decani absentia poterunt imminere, eo fiducialius aliqua quae de hujusmodi sentimus negotio vobis patefacere excitamur quo ad Ecclesias singulorum Regnorum praeservandas a noxiis, Clementiam vestram salubrius adhibere remedium arbitramur. Sane praedicta nuper Eboracensis Ecclesia per consecrationem Venerabilis Patris H. in Archiepiscopum ejusdem Decani solacio destituta, Capitulum ipsius Ecclesiae ad Electionem solempnem de futuro praeficiendo Decano procedens, discretum virum Willielmum de Hamelton Archid, ejusdem Ecclesiae, dilectum utique Clericum nostrum qui nobis valde fideliter & multum utiliter longo tempore sine intermissione servivit, elegit concorditer in Decanum. Cumque ipsius Electionis negotium praedicto Archiepiscopo, ad quem illius confirmatio seu infirmatio pertinet, praesentatum fuisset, idem Archiepiscopus praedictum Electum praetextu cujusdam Provisionis Apostolicae Venerabili Patri Domino T. Sanctae Mariae in Cosmodyn Diacono Cardinali, de personatu vel dignitate cum in dicta vacaret Ecclesia dudum factae, admittere distulit, et Electionem hujusmodi confirmare; Volens prius super ipsius Electionis negotio vestram consulere sauctitatem. Nos igitur Curae magnitudinem ac alia onera varia et diversa praefato Decanatui incumbentia, necnon et Eleemosinarum largitionem, quae ex antiqua ration quarundam Ecclesiarum parochialium in quibus idem Decanatus consistit, totaliter a nostris olim progenitoribus collatarum per Decanos Eboracenses jugiter in praefata Ecclesia habent fieri, quasque in Regiae dignitatis nostrae praejudicium quod depereant, honest non poterimus tollerare, dominationi vestrae medullitus innotescere cupientes, beatitudini vestrae omni qua decet reverentia supplicamus, quatinus praemissis clementi meditatione pensatis, inspectaque benign ipsius qualitate neg • tii, et eorum quae praemittuntur veritate diligentius intellecta, ne Ecclesia memoratu dispendiis irreparabilibus exponatur super praenotato Electionis negotio, Deo propitio remittendo si placet, dignemini oportunae providentiae studium impartiri. Conservet vos altissimus ad regimen Ecclesiae suae sanctae per tempora longiora. Dat. apud Lincoln. 7 die Mensis Januarii.

VEnerabili in Christo Patri Domino J. Dei Gratia titulo sanctorum Marcellini & Petri, Presbytero Cardinali, amico suo karissimo, Edwardus, &c. salutem & sincerae dilectionis affectum. Illam concepimus de benevolentia vestra fiduciam ut in eo promptam se reddat & facilem quod & divinae pi • tati placitum & nob • s etiam sit acceptum. Sane Ecclesia Eboracensis per Consecrationem venerabilis Patris, &c. (ut supra, usque ibi admittere distulit,) deliberans sedem Apostolicam super ipso negotio consulendam. Nos itaque considerantes incommoda, immo danipna quasi irrexarabilia quae verisimiliter praedictae Ecclesiae Eborum ex diutina Decani absentia poterunt imminere, Domino Summo Pontifici per literas nostras specialiter supplicamus, ut Curae magnitudine ac aliis oneribus variis et diversis praefato Decanatui incumbentibus, necnon et eleemosinarum largitione, &c. ut supra. quod depereant, honest non poterimus tollerare, ne ipsa Ecclesia occasion praefatae provisionis irreparavilibus dispendiis exponatur, et Decanatus ejusdem in suis Iuribus et libertatibus collabatur, dignetur illius Dei intuitu misere • i, et praefatae electionis negotium pie remittere ad examen Archiepiscopi memorati: Sperantes igitur idem negotium ope vestra posse felicius promoveri, Paternitatem vestram affectuose requirimus & rogamus, quatinus ad promotionem ipsius erga dictum Dominum Summum Pontificem, & alibi ubi necesse fuerit velitis si placet manus extendere favorabiliter adjutrices, ut ex hoc ad ea quae vobis aut vestris placita fuerint, sive grata, reddamur merito promptiores. Dat. ut supra.

The Pope summoning this William de Hamelton the Kings Secretary (to whom he had committed the custody of his Great Seal and Chancellorship, during his Chancellors absence about his election to Eli) to appear in person before him; the King thereupon writ this Letter to the Pope, to excuse his not appearing upon his summons, because he could not want his service and attendance about his public affairs.

SAnctissimo in Christo Patri Domino B. Divina Providentia Sacrosanctae Romanae ac universalis Ecclesiae Summo Pontifici, Edwardus, &c. devota pedum oscula beatorum. Johanne de Langeton Cancellario nostro pro electionis negotio de ipso factae in Ecclesia Elyen. ad vestram olim praesentiam accedente, sigilli nostri custodiam, nostraeque officium Cancellariae, discreto viro Willielmo de Hamelton Archidiacono Eborum Secretario nostro, tunc commisimus exequendam. Cumque ipsum Willielmum coram vobis personaliter, (ut accepimus) feceritis evocari, nullusque alius in regno nostro tam expertus in legibus & consuetudinibus ipsius regni, nobisque et populo nobis subjecto tam utilis habeatur, tamque aptus et habilis ad officium memoratum, ipsum Willielmum officium illud dimittere non permisimus hiis diebus; credentes id Sanctitati vestrae minime displicere, utpote cum dominationē vestram quam benevolam semper invenimus & benignam, velle nos obsequio carere personae adeo nobis necessariae, nullatenus praesumamus. Quocirca beatitudinem vestram requirimus et rogamus, quatinus ipsius Willielmi absentiam ad praesens habere dignemini ex causis praeviis excusatam. Conservat Altissimus Sanctitatem vestram incolumem ad suae regimen Ecclesiae per tempora longiora. Dat. Cantuar. 25 die Maii, Anno Domini 1299.

The King upon information that there was Treasure hid in or about the Church of St. Martins in the Fields; issued this Writ to this William Hamelton Archdeacon of York, and others to search for and seise it to the Kings use, and to the Sheriffs of London and Middlesex to assist them therein.

REX dilectis & fidelibus suis Willielmo de Hamelton Archidiacono Eborum, & Johanni de Cobeham salutem. Quia datum est nobis intelligi, quod Thesaurus est in Ecclesia Sancti Martini in Campis juxta Charring, vel in locis contiguis et vicinis, nos de fidelitate vestra vestraeque Circumspectionis industria confidentes: Assignavimus vos ad Thesaurum illum effodiendum, et ipsum modis et viis omnibus quibus melius expedire videritis perquirendunt, ac ad opus nostrum capiendum. Et ideo vobis mandamus firmiter injungentes, quod ad praemissa facienda celeriter intendatis: Mandavimus enim Vicecomitibus nostris London. & Middlesex, quod ad ipsa facienda vobis vel alteri vestrûm sint intendentes, respondentes, consulentes & auxiliantes, ac etiam facientes, quae vos vel alter vestrum ipsis ex parte nostra injungenda duxeritis in praemissis. In cujus, &c. Teste Rege apud Kenynton 12 die Augusti.

The Kings Escheator seising the corn and other goods, in the Manors and Temporalties of the Bishop of Norwich, by reason of his translation to Eli by the Popes authority, the King issued this Writ for their restitution, upon the Bishops complaint.

REX dilecto & fideli suo Waltero de Glouc. Escaet. suo citra Trentam salutem. Quia ex querela venerabilis Patris R. Elyen. Episcopy accepimus, quod vos blada in Grangiis, & alia bona infra Maneria Episcopatus Norwicen. existentia, die quo temporalia dicti Episcopatus Norwycen. per transiationem ejusdem Partis in Episcopum Elyen. in manum nostram cepistis, occasion vacationis ejusdem Episcopatus Norwycen. et ea eidem Episcopo detinetis ex hac causa & non alia, de quo miramur; Vobis mandamus, quod si ita est, tunc blada & bona praedicta, sic per vos in manum nostram capta, & eidem Episcopo detenta, sine dilatione restituatis ad commodum suum inde faciend. prout sibi melius viderit expedire. Teste Rege apud Westm. 14 die Octobris.

The Bishop of Norwich having sowed his Temporalties before his translation to Eli, the new elect Bishop of Norwich, acknowledged a recognisance of 1000. Marks to the King for the Crop, and was likewise to satisfy the translated Bishop for his expenses and costs in plowing and sowing them after his translation.

IOhannes Norwycen. Electus, recognovit pro se & Ecclesia sua praedicta, se debere Domino Regi Mille marcas, solvendas ad voluntatem Domini Regis, pro omnibus bladis in terris Episcopatus Norwycen. tempore vacationis, per translationem venerabilis patris Radulphi nuper Episcopy ejusdem loci ad Episcopatum Elyensem, seminatis. Ita quod idem Electus satisfaciat praefato Radulpho de misis & expensis per ipsum appositis in terris & ten. illis, post translationem suam praedictam.

By which it is evident, that if a Bishop sow his Temporalties, and be translated from it to another Bishopric before Harvest, the King shall have the Crop.

The Abbot of Westminster procured this Writ to the Constable of Windsor Castle for 16 Bucks for this and the former year, granted him by King Henries Charter, to pamper his and his Monks flesh, instead of mortifying it with fasting and prayer.

REX Johanni de London Constabulario Castri sui de Wyndesore salutem. Cum celebris memory Dom. H. &c. (as here, p. 571, 672.) Vobis mandamus, quod eidem Abbati octo damos de Anno regni nostri vicesimo sexto, & alios octo damos de anno praesenti habere faciatis, juxta concessionem praedicti patris nostri & confirmationem praedictam. Et Custum quod ad hoc posueritis cum illud sciverimus, vobis in compoto vestro ad Scaccarium nostrum allocari faciemus. Teste Rege apud Putworth 29 die Junii.

The Barons of the Exchequer issuing process against the Prior of Pontefract for not making a fine to the King as other Priors aliens under the power of the King of France had done, for the mean profits of the Lands received; the King upon the Certificate of the Earl of Lincoln, that they were all Natives and not Aliens, issued this Writ of Supersedeas.

REX Thes. & Baronibus suis de Scaccario salutem. Quia dilectus & fidelis noster Henry de Lacy Comes Linc. qui in obsequium nostrum per praeceptum nostrum profectus est ad partes transmarinas, nobis dedit intelligi, quod Prior de Pontefracto & omnes Monachi ejusdem Domus sunt indigenae, & in regno nostro originem traxerunt; & quod aliquis alienigena inter ipsos sub habitu Regulari à multo tempore non fuit conversatus: Nos super hoc certiorari volentes, ob causam illam & ad requisitionem ipsius Comitis: Vobis mandamus, quod demandam quam per summon. Scaccarii nostri praedicti fieri facitis praefatis Priori et Monachis de Centum et quater viginti libris, undecim solidis et tribus denariis, pro eo, quod non fecerunt sinem nobiscum sicut alii religiosi in Anglia, de potestare Regis Franciae, dudum secerunt nobiscum, ponatis in respectum, usque ad red •• um ipsius Comitis de partibus supradictis: Et districtionem si quam eis ea occasion fieri feceritis, interim sine dilatione relaxari faciatis eisdem. Teste Rege apud Doveriam 4. die Junii.

Per ipsum Regem.

The King marching this year with an Army against the Scots who invaded England, out of his Ecclesiastical Sovereignty and piety, issued these Writs to the Provincials of the Freers Praedicants, and Minors to enjoin all the Freers of their order in their respective Monasteries in England to make devout prayers to God for his grace to and protection of him, his children and Realm, as he had done to the Archbishop and Bishops, to excommunicate them, and pray for him and his forces.

REX religioso viro in Christo sibi dilecto Priori Provinciali Ordinis Fratrum Praedicatorum in Angliae, salutem. Qualiter pro tranquillitate & pace regni nostri, ad proterviam & malitiam Scotorum reprimendam, qui regnum nostrum hostiliter invaserunt, hactenus sumus nosipsi in periculis expositi, & jam ad partes praedictas cum comitiva nobilium dicti regni nostri, ad praesens proponimus, (Deo dante) dirigere gressus nostros, non credimus vos latere. Et quia in homine non est auxilium sine Deo; ac propter hoc oportet impotentiam nostram divinae manus praesidiis sustentari; Vos affectuose requirimus & rogamus, quatinus confratribus vestris singularum Domorum vestrarum vobis subditarum dare velitis in mandatis, ut Deum et Dominum nostrum protectorem pro nobis suppliciter exorent; Ita quod per ipsorum orationum devotarum suffragia, gratiam nobis adaugeat, nosque ac liveros nostros, et regnum nostrum sua pietate ab omnibus adversitatibus tueatur. Dat. apud Langley 22. die Octob.

Consimiles literae diriguntur pro Rege, generali Ministro fratrum Minorum in Anglia. Teste ut supra.

The King to prevent the imposition of Taxes by, and exportation of Moneys and Goods to the General Chapters of the Cistercia • out of England, prohibited any of them but one only to repair thither, by this Writ.

REX universis & singulis Abbatibus Cistercien. ordinis London. congregatis, salutem. Quia certis de causis nolumus quos vos vel aliquis alias Abbas seu Monachus ordinis vestri de regno nostro cujuscunquo status seu conditionis existat mare transeat ista vice, ad suum Capitulum generale, excepto duntaxat Abbate de Gerndon cui licentiam dedimus transfretandis; vobis mandamus strmiter inhibentes, ne aliquis vestrum regnum nostrum exire praesumat, sine nostra licentia specially. Teste Rege apud Kenynton 12 die Augusti.

He likewise sent this Letter of Credence by his Treasurer to the Archbishop, Bishops and Clergy of the Province of Canterbury assembled in Convocation, to demand an aid of money against the Scots.

REX venerabilibus in Christo Patribus R. eadem gratia Cantuar. Archiepiscopo, totius Angliae Primati, & omnibus Episcopis & aliis Praelatis, Clerique absentis Procuratoribus in instanti Congregatione apud Novum Templum London. conventuris, salutem. Aliqua nos tangentia venerabili patri W. Coventr. & Lychf. Episcopo vobis exponenda injunximus viva voice; Rogantes quatinus eidem Episcopo in hiis quae vobis ex parte nostra exponet, velitis fidem credulam adhibere. In cujus, &c. Teste Rege apud Langele 31 die Octobris.

Walter Langton Bishop of Coventry and Lichfield being the Kings Treasurer, addicting himself to secular employments, instead of feeding his people's souls, and discharging his Episcopal office, procured this Charter from the King, whereby he deprived him of the Royalties, Forfeitures and Jurisdictions belonging to his Crown, to intayle them on him and his successors for their honor and advantage.

REX Archiepiscopis, &c. salutem. Sciatis, quod cum venerabilis pater Walterus de Langeton Coventr. & Lichf. Episcopus, Thesaurarius noster, ne dum ante, sed post susceptum curae Pastoralis officium, nostris jugiter insistens obsequiis, ad nostram & regni nostri utilitatem, laudabiliter se habuerit in eisdem. Nos personam suam omni honor dignam censentes, ac propter hoc Ecclesias suas regimini suo commissas in persona ipsius honorare volentes, concessimus pro nobis & haeredibus nostris eidem Episcopo, quod ipse & successores sui dictorum locorum Episcopy, imperpetuum habeant in omnibus terris suis Episcopatus praedicti, returnum omnium brevium nostrorum, placita vetiti namii, & catalla felonum & fugitivorum, necnon fines & amerciamenta omnium hominum & tenentium suorum per praefatum Episcopum & successores suos, ac Ballivos & Ministros suos, ad opus eorundem Episcoporum levanda, sine occasion vel impedimento nostri aut haeredum nostrorum, Iustic. Vic. Ballivorum seu Ministrorum nostrorum quorumcunque. Quare volumus & firmiter praecipimus pro nobis & haeredibus nostris, quod praedictus Episcopus & successores sui imperpetuum habeant returnum omnium brevium nostrorum, placita vetiti namii, catalla felonum & fugitivorum, necnon fines & amerciamenta omnium hominum & tenentium suorum per praefatum Episcopum & successores suos praedictos, ac Ballivos & Ministros suos, ad opus eorundem Episcoporum levanda, sine occasion nostri aut haeredum nostrorum, Justic. Vicecomitum, Ballivorum, seu Ministrorum nostrorum quorumcunque, ficut praedictum est. Hiis testibus, venerabilis patribus A. Dunelm. R. London. & J. Winton. Episcopis; Johanne de Warenna Comite Surr. Henr. de Lacy Comite Lincoln. Thoma Comite Lancastr. Aymero de Valentia, G. Comite Warr Roberto filio Walteri, Hugone le Despenser, Waltero de Bello Campo Senescallo Hospitii nostri, Petro de Clavent, & aliis. Dat. per manum nostram apud Westm. 18 die Aprilis.

Per ipsum Regem. Et inde habuit tresdecim paria.

Most of such Royalties and Privileges granted to our Archbishops and Bishops, were procured from our Kings whiles the Archbishops and Bishops of those Sees were their Chancellors, Treasurers, or other grand Temporal Officers, to the great impairing of the Rights, Royalties, and Revenues of the Crown, as the Charter and Patent Rolls abundantly evidence.

The King likewise by his Ecclesiastical Prerogative, authorized this Bishop to enclose the Clause of the Cathedral Church of Lichfield with a Wall and Battlements, by this Patent, for the reasons therein expressed.

REX omnibus ad quos, &c. salutem. Sciatis, quod ad honorem Dei et honestatem Ecclesiae Cathedralis Lychfield, ac Sanctorum quorum corpora requiescunt in eadem, necnon ad securitatem et quietem Canonicorum et Ministrarum Ecclesiae praedictae, et suorum ibidem residentium, concessimus pro nobis et haeredibus nostris venerabili patri Waltero de Langeton Coventr. & Lychfield. Episcopo, quod ipse procinctum domorum suarum & Canonicorum praedictorum infra Clausum ejusdem Ecclesiae, muro lapideo includere, et murum illum kernellare; Ac procinctum praedictum sic inclusum cum muro kernellato tenere possit sibi et successoribus suis imperpetuum, sine occasion vel impedimento nostri et haeredum nostrorum, Iustic. seu aliorum Ministrorum nostrorum quorumcunque. In cujus, &c. Teste Rege apud Westm. 20 die Aprilis.

