English Puritan & Reformed

Works

Joseph Mede (1586-1638) · 753,183 words · 3347 min

Large work readerShowing section 15 of 28. Corpus search still uses the whole work; source find opens the first matching section.

Section 15/28

Roman ) are the Last Times meant in Scripture. That the Latter Times of the Last Times are the Latter Times of the Fourth Kingdom, wherein the Great Apostasy should prevail.

pag. 654

The Duration and Length of the Latter Times, viz. 42 months, or 1260 days: That hereby cannot be meant three single years and an half. That the Latter Times take their beginning from the ruin of the Roman Empire. That the ancient Fathers by the 〈 in non-Latin alphabet 〉 (2 Thessal. 2.) understand the Roman Empire, and by the little Horn (Dan. 7.) Antichrist or the Man of sin.: pag. 655

Three main Degrees of the Roman Empire's ruin. The Empire divided into 10 Kingdoms. Who are those Three Kings whom the little Horn (or Antichrist) is said ( Dan. 7. ) to have deprest, to advance himself.: pag. 658

That Daniel 's 70 Weeks are a lesser Kalendar of Times. That these Phrases in the Epistles to the converted Jews [viz. The Last Hour or Time, The End of all things, The Day approaching, &c.] are meant of the End of the Jewish State and Service at the expiring of the 70 Weeks. That the Apostles were not so mistaken as to believe the End of the World should be in their days, proved against Baronius and others.: p. 663.

That the Spirit foretold the Great Apostasy 〈 in non-Latin alphabet 〉 in Dan. 11. verse. 36, 37, 38, 39. These Verses exactly translated and explained. That by Mahoz and Mahuzzim are meant Fortresses, Bulwarks, Protectors, Guardians, &c. How fitly this Title is appliable to Angels and Sain's.: pag. 666.

A Paraphrase and Observations upon Dan. 11. v. 36, 37, 38, 39. That at the beginning of Saint-worship in the Church, Saints and their Relics were called Bulwarks, Fortresses, Walls, Towers, Guardians, &c. according to the prime sense of the word Mahuzzim: pag. 670.

PART. II.

The Author's Reasons for his translating the Text differently from the Common Versions. That the Preposition [ 〈 in non-Latin alphabet 〉 ] in the Text signifies Through or By. The like it signifies in other places of Scripture.: pag. 675.

What is meant by The Hypocrisy of Liers: That this appeared in 3 things; 1. Lies of Miracles, 2. Fabulous Legends, 3. Counterfeit Writings under the name of Antiquity. That Lies of Miracles appeared in 1. their Forgery, 2. Illusion, 3. Misapplication. What's meant by Having • eared Consciences: Instances hereof.: pag. 676.

That the Worship of Saints and their Relics was brought in by Lying Miracles. No mention of Miracles done by the Relics of Martyrs in the first Ages of the Church. That the Gentiles Daemon-worship was advanced by Lying Miracles.: pag. 679.

That Saint-worship was advanced by Fabulous Legends. Reflexions upon Sim. Metaphrastes, and his Fables of S. Barbara, S. Blasius, &c.: p. 681.

That Sim. Metaphrastes his living within the time of the great Opposition against Saint-worship, moved him to devise such Stories for the help of the Cause then in danger. A brief account of the great Opposition in the Greek and Eastern Churches against Idolatry. A discovery of the slanders fastened upon the Council of Constantinople against Idolatry.: pag. 683.

That Saint-worship was promoted by Counterfeit Writings. That Image-worship and the Idolatry of the Mass were promoted by the Hypocrisy of Liars. A foul Story made use of in the Second Council of Nice in behalf of Image-worship.: pag. 687.

That by the persons [ Forbidding marriage and commanding to abstain from meats ] are deciphered Monks and Friers. That the renouncing of possessions (another principle in Monkery) may be included under 〈 in non-Latin alphabet 〉 . Of the use of the word 〈 in non-Latin alphabet 〉 in Scripture.: pag. 688.

That Monastic life and Saint-worship began much about the same time. That Monks and Friers were the chief advancers of Saint-worship, Imageworship, &c.: pag. 690.

VII. Daniel's Weeks.: pag. 697.

VIII. Regnum Romanum est Regnum quartum Danielis.: pag. 711.

IX. Revelatio Antichristi: Sive De Numeris Danielis 1290, 1335. Cap. 12. verse. 11, 12. quo spectent; Eousque nempe Mysterium Extremorum Temporum, ejusque qui tunc rerum potiretur, clausum & obsignatum fore; deinceps resignatum iri.: pag. 717.

CLAVIS APOCALYPTICA EX INNATIS & INSITIS VISIONUM CHARACTERIBUS Eruta & Demonstrata.

Ad eorum usum quibus Deus amorem studiumque indiderit Prophetiam illam admirandam cognoscendi scrutandique.

Editio novissima ab Authore recognita.

Apocal. 1. 3.

Beatus qui legit (id est, interpretor) & qui audiunt (interpretantem) verba Prophetiae hujus, & observant quae in ea scripta sunt: Tempus enim prope est, (id est, jam adest) quo eadem impleri coeperint, & indies magis magisque implebuntur.

CLAVIS APOCALYPTICA SEU Vaticiniorum Apocalypticorum SYNCRRONISMUS ET ORDO

secundùm res gerendas, nullius interpretationis Hypothesi, aut eventus rerum praejudicio innixus; sed ex ipsis Visionum characteribus à Spiritu S. deditâ operâ insertis firmiter demonstratus, juxtáque luculento Schemate ad intuendum propositus: ut sit tanquam Theseïum filum in sacro hoc Labyrintho versaturis, & Lydius lapis ad veram interpretationem indagandam, & alienam redarguendam.

PRAENOSCENDA.

SYNCHRONISMUM Vaticiniorum voco rerum in iisdem designatarum in idem tempus concursum; quasi contemporationem dixeris & coaetaneitatem: Prophetiae siquidem de rebus contemporaneis 〈 in non-Latin alphabet 〉 .

2. Ordo Sigillorum, & in istis Tubarum, certus est & indubitatus; is nimirum quem numerus cuique ascriptus indigitat, I. II. III. IIII. V. VI. VII. Reliquis igitur Vaticiniis primùm inter se, deinde cum Sigillis per Synchronismum comparatis, elucebit Ordo totius Apocalypseos: id quod nunc ostendere 〈 in non-Latin alphabet 〉 aggredimur.

Tu qui Throno insides, Túque Agne Stirps Davidis, qui solus dignus eras Librum hunc accipere & aperire; aperi oculos servi tui, manum ei mentemque dirige, ut in hisce Mysteriis tuis aliquid cernat promátque, ad Nominis tui gloriam & Ecclesiae emolumentum.

PARS PRIMA.

SYNCHRONISMUS I.

MULIERIS IN EREMO AGENTIS, BESTIAE SEPTICIPITIS INSTAURATAE, ATRII EXTERIORIS CALCATI A GENTIBUS, TESTIUM IN TERRA PROPHETANTIUM IN SACC • .

HIC ordior; primúsque mihi Synchronismus erit nobilis istius quaternionis Vaticiniorum aequalibus Temporum intervallis insignium. 1. Mulieris in Eremo agentis per Tempus, Tempora, & dimidium, seu (ut ibidem explicatiùs dicitur) Dies 1260. 2. Bestiae Septicipitis instauratae rerúmque potiturae Mensibus XLII. 3. Atrii exterioris (seu Civitatis Sanctae) totidem Mensibus calcati à Gentibus. Denique, Testium in sacco prophetantium Dies 1260.