Per ipsum Regem.

King Edward the 1. as he did by his Ecclesiastical Prerogative license Henry de L • scey Earl of Lincoln to remove and translate the Abby of Stanlaur to Whalley, propter grave periculum ex vicinitate maris, quod cum terram ipsorum ex un • parte Monasterii consumpsit & devastavit, & ex alia in proximo est consumpturum; & ossa antecessorum suorum & aliorum ibidem humatorum, per assensum Diocaesani Episcopy secum transfer, & ap • d Whalley honorifice recondenda, in the 12. year of his reign; so this year he by his Royal Authority and Charter removed and translated the Monastery of Dernehale of the Cistercian Order, to the Abby of Valle Royal which he had then newly founded and endowed, granting them verylarge Liberties, Privileges, and Exemptions from all sorts of Tolls and secular services; and likewise ratifying the appropriations of several Churches made to it by Popes at his request; by this clause. Praeterea cum Sanctissimi Patres in Christo Domini Onorius Papa quartus, & Nicholaus Papa quartus, Dei ducti ducatu, et ad nostram instantiam, Ecclesias de Kirkham in Comitatu Lancastriae, & Castri de Peck in Comitatu Derbiae, & Frodesham & Weverham in Comitatu Cestriae, quarum advocationes praefatis Abbati & Monachis de Valle Regali, & corum successoribus per Chartas nostras concesserimus, praedictis Abbati et Conventui et eorum successoribus in proprios usus concesserint; (which the King alone might have appropriated without these Popes, as well as ratify their appropriations of them.) Nos concessionem et appropriationem hujusmodi ratas habentes et gratas, eisdem pro nobis et haeredibus nostris Regiam praebemus assensum. Unde licet praedicti Abbas & Conventus ante appropriationem eis, ut praemisimus, factam, seu in Romana Curia impetratam, nullas personas ad ipsas Ecclesias de Kirkham, Castro de Peck, & Frodesham & Weverham praedictas praesentaverint; nichilominus tamen volumus et concedimus pro nobis et haeredibus nostris, quod praedicti Abbas et Conventus et eorum successores memorates Ecclesias sic appropriatas eisdem imperpeinum habeant, teneant et possidea • t in pace omnimoda et quiet; ita quod nec nos nec haredes nostri aliquod jus vel clame • m seu aliquam actionem per breve de Ultima Praesentatione, vel sine brevi, seu per aliud breve quodcunque, aut etiam ration statuti nostri nuper editi, de terris aut tenementis aliquibus ad manum mortuam non ponendis, versus praedictos Abbatem & Conventum vel eorum succ • ssores habere poterimus vel movere, nec aliquod jus vel clameum in Advocationibus praedictarum Ecclesiarum imperpetuum vendicare. Quare volumus, &c. Dat. per manum nostram apud Stevenheth 15 die Maii.

Per ipsum Regem.

The Popes Nuncio sending Letters to the King to know his pleasure, where his associates returning from Rome should find and attend him, received this answer.

REX, &c. venerabili in Christo Patri R. eadem gratia Episcopo Vincentino, amico suo charissimo, salutem & sincerae dilectionis affectum. Literas vestras per latorem praesentium nobis missas recepimus, earumque tenorem intelleximus diligenter: sane super eo, quod ubi et quando socios vestros de Romana Curia redeuntes ad nos venire velimus petivistis per nos effici certiores; vobis significamus, quod ad partes Scotorum dirigimus gressus nostros, ubi annuente Domino poterimus inveniri. Dat. apud Eborum. 17 die Novemb.

Hugelinus Reyner a Merchant of Sennes; citing some of the Kings Subjects in Ireland (by authority of the Popes Letters) out of the Realm and Kings power, against the Custom of Ireland and this Realm, to the hurt and prejudice of the Kings Royal authority, being impriosned in Ireland for this offense, the King at the instance of this Popes Nuncio, out of his special grace was pleased to grant him a pardon under his seal of Ireland, and issue this Writ for his release out of prison, so as he should answer any other that should prosecute him for this offense.

REX dilecto & fideli suo Johanni Wogan Justic. suo Hibern. salutem. Cum nos▪ ad instantiam venerabilis patris Reginaldi Episcopy Vincentini, Apostolici sedis Nuncii, pardonavimus (quantum in nobis est) de nostra gratia specially, Hugelino Reyner de societate Mercatorum de Sen. transgressionem quam nuper fecisse dicebatur summoneri faciendo quosdam homines de Hibernia extra regnum et potestatem nostram, authoritate literarum Apostolicarum, contra consuetudinem in regno nostro et praedicta terra Hibern. hactenus usitatam, et in praejudicium et laesionem nostrae Regiae dignitatis: Ita tamen quod idem Hugelinus in Curia nostra siet recto, si quis versus eum loqui voluerit de transgression praedicta: Vobis mandamus, quod ipsum Hugelinum a prisona in qua occasion praedicta (ut dicitur) est detentus, sin • dilatione deliberari; et sibi literas nostras patentes de pardonatione praedicta sub sigillo quo utimur in Hibern. habere faciatis in forma praedicta. Teste Rege apud Cantuar. 17 die Julii.

A clear evidence, that such Citations were then reputed very high offenses against the Kings Crown and dignity, as well in Ireland as England.

The King having seised both the Temporalties and Goods of William Bishop of Imaleth in Ireland, for the Debts he owed him whiles he was his Escheator, afterwards at the Bishops request committed them to the custody of one of the Kings and Bishops Clerks, towards the satisfaction of his Debts, as these Writs inform us.

REX dilecto & fideli suo Johanni Wogan Justic. suo Hibern. vel ejus locum tenenti, & Thesaur. & Baronibus suis de Scaccario Dublin. salutem. Cum pro devitis in quibus venerabilis pater Wilhelmus Imalacen. Episcopus nobis tenetur, & ad requisitionem ipsius Episcopy, & de consensu ejusdem vobis mandaverimus, quod Episcopatum praedictum cum omnibus pertinentiis et bonis in maneriis illius Episcopy existentibus, sine dilatione et diminutione aliqua caperetis in manum nostram, et temporalia ejusdem Episcopatus, et bona in eisdem inventa salvo custodiri faceretis, ad opus nostrum: Ita quod de exitibus et bonis praedictis nobis respondere possetis ad mandatum nostrum, et jam de assensu et voluntate ipsius Episcopy velimus, quod Magister Bartholomaeus de Sutton noster & praefati Episcopy Clericus habeat custodiam Episcopatus praedicti (cum pertinentiis) ac bonorum in dictis maneriis existentium, quamdiu nobis placuerit; Ita quod nobis & praefato Episcopo inde respondeat ad Scaccarium nostrum Angl. ad mandatum nostrum: Vobis mandamus, quod Episcopatum praedictum cum pertinentiis & bonis in maneriis illis existentibus praedicto Bartholomaeo liberetis custodiend. (sicut praedictum est) una cum omnibus per vos inde perceptis ad opus nostrum à tempore captionis praedicti Episcopatus in manum nostram. Ita quod praefatus Bartholomaeus inde nobis & praefato Episcopo valeat integre respondere. In cujus, &c. Teste Rege apud Charcham 10 die Septembr.

REX Johanni Wogan Justic. suo Hiberniae, vel ejus locum tenenti, & Thes. & Baronibus suis de Scaccario Dublin. salutem. Quia venerabilis Pater W. Imlacen. Episcopus nobis in magnis et diversis debitis de tempore quo fuerit Escaetor noster in Anglia, et alibi in obsequio nostro steterat de praecepto nostro specially, ten • tur; quae quidem debita per sum. Scaccarii nostri diversimode exiguntur, & ad qu • nobis reddenda, idem Episcopus exitus de Episcopatu suo praedicto provenientes nobis assignavit, quousque ad opus nostrum dicta debita inde leventur ab eodem; eo quod alibi non habet ultra suam sustentationem necessariam, unde ea solvat. Vobis, ad rogatum ipsius Episcopy, & de consensu ejusdem, mandamus, quod Episcopatum praedictum, cum omnibus suis pertinentiis et bonis in Maneriis ejusdem Episcopatus inventis sine dilatione et diminutione aliqua capiatis in manum nostram, et temporalia ejusdem Episcopatus, et bona in eisdem inventa salvo custodiri faciatis ad opus nostrum; ita quod de exitibus et bonis praedictis nobis respondere possitis ad mandatum nostrum: Et hoc nullo modo omittatis. Teste Rege apud Westm. 4. die Aprilis. Per ipsum Regem & totum Consilium.

REX Johanni Wogan Justic. suo Hibern. vel ejus locum tenenti, salutem. Quia venerabilis pater W. Imlacen. Episcopus nobis in magnis & diversis debitis, &c. (ut supra, usque ibi, unde ea solvat,) ac ex relatu ipsius Episcopy didicimus, quod quidam Magister Johannes Cantok, Custodiam dicti Episcopatus, & administrationem exituum inde provenientium, sub ipso Episcopo habuit jam est diu; de quibus nobis in allocatione debitorum praedictorum, seu praedicto Episcopo, quasi in nullo respondebat hucusque, sed exitus illos in usus proprios convertebat; & nobis ac eidem Episcopo detinet minus juste; per quod dicta debita in nostri & dicti Episcopy dampnum adhuc remanent non soluta; Vobis mandamus, quod praefato Magistro Johanni scire faciatis, quod sit in propria persona sua ad Scaccarium nostrum in Anglia, in Quindena Sancti Johannes Baptistae proximo futura, cum rotulis, talliis, munimentis & aliis receptionem dictorum exituum contingentibus, paratus ad compotum suum nobis et dicto Episcopo de dictis exitibus reddendum, juxta legem & consuetudinem Scaccarii praedicti. Et habeatis ibi hoc breve. Teste ut supra.

The King having issued out Writs of Proclamation to all the Sheriffs of England to summon all men at arms, persons of Estates, and such to whom he had given lands in those parts, to repair to him to Carlisle upon his wages, against the rebellious Scots who invaded England, at Pentecost, being in the mean time necessitated to abide in the Southern parts of the Realm, by reason of a Message from the Pope and a Treaty to be held with his Nuncio at Mustroil in France, to settle all differences between the King of France and him, in pursuance of his former award, issued these Writs of Resummons, (which I found in the White Tower Chapel) adjourning their appearance at Karlisle till the Gules of August.

EDward par la grace de Deiu Roi Dengleterre, Seigneur Dirland, & Ducs D'aquitain, a Visconte de Suthampton, saluz. Come nous vous eusoms nadgueres per nos letres mande, qe vous feissez par my tote vostre Ballie crier, garnir, e amonester totes les bones gentz d'arms qi sont, auxi come de comun & suffisantz et de value, qil venissent a nous a Kardoil a noz gages, issi qil feussent a nous illonques la veille de la Pentecost prochein a venir a plus tard, pur aler sur noz enemiz Descoce, e par ceux as quiex nos avoms terres donees en celes parties, e uncore bioms a doner mettre en seisine des dictes terres, & nous eioms procheinement Messages à envoier au message le Apostoil, en qui le Roy de France e nous haut e bas, sur graves peines, nous somes susmis de touz contecs, riotes e guerres mues entre nous dune part et dautre, et par les gentz le Roi de France en noun de lie e par lie, e par nos gentz qi le furent en meisme la manere, par assent du message du dit Apostoil qui il ad a ceo especialment envoie soit jur pris lendemein d 'Assention a Mustroil par treter devant le dit message des contecs, riotes e guerres avantdites a peser, e per bone pes sur ceo fair e a fermer solome la form, e la ordenance, qe le dit Apostoil sur ceo ad pronuncie. Nous e eu tretiz e conseil ove le Ercevesque de Canterbir, e ove altres Evesqes. Contes, Barons, e altres de nostre conseil, sumes a cel jour assentz: E avoms certain message ordenez de renuour, par quoi il est avis a nous e a touz ceaux qi a nostre conseil feurent, qe nous ne nous pooms des parties del suth ou nous sumes ore esloigner, par aucuns desbats qe par aventera en cele bosoigne porrent surdre, sur ques nos ditz messages averont mester de nous hastinement aviser e conseiler de ce: nous par comun assent de nostre conseil avantdit avoms cel jour nous bioms estre a Kardoil sanz plus delai a parfaire all eide de Dieu les chooses de susdites. Nous vous commandoms e fermement enjoinoms, que vous facez par my tote vostre Baillie crier, garnir, e amonester totes les bones gentz de arms en la form susdite qil veignent a nous illoeques a noz gages, e a nostre sond. E qil soient illoeques Lemdemein de la Gul Aust avantdit sicome il aiment le honeur de nous e de la Corone Dengleterre, e la profist, e le sauvemeut de tot le Roiaume, e de eux meismes. E ceste chooses fetes assavoir par mi tote vostre Baillie sicome dit est e crier, e publier en Cites, en Burghs, e en villes merchaundes, e en touz autres Liues de mesme la Baillie ou vous verrez qe ben soit. Et taunt sonent come vous verres qil soit a fair. E de ceo qi vous en averez fait all avantdit term nous certefiez e nous remettant all hure ceti brief. Donez a Stebenheth le septime jour de May, l'an de nostre regne vintz septisme.

Dorso. Jeo ay fet crier, publier, garnir e amoneter permy ma Baiilie toutes les bonez genz de arms que sunt, auxi come de commun suffizauntz e de value, qe il vignent a nostre Seigneur le Roy a Kardoil a ses gages Lendemayn de la Gule de Aust, solom ceo qe le bref demand.

The Sheriff of Lincoln endorsed this larger return on the Writ directed to him;

Par my ma Baillie ay faite crier, publier, e amonester in Citees, Burghs, Vyles marchaundes, e par tut ma dite Baillie, e taunt soient come jeo vy qil fust afaire, qe totes les bones gentz des arms qe sunt, ausy come de Commune, e sufficiauntz, e de value, qe il soient a vous a Cardoyl lendemeyne de la Gule Aust, en la form qe est contenue in cesty bref, a demurrer a vos gages e a vostre soude, e qe ceo ne lessent, sicome il ayment vostre honur, e de la Corone Dengleterre, e la profit; e la sauvement de tut le Reaume, e de auxy meismes.

The King having then discontented his Nobles and Commons, by delaying the Perambulations and setting out the bounds of the Forests as they desired; to regain their affections and ready assistance against the Scots, sent Writs to the Sheriffs of every County to proclaim to the Commonalty thereof in all Cities, Burroughs, Market Towns, and other convenient places, that he had appointed Commissioners to meet at Northampton, at the feast of St. Michael then next ensuing, without further delay to proceed in the perambulation.

EDwardus Dei gratia Rex Angliae, Dominus Hiberniae, & Dux Aquitaniae, Vicecomiti Hereford salutem. Mittimus tibi quasdam literas nostras patentes directas Communitati Comitatus praedicti, per quas mandamus eidem Communitati, quod illi quos ordinavimus ad faciendam Perambulationem Forestae, erunt apud Northampton in festo Sancti Michaelis proximo futuro, cum plenaria potestate procedere ad Perambulationem illam faciendam absque dilatione majori, prout in literis illis plenius continetur: Tibi praecipientes, quod aslumpto tecum aliquo probo viro Religioso de balliva tua, qui testificari poterit factum tuum; Literas Patentes in Civitatibus, Burgis, Villis Mercatoriis, et locis aliis infra Ballivam tuam, ubi melius videris expedire, omni dilatione postposita, legi et publice clamari, et universis et singulis de Balliva tua, prout melius fieri poterit, s • iri facias illarum literarum tenorem. Et cum id sic feceris, nobis inde sub sigillo tuo & sigillo viri praedicti distinct & aperte constare facias indilate. Et hoc nullatenus omittas. Teste meipso apud Louis 25 die Junii, Anno regni nostri 27.

On which Writ the Sheriff endorsed this return; Dorso, Assumpto mecum Radulpho de Foresta Priore Sancti Guthlaei Hereford, mandatum vestrum executus sum prout in hoc brevi plenius continetur.

The Return of the Sheriff of Salop and Stafford, is thus endorsed on his Writ, Assumpsi mecum Philippum Priorem de Bombrugge de Balliva mea, & in Civitatibus, Burgis, Villis mercatoribus, & locis aliis infra Ballivam meam, ubi melius viderim expedire, legi & publice clamari feci, & universis & singulis de Balliva mea (prout melius fieri poterit) scire tenorem literarum patentium mihi inde directarum.

And because some people had then reported, that the King would not keep nor observe the Great Charter of Liberties, nor of the Forest, nor permit the perambulation to be made according to his promise, (by reason of his former violations of them, and delays in doing it) he issued out this further Proclamation to all Sherifs to disprove these false reports, inform his people of the reasons why he was enforced to delay it, and assure them that he would really observe these Charters, and make the perambulation at the time appointed at Northampton.

EDward par la grate de Deu Roy de Engleterre, Seigneur de Irland, & Ducs de Aquitaigne, a tote la Comunete del Counte de Suthampton, saluz. Nous avoms entendu qe akunes gentz vount disanz, qe nous ne voloms gardir ne tenir la grant Charter des Fraunchifes Dengleterre, ne la Chartre de la Forest, ne souffrer qe la paralee se face solom ceo qe nous avoms avant promise a graunter, le quele chose nest pas verite, ainz a voms bone volunte et voloms qe eles seient tenues et gardees, e qe la puralee se face en la form qe nous grauntomes nadgeres. La quele contenoit, qe ele se feist a plus tost qe nous peuissoms apres les bosoygnes qe nous eusmes a fere au message L'apostoille. Les queles sount ja accordez & Jurez d'une part & de autre en bone manere, ladeumerce. E par ceo qe meisme le message deit venir en Engleterre, & estre a Canterbir le Samadi ou le Dimenche prochein apres le feste Sinte Swithyn a pluis tard, par fair akunes chooses qe touchant teles bosoignes, les queles chooses ne se pount fair sans nostre presence, & mestier soit de aver pres de nous au dit jour akuns de ceus qi e la dite puralee sont assignez, par querele ne se porroit fair si hastinement ne ausint pur la seson de Aust, qe tantost sur vendra il ne porreint entremettr • , ne vous ni purrez entendre pur voz besoignes qe ceo ne fust a grant damage dentre vous, a ceo qe nous semble si avoms ordine & voloms, qe ceus qi nous avoms assign a la dite puralee fere soient a Northampton a feste Seint Michel a pluis tard, ove plenier poer & tut prestz de aler meyntenance avant a la dite puralee fair. Es'il aveigne qe nuls de ceus seient en akune maniere desturbee quil ne puissent estre adounques la nous mettroms autres en lur lieu, ensint qe la bosoigne ne prendra pluis grant delay qe jekes a cel term, kar nous voes celui jour certain pur aler avant en ceste chose sanz delay. E avant ces heures le eussoms nous fait . . . . . . akunes gentz qe nous empresser • nt utrageusement, et en noun du • maniere, Dount nous vous prioms qe vous ciens gentz ne criez sur le contraire de ceste chooses, kar ceus qui portent tiens novelles, ouve dient qe nous les feisoms pur les chooses essoigner, sont les maliciouses gentz qi desirent amettre riot et debat entre nous et nostre poeple, pur desturber la pees et le bon de nous, et de vous, et de tut nostre Reaume; kar saches qe nostre volunte est, qe la purallee se face de la devantdit term ci . . . . . . hastinement come ele se purra faise sanz nul delay. Donees a Louis le 25 jour de Jun. l'an de nostre Reign vintisme septime.