Hujus Synchronismi veritas fere in confesso est, & tum astrui posse videtur, tum vero solet, ex ipsa aequalitate Intervallorum: Nam Tempus, Tempora, & Dimidium Temporis, i. tres Anni cum semisse (ut patet ex collatione verse. 6, & 14. Cap. 12.) efficiunt Menses XLII; Menses XLII Dies 1260.

Sed quoniam necessarium non est (utcunque in Visionibus eodem tempore oblatis perquam verisimile) ut Tempora aequalia sint etiam 〈 in non-Latin alphabet 〉 , cùm aequalitas non prohibeat quin alia aliis priora, alia posteriora esse possint: ideo Character iste aequalitatis intervallorum non erit praefracto cogendo idoneus. Proinde Characteres mihi aliunde accersam, ex quibus demonstratione clarâ & invictâ rem sic conficio.

Bestiae & Mulieris.

Tempora Bestiae & Mulieris • emicolae ah • noeodemque rerum termino egrediuntur, nimirum à Dracone rufo devicto & in terram deturbato: ergo, aequalia cùm sint, toto intervallo concurrisse, & simul tandem curriculum suumabsolvisse, necesse est.

Ab illo autem principio seu termino utriusque tempora inchoari, patet ex Cap. 12. Siquidem, cùm jam dejecto Dracone per Michaelem, simul Mulier à facie ejus evadit in Eremum, [ver. 6, & 14.] iratus Draco, quod ipsam eo jam ingredientem obruere incassum tentâsset [versibus 15, 16, 17.] abiit ut gereret bellum cum reliquis ex semine ejus; [iis nimirum quos in Eremo pa • itura erat, v. 17.] stánsque super arenam Maris, [v. 18.] Bestiae Decemcornupetae inde ascendenti [Cap. 13. 1.] tradit virtutem suam, & thronum suum, & potestatem magnam; ibid. v. 2.

Bestiae & Prophetiae Testium.

Tempora Bestiae & Prophetiae, Testium, perinde aequalia, simul finiuntur ad exitum sextae Tubae: ergo simul quoque incepisse, ac per totum intervallum contemporâsse, manifestum est.

I am quod simul cum sextae Tubae exitu finiantur tempora tum Bestiae, tum Testium Dei in sacco & cilicio prophetantium, id vero liquet ex verse. 14. cap. 11. ubi tam ascensus Testium in Coelum (qui pullatae prophetiae terminus est) quàm Terraemotus iste magnus (quo, Urbe regiâ disjectâ, de Bestiae regno actum est) signatur articulo, quo VAE secundum (i. Tuba VI.) abierit, Vae{que} tertium (seu Tuba VII.) protinus adventurum esset. Quippe eo temporis momento, Testes (quos testimonium suum in sacco jam jam finituros (hoc enim est 〈 in non-Latin alphabet 〉 ) Bestia quae ex Abysso ascenderat, morte affecisset) divinitus reviviscentes in coelum ascendisse; [ver. 7, 11, 12.] factó que eâdem horâ [ver. 13.] terraemotu magno, 〈 in non-Latin alphabet 〉 URBIS corruisse; eóque rem devenisse, ut, septimâ Tubâ clangente, facta sint regna mundi Domini nostri & Christi ejus, ver. 15.

Testium & Atrii (sive Civitatis Sanctae) à Gentibus occupati.

Tempora Testium & Atrii (seu Civitatis Sanctae) occupati à Gentibus contemporare liquet, tum ex mente textûs, cap. 11. v. 2, 3. tum ex ira Gentium jam exturbatarum, ineunte Tubâ septimâ; id est, à fine sextae, quando Testium quoque dies exierunt, ut jam ostensum est. Nam non aliae sunt Gentes quae ver. 18. ad septimae Tubae cla • gorem irâ inflammari dicuntur, quàm quae hactenus totis XLII. mensibus Atrium Templi exterius (id est, Civitatem Sanctam) conculcâssent, quaeque nunc ideo ab ira Dei perdendae veniunt. Et hic quidem Synchronismus à nemine, quod sciam aut meminerim, in dubium vocari solet.

Testium, Atrii, Bestiae, Mulieris.

Si Atrii Civitatísque Sanctae conculcatio contemporavit Prophetiae Testium, contemporabit quoque Bestiae, cui Testes contemporaverint; ideóque etiam Mulieri Eremiticae, cui contemporavit Bestia. Ità Mulier Eremitica, Dominium Bestiae, Calcatio Civitatis Sanctae, & Prophetia Testium, singula singulis 〈 in non-Latin alphabet 〉 .

SYNCHRONISMUS II.

BESTIAE BICORNIS (QUI ET PSEUDOPROPHETA) CUM BESTIA DECEMCORNUPETA (QUAE ET IMAGO BESTIAE DICITUR. )

BEstia enim Bicornis conditor est, seu instaurator, Bestiae illius Septicipitis, decem cornua diadematis redimitae; quam scilicet, post lethalem plagam, ad pristini cujusdam statûs Imaginem magno cum Sanctorum malo redintegravit, & vero rerum totis mensibus XLII. potituram [cap. 13. ver. 3, 5, 12, 14, 15.] Quo facto, ipse in conspectu ipsius omnem potestatem ejus exercet; edit quoque, (seu facit) signa magna in conspectu ejus [ver. 12, 13. & cap. 19. v. 20.] Tandem vero eadem haec Bestia Bicornis (quam aliàs Pseudoprophetam Johannes vocat) unà cum Bestia illa altera, in cujus conspectu ediderat signa, tanquam comites individui apprehenduntur, & vivi conjecti sunt ambo in stagnum ignis ardens sulphur, cap. 19. v. 20. Cùm ergo Bestia Decemcornupeta (fas enim mihi sit Bestiam illam Septicipitem redintegratam sic evidentiae causâ appellare) & Bicornis Pseudopropheta à se invicem ne que ortu suo neque interitu separentur; quinetiam altera alterius potestatem 〈 in non-Latin alphabet 〉 , hoc est, in praesentia ipsius, administret: quis non videt illas omniaevo suo necessario contemporare? Ut autem res tota recte percipiatur, sciendum, nullum alium Bestiae Septicipitis statum cap. 13. describi, quàm instaurationis, seu capitis novissimi, quo Decemcornupeta evasit; id quod tota descriptionis series evincit. Quicquid enim mali Bestia patrâsse dicitur, quicquid cultûs & adorationis eidem ab incolis terrae delatum est, id omne post instaurationem ipsius, seu plagae curationem, factum perhibetur. Porro, decem cornua ad caput seu statum Bestiae novissimum (qui status instaurationis istius est) pertinere, ex Angeli interpretation cap. 17. manifestum est. Siquidem ibi, cùm quinque capita cecidissent, id est, vices suas complevissent, sextum autem jam tum Ioannis aevo vicem suam obiret; cornuum tamen tempus nondum advenisse dicitur. Ergo ad septimum seu novissimum caput pertinere necesse est.

Appendix de alternatione Nominum Bestiae & Pseudoprophetae; item Bestiae & Imaginis Bestiae.

De utraque enim monebat Titulus Synchronismi. Et primo, eandem esse Bestiam Bicornem atque Pseudoprophetam, ex vetustissimis Apocalypseos interpretibus observavit Irenaeus. Id quod ex collatione ver. 13, 14, 15, 16. cap. 13. cum versu 20. capitis 19. adeo clarum est & manifestum, ut ulteriori confirmatione non egeat.