From whence we may observe; That it is a very difficult matter for Kings to pacify or satisfy the minds of their discontented people, or induce them to believe their public proclamations to them to keep and maintain their Great Charters and Liberties, when they have formerly violated, or delayed the real performance or execution of them from time to time, upon real or pretended emergences. In pursuance of this proclamation, in principio Quadragesimae Rex Angliae Parliamentum tenuit Londoniis; ubi r • gatus à Comitibus saepedictis, ut Chartarum confirmationem renovaret, secundum quod in Scotia promiserat; post aliquas dilationes instanciae eorum adquievit, hac additione, salvo jure Coronae nostrae, in fine adjecta. Quam cum audissent Comites, cum displiscentia ad propria discesserunt. Sed revocatis ipsis ad Quindenam Paschae, ad votum eorum absolute omnia sunt concessa. Perambulatio Forestae, concessa est per Angliam tribus Episcopis, totidem Comitibus, Baronibusque eodem numero; ut ipsi Deum habentes prae oculis executionem fa • erent, et si quae emergerent dubia, illa secundum Deum et justitiam declararent.

In a Bundle of Petitions, Letters and Writs I found in the White Tower, there is this memorable Remonstrance and Petition of the Bishop of Bangor, concerning the contempts and oppositions made by the Kings Officers and others of that Ecclesiastical Jurisdiction which he and his Officials claimed, in the probate of Testaments, Mortuaries, Excommunications, and in some Temporal matters, for which he prayed remedy from the King, as Supreme Judge next under God in all Ecclesiastical as well as Temporal causes.

MOnstrat Episcopus Bangoren. suo illustrissimo Domino, Domino Edwardo Dei gratiae Regi Angli • , quod ipse sentit se et libertatem Ecclesiae suae gravatum in articulis subscriptis.

Primo, quod non creditor literis suis de Testamentis probatis coram ipso seu Offic. suis.

Secundo, de Mortuariis et Vestibus et Palefredis decedentium ab intestato tam Clericorum quam Laicorum, de quibus habere consuevit temporibus retroactis. (without claiming the Administration or distribution of the Intestate’s goods to pious or other uses; which is observable.)

Tertio, de Excommunicatis capiendis; viz. quod excommunicati capientur de caetero, sicut capi consuevetint temporibus Principum, maxim Wallenses.

Quarto, quod quidam Ministri vestri male observant Cartas Libertatum, quas vestra magnifica benevolentia eidem Episcopo et Ecclesiae suae concessit.

Quinto, quod Vicecomes de Caern. prohibuit, quod homines vestri venirent ad Mercatum suum apud Bangor. ad vendendum nec emendum mercaturas, sicut facere consueverint.

Et quia idem Episcopus est senex, & valetudinarius, nec habet ad alium refugium, nisi ad Deum, et ad vos, (not to the Pope) petit pro salute animae vestrae super hiis et articulis aliis per vestram benignam dominationem remedium adhiberi.

Petit etiam, quod homines sui habeant communem Pasturam in terris vestris sicut habere consuerunt temporibus Principum.

Item petit, quod Officiales sui non impediantur facere corrections in villis vestris novis apud Conowey, Caern. & Bellum. Mariscum et aliis viliis, sicut hactenus fecerunt, et adhuc faciunt; licet aliqui Ministri vestri minantur eisdem.

What answer the King gave to these his Petitions, I find not.

The King writing to the Sub-Prior and Covent of Trinity in London to admit one Thomas Hansted into their Fraternity, which they could not do, because one claimed him as her husband, and they afterwards expelling him for defiling their house by adultery; he complaining of his removal to the King, they returned this Certificate of the cause of his expulsion.

MAgnifico Principi Domino Edwardo Dei gratia illustri Regi Angliae, Domino Hiberniae, & Duci Aquitanniae, ejus fideles, humiles & devoti, Subprior & Conventus Sancti Trinitatis London, cum omni reverentia et honor, salutem in eo per quem Reges regnant. Literas Magnificentiae vestrae per Thomam de Hanstede dudum recepimus, ut eundem Thomam in Confratrem nostrum, et Conversum Domus nostrae admitteremus; quem in Domo nostro admisimus; volentes (ut moris e •• ) ipsius probare mores & perseverentiam. Verum quia quaedam muliet asserens ipsum Thomam cum ea matrimonium contraxisse, ipsum petiit in virum et vendicavit, ipsum in Confratrem nostrum & Conversum admittere non potuimus: sed ob reverentiam precum Majestatis vestrae eundem Thomam in Domo nostrâ in omnibus necessariis exhibuimus, quousque locum nostrum sacrum idem Thomas per ad • lterium polluisset. In quo nocturno tempore infra scepta Domus nostrae cum quadam fatua muliere in lecto suo nudus cum nuda exstitit deprehensus: super quo crimine d • u ante fuerat in domo nostra & extra inter vicinos nequiter diffamatus: propter quod eundem Thomam a Domo nostra ammovimus: Et nihilominus ob reverentiam Magnificentiae vestrae, ipsum extra Domum nostram existentem singulis diebus in necessariis exhibuimus, quousque intrudit se in Domum nostram, & quandam Cameram infra scepta Domus nostrae ingrederetur, volens in eadem per vim et contra voluntatem nostram morari et manere. Et tunc demum occasionibus antedictis suum sibi subtraximus liberationem. Postmodum autem literas Majestatis vestrae recipientes, ut de causa & modo subtractionis necessariorum ejusdem Thomae in Domo nostra, vos redderemus certiores; Causas praedictas & modos Regiae Dignitati vestrae significamus, humiliter supplicantes & devote, quatinus dictas causas quae ve • ae sunt, & notorie in illis partibus London. ubi sita est Domus nostra, placeat Regiae Excellentiae vestrae nos in hac parte habere excufatos. Valeat Regia Magnificentia vestra per tempora longiora. Dat. London. in Capitulo nostro i • Crastino Sancti Jacobi Apostoli, Anno Dom. 1299.

The Bishop of Chichester pretending, that the Prebendaries of the Kings Free Chapel of Hastings were under his Jurisdiction, and all the Prebends ought to be presented to and admitted by him, as they were to his predecessors, against the privilege of all other the Kings Free Chapels; the King thereupon issued this Writ to the Warden of the Cinque-ports to inquire of and certify the truth of the permises to him at the next Parliament to which he had adjourned the Bishop, and to cause all the Prebends then to attend, to defend his and their own privileges.

EDwardus Dei gratia Rex Angliae, Dominus Hiberniae, & Dux Aquitaniae, dilecto & fideli suo Roberto de Burgharshe Custodi Quinque Portuum suorum, salutem. Cum libera Capella nostra de Hastings, una cum Praebendis annexis, sicut ceterae liberae Capellae nostrae per Angliam, libera sit, et libera esse debeat, et ab omni jurisdictione ordinaria exempta penitus et immunis, et nos praehendas ejusdem Capellae, cum vacaverint, confer debeamus et hactenus consueverimus, sicut progenitores nostri quondam Reges Angliae, a tempore quo Baronia de Hastinges (ad quam advocationes Praebendarum illarum pertinent) ad Coronam devenit, Praebendas illas in vacationibus suis confer consueverunt; ac ex parte venerabilis Patris G. Cicestr. Episcopy contrarium asserentis, nobis sit intimatum, quod Praebendae praedictae jurisdictioni suae immediate sunt subjectae; per quod praesentationes per nos faciendae ad easdem in vacationibus suis eidem Episcopo fieri, & ipsi praesentati, ab Episcopo illo admitti, ac per ipsum institui debent in eisdem, sicut ipsi & Praedecessoribus suis Episcopis Cicestr. temporibus retroactis fieri consueverunt; Nos super praemissis plenius certiorari volentes; Vobis mandamus, quod in propria persona vestra ad dictam Capellam & Praebendas personaliter accedentes, super statu quem quondam Conus Augi tunc Patronus Capellae praedictae in hujusmodi collationibus tempore suo habuit; & quem statum Praedecessores nostri praedicti, & nos postmodum inde habuimus; & si praesentationes ad praefatum Episcopum & Praedecessores suos fieri consueverunt; tunc à quo tempore & qualiter, & quo modo, & de omnibus circumstantiis tam statum nostrum quam statum praedicti Episcopy tangentibus, diligenter inquiratis veritatem; & de eo, quod inde inveneritis, nos in propria persona vestra ad proximum Parliamentum nestrum, ad quod praedictum Episcopum adjornavimus, reddatis certiores; ut nos inde tunc certiorati, tam nobis quàm praefato Episcopo fieri faciamus quod Justitia dictitaverit in hac parte. Et icire faciatis singulis Praebendariis Praebendarum praedictarum, quod tunc sint ibi, ostensuri si quid pro nobis et seipsis habeant vel dicere sciant, per quod Praebendas illas confer, et ad easdem nullatenus praesentare debeanius; & ulterius facturi & recepturi, quod de consilio nostro tunc super hoc duxerimus ordinandum. Et habeatis ibi hoc breve. Teste meipso apud Westm. 13 die Aprilis, Anno regni nostri vicesimo septimo. Per Petitionem de Consilio, Burton.

John Wogan the Kings Chief Justice in Ireland giving Judgment for the King against the Bishop of Cork for the Advowsons of 4. Churches, which the King sued for in 4. several actions, the King issued 4. Writs to certify the Records, Procedings and Judgments into England this year, which he did accordingly, extant in a Bundle of Writs returned into the Chancery, I lately found in the White Tower; a transcript whereof I shall here present you with, to gratify the Professors of the Law both in England and Ireland.

EDwardus Dei gratia Rex Angliae, Dominus Hiberniae, &c. Dilecto & fideli suo Johanni Wogan. Justiciario suo Hiberniae, salutem. Quia quibusdam certis de causis certiorari volumus super Recordo & Processu loquelae, quae fuit coram vobis per breve nostrum de recto inter Nos petentes, & Robertum Episcopum de Cork Defend. de advocatione Ecclesiae beati Petri de Dungarvan. in suburbio de Cork; Vobi • mandamus, quod si judicium inde redditum sit, tune Recordum & processum loquelae praedictae cum omnibus ea tangentibus nobis sub sigillo vestro distinct & aperte sine dilatione mittatis, & hoc breve. Teste meipso apud Eborum 28. die Maii Anno Regni nostri 26. Burton.

Consimile breve assignatur eidem Johanni Wogan de Advocatione Ecclesiae de Kilmohannoks, sub eadem data.

Consimile etiam de Advocatione Ecclesiae de Nog • konwal.

Consimile de Advocatione Ecclesiae heatae M • ri • del Nard, in suburbio de Cork. Dors. Ista quatuor Brevia pro Episcopo Cork liberata fuerunt Justic. apud Kilkenn. die Mercurii proximo post festum Sancti Egidii Abbatis.

Placita apud Tylagh. coram Johanne Wogan Capitali Justiciario Hiberniae in Octabis Sancti Johannes Baptisiae, Anno regni Regis Edwardi 25.

Cork. ss. DOminus Rex petit versus Robertum Episcopum Cork, Advocationem Ecclesiae de Kaylmohonock per unum breve, &c. Et versus eundem Episcopum Advocationem Ecclesiae Sanctae Maria del Nard in suburbio Cork per aliud breve; Et versus eundem Episcopum Advocationem Ecclesiae de Nochynval. per tertium breve, &c. Et versus eundem Episcopum Advocationem Ecclesiae Sancti Petri de Dungarvan in suburbio Cork. per quartum breve, ut Jus ejus, &c. Et nullus modo sequitur pro Rege; sed Episcopus venit, & gratis respondet quo ad tres Ecclesias; Et dicit, Dominus Rex nunc, antequam Rex fuisset, in vita patris sui concessit cuidam praedecessori ipsius Episcopy, Ius Patronatus et etiam Advocationes Ecclesiarum illarum per Chartam suam, quam profert in haec verba; Edwardus illustris Regis Angliae Primogenitus, Archiepiscopis, Episcopis, Abbatibus, Prioribus, Comitibus, Baronibus, Justiciariis, Vicecomitibus, Praepositis, Ministris, ac omnibus Ballivis & fidelibus suis ad quos praesens scriptum perven • rit, salutem. Noveritis Nos pro salnte Animae nostrae, & animarum Antecessorum nostrorum, & ad relevationem & emendationem status Ecclesiae Corcag. concessiss • & ••• tam olamasse, pro nobis & haeredibus nostris, ac praesenti Cartâ nostrâ confirmasse Deo ac venerabili patri Reginaldo Dei gratia Episcopo Ecclesiae memorat • Ius Patronatus, et Advocationes Ecclesiarum beatae Mariae del Nard, et Kilmahanoks, una cum Iure Patronatus, seu advocatione Capellae Sancti Petri Cork in Hibernia; quanquam super juribus & Advocationibus eisdem Episcopo supradicto in Curia nostra moveremus quastionem, et easdem Advocationes disrationaremus contra ipsum; Habend. & tenend. de nobis & haeredibus nostris eidem Episcopo & successoribus suis in liberam, puram & perpetuam Eleemosynam imperpetnum. Quare volumus & firmiter pracipimus pro nobis & haeredibus nostris, quod praedictus Episcopus & successores sui habeant & teneant de nobis & haredibus nostris Jus Patronatus et Advocationes Ecclesiarum beatae Mariae del Nard, & de Kylmohanoks; unà cum Jure Patronatus se • Advocatione Capellae Sancti Petri Corcag. in Hibernia, quamquam super Juribus & Advocationibus eisdem Episcopo supradicto in Curia nostra moveremus quaestionem, et easdem advocationes disrationaremus contra ipsum. Habend. & tenend. de nobis & haeredibus nostris eidem Episcopo & successoribus suis in liberam, puram & perpetuam Eleemosynam imperpetnum sicut praedictum est. Hiis Testibus, &c. Dat. apud Kenington per manum nostram vicesimo die Maii, Anno Regni Domini Regis patris nostri quinquagesimo quarto.— Unde petit judicium, si debeat eidem Domino Regi inde respondere? Et quia Justiciarius hic plenius vult avisiari super Jure Regis, tàm quoad has tres Ecclesias, quàm quartam, quae in hac Carta non continetur, datus est dies praedicto Episcopo coram, &c. à die Sancti Michaelis in 15 dies, ubicunque, &c. Et tunc veniat Johannes de Ponte, qui pro Domino Rege Brevia illa suscitavit, &c. Postea ad diem illum apud Dublin. venit praedictus Episcopus. Et praedictus Johannes qui sequitur pro Rege similiter venit.

Et Dominus Rex per praedictum Johannem petit versus praedictum Episcopum Advocationes Ecclesiarum praedictarum, ut Jus, &c. Et unde dicit, quod Dominus J. Rex, Avus Domini Regis nunc, fuit inde in seisina ut de feodo & jure tempore pacis, &c. et ad Ecclesiam de Kaylmohanok praesentavit quendam Galfridum Clericum suum, & ad Ecclesiam beatae Mariae del Nard praesentavit quendam Johannem Clericum suum; & ad Ecclesiam de Nochynwall quendam Robertum Clericum suum; & ad Ecclesiam Sancti Petri de Dungarvan praesentavit ipse quendam Willielmum Clericum suum, &c. qui ad praesentationem suam fuerunt admissi & instituti in eisdem, &c. et ceperunt inde explet, ut in oblationibus & obventionibus & aliis ad valentiam, &c. Et, quod tale sit jusipsius Domini Regis, offert verificare pro Domino Rege sicut Curia confideraverit, &c.

Et Episcopus defendit Jus ipsius Domini Regis quando, &c. Et quoad Advocationes Ecclesiarum beatae Mariae del Nard & Kylmohannok, & Sancti Petri de Cork dicit, quod Dominus Rex nihil Juris clamare potest in Advocationibus illis. Dicit enim, quod Dominus Rex nunc, antequam fuit Rex in vita Patris sui, dum fuit Dominus hujus terrae, per praedictam Cartam suam concessit & quietam clamavit praedicto praedecessori suo praedictas Advocationes, et petit Judicium.

Et quoad Ecclesiam de Nochynvall. defendit Jusipsius Domini Regis; & seisinam Domini Regis J. & totum, &c. Et ponit se in Juramentum patriae loco magnae Assisae Domini Regis; & petit Recognitionem fieri, utrum ipse majus jus habeat in praedicta Advocatione, ut de Jure Ecclesiae suae Sanctae Mariae de Cork, aut Dominus Rex?

Et quoad misam, &c. datus est eis dies coram, &c. in Octabis Sancti Hilary, ubicunque, &c. Et tunc venerunt quatuor homines, &c. Et quoad praedictam Cartam praedictus Johannes dicit pro Domino Rege, quod praedicta Carta ei non debet nocere, quia dicit, quod tempore confectionis praedictae Cartae, nichil Juris descendebat praedicto Domino Regi; ex quo Dominus H. Rex pater Domini Regis nunc tunc fuit in plena vita; & praedictus Dominus Rex nunc, nichil habuit tunc in hac terra, nisi tantum ex don • patris sui, &c. Unde petit Judicium pro Domino Rege.—Dies datus est eis coram, &c. ad praefatum Terminum, &c.

Placita apud Dublin. coram praefato Iusticiario, &c. in Octabis Sancti Hilary, Anno supradicti Regis Edwardi 26.

Cork. DOminus Rex per Iohannem de Ponte qui sequitur pro eo, optulit se quarto die versus Robertum Episcopum Cork de placito Advocationis Ecclesiae de Nothynnak quam clamat ut jus, &c. Et ipse non venit, & habuit diem in banco hic, ad hunc diem postquam comparuit in Curia hic, scilicet, die Sancti Michaelis in quindecim dies, & posuit se inde in juramentum patriae loco magnae Assisae Domini Regis, &c. Judicium, praedicta Advocatio cap. in manum Domini Regis, &c. Et ipse sum. quod sit coram Cap. Justiciario, &c. à die Pasch. in unum mensem, ubicunque, &c. auditurus Judicium, &c.

Cork. Idem Dominus Rex per praedictum Johannem qui sequitur pro eo, optulit se quarto die versus praedictum Episcopum de Placito Advocationis Ecclesiae de Kailmohannoks per unum breve; Et versus praedictum Episcopum de placito Ecclesiae Sanctae Mariae del Nard in suburbio Cork per aliud Breve; Et versus praedictum Episcopum de placito Advocationis Ecclesiae Sancti Petri de Dungarvan in suburbio Cork per tertium breve, quas clamat ut Jus, &c. Et ipse non venit. Et habuit diem in Banco hic, ad hunc diem postquam comparuit in Curia hic, scilicet à die Sancti Michaelis in quindecim dies, & opposuit Domino Regi quondam chartam suam factam antequam fuit Rex, &c. Judicium; praedictae Advocationes capiantur in manus Domini Regis. Et ipse summon. quod sit coram, &c. à die Paschae in unum mensem ubicunque, &c. auditurus judicium, &c.

Placita apud Dublin. coram praefato Justiciario, &c. à die Pasch. in unum mensem, anno Regni supradicti Regis Edwardi 26.

Cork. DOminus Rex per Johannem de Ponte, qui sequitur pro eo, optulit se quarto die versus Robertum Episcopum Cork, de placito Advocationis Ecclesiae de Nochynvall. quam clamat ut Jus, &c. Et ipse non venit, & alias fecit defaultam postquam comparuit in Curia, &c. Et posuit se in Juramentum patriae loco magnae Assisae, &c. scilicet in Octabis Sancti Hilary▪ Ita quod tunc praeceptum fuit Vicecomiti, quod caperet praedictam Advocationem in manum Domini Regis. Et quod summoneret eum, quod esset hic ad hunc diem, auditurus Judicium, &c. Et Vic. nichil inde fecit, nec breve misit. Et super hoc praedictus Johannes queritur pro Domino Rege, quod praedictum breve per malitiam, et in fraudem Domini Regis est subtractum. Et Mauricius Russell Vic. &c. praesens, been cognovit quod praedictum breve sibi venit, ut satis tempestive; set dicit, quod ipse liberavit breve illud simul cum omnibus aliis brevibus, &c. cuidam Roberto filio Henrici Subvicecomiti suo, qui respondet ad brevia ad performand. &c. Qui quidem Robertus postea sibi dixit, quod praedictum breve fuit amissum seu furatum. Et praedictus Robertus praesens totum hoc cognovit; ideo ipse committitur Gaolae. Et dictum est Vicecomiti, quod inquirat de culpabili, &c. et illum habeat coram, &c. à die Sancti Johannes Baptistae in quindecim dies, ubicunque, &c. ad exonerationem suam, si sibi viderit expedire. Et sicut prius praeceptum est Vicecomiti, quod capiat praedictam Advocationem in manum Domini Regis, &c. Et quod summoneat praedictum Episcopum, quod sit coram, &c. ad praefatum terminum, ubicunque, &c. auditurus Judicium, &c. Postea praedictus Maurice & Wilhelmus de Cannton manuceperunt praedictum Robertum, habend. corpus ejus coram, &c. ad praefatum Terminum, uterque eorum corpus pro corpore. Idem dies datus est praedicto Vicecomiti de audiendo Judicio suo, &c. Dicit etiam praedictus Robertus Subvicecomes, &c. quod ipse & quidam Geraldus filius Roberti Capit. Serviens sederunt simul, quando ipsi arraiaverunt brevia illa, & nescit qualiter, nec per quem brevia illa subtracta fuerunt. Ideo venit praedictus Geraldus, &c. Postea à die Sancti Johannes Baptistae in 15 dies apud Boucanaunt venerunt praedicti Robertus & Geraldus, videlicet primo die. Et Geraldus been defendit, quod ipse nunquam fuit in culpa amissionis seu subtractionis praedictorum brevium, &c. Et de hoc ponit se super patriam. Juratores dicunt super sacramentum suum, quod praedictus Geraldus non est inde culpabilis, nec aliquid inde scivit. Ideo ipse inde quietus. Et praedictus Robertus, in cujus custodia praedicta brevia fuerunt amissa, remittatur Gaolae, &c. Et de judicio Vicecomiti patet alibi.

Cork. Idem Dominus Rex per praedictum Johannem de Ponte, optulit se quarto die versus praedictum Episcopum, de placito Advocationis Ecclesiae de Kilmohanoks per unum breve. Et versus praedictum Episcopum de Placito Advocationis Ecclesiae Sanctae Mariae del Nard in suburbio Corks per alium breve. Et versus praedictum Episcopum de Placito Advocationis Ecclesiae Sancti Petri de Dungarvan in suburbio Cork. per tertium breve, quas clamat ut Jus, &c. Et ipse non venit, & alias fecit defaltum, postquam comparuit in Curia, &c. scilicet in Octabis Sancti Hill. & opposuit Domino Regi quandam Chartam suam factam antequam fuit Rex, &c. Ita quod tunc praeceptum fuit Vicecomiti, quod caperet praedictas Advocationes in manum Domini Regis. Et quod summoneret eum quod esset hic ad hunc diem auditurus judicium, &c. Et Vicecomes nihil inde fecit, nec breve misit, nec potest dedicere ut prius, quin breve inde sibi venit. Ideo sicut prius praeceptum est Vicecomiti, quod capiat praedictas Advocationes in manum Domini Regis, &c. Et ipse Episcopus summoneatur, quod sit coram, &c. à die Sancti Johannes Baptistae in quindecim dies ubicunque, &c. auditurus judicium, &c. Et Vicecomes tunc sit ibidem auditurus judicium, &c.

Placita apud Lymer. coram praefato Justic. &c. à die Sancti Johannes Baptistae in 15 dies anno supradicto, die continuato usque in Crastino Sancta Mariae Magdalenae, ut de die in diem, &c.

Cork. DOminus Rex per Johannem de Ponte qui sequitur pro eo, optulit se quarto die versus Robertum Episcopum▪ Cork. de placito Advocationis Ecclesiae de Nothynval. quam clamat esse jus, &c. Et ipse non venit, & alias fecit default. postquam comparuit in Cur. &c. & posuit se in Juramentum patriae loco magnae Assisae, &c. scilicet in Octabis Sancti Hilarii. Ita quod tunc praeceptum fuit Vicecomiti, quod caperet praedictam Advocationem in manum Domini Regis; Et quod summoneret eum quod esset coram, &c. à die Pasch. in unum mensem, &c. Et Vicecomes tunc nichil inde fecit, nec breve misit. Ita quod tunc praeceptum fuit Vicecomiti, sicut alias, quod caperet praedictam Advocationem in manum Domini Regis; Et quod summoneret eum quod esset coram, &c. à die Sancti Johannes Baptistae in 15 dies ubicunque, &c. Ad quem diem Vicecomes mandavit quod ceperit praedictam Advocationem in manum Domini Regis. Et quod sum. &c. Et dies tunc continuata fuit usque hic ad hunc diem, ut de die in diem. Et Episcopus non venit, neque tunc neque modo. Et ideo consideratum est, quod Dominus Rex recuperet Advocationem praedictae Ecclesiae sibi et haeredibus suis quiet de praedicto Episcopo et successoribus suis imperpetuum. Et Episcopus in misericordia.

Dorso. Adhuc ibidem de eodem coram eodem Justic. termino & anno supradictis.

Cork. IDem Dominus Rex per praedictum Johannem de Ponte, &c. optulit se quarto die versus praedictum Episcopum de placito Advocationis Ecclesiae de Kilmohanok per unum breve. Et versus praedictum Episcopum de placito Advocationis Ecclesiae Sanctae Mariae del Nard in Suburbio Cork, per aliud breve. Et versus praedictum Episcopum de placito Advocationis Ecclesiae Sancti Petri de Dungarvan. in Suburbio Cork. per tertium breve, quas clamat ut jus, &c. Et ipse non venit, & alias fecit default. postquam comparuit in Curia, &c. scilicet in Octabis Sancti Hilarii. Et opposuit Domino Regi quandam Chartam suam factam antequam fuit Rex, &c. Ita quod tunc praeceptum fuit Vicecomiti, quod caperet praedictas Advocationes in manum Domini Regis, &c. Et quod sum. eum quod esset coram, &c. à die Pasch. in unum mensem ubicunque, &c. Et Vic. tunc nichil inde fecit, nec breve misit; Ita quod tunc praeceptum fuit Vic. sicut alias, quod caperet praedictas Advocationes in manum Domini Regis. Et quod sum. eum quod esset coram, &c. à die Sancti Johannes Baptistae in 15 dies ubicunque, &c. Ad quem diem Vicecomes mandavit, quod cepit praedictas Advocationes in manum Domini Regis. Et quod sum. &c. Et dies tunc continuata fuit usque hic ad hunc diem, ut de die in diem. Et Episcopus non venit, neque tunc neque modo. Et ideo consideratum est, quod Dominus Rex recuperet versus eum praedictas Advocationes praedictarum Ecclesiarum per defalt. et Episcopus in misericordia.

This year Pope Boniface by two Freers sent a message to King Edward from the King of Armenia, concerning the miserable state of the Holy Land, and its relief, whereupon he returned this answer to the Pope.

SAnctissimo in Christo Patri Domino B. divina providentia Sacrosanctae Romanae & Universalis Ecclesiae Summo Pontifici; Edwardus ejusdem gratia, &c. cum reverentia & honor devota pedum oscula beatorum. Ea quae Religiosi viri Jacobus de Arul. & ejus socius ordinis Fratrum Praedicatorum latores praesentium ex parte illustris Regis Armeniae, ad nos missi super statu miserabili Terrae Sanctae provide quidem ac circumspecte nobis exponenda duxerunt, sedulis auribus & intento cord audivimus & intelleximus diligenter, quibus responsum dedimus per ipsos Fratres Sanctitati vestrae, si placet, referendum. (It being a mere pretence to collect the arrears of the 6. years Disme, and exact new Dismes from the Clergy.)

He likewise writ this Letter to a Cardinal, to promote the business of Arnaldus Lupy de Tilio his Clerk, in the Court of Rome.

VEnerabili in Christo Patri Domino M. Dei gratia Sanctae Mariae in P • rticu Diacono Cardinali; Edwardus eadem gratia, &c. salutem cum dilection sincera. Placita & utilia obsequia nobis per Clericum nostrum Magistrum Arnaldum Lupy de Tilio multipliciter impensa condign merentur, ut circa ea quae ejus commodum respiciunt & honorem opem & operam impendamus. Cum igitur idem Arnaldus quaedam negotia habeat in praesenti in Romana Curia promovenda, Paternitatem vestram requirimus cum affectu, quatinus personam ejusdem Arnaldi cum ad vos venerit commendatam habentes, velitis dicta negotia cum vobis inde constiterit, quatinus cum honestate fieri poterit promovere in tantum, ut rogatum nostrum sibi fructuosum sentiat in hac parte. Dat. apud Westm. 22 die Aprilis, Anno Domini 1299.

How businesses were then transacted by the Pope and Court of Rome, more by favor, friendship, rewards, and the Popes will, then the rules of justice, these Letters then writ from thence (which I found in the White Tower Chapel) will in part discover.

SIre puis ceste cetce seu fete. Le Ren del puy nostre Dame, le quel l'Apostoile vous envoit por la deliveraunce Aumery de Muntfort me porta une letter de par mon frere, la quele letter je vo • s envey; e por ce • Sire quant v •• s averes cy la mandoment l'Apostoile, vous me manderes vestre volente, e que vous voudres, qe je die a l'Apostoile de ceste busoigne. Kar je ne diray nul mot de ceste chose taunt qe je eye mandement de vous.

SAlutem. Non sine multis laboribus (prout dominationi vestrae alias scripsisse meminimus) pro • uratum est in Romana Curia, quod vir venerabilis Decanus Aricien. praesentium exhibitor. Domini Papae Capellanus, et familiaris Domini Mathaei, nullam (sicut credo) cohercionem habens, renitens et compulsus a Domino Papa in Angliam mittitur, ad inducendum (si fieri poterit) serenissimum Principem Dominum nostrum Regem Angliae super liberatione Domini Amarrici de Montesfort concedenda; quae liberatio, si casu fortuito, cum color aliqu • , denegata fuerit, non credo Dominum Papam ad praesens in dicto negotio ulterius processurum. Provideat igitur vestra discretio de condigna & celeri responsione ad honorem Domini Regis eidem Decano facienda. Caeterum memoratum Decanum, qui invitus dictum recepit negotium, ob reverentiam sedis Apostolicae, et Domini Mathaei, qui multum potest esse utilis in postulationis articul • reverendi patris Bathoniensis Episcopy, recommendatum habere velitis, eundem (ut expedit) honorabiliter recipiendo et tractando. Sane si mihi fiat justitia de facto meo, credo reportare finem optatum. Sed quia Dominus Papa plus innititur propriae voluntati quam rigori justitiae, timendum est quem finem meum negotium sortietur. Bene & diu valeat, &c.

The Popes Bulls and proceedings in the great Contests and costly Appeals between the Archbishop of Canterbury, and Abbot and Monks of St. Augustine's this year, will most fully demonstrate the Bribery and Injustice of this Pope, his Cardinals, Officers, together with the pride, ambition, violence, turbulency of the Archbishop, Abbot and Monks of Canterbury in that age; thus registered to posterity by a Monk of that Monastery.

Sequitur de processis inter Archiepiscopum & nos, scilicet, de injuriis et vexationibus nobis illatis, unde Abbas longae trahens suspiria aeit; Heu, heu, inquit, quamdiu hiis opprobriis afficiemur! Quamdiu Ecclesia Sancti Doctoris Anglorum Apostoli Augustini prima mater moniarchalis Anglorum, tot et tantas contumelias, injurias et vexationes Archiepiscoporum permissa est sustinere! Quamdiu illa quae in nativis suis libera suit, quomodo jam videtur ancillare! Pro veritate, inquit, ad tales injurias evitandas, aut pristina libertate Deo juvante gaudebit, aut communi legi ut caetera subjacebit. Quid plura? magna summa denariorum tam de diversis dividendis per Conventum receptis et recipiendis, quam de forincecis omni qua petuit via ad opus hujusmodi levandis, directi fuerunt ad Curiam Romanam, propter hujus negotii expeditionem, fratres Wilhelmus de Remenal, & Robertus de Fekenhan, Procuratores cum procuratorio eorundem. Qui quidem Procuratores tantum procurarunt, (by their bribes) quod istud negotium fuit specialiter commissum Domino Johanni Monacho tituli Sanctorum Marcellini & Petri Presbytero Cardinali, ad audiendum. Insuper concessa est prohibitio, per quam inhibitum fuit Archiepiscopo, ne pendente lite in Curia Romana indecisa, aliquid contra dictos religiosos atfemptaret. Pendente vero lite coram eodem Cardinali, impetratum fuit in gravibus expensis ab Apostolico Bonifacio 8. novum privilegium, in quo decernit omnia privilegia istius Monasterii antiqua in suo robore permanere, reducendo Monasterium ad statum antiquum. De novo etiam exemit nos, non obstante compositione quacunque, et alia multa concedit, sicut ex inspectione dicti Privilegii in sequentibus latius apparebit.

Suggestio facta per Procuratores ad Summum Pontificem.

Supplicant Sanctitati vestrae, vestri humiles filii Abbas & Conventus Sancti Augustini Cant. expositis vestrae Sanctitati istis gravaminibus, & visis per vos Privilegiis Monasterii praedicti, quatenus Abbatem & Conventum & ipsum Monasterium cum suis membris ad quictis, immunitatis, libertatis & exemptionis plenitudinem per vestrum privilegium reducere, & non obstante quacunque compositione perpetuo robore dignemini permanere, quatinus dictum Monasterium vestrum ne dum in suo statu antiquo, verum sanctissima potestatis vestrae gratia taliter insignitum conservare, ac sic in futurum super eodem Monasterio & ejus statu disponere, & praemissa gravamina processus & sententias contra ipsos praejudicialiter data revocari, vel potius nulla nunciari pracipere dignemini; & mandare quod libertas à tantis & tam sanctis, & praecipuandcgrave; a beato Bonifacio Papa, 4. patribus introducta, ad futuram vestrae Sanctitatis memoriam, & sanctissimae sedis cui praesidetis honorem, per vos Pater sanctissime Bonifacium Papam 8. tanquam octava beatitudine percepta, futuris temporibus sub ea stabilitate ac perpetua libertate permaneat, qued vestrae placuerit sanctitati. Hujusmodi igitur precatu, immo potius muneribus, redemptus et inclinatus privilegium concessit subscriptum.