Sed quod porro praefert Titulus, Bestiam Decemcornupetam nomine Imaginis Bestiae aliàs signari solitam, id minùs liquidum est, & de quo Lectori non nimis forsan attento nihil suboleret. Illud tamen ità esse, haud temere mihi observâsse videor; ac proinde, ubicunque occurrit Bestia cum Pseudopropheta, (id quod ter factum reperio) ibi Bestiae cognomento non aliam quàm Decemcornupetam Bestiam intelligi; cùm per Pseudoprophetam, Bicornem designari satìs liqueat. Contrà, ubi cum Bestia Imaginem Bestiae componi videas [ut cap. 14. v. 9, 11. cap. 15. v. 2. cap. 16. 2. cap. 19. 20. & cap. 20. 4.] istîc per Bestiam, Pseudoprophetam intelligendum esse; per Imaginem vero ejus, Bestiam Decemcornupetam, seu Septicipitem restitutam: Haec enim, cùm Pseudoprophetam instauratorem suum agnoscat, seque totam arbitrio ejus tanquam supremi Domini regendam permittat [cap. 13. v. 12, 14, 15.] non immerito Imago ejus dicitur; non quidem cujus similitudinem gerit, Genitivo passive sumpto (eo namque respectualîus Imago est, Draconis forte Septicipitis, aut statûs in quo viguit ante plagam, juxta cujus ideam scilicet de integro Deum blasphemat, bellúmque gerit adversus Sanctos) sed Imago, cujus Bicornis iste Draconiloquus & restituendae author fuit, próque peculio suo vendicat, Genitivo nempe Agentem & Possessorem denotante; quemadmodum in iisdem illis locis Character Bestiae non est qui ipsi Bestiae imprimitur, sed quo Bestia eadem illa cultores suos inurit.

Et quidem rem ità se habere, ut dixi, de Imagine Bestiae, argumento est primo, quod cap. 13. ver. 15. dicitur, illam ipsam Imaginem Bestiae, quam ibi animavit Pseudopropheta, facere ut quicunque non adorârint Imaginem Bestiae, occidantur; imo alibi (ut Bestiam agnoseas) adorandi verbo fere semper subjicitur, tanquam aliquid in quod adoratio competat. Cùm igitur duas tantùm, non plures, delineet Apocalypsis Bestias; haec tam improba, cum non dispari sive jubendi sive cogendi potestate, Majestas non potest non earum alterutri convenire. Porro ubi Bestia simul adest cum Pseudopropheta, Imago Bestiae, in eadem verborum constructione, non comparet, quasi nimirum tunc vicem ejus suppleret Appellatio Bestiae. Denique, ejusdem illius esse dicitur Imago Bestiae cujus est Nomen Numerúsque, c. 15. 2. At vero Nomen & Numerus non alterius Bestiae dici videntur, c. 13. quàm Bicornis: Ejusdem igitur (utputa Architecti & Domini) Imaginem quoque dici par est. Sed Imago haec, sive fit, sive non sit Bestia illa Decemcornupeta, instituto nostro nihil officit quidquam: huic enim hypothesi non innititur Synchronismus Bestiarum.

SYNCHRONISMUS III.

MERETRICIS MAGNAE SEU BABYLONIS MYSTICAE CUM BESTIA EADEM ILLA SEPTICIPITE DECEMCORNUPETA.

1. TEmpus Bestiae est tempus Deserti [ Synch. 1. §. 1.] Meretrix autem à Ioanne conspicitur in Deserto, cap. 17. ver. 3, 4. Sed hic character non multùm cogit.
2. Bestia Decemcornupeta portat Meretricem, seu mavis Moechatricem, & Meretrix insidet Bestiae: Ergo ambae sunt unius ejusdemque temporis, ver. 3, 7.
3. Decem cornua Bestiae (quibus scilicet [ N. B. ] supremum ejus novissimúmque Caput frondescit, cujúsque solius sub vicibus (quibus utique à lethali plaga revixit, reliquorum Capitum vicibus jam antea peractis) Meretrix Bestiam agit, Bestiáque Meretricem bajulat; haec, inquam, decem Gornua sunt decem Reges, qui authoritatem suam ut Reges ad unam horam accipiunt cum Bestia, restitutâ illâ videlicet, Moechatricem bajulante, jámque Decemcornupetâ, hoc est, ultimi Capitis vices exercente. Hi, expleto tempore quo autoritatem suam erant tradituri Bestiae [ver. 13, 17.] id est, quando jam dissolvenda venerat compago Bestiae, Meretricem odio prosequuntur, desertam illam reddunt & nudam, tandemque exurunt igne, [ver. 16.] Ità igitur Bestia, quae in Statu decacorni (quo solo eam Johannes prophetice contemplatur) cum Meretrice, hoc est, Moechatrice, primùm coeperat, Meretrici quoque non erit superstes, neque illi Meretrix: Ergo, Meretrix & Bestia illa universe & ad amussim 〈 in non-Latin alphabet 〉 .

SYNCHRONISMUS IV.

CENTUM ET QUADRAGINTA MILLE SIGNATORUM, VIRGINUM, CUM MERETRICE BABYLONICA ET BESTIA.

1. PRimo enim Virgines dicuntur, atque ab eo laudantur, quod meretriciis complexibus sese non coinquinâssent, cap. 14. v. 4. Incidunt ergo in meretricia tempora Moechae Babylonicae, quacum fornicantur Reges & incolae terrae, cap. 17. ver. 2. & 18. 3.
2. Ex Choro hoc Virgineo prodeunt qui ruinam Babylonis denunciant [verse. 8. ejusdem cap. 14.] quíque absterrent homines ab omni communion Bestiae, Imaginis, Characterisque ipsius: Ergo Coetus iste Virgineus contemporat Babyloni & Bestiae.
3. Hi denique sunt Vocati isti, electi & fideles Agni stipatores, verse. 4. cap. dicti, quibus comitatus (cap. 17. 14.) bellum gerit cum Regibus seu Cornubus Bestiae Babylonicae; quíque ejus auspiciis (utpote Regis Regum & Domini Dominantium) victoriam tandem reportabunt [ibid.] Illa enim, de Domino Dominantium & Rege Regum, per parenthesin censeo legenda, ubi dicit Angelus, Hi cum Agno pugnabunt, & Agnus vinceteos (quoniam Dominus Dominorum est & Rex Regum) & qui cum eo sunt Vocati, & Electi, & Fideles: hoc est, Agnus, & qui cum eo sunt Vocati, Electi & Fideles, vincent decem Reges Babyloniferos.
4. Sed haec nondum ad contemporationem plenariam & in solidum astruendam sufficiunt; possunt enim omnia vel cum partiali contemporatione consistere. Sic igitur in universum & ad amussim Coetum Signatorum Agni Bestiae contemporare demonstro. Coetus iste Signatorum, Bestiae seu Bestiisequarum universitatis ' 〈 in non-Latin alphabet 〉 coaevum est; copiae videlicet sanctorum militum, tum cùm caeteri Orbis incolae desertores & transfugae Bestiae characterem accepissent, in Agni fide etiamnum permanentium. Patet ex textu. Unde, ut olim prisco ritu servi & milites, ejus cui fidem suam addixerant, stigmate notari & nomine inscribi solebant; ità isti nomen Agni & Patris ejus in frontibus gestare perhibentur. Hoc cùm ità sit, sequitur, utrumque alteri commensum esse & pariomnino intervallo respondere. Poscit enim hujuscemodi 〈 in non-Latin alphabet 〉 ratio, ut Coetus Signatorum Agni, pro eo quod Viso isto intenditur, ex opposita Bestiae ration penitus aestimetur; citra cujus nempe oppositionem ipse, ex mente hujus Visi, rationem nullam habeat; proindeque cum eadem incipiente incipiat, desinenteque desinat.
5. Porro de finali Contemporatione, id etiam isto charactere ex cap 7. evinci potest: quia utriusque, tam Bestiae tyrannidis, quàm Coetûs istius Signatorum, limes est Turba Palmifera. Bestiae, quia de Palmiferis ibidem dicitur, Hi sunt qui venerunt ex tribulatione magna: quâ vero tribulatione nisi Bestiae Sanctos tribulantis? Ergo Bestiae tyrannidem à tergo relinquunt. Coetus Signatorum, quia eum Turba Palmifera continuo sequitur, ut ex Transitione ista [ 〈 in non-Latin alphabet 〉 ] manifestum est.

V. CONSECTARIUM

DE GENERALI OMNIUM HACTENUS MEMORATORUM SYNCHRONISMO.

ITà Mulieri Eremicolae Conculcationi Civitatis Sanctae, & Testibus interea sacro plangentibus contemporavit Bestia rediviva seu Decemcornupeta, Synch. I. Bestiae Decemcornupetae Bestia Bicornis, Synch. II. Utrique Meretrix, Synch. III. Meretrici & Bestiae Virgineus Signatorum Coetus, Synch. IV. Ergo omnia omnibus 〈 in non-Latin alphabet 〉 .

SYNCHRONISMUS VI.

ATRII INTERIORIS CALAMO DEI COMMENSI DRACONISQUE SEPTICIPITIS INSIDIAM ET PRAEIII CUM MICHAELE DE PUERPERIO.

SUnt enim proxima antecedentia contemporaneorum; Praelium Draconis ac Mulieris puerperium, Habitationis Mulieris in Eremo, Bestiaeque Decemcornupetae; Atrium interius (ejus enim periphrasis est quod de 〈 in non-Latin alphabet 〉 , Thysiasterio & adorantibus illic pro more Sacerdotibus, dicitur) Atrii exterioris seu populi, ubi gentes praeter jus & fas stabulari perhibentur.

Primo enim utrumque, tam puerperium Mulieris quàm dimicatio Draconis cum Michaele, in eundem omnino terminum impingit, Fugam Mulieris in Eremum; quae utriusque rem gestam proxime excepisse dicitur. Nam Mulier, simul ac peperit, fugit in Eremum, ibi alenda dies 1260. cap. 12. v. 6. Similiter, Dracone deturbato, fugit Mulier in Eremum, ibi alenda à facie Serpentis, seu Draconis, per tempus, tempora & dimidium temporis, v. 13, 14. Propterea duo haec, ut vides, in unum confert titulus Synchronismi, tanquam ejusdem temporis & junctae omnino rei Visiones, quásque in hoc negotio separare adeo opus non fuerit.

Porro idem illud Duellum, quo Michael Draconem devicit, proxime antecessit Bestiam Septicipitem redin • egratam, seu Decemcornupetam: nam Draco, statim ut deturbatus est in terram, stance super arenam maris, Bestiae inde emergenti de caetero tradit vices suas, i. virtutem suam, thronum suum & potestatem magnam: & (ut cum Irenaeo habet Editio Complut.) unum ex capitibus suis quasi occisum ad mortem; cujus curatâ plagâ, Bestiant admirans sequuta est universa terra, cap. 13. v. 1, 2, 3.

Atque hucusque res plana & liquida est: sed de antecessu Atrii interioris ad Atrium exterius (quod unicum ad Synchronismum hunc conficiendum restat) paulo difficilior est probandi provincia, quia res diu aliter credita, ideóque praejudiciis impedita. Sic tamen ostendo. Atrium interius, ration structurae Templi, situ & ordine antecedit Atrium exterius, qui Throno Dei, seu 〈 in non-Latin alphabet 〉 (qui totius structurae caput) proximus erat. Ergo, si res significatae diversorum temporum sint (neque enim novum est, ordinem sitûs ordinem temporis denotare, ut in statua quam somniavit Nebuchadnezzar videre est;) sane Interioris Atrii significatum Exterioris significato tempore prius esse, rationi consentaneum est. Esse autem Atriorum significata diversorum temporum, atque adeo Interioris Atrii significatum antiquius & prius altero, sic porr • demonstro. Quia Visio haec Atrii Templi & Altaris, seu interioris, mensurandi, exordium est Prophetiae repetitae; quae nempe (ut mox pluribus ostendetur) ab origin & quasi ab ovo relegit tempora Prophetiae Sigillorum, quorum initium ab ipsa intervalli Apocalyptici Epocha accersendum, nemo dubitaverit: Oportet te (inquit) iterum prophetare (ità libri comesti symbolum explicat) populis, & gentibus, & linguis, & regibus multis, iterum, 〈 in non-Latin alphabet 〉 , id est, ordine temporum, de quo ante prophetaverat, repetito. Incipit autem à dimensione isthac 〈 in non-Latin alphabet 〉 & Thysiasterii, eorúmque qui illic adorabant. Si igitur visio de Mulieris puerperio & Draconis praelio (quae ipsa pars est Prophetiae hujusce repetitae) ad ipsum caput periodi, seu Temporis Apocalyptici ascendat, usque adeo, ut nihil eâ antiquius habeat Apocalypsis, quódve altiùs originem ducat (id quod tum ex rei ipsius ingenio, quae Partus est, tum ex hactenus firmatis & porro firmandis patebit Synchronismis:) quidni multo magìs ejusdem Prophetiae exordium, & prima omnium Visio eódem ascendere putaretur? At Atrii exterioris Menses eo ascendere nequeunt; ut qui toti jam Bestiae Decemcornupetae contemporaverint. Ergo interioris Atrii 〈 in non-Latin alphabet 〉 tempora exterioris 〈 in non-Latin alphabet 〉 Menses non solùm antecedere, sed ab origin Prophetiae repetitae, unà cum Visione de Puerperio & Dracone, duci debere, mihi quidem liquidissimum est.

I am tria haec, Mulieris habitationem in Eremo, Bestiam Decemcornupetam, Atrium exterius à Gentibus calcatum, contemporanea esse, patet ex primo Synchronismo: Ergo Atrii interioris commensi tempora, & Puerperium Mulieris, unà cum Draconis insidiis & Praelio cum Michaele, sunt proxima antecedentia contemporaneorum; & consequenter ipsa quoque sibi invicem non possunt non contemporare; 〈 in non-Latin alphabet 〉 .

SYNCHRONISMUS VII.

SEPTEM PH • ALARUM & BESTIAE BABYLONISQUE AD OCCASUM VERGENTIUM.

EFfusio Phialarum affert ruinam & interitum Bestiae, ut ex textu ipso manifestum est. Canunt enim victores Bestiae canticum Mosis 〈 in non-Latin alphabet 〉 , cap. 15. verse. 2, 3. Atque porro speciatim patet de Phiala prima [cap. 16. v. 2.] quae ulceris plagam immi •• it in homines habentes characterem Bestiae & eos qui adorabant Imaginem ejus: De quinta [verse. 10.] quae effunditur super thronum Bestiae, & Regnum ejus reddit tenebrosum: Itemque de ultima, quâ effusâ, Babylon funditus exscinditur, [verse. 19.] Ergo Effusio Phialarum contemporat Bestiae & Babyloni finientibus.