Boniface Episcopus Servus servorum Dei, dilectis filiis Abbati & Conventui Monasterii Sancti Augustini Cant. ad Romanam Ecclesiam nullo medio pertinentis, Ordinis Sancti Benedicti, salutem & Apostolicam benedictionem. Circumspecta Sedis Apostolicae providentia qualitates agendorum cum summa deliberatione discutiens, fidelium statui libenter prosperitatis incrementa procurat, noxia subtrahit, & molestis viam praecludit eventibus, prout negotii qualitas exigit, personarum & locorum exquirit conditio, et instantia aequitatis exposcit. Et idcirco, quamvis universae orbis Ecclesiae Apostolicae sedi (quae disponente Domino super illas principatum obtinet) ordinary potestate subesse noscantur, aliquas tamen interdum sedes ipsa de suae authoritatis plenitudine specialius sibi subdit, sic ease a cujustibet jurisdictione prorsus eripiens, ut nullum sibi nisi Romanum Pontificem superiorem et Dominum recognoscant, constituendo ipsas quodam singulari privilegio liberas penitus et exemptas, ut earum vitatis noxiis, votivis successibus ex quietis plenitudine prosperentur. Nos quidem ad Apostolicae dignitatis apicem superna dispositione vocati, ex incumbente nobis pastoralis officii debito circa omnium Ecclesiarum statum solertem considerationem habentes, ad vos & Monasterium vestrum instantia propensioris solicitudinis excitamur, & tanto libentius & favorabilius quietis vestrae commoda, vestrorumque incrementa profectuum promovemus, quanto per amplius beatorum Patrum Benedicti & Augustini recolendas memorias reveremur, quantoque benignius vos et Monasterium praelibatum, de quorum fama laudabili & virtutum exercitio fragrantiam suavitatis accepimus, paternae sinceritatis affectibus amplexamur. Sane petitio vestra nobis exhibita continebat, quod licet Monasterium vestrum à principio fundationis ipsius, à tempore cujus memoria non existit, cum omnibus membris su is existentibus ubicunque fuerit exemptum per specialia privilegia sedis Apostolica à jurisdictione qualibet ordinaria, prout evidentius in ipsis privilegiis continetur; Vobis tamen postmodum, nunc hinc nunc inde vexationibus & angustiis fatigatis super hujusmodi exemptionibus & libertatibus contentis in ipsis, inter bonae memory Ricardum Archiepiscopum Cantuariensem, cum sui consensu Capituli ex parte una, & quendam Rogerum tunc Abbatem cum consensu Conventus dicti Monasterii ex altera, primo, & postmodum inter quondam Simonem de Langedon Archidiaconum Cantuariensem cum consensu sanctae memory beati Edmundi Archiepiscopi Cantuariensis, successoris dicti Richardi & Capituli Ecclesiae Christi Cantuar. & quondam Robertum Abbatem ipsius Monasterii cum consensu dicti sui Conventus, ac deinde inter praefatos Edmundum Archiepiscopum & Archidiaconum ac eosdem Robertum Abbatem & Conventum quaedam compositiones initae, factae seu habitae suisse noscuntur, quarum una scilicet cum eodem habita etiam fuit per sedem Apostolicam ex certa scientia confirmata. Verum cum per hujusmodi compositiones praedictis vestris privilegiis & libertatibus non modicum derogetur, nobis humiliter supplicastis, ut providere vobis et ipsi Monasterio super hiis paterna sollicitudine dignaremur, vos et illud ad quietis, immunitatis, libertatis et exemptionis plenitudinem reducendo. Nos igitur Monasterium ipsum condignis efferrc honoribus, & communire libertatibus cupientes, ut quo minus aliorum molestiis turbatum fuerit, eo amplius divina favente gratia prosperetur, vestris supplicationibus inclinati, hujusmodi privilegia, exemptiones & libertates eidem Monasterio & vobis à praedicta seed concessa in suo volumus & decernimus robore permanere, ac nichilominus ut in dictae sedis sinu plenius quiescatis, vos & Monasterium ipsum cum omnibus membris suis et Ecclesiis, Capellis, Cenodochiis, Hospitalibus, Cantariis, necnon Castris, Villis, Maneriis, Domibus, Grangiis & Possessionibus, Terris, Redditibus, & quibuscunque bonis ad vos & praefatum Monasterium in praesentiarum spectantibus, ac hiis quae ex largitione Principum, collatione fidelium, & aliis justis modis & titulis imposterum dante Domino potestis adipisci, in quibuscunqne fuerunt Diocesibus constituta, et omnibus personis vestri ordinis et aliis subjectis vobis degentibus in eisdem, ab omni potestate, jurisdictione, subjectione, atque dominio tam venebilis fratris nostri Archiepiscopi, et dilectorum filiorum Capituli Cantuariae qui nunc sunt, et qui pro tempore fuerint, quam quorumlibet Archiepiscoporum, Episcoporum, Capitulorum, Abbatum, et Praelatorum et officialium sitorum et aliarum quarumcunque Ecclesiasticarum personarum absolvimus, eximimus, et perpetuo liberamus, de Apostolicae plenitudine potestatis, ac ea omnia totaliter et immediate soli duntaxat Romano Pontifici et praefatae Sedi decernimus subjacere. Ita quod nec iidem Archiepiscopus Cantuariensis jure Metropolitico seu Diaecesano, aut legationis vel tuitionis praetextu, quas in Provincia Cant. habere se asserit, nec Prior et Capitulum dictae Ecclesiae Christi occasion hujusmodi tuitionis, quam in dicta Provincia tempore vacantis Ecclesiae Cantuariensis sibi vendicare dicuntur; nec quivis alius jurisdictionem quamlibet ordinariam in Diaecesi seu Provincia Cant. hujusmodi tempore vacationis exercens, ne vos idem Archiepiscopus, vel quivis ex eisdem Archiepiscopis, Episcopis, seu Praelatis, Officialibus seu Ministris, nec quaebis alia persona ecclesiastica in vos Abbatem et Conventum et praedictum Monasterium, aut quaevis membra bel loca seu bona, ad vos et Monasterium ipsum spectantia, seu quae spectabunt in posterum quocunque modo, vel in vestros et ejusdem Monasterii subditos et personas praefatas, cujuscunque status vel conditionis existunt, utpote omnino libera et exempta, et praefatae sedi Apostolicae duntaxat immediate subjecta, possint ullatenus ex quacunque occasion vel causa jurisdictionem aliquam vel potestatem sive dominium sibi vendicare, exactiones facere, collectas imponere, obedientias vel procurationes exigere, visitationes vel corrections sacere. aut Censuram ecclesiasticam quomodolibet exercere sine mandato praedictae sedis Apostolicae specially. Nos enim Excommunicationum, Suspensionum et Interdicti Sententias, quas contra tenorem exceptionis promulgari, et processus quostibet quos contra praemissos fieri contigerit et baberi, exnunc irr. tos decernimus et inanes, et nullius penitus existere firmitatis. Praeterea Crisma, oleum sanctum, consecrationes altarium, ordinationes Monachorum & Clericorum, qui ad sacros Ordines fuerint promovendi, à Cantuariensi suscipiatis Archiepiscopo si gratiam & communionem praefatae Sedis habuerit, & ea gratis & absque pravitate aliqua vobis voluerit impertiri, alioquin quemcunque malueritis adeatis antistitem catholicum, qui nostra fretus authoritate quod postulatur indulgeat, nec id vobis audeat aliquatenus denegare; Non obstantibus praedictis et quibuscunque aliis Compositionibus, ordinationibus, constitutionibus, et consuetudinibus seu factis super hoc in contrarium quocunque modo vel tempore hactenus habitis, editis, vel optentis, aut quod in compositione nominata superius, quae fuit per sedem Apostolicam ut praedicitur confirmata, inter alia continetur, Quod si qua partium praedictarum contra compositionem aliquid impetrasset vel impetraret imposterum, illud inane et irrirum haberetur, & confirmatio ipsa firmum robur nichilominus optineret, aut appellationibus interjectis seu quibusdam processibus et specialiter causis nunc motis inter venerabilem fratrem nostrum Robertum Archiepiscopum Cantuariensem ex parte una, & vos ex altera, super Ecclesiis de Leynham, Plumsted, Tenterdenne, Sellyng, Praeston, Litleburne, Sancti Pauli Cant. Hospitali Sancti Laurentii, ac Cantaria pro Magistri Hamonis Doge anima ordinata, seu super aliis quibuscunque Ecclesiis vobis à seed appropriatis eadem. Etiamsi causa pendeat super praemissis in quocunque foro, vel coram quocunque Iudice, aut quibuscunque literis et indulgentiis apostolicis in quacunque forma verborum optentis, de quibus quorumque totis tenoribus debet in nostris literis fieri mentio specialis. Ad indicium autem hujus perceptae a seed Apostolica libertatis volumus, ut praefatum Monasterium unam marcam Sterlingorum nomine census, in festo resurrectionis Dominicae persolvar nobis nostrisque successoribus annuatim; Nulli ergo omnino hominum liceat hanc paginam nostrae absolutionis, exemptionis, liberationis, irritationis, voluntatis & constitutionis infringere, vel ei ausu temerario contraire. Si quis autem hoc attemptare praesumpserit, indignationem omnipotentis Dei, & beatorum Petri & Pauli Apostolorum ejus se noverit incursurum. Dat. Laterani 4. Kal. Marcii, Pontificatus nostri anno 6.

Anno Domini 1300. die Lunae in vigilia sancti Ealfegi Archiepiscopi, ad Abbatem primo pervenit istud novum privilegium, cum bulla conservatoria ejusdem, cujus forma talis est.

Boniface Episcopus Servus servorum Dei, dilectis filiis Westmonasterii, de Waltham, & de Sancto Edmundo Monasteriorum Abbatibus, Londoniensis & Norwicensis Diocaesis, salutem & Apostolicam benedictionem. Circumspecta sedis Apostolicae (ut supra.) Quocirca discretioni vestrae per apostolica scripta mandamus, quatinus vos, vel duo aut unus vestrum, per vos, vel per alium seu alios, Abbatem, Conventum, Monasterium, personas, membra, Ecclesias, Capellas, Senodochia, Hospitalia, cantarias, castra, villas, maneria, domos, grangias, possessiones, terras, redditus & bona omnia supradicta contra hujusmodi absolutionis, exemptionis, liberationis, irritationis, & constitutionis nostrae tenorem non permittatis a quoquam indebite molestari. Molestatores hujusmodi authoritate nostra appellatione postposita compescendo. Non obstantibus supradictis, seu si aliquibus a praefata sit seed indultum quod interdici, suspendi, vel excommunicari non possint per literas apostolicas non facientes plenam et expressam, ac de verbo ad verbum de indulto hujusmodi mentionem.

Auctoritate hujus privilegii & praecopto conservatorum ejusdem, resumpsit Dominus Abbas cum consensu Conventus sui omnem statum antiquum quoad jurisdictionem exercendam. Sub protestatione tamen, quod si forsan contingeret illum aliud facere, quàm procederet de Summi Pontificis voluntate, paratus esset cum hoc sibi constaret, resumpta revocare. Die Lunae proximâ ante festum Apostolorum Philippi & Jacobi anno supra dicto dicta Bulla conservatoria exhibita fuit Abbati Westmonasterii apud le Neyte juxta Westmonasterium per Ricardum de Cant. & alios; & dio Lunae sequenti Abbati de Waltham per fratrem Willielmum Byholte & alios. Qui quidem Abbates mandatum apostolicum reverenter admiserunt; eorumque processum & tenorem venerabilibus patribus Archiepiscopo Cantuariensi & Episcopis Londoniensi & Roffenfi eorumque Archidiaconis, Capitulis, & Commissariis universis scripserunt; primo Archiepiscopo sub taliforma.

Venerabili in Christo patri Domino Roberto Dei gratia, &c. Ejusdem permissione Westmonasterii & de Waltham Abbates, in hac parte executores & conservatores à seed Apostolica deputati, salutem, et mandatis necnon privilegiis Apostolicis • um ea qua decet reverentia obedire. Praesentato nuper nobis & exhibito Sanctissimi Patres nostri Bonifacii Papae 8. privilegio exemptionis infra tacto ex parte Abbatis & Conventus Sancti Augustini Cantuar. literas conservatorias recepimus in haec verba. Boniface Episcopus, &c. Considerantes igitur, quod si privilegii & literarum praedictarum vobis & caeteris quibus convenit notificatio fiat debita, & notificatio manifesta sanctae & Apostolicae voluntatis, benigna liberalitas ipsorum beneficiorum S. Augustini in praescriptis de novo impetratis, verum antiquis ipsorum privilegiis ex decreto Apostolico in suo robore duraturis, tàm personalis quaelibet quàm realis contenta immunitas & libertas, vobisque executionis vel conservationis officium quod incumbit, liberius, plenius, ac quietius debitum consequentur effectum; ea omnia & singula vobis Pater reverende notificamus, publicamus ad certitudinem praesentium & memoriam futurorum. Vobisque nihilominus authoritate Apostolica, condigna tamen reverentia monemus & exhortamur in Domino, et in virtute obedientiae qua dictae sanctae Sedi tenemini, firmiter injungimus et mandamus, quatinus dictis Religiosis Sancti Augustini suisque subjectis qualiscunque conditionis existant, quam quoad Monasterium ipsum, membra, Ecclesias, Capellas, Hospitalia, Cantarias, Villas, Maneria, possessiones, redditus, et quaecunque alia bona sua ubilibet in Diocaesi et Provincia vestra Cantuar. constituta, quae in praesenti optinent, vel auctore Domino in futurum adquirent, una cum degentibus in eisdem quacumque conditione, compositione, statuto, consuetudine editis vel factis non obstantibus in aliquo, libera exemptione gaudere ob indulgentis et sanctae Sedis reverentiam permittatis, nullum omnino verbo vel facto perpetrantes obstaculum, quominus tam modernae indulgentiae quam privilegiorum et status antiquorum ipsius Monasterii Clericorum et subditorum suorum prout per candem reducuntur ad primaevi roboris firmitatem. Et quid in hac parte decreveris faciendum infra 8. dies, in virtute sanctae obedientiae nobis rescribatis.

Et similiter scripserunt Episcopis Londoniensi & Roffensi, & aliis prout visum fuerat cisdem expediendum. Praemissis vero literis Praelatis praedictis, omnes & singuli certificarunt. Primo Archiepiscopus sic.

Religioso viro & discreto Abbati de Waltham, executori seu conservatori in hac parte à seed Apostolica deputato, Robertus permissione divina, &c. salutem in omnium salvatore. Mandatum infrascriptum 4 Non. Maii nuper recepimus sub hac forma. Venerabili in Christo patri, &c. Cui quidem mandato prout tenemur et de jure artamur parere intendimus, sicut decet. Valete. Episcopus Roffensis sub hac forma. Venerabilibus viris & discretis Dominis Dei gratia Westmonast • rii & de Waltham Monasteriorum Abbatibus, ex •• utoribus vel conservatoribus à seed Apostolica deputatis in hac parte, frater T. ejusdem permissione Roffensis Episcopus, salutem, reverentiam & honorem. Literas vestras recepimus, &c. Huic ergo mandato paremus reverenter, quatinus possumus et de jure tenemur.

Istis sic habitis anno supradicto, die Lunae prima die Junii, Dominus Thomas Abbas hujus loci in Ecclesia sua pro tribunali sedens, assidentibus ei multis discretis viris, comparuerunt coram co ex▪ citatione Rectoris Sancti Andraeae Cant. qui recepit in mandatis hoc facere, omnes Rectares & Vicarii, & omnes curam animarum habentes. Et hii omnes et singuli recognoscebant eundem Dominum Abbatem ordinarium suum et non alium, sub Domino Papa. Et ipso instanti sponte Canonicam obedientiam in scriptis, et inspectis Sacrosanctis Evangeliis eidem Abbati corporaliter fecerunt, in forma quae talis est.

Ego N. ero obediens sanctae Romanae Sedi, & Domino Abbati Sancti Augustini Cant. qui pro tempore fuerit, & ejusdem Domini Abbatis Officialibus & Ministris quos de consilio fratrum suorum ad jurisdictionis suae exemptae exercitium assignabit, in Canonicis mandatis; Sic me Deus adjuvet & Sancta Dei Evangelia. Quibus sic actis, dictus Dominus Abbas ordinavit Decanatum sub nomine de Sturre, assignans & nominans Ecclesias de Sturre, de Fordewico, de Littleburne, Stodiwersh, Preston, Nordborn, Scholdon, Estlangedon, Paerva Monyngham, Sarcti Pauli, Sancti Andraeae, Sancti Johannes, Sanctae Mildredae, beatae Mariae de Castro, Omnium Sanctorum, beatae Mariae Magdalenae, ad dictum Decana • um debere spectare in futurum.

Item ordinavit alium Decanatum, viz. de Ecclesiis de Mestre, Sanctorum Petri, Johannes, & Laurentu, de Stonore, Chistelet, Swaleclive, & de Westbere, mandans & praecipiens illum Decanatum vocari de caetero Decana • us de Menstre.

Item ordinavit alium Decanatum, viz. de Ecclesiis de Faversham, de Middleton, de Sellyng, de Scheldwich, de Kenyton, de Wynelesburgh, de Tenderdene, de Swanes, de Fretingden, de Brocklond, de Stone, de Borewaremersh, de Demecherche, de Kyngesdon, & de Lenham, quam caput dicti Decanatus esse voluit & mandavit. Cum vero idem pater sic per Decanatus suam jurisdictionem divisisset, & in singulis eorundem Decanum praefecisset, ab omnibusque obedientiam recepisset, omnes et singulos sibi subjectos tam praesentes quam absentes monuit, et eis firmiter injunxit, ut decenter in verbi • , gestis, et omnibus aliis erga venerabilem patrem Archiepiscopum Cantuariensem se haberent, ac reverentiam sibi et suis facerent, nec ipsum Archiepiscopum vel suos in aliquo contempn • rent, & quod in Ecclesiis & alibi se been gererent, & hac eadem voluit de omnibus Parochianis subjectis suis; protestans pro se & Monasterio suo extunc se ita existere paratum in omnibus hon • ri dicti patris & suorum sient unquam prius ante exhibucrat. Demum ordinavit eis Commissarsum per talem formam.

Thomas permissione divina, &c. discreto viro fratri Willielmo Ecclesiae nostrae elemosinario, salutem. In omnibus causis & negotiis ad jurisdictionem nostram pertinentibus, una cum consilio fratrum nostrorum exercendam in Civitate & Diocaesi Cantuar. vobis vices nostras committimus cum canonicae cohercionis potestate. Institutionibus & destitutionibus personarum Ecclesiasticarum, ac visitatione Cleri & populi nobis specialiter reservatis. Proviso tamen, quod jurisdictione moderate utamini, et excessum quemlibet evitetis. Eodem anno in Ecclesia de Menstre idem Wilhelmus pro tribunali sedens congregatis coram co & congregatis ejusdem D • canatus, Rectoribus & Vicariis, necnon Clericis & Laicis in multitudine copiosa, Capitulum suum solempniter, pacifice & quiet, & sine contradictione aliqua ibi celebravit, faciendo omnia quae jurisdictionis erant, specialiter et generaliter excrcendo quae in Conststoriis et Capitulis consimilibus per regnum Angliae ordinari, fieri et exerceri consueverunt.

From which Relation, Bulls and Proceedings we may observe: 1. That the contests between the Archbishops, Abbots and Monks of Canterbury, about Exemptions, Privileges and Jurisdiction, was a principal cause of advancing the Popes usurped Jurisdiction over them both, and over the Rights, Prerogatives of the Crown, and Church of England. 2ly. The insolency, injustice, corruption, and preposterousness of this Boniface and other Popes, in exempting the Abbots, Monks of Canterbury, and all their Lands, Hospitals, Churches, Impropriations, Priests, Tenants from all Archiepiscopal, Episcopal, and other Ecclesiastical Jurisdiction whatsoever, and subjecting them solely and immediately to the See of Rome; as likewise in subjecting the Archbishop of Canterbury, the Bishops of London and Rochester, to the imperious commands, censures of the Abbots of Westminster, Waltham, and St. Edmunds. 3ly. The pride and insolency of the Abbots, in erecting Deaneries, Officials, Ecclesiastical Consistories, and prescribing Oaths of Canonical obedience upon the Priests and Curates of the Churches belonging to their Monastery. 4ly. The strange injustice and contradiction of Popes Bulls, nulling, repealing each other by Non. obstantes, with all former Privileges granted by themselves, and contracts, compositions, agreements made or ratified by others, through bribery and corruption: Whence Will. Thorn records of this ambodexter Boniface; Iste Boniface magnis thesauris ab ista Ecclesia (Cantuar.) exhaustis, eandem quam lucede privilegiebat, per partem adversam amplioribus sibi impensis concessum privilegium irritavit, et quasi ad perpetuam enervationem hujus Monasterii, perpetualiter revocavit. 5ly. The atheistical impiety and hypocrisy of Popes, in pretending such Bulls, Exemptions, proceedings to issue merely from the Apostolical authority conferred on them by Christ, for the good of the Church, the conscientious discharge of their Pastoral duty, &c. when as they proceeded merely from their own ambition, avarice, bribery, injustice, and tended to the Churches disorder, ruin, by engendering new controversies, schisms, unchristian animosities, suits, appeals between them; as this Historian thus further records.

In pacifica vero possessione resumptae jurisdictionis fuerunt ipsi Abbas & Conventus per duos menses & amplius nullo reclamaente vel contradicente, quousque idem Archiepiscopus & Capitulum Ecclesiae Christi Cantuariae, & Archidiaconus opposuerunt se, appellantes unanimiter ad sedem Apostolicam, d • centes se enormiter esse gravatos de tali jurisdictione resumpta, per quam fuerat ab eisdem plebs revocata, nec ipsis intendebat, ut solevat. Et ista lite sic inter partes pendente, idem Archiepiscopus constituit quatuor Commissarios, qui vice sua rigide procederent contra Rectores et Vicar •• s, Clericos et etiam Laicos, qui in praedicta jurisoictione resumpta ipsis Abbati et Conventui intendebant. Et insuper inhiberi fecit Archiepiscopus per eosdem sub poena Excommunicationis, ne quis Parochianorum ipsis Rectoribus et Vicariis decimas aut proventus solvat, aut eis de juribus Parochialibus respondeat. Item Ecclesias beatae Mariae Magdalenae, beatae Mariae de Castro, & beatae Mildredae de Civitate Cantuariae, & Ecclesiam de Kenynton de fact contulit etiam non vacantes. Item praefatus Archiepiscopus fratres Willielmum de Byholte, & W. de Elham Monachos, Magistros Willielmum de Roucebi, Johannem de Becles Notarium publicum, & W. de Castro Clericos & familiares ipsius Abbatis excommunicavit, et excommunicari fecit, pro eo quod in subditos ipsius Abbatis jurisdictionem exercebant. Item idem Archiepiscopus praetendens Rectores & Vicarios Ecclesiarum Parochialium, quae de patronatu nostro existebat in excommunicationis sententia, quam in cos ut praemittitur tulerat, ex eo quod nobis parebant et intendehant, per annum et amplius perseverasse, ipsos Rectores & Vicarios citari mandavit, & fecit quod coram eo comparerent, quicquid haberent pro se proposituri pro termino peremptory, & ostensuri quare ipsos de Ecclesiis et Vicariis ipsorum non debet pr • vare. Commissarii suprascripti imponebant Abbati quamplures abusus & excess • s privilegii concessi, & statum & exemptionem ipsorum sive privilegium sinistrae interpretation coram Clero & populo ad hoc in Ecclesiae Christi Cantuariae specialiter convocato interpretantes, propter quae populum et Clericos simplices Archiepiscopo majus obedire quam privilegiis Apostolicis informarunt. Idem Archiepiscopus facto publico sermon in Ecclesia sua, excommunicavit omnes qui Ecclesiae suae juribus, libertatibus, vel possessionibus minuerant, quae prius habuerat vel consueverat obtinere. Item corpora quorundam qui a sententia excommunicationis appellarunt defata decesserunt, quique in articulo mortis positi a Sacerdotibus eorum confessiones ipsorum audientibus absolutionis beneficium fuerant consecuti, humati in Sanctuaria fecit exhumari, et extra Cimiterium projici. Item una vice lxxx. homines Abbatis et Conventus, quia recusabant expellere Monachos in Ecclesia de Chistelet existentes, carceri Cantuariae fecit mancipari. Propter quas injurias tam inormes et graves, suggestum fuit Domino Papae, Quod scriberet Regi pro defensione hujus Monasterii; Quod & factum est. Unde petitum suit ab ipso Rege, quod ration dicti privilegii scriberet Archiepiscopo, quod non molestar • t ipsum Abbatem vel Ecclesiam suam in hominibus & rebus suis. Item supplicatum est Regi, quod provideret, ne homines dicti Abbatis per aliquam Excommunicationem per ipsum Archiepiscopum latam, quamvis pro ipsorum captione Regiae Majestati scribatur, nullo modo capiantur. Item quod vellet scribere Vicecomiti suo, quod si • rchiepiscopus per violentiam laicae potestatis de facto vellet eosdem expellere de Ecclesiis suis, hujusmodi laica potestate, a • ctoritate regia, dictum Monasterium a quoquam offendi non permitterat, set defenderet eosdem, prout est per Apostolicum rogaius. Habita vero aliquali deliberatione, Rex in propriae persona respondit sic; Libenter scribemus Domino Cantuariensi pro defensione vestra. Ad secundam petitionem r • spondit; Quod nullus caperetur potestate regia ad requisitionem Archiepiscopi. Ad tertiam p • titionem sic respondit; Quod non potuit credere, quod tam discretus Praelatus, sicut est ipse Archiepiscopus, ipsos Abbatem & Conventum per vim & laic • m potestatem authoritate propria expelleret, & propterea non videbatur sibi, quod super hiis Vicecomiti esset scr • bendum. Adjecit postea idem Rex, dicens Abbati in hunc modum; Dom • ne Abbas, requirimus, consulimus, et praecipimus, quod viriliter defendatis bona vestra et possessiones vestras, et nos cum opus fuerit defendemus et vos javabimas in hac parte.

Whereupon he issued this Writ to the Archbishop.

REX Archiepiscopo Cantuar. totius Angliae Primati salutem. R • gatu et monitidne Sedis Apostolicae excitamur, ut Monasterium Sancti Aug. Cantuar. ad Romanam Ecclesiam nullo medio pertinens, ob reverentiam dictae Sedis recommendarum habentes, illud ad cujuscunque petitionem in rebus suis vel hominibus non offendamus in aliquo nec offendi, et quantum in nobis est ab aliis permittamus. Sane exposuit coram nobis Religiosus vir Abbas dicti Monasterii Sancti Augustini gravem querimoniam deponendo, quod vos Monasterium suum praedictum quod ad Romanam Ecclesiam ut praemittitur nullo pertinet mediante, ipsum et C • nventum ejusdem loci et bona eorum indebite persequentes ipsos, super quibusdam Ecclesiis parochialibus quas in proprios usus tenent, necnon et super quodam Hospitali Sancti Laurentii extra Civitatem Cantuar. contra privilegiorum suorum tenorem, et appellationem suam legitimam ad dictam Sedem interpositam, per eosdem molesiatis multipliciter et gravatis, procedentes alias contra eos, non absque Monasterii sui gravi praejudicio, et praedictae Sedis cui noscuntur immediate subesse injuria manifesta. Nos ita in exequendis mandatis Apostolicis quae nobis pro praefatis Abbate et Conventu ac eorum Monasterio in hac parte specialiter sunt directa, volentes, ut decet devotam et promptam diligentiam adhibere; Paternitatem vestram requirendam attente duximus & rogandam, quatinus a praedictis gravaminibus et eorum quolibet penitus desistentes, super Iuribus, possessionibus dictis Ecclesiis vel eorum fructibus aut pertinentiis, seu aliis bonis suis contra indulta praefatae Sedis, non molestetis in aliquo seu turbetis, quinimo decisionem ejusdem Sedis in hujusmodi negotio patienter, cum qua decet reverentia expectatis; Alioquin vos scire volumus, quod cum pium arbitremur et congruum indebitis eorum oppressionibus subvenire, quantum in nobis est oportunae defensionis remedio, per quod ipsorum Abbatis et Conventus bona tuta permaneant curabimus eis succurrere, ac Regii fulcimento favoris, quatinus justitia permiserit confovere. Teste Rege apud Westm. 11 die Aprilis.

Excommunicatio Archiepiscopo Roberto facta per Abbatem Sancti Augustini.

Medio hujusmodi tempore & anno supradicto, scilicet 1300. idem Abbas subdelegatus Magistri Petri Roderici super praepositura de Wyngham per summum Pontificem Bonifacium 8. constitutus, cum rite in Ecclesia de Kenyngton processisset contra eundem Archiepiscopum Cantuariensem & pro sua contumacia & offensa manifesta, primo ab ingressu Ecclesiae, et subsequenter a divinis, et tandem ejus crescente contumacia, juxta traditam sibi formam authoritate apostolica excommunicavit, et excommunicatum denunciavit, pro eo, quod quendam Clericum nomine Amadaeum ad dictam praeposituram promovendam multiplicite impedivit; unde idem Archiepiscopus adversus istud Monasterium acrius insurgebat, et non obstantibus nostris privilegiis, et praecipue novae exemptionis, cuidam Roberto Paulym primam tonsuram habenti minus voluntary Ecclesiam praedictam de Kenynton quae plena fuit duxit conferendam. Qui vi armata & manu hostili cum magna multitudine armatorum, pridie Non. Martii anno supradicto, fractis hostiis et fenestris tam ipsius Ecclesiae quam Rectoriae, non sine violenta manum injectione et sanguinis effusione Clericorum et Laicorum Abbatis inibi existentium, in eandem Ecclesiam violenter ingrediens nequiter se intrusit. Similiter Ecclesiam beatae Mariae Magdalenae cuidam Jacobo Praesbytero & Rectori; Ecclesiam beatae Mildredae cuidam Willielmo; praedictam Ecclesiam beatae Mariae juxta Castrum cuidam Thomae Pycard. Qui quidem omnes hii intrusores ad praedictas Ecclesias accedentes, manupotenti, hostia cum malleis ferreis cum suis complicibus fregerunt, Monachos, Clericos▪ et alios inibi existentes nequiter expellentes, non sine sanguinis effusione atrociter vulneraverunt. So little did this Archbishop regard either the Popes precedent Bulls, exemptions, Mandates, or his Delegates censures thus denounced against him, in opposition to his own Archiepiscopal authority and jurisdiction, or the Canons of the Church against Layforce, and laying violent hands on Priests, which must all give place to his violence, will and pleasure in defense of his Primacy and Metropolitical Sovereignty.

What strange censures, tumults, perjuries, revolts from one prevailing party to another these differences between the Abbot, Monks and Archbishop occasioned, William Thorn thus further relates.

Anno Domini 1301, quidam Capellanus nomine Petrus Mildestede institutus per Abbatem ad vicariam Ecclesiae de Faversham, qui quidem Petrus ob diversa gravamina universis Rectoribus, Vicariis & subditis hujus Monasterii per Archiepiscopum & (uos Commissarios dampnabiliter illata, suae salutis immemor, post Canonicam obedientiam pro vicaria sua ad sancta Dei Evangelia corporaliter praestitam, a praefata obedientia resiliens, et super hoc postmodum in praesentia dicti Abbatis judicialiter convictus et confessus, se sponte voluntati Abbatis et ordinationi submiserat; Iterum tamen post praestitum juramentum continuae residentiae personalis in ipsa Vicaria, cura sibi commissa deserta, in Ecclesiis adjacentibus divina celebrare, immopotius profanare praesumpserat, trahendo Parochianos Ecclesiae de Faversham alectionibus & machinationibus quibus potuit ad Ecclesias convicinas ad Sacramenta & sacramentalia, in Abbatis & Ecclesiae suae de Faversham praejudicium non modicum & gravamen. Postmodum super hiis & aliis notoriis criminibus coram dicto Domino Abbate & ejus Commissario multotiens ad judicium evocatus, nec aliquo modo comparens, a celebratione divinorum suspensus, et majoris Excommunicationis sententia, ut inferius per Commissarium dicti Abbatis liquide patebit, innodatus est. Dominus vero Abbas suscipi • ns curam ipsius Ecclesiae & Parochiano • um suorum, fecit eis ministrari per suos Monachos & honestos Praesbyteros, absentiam praedicti Petri adimplentes. Contigit vero quod quidam Parochianus ejusdem Ecclesiae decesserat jacens in feretro, quem dictus Petrus machinatus fuerat cum suis complicibus extra Parochiam de Faversham apud Praeston praejudicialiter humare; unde Monachi Sancti Augustini & alii Presbyteri assumptis secum Clericis & Laicis, domum ipsius defuncti cum mansuetudine debita, causa officii mortuorum peragendi adierunt, et invento corpore dicti defuncti in ar • ha concluso, feretro supposito, cum paratosse offerrent exequias prodesuncto debitas inibi celebrare, et illud corpus ad matricem Ecclesiam de Faversham facere deportari; ecce Thomas Everard Major dictae villae & quasi tota communitas ibidem utriusque sexus cum gladiis, lanciis, fustibus, securibus, lapidibus, & aliis diversorum armorum generibus praefatis Monachis, Presbyteris, Clericis cum prapradicto corpore in feretro pacifice inermibus versus Ecclesiam incedentibus insultum fecerunt, ipsumque funus rapere & à sepultura debita retrahere nisi fuerunt, necnon quosdam ex eis tam Monachos quam Clericos in Strata publica in Capitibus, brachiis & corporibus suis percusserunt, atrociter vulneraverunt, & lapidibus obruerunt, non sine • normi sanguinis effusione. Sed hiis malis non contenti, praedictus major & maxima pars dicta communitatis machinati sunt instinctu diabolico, ad destruendum per incendium vel alio modo facinoroso praefatam Ecclesiam de Faversham. & domos Rectoriae ejusdem, & propter hoc domicelli & servientes de Monasterio destinati fuerunt ad dictorum maleficam malitiam reprimendam, & dictam Ecclesiam cum domibus Rectoriae defendendam; & incontinenti Major cum suis compli • ibus proclamaverunt vocibus & cornu communi totam ejusdem villa coortem utriusque sexus, & praefatis Monachis, domicellis Clericis & Laicis insultum fecerunt, & eos cum gladiis, arcubus, & aliis diversorum armorum generibus, in maxima multitudine tam ipsius villae quam patriae adjacentis hostiliter eos insequentes, quosdam • emivivos reliquerunt, quosdam nequiter vulneraverunt, alios incarceraverunt, et tanquam latrones Presbyteros et Laicos in compedibus et vinculis per longum tempus detinuerunt; caeteros vero indumentis suis, pecuniarum summis & aliis bonis fraudulenter spoliatis, exanimes in stratis publicis reliquerunt Addentes insuper iniquitatem iniquitati, adhibito sibi Petro de Mildestede antedicto perjuro & excommunicato, totius facinoris author principali cum complicibus suis, Ecclesiam • ntedictam, & domos sanctuarii ejusdem ausu sacrilego invadentes, portus et hostia fregerunt, & ingressi campanile ascenderunt, cordas campanarum amputarunt, trabes quibus penderunt gladiis inciderunt, ornamenta Ecclesia una cum indumentis sacerdotalibus & Diaconi ipsius Ecclesiae, ipso Diacono inibi verberato, malitiose asportarunt. Insuper vero inimicus noster non dormiens, sed super injuriis nostris manum extendens ad malum, Robertus Archiepiscopus Ecclesiam de Faversham cum coemiterio interdici mandavit. Anno quo supra interrogatus fuit idem Petrus de M. in Hospitio suo apud Faversham à Magistro Willielmo Rousby, si vellet de catero obedire Domino Abbaeti & suis Commissariis juxta sacramentum suum? & dixit, Se velle obedire Archiepiscopo. Item interrogatus, Si quid pro se circa statum suum in Curia Romana impetraverat super eo, quod à bono obedientiae dicto Abbati praestitae resilendo perjurium incurrerat, aut contra canonicas sanctiones commissam sibi dictae Vicariae curam deserens residentiam continue personalem juratam et promissam praepararet omittendo? Dixit, quod de hiis omnibus non curabat. (as most Nonresidents do.)

Sequitur processus contra eum.

Cum dudum praefatus Vicarius non vi nec metu, sed sponte, una cum aliis Rectoribus & Vicariis, nobis Abbati Sancti Augustini tanquam Ordinario suo fecisset & jurasset ad sancta Dei Evangelia, tactis & inspectis sacrosanctis, occasion ipsius Vicariae canonicam obedientiam, sub hac forma. Ego Petrus ero obediens sanctae Romanae sedi & Domino Abbati Sancti Augustini Cant. ad eandem sedem nullo medio pertinenti qui pro tempore fuerit, & ejusdem Domini Abbatis officialibus & ministris quos de consilio fratrum suorum ad suae jurisdictionis exemptae exercitium assignabit, in Canonicis mandatis. Sic me Deus adjuvet.