PARS ALTERA.

PEregi Partem primam septem Synchronismis: sequitur Pars altera Sigillaris, in qua omnium hactenus dictorum, & si qua praeterea sunt, Vaticiniorum connexionem cum Sigillis, aliis totidem Synchronismis demonstrabo; unde perspicuum evadet, (res observatione dignissima, & non parùm interpretaturo momenti, ni fallor, allatura) Apocalypsin totam inde à capite quarto (nam de Septem Ecclesiis jam nihil interpono) in duas dispertiri Prophetias principales, quarum utraque ab eadem Epocha & quasi carceribus egreditur, desinítque in eandem metam. Prima est Sigillorum, in iísque Tubarum; nam Sigillum septimum Tubarum est Sigillum; id quod ex Grammatico contextûs sensu ubique pro concesso sumo. Neque enim qui in caeteris Sigillis omnibus sensûs ordo tenetur, is septimo solo non convenire putandus est: ut quod Sigilli reserationi subjicitur visum, id Sigilli 〈 in non-Latin alphabet 〉 sit. I am autem septimi reserationem excipit visio Angelorum septem cum septem Tubis. Altera Prophetia (seu mavis, Visionum Propheticarum Systema) est 〈 in non-Latin alphabet 〉 , seu Libri aperti, quae ab eodem exorsa Temporis Apocalyptici principio, prioris, quae Sigillorum est, Prophetiae Tempora relegit, à versu 8. capitis 10. ad finem libri: Háncque Prophetiae repetitionem indicari Transitione istâ verse. 11. cap. ejusdem, ubi Ioanni ait Angelus, Oportet te iterum ( 〈 in non-Latin alphabet 〉 ) prophetare populis, & gentibus, & linguis, & regibus multis. Porro illud quoque, Lector, animadversione tuâ sortasse non erit indignum; ad utriusque istarum, perinde atque primae omnium Visionis de septem Ecclesiis, quasi trium integrarum Prophetiarum, initia singula Voce tanquam Tubae de Coelo cum Ioanne loquentis proclamari: quasi hoc indice distinguere voluisset Spiritus Sanctus à reliquis Vaticiniis, harum principalium partibus, in quibus nihil tale fieri videbis.

Sunt autem haec, de quibus moneo, Prophetiarum initia, Visionis quidem septem Ecclesiarum, cap. 1. 10. his verbis, Fui autem Spiritu correptus die Dominico, & audivi à tergo vocem magnam tanquam tubae dicentis, &c. Prophetiae autem Sigillorum, cap. 4. verse. 1. hujusmodi, Et vox prima, quam audiveram tanquam Tubae loquentis mecum, dicebat, &c. Denique Prophetiae 〈 in non-Latin alphabet 〉 , cap. 10. verse. 8. Et vox quam audìeram e Coelo (scilicet tanquam Tubae loquentis) rursus loquebatur mecum, & dixit, &c. Hactenus Praeloquium suit, neque id, ut spero, à re quam agimus alienum. Sequuntur jam Synchronysmi.

I. CARDO SYNCHRONISMORUM, SEU

SYNCHRONISMUS

SIGILLI SEPTIMI, QUOD AD PRIORES SEX TUBAS, CUM BESTIA DECEMCORNUPETA, BICORNI, CAETERISQUE CONTEMPORANTIBUS.

Primo enim, Initium Bestiae contemporat cum initio Sigilli septimi, quod est Tubarum.

NEmpe quum Coetus Signatorum, tanquam Bestiae regnantis 〈 in non-Latin alphabet 〉 , Bestiae idcirco juste & ad amussim contemporet; idemque Coetus Signatorum ineat ineunte Sigillo septimo, sive Tubarum; sequitur omnino Bestiam itidem inire cum eodem Sigillo septimo, sive Tubarum.

I am vero Coetum Signatorum Bestiae in solidum & ad amussim contemporare, ostensum est Synch. IV. Part. I. Eundem Coetum Signatorum inire cum Sigillo VII. liquet ex cap. 7. ubi Signatio ista sexto Sigillo continenter subjungitur. Siquidem sexti Sigilli Viso transacto, cùm septimum, quod Tubarum est, jam erat aperíendum, Electis Dei servis signaculo prospicitur, ne à calamitatum procellis, quae (jam quatuor Angels, quatuor mundi cardinum praesidibus, ventos, quos hucusque retinuerant, ad Tubarum sonitum laxaturis,) Orbi terrarum incubiturae essent, perderentur. Quibus deinceps quoque cavetur ad quintae Tubae • langorem, cap. 9. v. 4. ut vel eo indicio agnoscas, signationem istam ad Tubarum tempora pertinere. Esse vero sinem & exitum Sigilli sexti initium septimi, extra omnem dubitationem est; cùm Sigillorum ad invicem series interrumpi nec possit, nec debeat. Ergo Coetum CXLIV M Signatorum, qui Sigillum sextum transactum excipit, cum Sigillo septimo, quod eidem Sigillo sexto haud minùs continenter succedit, inire necesse est. Atque ità mirabili consilio (sic sentio) Spiritus Sanct. per hujus Signationis characterem prospexit nobis de connexione ineuntis Bestiae cum initio Sigilli VII. cùm alia ratio nulla reddi possit, cur hâc Visione Signatorum cap. 7. interpositâ, turbaretur alioquin non interrumpenda Sigillorum series.

Secundo, Finis Bestiae contemporat cum exitu Tubae sextae.

Nam quum Testium in sacco lugentium Dies 1260 finiantur ad exitum Tubae VI. seu ineunte septimâ; ibidem quoque Bestiae Menses 42. finiri necesse est, & per consequence Bestiae tyrannidem intra sex primarum Tubarum ambitum contineri. 〈 in non-Latin alphabet 〉 .

Bestiae autem Menses XLII, perinde ut contemporanei eisdem Dies 1260 luctûs Testium, ad sextae Tubae exitum finiendos esse, jam suptà demonstratum est. Part. I. Synch. 1. §. 3. ubi ex capite 11. ostenditur, cùm Testes post triduanam mortem ad vitam denuo suscitati, at{que} in coelum subvecti, luctuosae Prophetiae suae Dies complevissent, factó{que} eâdem horâ, seu tempore, ingenti terraemotu, Urbs magna ruinam passa esset, Bestíáque, truculentus Testium hostis, prae clade quam tunc sentiret animam ageret; ut sciremus ubi intervalli Sigillorum & Tubarum hoc acciderit, continuo subjunxisse Spiritum, VAE secundum (hoc est; Tubam VI) jam tum abiisse, & VAE tertium (Tubam scilicet VII) venturum citó. Quem ego Characterem alterum magni hujus Synchronism indicem, vel eo praecipue fine isthîc loci insertum credo, ut alter quasi cardinum esset, quibus magna ista & universalis 〈 in non-Latin alphabet 〉 & Sigillorum Prophetiae commissura verteretur. Siquidem alioquin & hoc monitum, & qui protinus sequitur clangor Tubae VII, recto & naturali ordine ad finem Prophetiae Sigillorum cap. 10. collocanda fuissent. Sed Spiritus S. septimae Tubae mysterio eo loci, ad modum praeconii, leviter tantùm, & quantum tunc satis videbatur, praesignato, (fore nimirum ut, eâ clangente, mysterium Dei Prophetis evangelizatum consummaretur ) ipsius clangoris editionem & mysterii definitionem disertam aliquantisper (nec id proculdubio nisi gravi aliqua de causa) sustinere & protelare voluit; donec, nimirum, ad novam 〈 in non-Latin alphabet 〉 Prophetiam transitione factâ [cap. 10. à verse. 8. ad finem] primam ejusdem Visionem, stadio Apocalyptico similiter emenso, ad eundem rerum exitum provexisset. Illud enim lector attente admodum observet velim; unâ hâc capitis undecimi Visione (Prophetiae utpote repetitae primâ) Spiritum sapientissimum totum Sigillaris Prophetiae intervallum, ceu tramâ stamen, percurrere; eandemque septimâ Tubâ, quasi fibulâ quâdam, scriei Sigillorum, temporis dirigendi causâ, subnectere. Quorsum autem, nisi ut primae Visioni sic fixae & cum Sigillis comparatae, per suos quoque characteres connixis reliquis quae sequuntur 〈 in non-Latin alphabet 〉 vaticiniis, totum repetitae prophetiae systema cum Sigillis dextre componi possit?