Nuper vero idem Vicarius juramento obedientiae penitus derelicto, Domino Archiepiscopo tanquam Ordinario suo pro eadem Vicaria corporale praestiterat obedientiae sacramentum; & in signum hujusmodi subjectionis unum denarium optulerat in magna altare Ecclesiae Christi Cantuariae. Pro quibus sic actis idem Abbas assignavit sibi diem peremptorium, videlicet proximum diem juridicum post festum Exaltationis Sanctae Crucis in Ecclesia Sancti Augustini Cant. committens vices suas Commissario suo generali sub hac forma.

Thomas permissione, &c. discreto viro fratri Willielmo, &c. in omnibus causis & negotiis, ut supra in omnibus; praeter quod hic non dicitur. Proviso, &c. Cujus authoritate mandati praedictus Commissarius citavit eum per Decanum de Lenham, cujus tenor talis est. Commissarius venerabilis patris Domini Th. Dei gratia Abbatis Monasterii Sancti Augustini Cant. ad Romanam Ecclesiam nullo medio pertinentis in sua jurisdictione exempta de fratrum suorum consilio deputatus, Decano de Lenham salutem, in salutis author. Cum Petrus Vicarius de Faversham proximum diem juridicum post festum Exaltationis proximo praeteritum ex praefixione legitima coram Domino Abbate vel suo Commissario habuisset in Ecclesia Sancti Augustini, ad faciendum & recipiendum secundum formam praetactorum quod juris foret & rationis; Qui Petrus die & loco legitime proclamatus & diu expectatus, nullo modo comparere curavit, pronunciavimus contumacem, & propter ejus contumaciam ab ingressu Ecclesiae suspendimus justitia exigente. Idcirco vobis injungimus & mandamus, quatinus ipsum sic suspensum in Ecclesia de Faversham denunciatis seu denunciari faciatis publice et solemniter; ipsum nihilominus citetis peremptory, quod compareat coram Domino Abbate vel ejus Commissario in Ecclesia Sancti Augustini Cant. proximo die juridico post commemorationem Animarum proximo futuram; facturum & recepturum quod juris fuerit & rationis. Quid autem super hiis feceritis nos die & loco per literas vestras patentes harum seriem continentes, certificetis.

Certificatorium.

Venerandae diseretionis viro Commissario venerabilis patris Dei gratia Abbatis Ecclesiae Sancti Augustini Cant. suus humilis & devotus Decanus de Lenham obedientiam, reverentiam & honorem. Mandatum vestrum suscepi in haec verba, &c. Auctoritate cujus mandati praefatum Vicarium, quod compareat eoram vobis dictis die & loco peremptory citavi, dicitur tamen vulgariter, quod est absens & vaegabundus. Et sic mandatum vestrum secundum sui formam & effectum reverenter quatin • s potui sum executus.

Set cum pluries proclamatus & debite expectatus per se vel per responsalem aliquem minime compareret, dictus Dominus Abbas ipsum reputavit contumacem, & de jurisperitorum consilio contra eum processit, & pronunciavit in scriptis & forma quae talis est.

In Dei nomine Amen. Nos Thomas, &c. Magistrum Petrum qui se gerit pro Vicario Ecclesiae nostrae de Faversham, quem alias pro sua manifesta contumacia, ab ingressu Ecclesiae, et etiam a divinis, justitia exigente suspendimus et suspendi mandavimus, pro sua multiplicata contumacia excommunicavimus in hiis scriptis; decernentes eum sic suspensum et excommunicatum in dicta Ecclesia de Faversham necnon in aliis Ecclesiis Decanatus de Lenham fore publice denunciandum diebus Dominicis & festivis, donec absolutionis beneficium meruit optinere.

Anno quo supra in Ecclesia Sancti Augustini Cant. in loco publico ubi jus reddi consuevit, praedictus Commissarius sedens pro tribunali fecit publice praeconia voice praefatum Petrum ad eosdem diem & locum peremptory citatum, & diu expectatus noluit aliqualiter comparere, recitato toto processu contra eum habito, sententiam diffinitivam protulit in hunc modum.

De vultu tuo judicium meum prodeat, oculi tui videant aequitatem. Olim in praesenta venerabilis patris Domini Thomae Dei gratia, &c. in Conventuali Ecclesia Monasterii ejusdem pro tribunali sedentis constitutus personaliter propter hoc Petrus V • carius Eccles • ae suae de Faversham, confitendo express dictum Dominum Abb • tem sub Ecclesia Romana Ordinarium suum, non vi nec metu, sed sponte eidem Domino inspectis Sacrofanctis, pro dicta Vicaria canonicam obedientiam in scriptis & forma, quae talis. Ero obediens, &c. ut supra. Postea cum dictus Vicarius salutis suae immemor, vesano ductus spiritu ab eadem obedientia resiltens, in suae salutis dispendium nequiter recesserat, & cum pluries ad judicium pro delictis vocaretur, semel & secundo contumaciter se absentans, & in sua malitia obstinata c • rvice pers • verans, & incorrigibilis existens, animo indurato & contumaciam contumaciis accumulans, comparere vel respondere per se vel per alium non curaret; Nos vener • bilis patris Domini Abbatis generalis Commissarius in Civitare & Diocaesi Cantuariae deputatus, considerantes quod in emisso camo ludit cujus maxillas domantis fraenum non re • triagit, et quod secundum Canones nil comparentibus praesentia prodesset, si absentia contumacibus non obesset, ipsum Vicarium reputamus contumacem, & super tot & tantis notoriis criminibus contra cum ad ejus punitionem procedentes, authoritate nobis commissa, eundem Petrum tanquam excommunicatum incorrigibilem pronunciamus, et ab eadem Vicaria et Domibus. quatenus earundem possessioni de sacto incumbit, amovendum esse decernimus per hanc nostram sententiam diffinitivam in hiis scriptis.

Anno Domini 1302. idem Archiepiscopus adversus hanc Ecclesiam adhuc instigatus, mandavit Commissario suo, quod imponeret Presbyteros in Ecclesiis & Vicariis nostris ad deserviendum in eisdem ipsius authoritate sub tali forma.

Robertus permissione divina, &c. Cum Ecclesia de Patronatu Abbatis & Conventus Sancti Augustini ac Vicariae Ecclesiarum ipsis appropriatarum, per priva ionem nostram & cessionem Rectorum & Vicariorum ipsorum noscuntur vacare, & cura earundem Ecclesiarum ac Vicariarum ad nos immediate pertineat ipsa vacatione durante; tibi committimus et mandamus, quatinus ipsas Ecclesias et vicarias facias per sacerdotes idoneos deserviri, ita quod debitis non fraudenter obsequiis nec cura earum aliquatenus negligatur: Salvo jure Archidiaconali in fruct • bus et obventionibus earundem, juxta consuetudinem hactenus observatam.

Ob qualem injuriam tam manifestam nona die mensis Julii in Ecclesia Sancti Gregorii coram Archiepiscopo ibidem tunc existente, Vicarius Ecclesiae Sancti Pauli, Procurator R • ctorum & Vicariorum, scilicet Sancti Andraeae, Omnium Sanctorum, Sancti Johannes Fordewico, de Swaleclive, de Stonore, de parva Mongeham, de Estlangedon, de Wynelesberge, de Borewarmershe, de Brocklond, de Fritindenne, de Kingesdon. de Westbere, Ecclesiarum Rectores de Littleburn, de Preston, de Menstre, sancti Laurentii, de Nordburne, de Tenterdenne, de Lenham, de Middelton, de Cheldwich Ecclesiarum Vicarii, habentes virtute mandati sui procuratorii inter caetera potestatem agendi, defendendi, provocandi & atpellandi, et ibidem coram eodem Archiepiscopo pro defensione praedictorum appellavit et apostolos peciit cum effectu.

Mandavit insuper Archiepiscopus, hujusmodi appellatione non obstante, Archidiacono suo, quod compelleret omnes parochianos Decanatus de Westbere, quod non solverent Decimas et Obventiones dictarum Ecclesiarum, nisi Collectoribus per ipsum assignatis, per talem formam. Vacantibus olim Ecclesiis de Westbere, de Swaleclive, de Chistelet; de Menstre, sanctorum Laurentii et Johannes in Thaneto, et adhuc tanquam vacantibus in custodia nostri Archidiaconi existentibus, perceptione fructuum & obventionum ipsa vacatione durante ad ipsum Archidiaconum, et non ad alium notorie pertinente; Vobis mandamus quatinus moneatis canonice, et efficaciter inducatis omnes et singulos parochianos dictarum ecclesiarum, et omnes tam seculares quam religiosos cujuscunque conditionis aut status existant, terras & bona in parochiis dictarum Ecclesiarum habentes, ut decimas tam bladi quam faeni in campis dimittant per collectores percipiendas, et minutas Decimas, et alia quae ipsis Ecclesiis et Vicariis debentur fideliter persolvant custodibus vel collectoribus per nos deputatis, sub poena Excommunicationis majoris, quam in non parents proferimus in hiis scriptis, Rege, Regina, et eorum liberis ab ista sententia duntaxat exceptis. Unde propter ista & multa alia gravamina per Archiepiscopum, Archidiaconum, & eorum Commissarios, Officiales & Ministros, directi suerunt iterum ad Curiam Romanam Fratres Robertus de Fekenham, et Adam de Rydenne Procuratores, qui praedicta gravamina contra tenorem privilegii sui, dicto Monasterio, et subjectis ejusdem illata Domino Papae in scriptis palam demonstrarunt. Et nota, quod durante ista gravissima tribulatione Abbates supradicti privilegii concessi conservatores ministerium suum fideliter adimplentes, canonicam ultionem fulminanno dicto Archiepiscopo, Archidiacono, Commissariis, Officialibus et ministris eorundem, ne talia attemptarent sub interminatione prohibuerunt; Protestants palàm & publice, quod non intendunt officium suae conservationis excedere, nec aliud seu ad aliud quam privilegium exigit ex parte Religiosorum Sancti Augustini vel subditorum suorum procedere in hac parte. Unde ex parte Archiepiscopi ante portam sancti Augustini extitit appellatum in forma quae sequitur.

Licet Westmonasterii & de Waltham Monasteriorum Abbatibus, una cum Abbate Sancti Edmundi, Londoniensis et Norwicensis Diocesis, super exemptionibus religiosis viris Abbati et Conventui sancti Augustini ut praetendunt innovatis, et eisdem de novo concessis a Sede Apostolica, prout asseritur conservatoribus deputatis, pro eo quod idem conservatores potestatem & modum conservationis hujusmodi contra venerabilem patrem Archiepiscopum Cantuariensem patenter excesserant, necnon et ex aliis probabilibus conjecturis nomine patris ejusdem, et pro eo adhaerentibus, dudum ad sedem Apostolicam extitit provocatum, ne per praedictos conservatores vel religiosos viros sancti Augustini, vel eorum nomine aliquid attemptetur, aut aliquid hujusmodi fieri quoquo modo: dicti tamen Abbas et Conventus sancti Augustini, praemissis nequaquam obstantibus dictas exemptiones, si quae sint et vires earum contra justitiam excedentes, jurisdictionem ordinariam nedum in Ecclesiis quas dicunt sibi appropriatis, et parochiis et parochianis earundem, sed etiam in Ecclesiis in quibus jus patronatus habere se asserunt in earum parochiis parochianis ipsarum, cum tamen nulla jurisdictio ordinata vel delegata eis competere liqu •• t in hac parte, sibi temere usurpare, Officiales et Decanos rurales caeterosque ministros ad exercitium jurisdictionis hujusmodi praeficere, Rectores et Vicarios in Ecclesia sui Patronatus instituere in Cantuariensi Civitate et Diocaesi noviter praesumpserunt, ac jurisdictionem eandem de facto exercentes inhibuerunt seu inhiberi fecerunt, tam Clero quam populo dictarum ecclesiarum, ne Domino Archiepiscopo seu suis officialibus in aliqua obediant vel intendant. Dictarum enim Ecclesiarum Rectores, Vicarios et Praesbyteros ad faciendum et jurandum eisdem Abbati et Conventui tanquam suis Ordinariis obedientiam compulerunt et indies compellere moliuntur.

De Processione Pentecostes ad istam Ecclesiam.

Solempnes insuper processiones quae à Clero & populo dictarum Ecclesiarum sicut à caeteris dictae Cantuariensis Diocesis singulis annis in ebdomada Pentecostes ad Ecclesiam Christi Cant. matricem, & in ea publice fieri consueverint sic fieri nuper impedientes vel impediri perperam procurantes, ipsam processionem ad suum Monasterium in ultima Pentecoste publice fieri procurarunt, subjectionem debitam et honorem consuetam dicti Archiepiscopi Ecclesiae suae nequiter subtrahendo et ipsius jurisdictionem minus provide perturbando.

Et nota, quod in illa processione Pentecostes fuerunt Rectores, Vicarii & Sacerdotes Ecclesiarum subscriptarum, videlicet de Westbere, de Swaleclyve, de Chisteleth, de Menstre, sanctorum Laurentii, Johannes & Petri in Thaneto, Stone, Borewarmersh, Demecherch, Swanes, Wyvelesberg, de Broklond, de Keninton, de Fritenden, de Lenham, cum Capellis de Rocton, de Middelton, de Faversham, de Sheldwich, de Kingesdon, de Plumstede, cum Capella de Estwicham, quarum quaedam appropriatae, caeterae vero de patronatu, unà cum non modica parte populi earundem publicam processionem & solempnem fecerunt cum oblationibus & caeteris devotionibus, secundum consuetudinem observatam in Ecclesiis matricibus dicti regni.

Subsidium receptum per Archiepiscopum contra nos.

In transitu quoque dicti Patris per Civitatem Cantuariensem ob reverentiam & honorem ejus, Campanae pulsari debeant, & ab antiquo solebant; set Religiosi praedicti reverentiam et honorem hujusmodi subtrahi facientes, hostia ipsarum Ecclesiarum in illius transitu claudi fecerunt, et etiam inhiberi et impediri quominus taliter pulsaretur, in dicti patris injuriam et suae Ecclesiae praejudicium manifestum; unde idem Dominus Archiepiscopus sentiens se & Ecclesiam suam ex hujusmodi novis praesumptionibus praegravari, ne ulterius ab eisdem talis jurisdictio exerceatur, Sacrosanctam sedem Apostolicam appellate in hiis scriptis. Quid plura? Suffraganeos suos consuluit, & ut Augustinense Coenobium deprimere, et Bullam de nova exemptione annullare devote ab eisdem suffragium flagitavit. Qui omnes pro defensione juris Ecclesiae Metropolitanae subsidium copiose dederunt, videlicet, de qualibet marca taxae ipsorum Episcoporum 4 d. praeter Archidiaconum, Commissarios, Officiales, et alios ipsius Archiepiscopi familiares; quorum quidam 40 l. et alii 40 marcas, et quidam majus, et quidam minus in omnem eventum largiti sunt; istis habitis et receptis missi sunt Procuratores Archiepiscopi et Capituli sui ad Curiam Romanam, ut averterent judicium et justitiam, Papam et totam Curiam pecunia corrumpentes: (as the Abbot and Monks had done before.)

Processus coram Papa inter Archiepiscopum & nos

Anno igitur Domini 1303. volens Dominus Papa uno dierum partes inibi constitutas audire, fecit eos vocari in privato Consistorio 15 Kal. Februarii. Et fuerunt tunc pro parte Archiepiscopi advocati Dominus Fornya, & Robertus de Casula, Romani, & duo Monachi Ecclesiae Christi procuratores, & duo juris Civilis professores Anglici. Pro parte vero Abbatis fuerunt Domini Jacobus de Casulis, & Benenutus de Pusyo advocati Curiae Romanae, & duo Monachi, scilicet Robertus de Fekenham, & Adam de Rydenne procuratores, & Magister Johannes de Sancto Claro, Anglicus. Constitutis igitur partibus in praesentia Domini Papae jussit partem Archiepiscopi proponere primo; Quae proposuit, quod privilegium fuit impetratum per falsi suggestionem; & quod privilegia eorum antiqua fuerunt falsa; similiter Abbas & Conventus excesserunt nimis per abusum, jurisdictionem exercendo, capitula celebrando, Clerum etiam & populum ab obedientia & jurisdictione Archiepiscopi nequiter subtrahendo. Objecit etiam, quod ipsi constituerunt Deca • os rurales & etiam alios Officiales ad exercitium hujusmodi jurisdictionis contra consuetudines & libertates Archiepiscopi & Ecclesiae suae antiquas. Pro parte vero Abbatis fuit propositum de gravaminibus ipsis & eorum subditis per Archiepiscopum & suos Commissarios illatis, eos videlicet suspendendo, excommunicando, et demum eorum captionem apud regiam potestatem procurando, contra privilegium eisdem a Domino Papa indultum. Et propter ista & multa alia gravamina ipsis Religiosis illata, petita fuit instanter dicti Archiepiscopi vocatio personalis & suorum Commissariorum. Postquam vero fuerat, ut dictum est, pro utraque parte sic propositum, dixit Dominus Papa; Ego plantavi, Apollo rigavit. Ego, supple Gregorius Papa; Ego, sedes ista Romana plantavi illam Ecclesiam Sancti Augustini; Apollo rigavit, hoc est beatus Augustinus per Christi gratiam & suam praedicationem Anglos baptizavit; Deus incrementem dedit per beatum Thomam martyrem. Et adjecit, Utraque Ecclesia nobilis est; & ita been novimus jura & libertates utriusque Ecclesiae sicut illi Monachi qui ibi stant, erigens faciem ad Monachos procuratores superius nominatos. Una inquit Ecclesia utitur jure communi, alia gaudet privilegio singulari. Et ideo in signum susceptae libertatis ab Ecclesia Romana in adventu Legati ad illam terram debet Abbas mittere unum Monachum obviam illi usque ad medium maris, qui portabit secum Crucem, et ibi erigent eam, et ineipient cantare, Te Deum Laudamus. Ipse vero Monachus portabit Crucem erectam ante Legatum, dummodo fuerit in illa terra. Ad hoc quod vos dicitis, quod privilegium fuit impetratum per falsi suggestionem, & quod privilegia eorum antiqua sunt falsa, non est verum. Nos dedimus ipsis illud privilegium. Praeterea nos inspeximus privilegium beati Bonifacii quarti, satis amplum pro suo tempore, et nos illud corroboravimus; et si adhuc esset dandum, adhuc eisdem daremus; et si non esset eorum Monasterium exemptum de novo eximeremus. In fine dixit partibus, quod ipsi ponerent in scriptis ea quae voluerunt proponere & probare; & sibi liberarent. Sicque recesserunt à Consistorio. Acta fuerunt haec coram Domino Papa & Cardinalibus in privato Consistorio.