Porro, ne illud forte cuiquam scrupulum injiciat, quod ea quae in textu reseruntur de Bestiae consternatione, de ruina Urbis strageque hominum à Terraemotu facta, minime videntur de omnimoda Bestiae abolitione intelligi debere; aio, neque hoc ad eum de quo egimus Synchronismum postulari, sed ut accipiantur saltem de tempore potestatis & regni siniendo, quod mensibus XLII determinatur; quósque, dato Bestiae & Testium Synchronismo, simul cum Testium Diebus exire necesse est. Quod vero adhuc aliquantisper supererit Bestiae, id adeo (ut hinc colligi datur) dissimili à priore specie futurum est, ut eodem censu non sit habendum; sed &, haud ità multo post, sub septima Tuba delendum & abolendum penitus, Factis regnis hujus mundi Domini nostri & Christi ejus.

Atque ità Synchronismo hoc cardinali been constituto, reliquos inde Synchronismos facile deduci & cum Sigillis colligari posse, manifestum erit.

SYNCHRONISMUS II.

CONTEMPORANTIUM ATRII INTERIORIS ET PRAELII DRACONIS ET MICHAELIS DE PUERPERIO CUM SEX PRIMIS SIGILLIS.

QUia sunt proxima antecedanea Contemporantium succedaneorum. Nam sex prima Sigilla proxima sunt antecedanea septimi. Atrium Interius & dimicatio Mich • elis cum Dracone proxima sunt antecedanea Bestiae & Coetûs CXLIV M Signatorum. I am vero Sigillum septimum, seu (quod perinde est) sex primae Tubae, Coetûs Signatorum & Bestia sunt contemporanea; ut ostensum est priori Synchronismo.

SYNCHRONISMUS III.

PHIALARUM CUM TUBA SEXTA.

SEptem Phialae irae novissimae, cùm totidem sint ruinae & occasûs Bestiae gradus [ Synch. VII. Part. I. ] proinde necessario ineundae sunt ab initio ruentis & occidentis Bestiae. Bestiae autem regnum, sextâ Tubâ adhuc clangente, adeo labefactari coepit, atque eo demum processerat ruinae, ut ad ejusdem illius Tubae exitium fineretur potestas illa XLII. Mensium, quibus ipsi datum fuit dominari, & Sanctos vincere [Synch. I. hujus.] Atqui eo ruinae & fatalium calamitatum priùs delabi Bestia non potuit quàm quinta saltem Phiala effunderetur: nam tum demum Sedem ejus concutiendam, & Regnum tenebrosum redditum iri, apparet cap. 16. v. 10. Ergo quinque ad minimum Phialarum effunduntur ante desitum sextae Tubae clangorem; credo quod etiam sexta: Phiala vero septima, quae consummationis Phiala est, [ibid. ver. 17, 18.] proinde concurret cum initio Tubae septimae quae, itidem consummationis Tuba est. cap. 10. ver. 6.

SYNCHRONISMUS IV.

MILLE ANNORUM LIGATI DRACONIS SEU SATANAE, CUM TUBA SEPTIMA, SEU INTERVALLO AD EXCIDIO BESTIAE.

UT hoc de Satane ligatione eo meliùs intelligatur, illud demonstrationi praemittendum est; in textu dici, Satanam tunc insuper non tantùm in Abyssum conjectum, sed ibidem occlusum esse; adhaec signâsse super eum Angelum, ut non seduceret ampliùs gentes, donec consummarentur mille anni; id est, firmiter muniisse, ne ullatenus pateret exitus. Nam mos erat Hebraeis & vicinis gentibus, quando firmiter munitum & obseratum volebant ostium, ut ei sigillum apponerent. Ità lapidem impositum soveae Leonum, quo Daniel conjectus erat, obsignavit Rex Darius annulo suo, & annulo procerum suorum, Dan. 6. In historia Apocrypha ministri Danielis aedis Beli portas claudunt & obsignunt annulo Regis. Similiter Iudaei Matth. 27. 66. scpulchrum Servatoris 〈 in non-Latin alphabet 〉 munierunt, seu tutum reddebant, obsignato lapide, &c. ubi observandum, 〈 in non-Latin alphabet 〉 sese mutuo explicare. Longe igitur aliud est, Coelo dejici, cap. 12. (quod adeo multi huic loco accomodant) aliud ligari, abysso includi, obsignaríque. Illud vagandi & nocendi licentiam non adimit; hoc de carcere suo nullâ ration egredi patitur. Imo affirmare ausim, nihil prorsus eorum quae referuntur capite vicesimo, in duodecimo comparere; neque vicissim de eo quod capite 12 ^o memoratur, ullum in vicesimo verbulum exstare. Tantum abest ut idem utrobique representetur. Examinemus paulisper. Capite xx. quatuor de Dracone referuntur: Primum, ab Angelo qui coelo defcendit apprehensum fuisse, 2. ligatum, 3. in Abyssum conjectum, 4. occlusum atque obsignatum fuisse. Horum vero nullum in duodecimo reperies. Vicissim quod unicum narratur capite 12. de Draconis projectione de coelo in terram, de eo in vicesimo ne 〈 in non-Latin alphabet 〉 quidem habetur. Imo ex ipso contextu aperte colligete est, illud nequaquam tunc factum esse. Dicitur enim ibi, Angelum qui Draconem ligatum veniebat, coelo descendisse: ergo Draco jam tum super terram fuit. Quorlum enim alioquin Angelus coelo descendisset eundem apprehensum? Hinc. c. 12. Michael coelo non descendit, sed in ipso coelo cum Diabolo manum conseruit. His ità praemissis. ad Synchronismi 〈 in non-Latin alphabet 〉 veniamus.

Arg. 1. Sub primis sex Sigillis Draco seu Satanas liber fuit & solutus; itemque sub primis sex Tubis Sigilli scptimi: Ergo restat ut Mille anni ligati Satanae conjiciantur in Tubam septimam.

Non enim fuisse ligatum Satanam sive Draconem primis sex Sigillis vicem suam adhuc decurrentibus, ex eo liquet, quod omni isthoc intervallo, septem capitibus & diadematis rubens, in coelo dimicavit cum Michaele de puerperio Mulieris, ut modo demonstratum fuit Synch. II.

Sed neque primis sex Tubis sequentis Sigilli id factum est: Nam hoc est Intervallum Mulieris in Eremo, & dominantis Bestiae Decemcornupetae, ut constat ex Synch. I. hujus. Sane, Muliere in Eremo agent, multum abfuit ut ligatus putaretur Draeo, qui à Michaele de coelo praecipitatus, primo eam abiturientem eluvione aquarum, quam ex ore suo ejecerat, pessundare conabatur; deinde, cùm hoc ei ex sententia non successerit (terrâ flumen absorbente, & Muliere jam in Eremum receptâ) Irâ & furore accensus, abiit ad ge • endum bellum cum reliquis ex semine ejus, observantibus praecepta Dei, & habentibus testimonium Jesus, cap. 12. ver. 13, 15, 17. Numquid haec sunt ligati Satanae indicia.

Sed de Bestia quoque videamus; & quàm suit sub ejus Regno Draco vinctus, audi: Scilicet, Dedit ei Draco virtutem suam, & thronum suum, & potestatem magnam; & admirans universa terra sequuta est Bestiam, & adorârunt Draconem qui dedit potestatem Bestiae, [c. 13. v. 2, 3, 4.] At potuit forsan haec omnia ex carcere suo agere Satanas? Certe occluso & obsignato non potuit. Sed ut nullus sit tergiversationi locus, & liquido appareat quàm adhuc suit Draco ad ea ipsa facinor • liber & solutus, à quibus in custodiam semel datus coercendus dicitur; en alterum ejus Alumnum Pseudoprophetam, Decemcornupetae comitem individuum & Bestialis potestatis Administratorem, de quo exserte scriptum habes, quod edat signa magna, quódque seducat Incolas Terrae per signa quae datum est ei facere. Ecquis jam facile credat, Bestiis istis rerum potiuntibus, Draconem, hoc est, Satanam, fuisse vinctum, fuisse in Abyssum conjectu • , & obsignatum super cum, ut non seduceret gentes amplius? juxta cap. 20. ver. 2, 3.

Quinetiam ex ipsis Tubis (de medio saltem tempore) liberi & soluti Diaboli non deest argumentum. Quid enim? Annon Rex ill Locustarum Tubae quintae, qui Angelus Abyssi cluet, cui nomen Hebraice Abaddon, Greece vero 〈 in non-Latin alphabet 〉 , quemque 〈 in non-Latin alphabet 〉 , eum qui e coelo jampridem ceciderat in terram, Johannes indigitat, ipsissimus est Draco & Satanas, quem Michael, nondum clangentibus Tubis, de coelo in terram deturbaverat? Neque enim in tota Apocalypsi de alio praeter ipsum legi memini, in terram cecidisse; neque scio an in alium quenquam nisi in istum competere possint elogia illa Angeli Abyssi & Abaddonis. Utut sit, certe non fuit tunc temporis ligatus Satanos, non puteus Abyssi (ut inibi dicitur) super eum occlusus & obsignatus; • ed (ut videre est c. 9. 2.) apertus, ídque adco, ut fumus inde ascenderit ut fumus fornacis magnae, & obscuratus est Sol & Aer à fumo ejus.

Denique, quin haec Draconis seu Satanae in seducendis Gentibus libertas ad ipsum usque Bestiae excidium perseverârit, ac proinde fuerit sex primis Tubis omnino coaeva, eum dubitare neutiquam posse puto qui satis attenderit quid ab Effusione Phialae sextae factum legatur: quod nimirum septimâ, hoc est novissimâ, mox effundendâ, atque ideo • upremo Bestiae fato jam tum instant, Ex ore Draconis atque Vicariorum ejus Bestiae & Pseudoprophetae, tres spiritus impuri, Spiritus daemoniorum edentes signa abierint ad Reges terrae & totius mundi, congregatum eos ad praelium magni illius Diei Dei omnipotentis, cap. 16. v. 13, 14.

Ità Mille Anni ligati Satanae, ut Gentes ampliùs non seduceret, neque sub primis sex Sigillis, neque sub primis sex Tubis locum habere possunt: Ergo relinquendi sunt Tubae septimae.

Arg. 2. Posteaquam, Mille Annis absolutis, Satan de carcere suo ad breve tempus solutus novos motus concitâsset; igne coelitus delapso consumptâ, quam collegerat, deceptarum gentium colluvie, ipse Planus captus & comprehensus mitti dicitur in stagnum ignis & sulphuris, 〈 in non-Latin alphabet 〉 , ubi erat & Bestia & Pseudopropheta. Advert hic, Lector, characterem chronicum, quo innuitur hoc quicquid est, de Satana post iteratam solutionem capto & damnato, id superioris capitis Visioni de Bestia & Pseudopropheta ab eo qui equo albo insidebat debellatis, captis, & perinde in stagnum ignis ardens sulphur conjectis, ut narrandi ordine, ità quoque tempore rei gestae succedere. Non enim alioquin dictum foret, eo missum esse Satanam, ubi erat & Bestia & Pseudopropheta, nisi eo jam ante, & Bestia & Pseudopropheta missi fuissent.

Nec cordatus aliquis ad effugium dixerit, hoc capitis xx. post Mille annos Bellum non esse ab illo superioris capitis diversum; cùm non tantùm jam allatus character, sed & omnes utrinque circumstantiae refragentur, partes, pugna, & modus caedis, illic gladio, hîc igne; imo & dissimilis, ut mox re demonstratâ patescet, Belli utriusque eventus; illic Satanae tempus duntaxat ligatio, hîc vero damnatio ad ignem aeternum.

Bellum igitur, quo Bestia & Pseudopropheta capti mittuntur in stagnum ignis, quandoquidem diversum sit ab hoc novissimo, ad quod eódem randem stagni mittendus Satanas statim à solutione sua Gentes concitâsset, aut intra ipsos Mille annos gestum fuisse necesse est, aut illis nondum inchoatis. Intra Mille annos geri non potuit, quia tamdiu Satan vinctus fuisse dicitur & occlusus in Abysso, ut Gentes non seduceret ampliùs, donec Mille anni consummarentur, cap. 20. verse. 3. At in Bello, quo de Bestia, Pseudopropheta & Sociis tandem triumphatum est, si unquam aliàs, liberrimus & solutissimus suit ad decipiendum, ut ex iis constat quae modo ex capite 16. de hujus Belli apparatu allegavimus; quod nempe ab effusione Phialae sextae, cùm jam septima, quâ Bestiâ penitus conficitur, in propinquo esset ut effunderetur, Ex ore Draconis, ex ore Bestiae, & Pseudoprophetae, tres Spiritus impuri, Spiritus daemoniorum edentes signa abierint ad Reges terrae & totius mundi, congregatum eos ad Praelium magni illius Diei Dei omnipotentis.

Quoniam ergo Mille annorum ratio hujusmodi turbas & motus Satanicos nequaquam admittit; necesse est ut Bellum hoc Bestiale eosdem tempore praecesserit. Atque ità demum Mille anni alligati Satanae contemporabunt Intervallo ab excidio Bestiae, quod erat demonstrandum.

Arg. 3. Denique, cùm per eosdem Mille annos quibus Satan in custodia detinetur, Christus cum suis Regnum illud augustum & magnificum regnâsse dicatur; proinde eisdem argumentis & notis quibus alterutrius Synchronismus stabilitur, confirmabitur & alterius. Quod igitur Regnum illud Christi augustum cum septima Tuba ineat, seu ab excidio Bestiae, jam est ut ostendamus.

SYNCHRONISMUS V.

MILLE ANNORUM REONI CHRISTI AUGUSTI, ET SEPTIMAE TUBAE SEU INTERVALLI AB EXCIDIO BESTIAE.