Articuli liberati pro parte Abbatis & Conventus S. Augustini, sic se habent.

Inprimis, Pater Sanctissime, exponitur quod praefa • um Monasterium Sa • ctissimorum Patrum Gregorii & Augustini monitu & instantia, beatus Ethelbertus Rex Angliae, quem dictus pater Augustinus cum sua gente ad fidem Christi convertit, in sepulturam sui & successorum suo • um Regum Angliae & Praesulum praefatae Urbis Cantuariae à fundamentis construxit, & bonis propriis ditavit, & ibidem congregationem Monachorum c • llocavit. Cui Monasterio dictus pater Augustinus primo praefecit authoritate sedis Apostolicae Petrum Abbatem confessorem per beatum Gregorium secum missum ad convertendum Anglicos. Quo Petro mortuo, Apostolica sedes praefecit Johannem. Item praedictum Monasterium, ut praemittitur, sic fundatum dictus Anglorum Apostolus & sanctissimae sedis Romanae L • gatus Augustinus, authoritate beati Papae Gregorii, & ex ore ejusdem, dominicum esse voluit, et Apostolicum ordinavit, ac terras et Ecclesias ad ipsum pertinentes ab omni ordinaria potestate potentatu, dominatu aut imperio exemit et privilegiavit, prout in ejusdem privilegio latius continetur. Item praedictum Monasterium sanctus pater Dominus Boniface Papa quartus, ad preces dicti Sancti Ethelberti Regis, & Sancti Melliti confessoris tunc Londoniensis Episcopy, Sancti Regis ad hoc Nuncii & Legati, in generali Concilio Italiae perpetua libertate munivit & privilegiavit. Item praedictum Monasterium virtute dictorum privilegiorum & ipsorum cujuslibet pro tempore suo ab initio fundationis suae, ita liberum fuit et exemptum ab omni ordinaria potestate, tam in capite quam in membris, et omnibus ad idem pertinentibus intus et extra, et notorie habitum pro exempto, et solum sanctissimae Romanae Sedi immediate subjectum, quod nullus praeter Romanum Pontificem, vel cui ad hoc specialiter committeret, quicquam jurisdictionis vel potestatis in dictum Monasterium, Abbatem vel Monachos, et Clericas, homines vel tenentes de dominio, vel de subjectione ipsorum Abbatis et Convent • s, nec in aliquos ipsi Monasterio tributa vel redditus quomodolibet exsolventes nullatenus exerceret, verum Abbas cum suo Conventu omnem Iurisdictionem in omnibus Ecclesiis suis et Parochianis eatum, tam in Clericis quam in Laieis, pacifice et plene exercuit et habuit, Clericos in Ecclesiis suis tam suis usibus appropriatis, quam aliis instituit et destituit. Causas etiam Matrimoniales audivit, et omnimodam Iurisdictionem exercuit sicut Episcopy in suis Diocaesibus exercere consueverunt. Et istum statum pacifice & notorie habuit istud Monasterium per 300 annos, & ultra; scilicet, usque ad tempus Lucii Papae tertii, cujus tempore licet Archiepiscopus Cantuariensis ipsius Monasterii statum exemptionem & jurisdictionem inquietaret, dictus tamen Dominus Lucius mandavit per Bullam suam Archiepiscopo Cantuariensi, quod non intromitt • ret se de aliqua jurisdictione quantum ad Clericos vel homines spectantes ad jurisdictionem ipsius Abbatis. Item mandavit Abbati, quod jurisdictionem hujusmodi exerceret; et simili modo mandavit Clericis et Laicis dictae Iurisdictionis, quod non obedirent Archiepiscopo Cantuariensi in aliquo, verum dicto Abbati, praesertim pendente inquietatione praedicta. Postea Dominus Celestinus 3. quoad praedicta jura & alia dictum Monasterium privilegialiter communi • it. In quo statu dictum Monasterium usque ad tempus Gregorii Papae 9. permansit & usum est su • s libertatibus, ut supra. Iste Gregorius mandavit per scripta Apostolica & praecepit tunc Archiepiscopo, quod dictos Abbatem et Conventum aliqua non gravaret sententia, et quod ipsorum Ecclesias, Clericos vel homines interdicere vel Excommunicare non prasumeret, vel census sibi debitos solvi minime impediret. Item tempore ipsius Domini Gregorii propter nimias vexationes & gravamina, quae sentivit ipsum▪ Monasterium per potentiam Archiepiscoporum, intervenit compositio anno sui Pontificatus 12. quae adeo derogavit praemisso statui illius Monasterii & juri, quod extunc Archiepiscopus Cantuariensis & Archidiaconus ibidem inceperunt praetextu dictae Compositionis habere institutionem & destitutionem in Ecclesiis ipsius Monasterii ad praesentationem Religiosorum, & in suos Clericos & homines jurisdictionem omnimodam exercere, reservatis tamen quibusdam praerogativis praeteritae jurisdictionis & exemptionis Abbati praedicto. Item istius Compositionis forma hinc inde fuit servata, usque ad tempus Domini Roberti nunc Cantuariensis Archiepiscopi, qui etiam contra Compositionem praedictam innumeris gravaminibus ipsum Monasterium solito plus vexavit. Primo videlicet recusavit admittere quendam Clericum idoneum praesentatum ab ipsis ad Ecclesiam eorum de Fritendenne, set mandavit ipsis Religiosis per literas suas, quod presentarent certam personam quem in literis suis nominavit; & adjecit, quod nullum alium vellet admittere illa vice. Item subsequenter petiit ab ipso Abbate obedientiam, tam contra praetacta privilegia quàm Compositionem praemissam, quam debuit illis temporibus observare. Item fecit citari dictos Abbatem & Conventum ad terminum nimis brevem & ad locum incertum, nulla abbreviationis causa expressa, ita quod ipsi comparerent coram ipso ubicunque esset in Civitate, Diocaesi vel Provincia Cantuar. proposituri, ostensuri, necnon probaturi peremptory, quo jure vel titulo Ecclesias de Middleton, de Littleburne, de Preston, de Menstre, Sanctorum Laurentii & Petri, de Chistelet, de Faversham, de Sch • ldwich, de Selling, de Tanterdenne, de Nordborne, de Lenham, & Sancti Pauli Cantuar. in usus proprios possiderent, necnon portiones & pensiones quas finxit eosdem habere in certis locis, licet in veritate, nullas haberent ibidem, ac etiam ut dicto termino privilegia super appropriatione Ecclesiarum nostrarum & aliis libertatibus ipsius Monasteri • cum gravi p • riculo delationis exhibendorum pro termino peremptorio exhibituri, & ulterius de die in diem processuri, ubicunque idem Archiepiscopus se transferret. Item ad magis gravandum dictos Religiosos, excitavit adversus eos plures adversarios, citando in Ecclesiis in quarum Parochiis ipsi Religiosi pensiones vel portiones habebant; ac etiam in aliis ubi nichil perceperunt omnino, quod omnes quorum interesset coram ipso Archiepiscopo comparerent se ipsis Religiosis in hujusmodi pensionibus efficaciter opposituri, ita quod à dicta perceptione expelli possent in postorum & excludi. Item licet eidem Archiepiscopo oblatum fuisset multis vicibus ex parte Religiosorum, & ante corum citationem & post, super omnibus quorum occasion fatigavit eosdem, loco & tempore congruis, & ipsum in illis debite informare, ipsos tamen in hoc audire saepius recusavit, nec detulit, quamvis sibi constaret de eorum appellationibus sed Ecclesias ipsorum Religiosorum nullo juris ordine servato vacantes esse pronunciavit, & mandavit eisdem, quod ad ipsas Ecclesias tanqua • ad vacantes insra 40 dierum spacium idoneos Clericos praesentarent; denunciando eisdem Religiosis, quod alioquin Ecclesias conferret easdem. Item, dum dictarum appellationem negotia apud hanc sanctam Sedem de praecepto vestro, Pater Sanctissime, remanserunt, inhibitum fuit eidem authoritate vestra, ne quicquam in dicti Monasterii seu dictarum appellationum praejudicium attemptaret lite pendente; quibus tamen appellationibus vel inhibitioni Papali non detulit, nec etiam vestrae Sanctitatis privilegiis, licet sibi constaret ad plenum de singulis eorundem. Item, cum dictum vestrum privilegium esset eidem necnon Capitulo suo per conservatores super hoc deputatos ostensum, & in eorum praesentia lectum, idem conservatores per suum Commissarium virum providum & diseretum, facta tamen sibi prius fide de privilegiis antiquis & de statu antiquo quem habebat ante dictas Compositiones quantum ad institutionem & destitutionem Clericorum in beneficiis, injunxerunt Abbati quod ipse omnem statum antiquum, tàm quoad exemptionem quàm jurisdictionem, plene resumeret, ac omnia & singula quae fieri consueverunt ante praedictam Compositionem libere exerceret; dictus vero Abbas sciens statum Ecclesiae suae antiquum fuisse ita plenum & liberum, ipsum resumpsit secundum modum observatum antiquitus, & quatenus vestro credebat privilegio convenire. Postmodum idem Archiepiscopus per Officialem suum & alios misit Cantuariam, mandans quod Abbas & Conventus coram ipsis in Ecclesia Sancti Pauli exemptionem, & privilegia quibus vellent uti contra ipsum, coram ipsis Commissariis notorie susp • ctis, & dicti Monasterii inimicis etiam tempore messium exhiberent. Qui Commissarii imponebant Religiosis quamplures abusus & excessus privilegii concessi. Tamen ex parte Abbatis & Conventus facta fuit protestatio, quod non intendebant in aliquo excedere vel illo quoquo modo abuti; verum si quid dubii circa vestrum privilegium emersissot, vel in futurum emerg • ret, vestrae Sanctitatis declarationem humiliter expectaret, & petebatur quod hoc faceret pars adversa cum effectu. Item, dicti Commissarii praemissa omnia vilipendentes, Clericos et homines ipsius Monasterii tributa et redditus solventes, necnon caeteros exemptos in locis ejusdem degentes, excommunicaverunt et praeceperunt sub poena excommunicationis, ne quis Parochianorum suorum de suarum Ecclesiarum proventibus vel juribus Parochialibus responderent. Et ut plus viderentur inimici vestroque privilegio inobedientes, de die in diem tàm contra personas exemptas quàm loca exempta processerunt. Propter quod licet per conservatores vestri privilegii fuissent moniti, quod à talibus excessibus notoriis desisterent, & errata corrig • rent, sub poena excommunicationis latae in eosdem si s • cus agerent; iidem tamen injuriam injuriis accumulantes, statum et exemptionem ipsius Monasterii inquietarunt, vestrae Sanctitatis privilegium sinistra interpretation coram Clero et populo exponentes. Item dictus Archiepiscopus facto publico sermon ad populum in Ecclesia sua, excommunicavit omnes qui statum suae Ecclesiae in juribus, libertatibus vel possessionibus minuerant quae prius habuerat vel consueverat optinere. Item Clericos eorundem per ejus Commissarium de facto non de jure excommunicatos, non obstante quod processus et sententia praedicta essent authoritate vestri privilegii nulla et irrita, etiam per conservatores ex habundanti debite revocata, fecit mancipari custodiae carcerali, regia potestate mediante. Istis articulis audientiae Apostolicae sic traditis & liberatis, procuratores Abbatis recesserunt.

Anno quo supra per spacium temporis, videlicet Idus Martii, vocata fuit pars Abbatis & Conventus per se in secretiori Thalamo coram Domino Papa, qui dixit quasi increpando; Non secundum voluntatem nostram, ut intelleximus, fecerunt ipsi Abbas & Conventus in Ecclesiis juris patronatus eorum, qui instituerunt & destituerunt in eisdem. Responsum fuit; Pater Sancte, Non: sed posuerunt ibi personas idoneas, ut ipsis deservirent quousque aliud scirent de vestra voluntate. Quantum ad pulsationem contra Archiepiscopum, negatum fuit express quod nunquam fuit prohibitum, quin pulsaretur contra eum. Tertio inquirebat de Ecclesiis appropriatis quid sentirent. Ad illud fuit allegatum de praescriptione & de statu Monasterii antiquo, ad quem reducti fuerunt per suum privilegium. Tunc dixi • Dominus Papa; Non ponatis vos in talibus, quia talia possunt esse privilegia quae jurisdictionem populi simul cum appropriatione Ecclesiarum sapiunt, & alia quae non. Ad illud quod objecit de excessu quoad institutionem & destitutionem, responsum fuit; Pater Sancte, conservatores privilegii vestri viso statu Monasterii antiquo injunxerunt Abbati, quod ipse resumeret omnem statum antiquum quoad exercitium jurisdictionis; & ipse hoc fecit sub protestatione tali, Quod si contingeret illum aliud facere, quàm quod de vestra procederet voluntate, paratus esset cum sibi constaret resumpta revocare. Hiis dictis, jussi sunt recedere. Et continuo vocata fuit pars Archiepiscopi & diu tractavit cum eis: Denuo vocata fuit pars Abbatis. Constitutis vero partibus coram Domino Papa, objecit pars Archiepiscopi illa quae superius sunt ostensa. Tunt dixit Dominus Papa, Taceatis; non curamus de talibus, quia totum negotium ad tria puncta restringimus, videlicet, ad jurisdictionem, pulsationem, & processionem; & de istis volumus deliberare & ordinare, sicut nobis videbitur expedire; sicque totum negotium sibi prima vice reservavit; deinde locutus est Procuratoribus Archiepiscopi, dicens: Nos audivimus de illo Cantuariensi, quod male se habuit in Parliamento Lincolniae, quia ipse seminavit zizania inter Regem et Barones; et nisi fuisset sapientia Regis, terram suam imperpetuum amisisset; ipse corruet et sinaliter ipse corruet, et per Deum been vindicabo Regem de eo. Respondit Magister Johannes de Ros Procurator Archiepiscopi; Pater Sancte, nisi fuisset sua constantia et praedicatio, multa majora scandala fuissent in illo regno exorta. Papa respondit; Tu mentiris, tu mentiris, been scimus veritatem. Tunc jussae sunt ambae partes recedere.

Post aliquot vero dies, pecunia mediante Episcopali, traditum fuit dictum negotium ad Notarium, ut expediretur. Perpendit autem pars Abbatis, quod nota non fuerat been concepta pro parte ipsorum, & vehementer instabat, quod posset habere accessum ad Dominum Papam. Tandem intervenientibus amicis ingressi sunt, supplicantes sibi pro Dei misericordia, quod sibi placeret habere pietatem de Monasterio suo; & respondit, Ecclesia beati Augustini est antiquior in illo regno; & ideo magnum vituperium esset Curiae Romanae, si non esset exempta ex quo plura Monasteria sunt ibi exempta; nec decet quod sit pejoris conditionis quàm aliae Ecclesiae, quae fuit prima inter ease. Initiatio ibidem religions Christianae, antiquitas loci, & veneratio beati Augustini Anglorum Apostoli monet nos ad fovendum jura illius Monasterii in quantum possumus cum justitia. Et hiis dictis recesserunt. Insuper firmiter promissum fuerat eisdem per organum Domini Papae, quod negotia been expedirentur pro parte illorum; tamen quia Curia fuit in motu versus Agnaniam, dicebatur, quod nihil expediretur quousque illuc venirent. Igitur venientibus Procuratoribus Abbatis post Pascha Agnaniam, requirebant à referendario, quod negotia expedirentur secundum quod promissum eis fuerat. Qui respondit verbis dissim • latoriis; se ad plenum non scire de voluntate Domini; unde praedicti Procuratores i • stiterunt, ut faceret finem negotii. Tandem dictum fuit eis, quod irent ad Notarium, & inspicerent quandam notam, quam Dominus praecepit fieri ut dicebatur, Inspecta vero nota, displicuit per omnia, eo quod ex toto fuit eis contraria. Placuit tamen Procuratori Archiepiscopi, qui instanter egit, ut imbullaretur. Venerunt igitur Procuratores Abbatis ad Referendarium, dicentes; Pater, quid est quod intenditis facere? Si illa nota transeat, imperpetuum confusi erimus nos et domus nostra, nec ausi erimus redire ad propria. Magnum certe peccatum est, quod tantum a Domo nostra extorsistis pecuniae, nec quicquam consecuti sumus amplioris gratiae. Qui respondit, Quid igitur vultis ut faciam vobis? Nonne sufficere potest vobis, quod habeatis statum aliorum exemptorum? Responsum fuit, Pater, sufficit. Et dixit, Requiratis ergo statum eorum, & Dominus faciet vobis bonam gratiam. Unde requisita fuit copia privilegii S. Albani, & ad Curiam sub manu publica delata. Quibus exhibitis respondit Dominus Papa; Quod non satis credidit Notariis Anglicanis, nisi hujusmodi privilegia possent inveniri in Curia registrata. Demum Registris inspectis, compertum est Privilegium Honorii tertii Anno ejusdem tertio, de verbo ad verbum: Et illud optime faciebat pro statu quem petebant. Intereà pendente negotio sub dissimulatione infecto, Procuratores Archiepiscopi impetrarunt plures literas contra R • ctores, Vicarios, et alios subditos ipsorum Abbatis et Conventus: Quibus Procuratores Abbatis contradixerunt. Et cum multa esset pro hujusmodi hinc inde controversia, dixit Auditor contradictoriarum Procuratoribus Abbatis, Concedo vobis terminum usque ad publicum Consistorium, ut possitis consulere Dominum, si hae literae debeant transire, vel non.