1. REgnum Christi singular & augustum, iterum & saepius in Apocalypsi memoratum, deque cujus adventu Chorus Animalium & Presbyterorum ovantium hymnos & Doxologias Deo concinere solent, ubique succedit Bestiae & Babyloni devictis & triumphatis. Primo en • m illie ubi de hoc Mille Annorum Regno proprie agitur c. xx. ex numero eorum qui cum Christo regnant sunt Qui Bestiam non adoraverant neque Imaginem ejus, neque acceperant Characterem ejus in frontibus suis aut in manibus suis. Annon haec verba satìs indicat hoc Christi Regnum Regno Bestiae, Imagini & stigmaticis ejus successisse? Quorsum enim illis Regni filiis hoc elogium tribueretur, quod Bestiam non adoraverant, &c. nisi Bestia jam praecessisset? Sane enim benemeritum remunerationem & premium tempore antecedit. I am vero Regnum isthoc (prout series narrationis indicat) Sanctis, ut fidei suae & constantiae premium, tribuitur; ídque cau • â eorum priùs in solenni Iudicio cognitâ; cujus utpote confessus iis verbis describitur, Et vidi thronos, & sederunt super eos, & judicium da • um est illis, id est, potestas judicandi facta, &c. Ergo tempus quo Sancti, Bestiâ rerum potiunte, fidem & constantiam suam Deo approbârunt, Iudicium antecessit; remuneratio decretum tum factum sequitur.
2. Idem porro adhuc magis apparet ex Paeane Presbyterorum & Animalium cantato ad excidium Babylonis cap. 19. 6. 〈 in non-Latin alphabet 〉 . verse. 7. Gaudeamus, & exultemus, & demus gloriam ei; quia venerunt Nuptiae Agni, & Uxor ejus praeparavit seipsam. Nam quin idem sit utrobique Regnum nullus dubito.
3. Sed omnium clarissime ex cap. 11. verse. 15, 16. &c. ubi ad septimae Tubae clangorem, Testium diebus, Bestiaeque & Gentium mensibus decursis, in coelo acclamatum est, Facta sunt Regna hujus mundi Domini nostri & Christi ejus, & regn •• it in secula seculorum. Et viginti quatuor Seniores in conspectu Dei sedentes in thronis suis, ceciderunt in facies suas, & adoraverunt Deum, dicentes, Gratias agimus tibi, Domine Deus omnipotence, qui es, qui eras, & qui venturus es; quia accepisti potentiam tuam magnam, & regnum inieris.

Haec est illa consummatio Mysterii Dei per prophetas evangelizati, quam sub septimae Tubae clangorem Angelus suprà, cap. 10. futuram praedixerat; quando nec Bestiae Menses, nec Testium lugentium Dies, neque omnino aliquid de Periodo temporis, temporum, & dimidii temporis supererit ampliùs, ver. 6, 7. Plane juxta quod Da • ieli praedictum fuit, cap. 7. ver. 25, 26, 27. & ante, de Dominatu Christi Oecumenico, seu Regno Sanctorum post eadem Tempora, eundemque prorsus Iudicii consessum, futuro. Item quod cap. 12. ver. 7. ubi idem qui hic apud Ioannem Angelus, eodem certe gestu, ritu, iisdemque fere (quod sum notandum est) jurisjurandi verbis asseverâsse legitur, Finito demum intervallo isto Temporis, Temporum & dimidii Temporis, dispersionem populi sancti, cúmque ea simul Novissimum illud mirabilium, consummatum iri.

Qui ulteriorem confirmationem hîc desiderat, etiam superioris Synchronismi characteres adhibeat: nam mutuas, ut dixi, praestant operas.

SYNCHRONISMUS VI.

NOVAE IERUSALEM AGNI SPONSAE CUM SEPTIMA TUBA SEU INTERVALLO AB EXCIDIO BESTIAE.

1. NUptiae Agni & Regnum illud augustum Domini Dei omnipotentis, ambo ineunt ab excidio Babylonis, unde init Tuba septima. Constat ex Hymno Presbyterorum & Animalium, quem in superiori Synchronismo laudavimus, ex cap. 19. v. 6, 7. Hallelujah, quoniam regnum iniit Dominus Deus noster omnipotence. Gaudeamus, & exultemus, & demus gloriam ei; quia venerunt Nuptiae Agni, & Vxor ejus praeparavit seipsam. At Nova Jerusalem est Sponsa illa Agni, ornata & parata viro suo, cap. 21. v. 2. Et civitatem sanctam (inquit) Novam Jerusalem vidi descendentem à Deo de coelo, sicut Sponsam ornatam viro suo: & ver. 9. Veni, & ostendam tibi Sponsam Vxorem Agni, &c. Ergo & illa inibit & contemporabit Tubae septimae.
2. Nova Jerusalem est Civitas dilecta; at dilecta illa Civitas, statim atque finiuntur Mille anni, à novissimis illis Satanae tunc laxati copiis circumvallari dicitur, cap. 20. v. 9. Et circuerunt Castra Sanctorum & Civitatem dilectam: ergo, jam ante exstitisse eam oportuit, dum adhuc Satan ligabatur. Hisce duobus argumentis, sive confirmandis, sive illustrandis & ornandis, duo alia visum est adjungere.
3. Effu • â Phialâ septimâ, quâ prorsus conficitur & aboletur Bestia, prodiit vox magna e Throno dicens, 〈 in non-Latin alphabet 〉 , cap. 16. ver. 17. Itidem, Is qui insidebat Throno dicit Ioanni spectanti Novam Jerusalem e coelo descendentem, [cap. 21. v. 5, 6.] Ecce nova facio omnia— 〈 in non-Latin alphabet 〉 , Ego sum A & 〈 in non-Latin alphabet 〉 , Initium & Finis. Ergo Nova Jerusalem Agni Sponsa init ab ultimo termino Phialarum 〈 in non-Latin alphabet 〉 , jam extinctâ Meretrice; atque ità contemporat Intervallo ab Excidio Bestiae.
4. Unus ex Angels Phialarum [cap. 17.] oftendit Ioanni judicium Meretricis, utpote dum Phialae effunduntur, & ab illarum saltem una, peragendum, idemque Phialarum Angelus [cap. 21. v. 10.] monstrat eidem Ioanni Sponsam Agni Civitatem magnam sanctam Jerusalem; utpote Phialis jam defunctis, hoc est, Bestiâ Babyloneque extinctis, conspicuam futuram.

SYNCHRONISMUS VII.

TURBAE PALMIFERAE INNUMERABILIUM OVANTIUM EX OMNIBUS GENTIBUS, TRIBUBUS, POPULIS, ET LINGUIS, Cap. 7. v. 9. Cum TUBA SEPTIMA SEU INTERVALLO A • EXCIDIO BESTIAE.

1. TUrba Palmifera proxime succedit Coetui CXLIV M Signatorum: Coetus autem iste (ex opposita Bestiae, cui contemporavit, ut ration, sic duratione, metiendus) cum Bestia quoque periodum suam complevit [ Synch. IV. Part. I. ] Ergo Turba Palmifera utrumque consequitur; ac proinde cadet in Tubam septimam, quod est Intervallum ab excidio Bestiae.
2. Turba Palmifera sunt cives Novae Jerusalem: de ambobus enim dicitur, quod non esurient, neque sitient, ampliùs, &c. quod Agnus pascet eos, & ducet eos ad vivos fontes aquarum; quódque abstersurus sit Deus omnem lacrymam ab oculis eorum. I am Nova Jerusalem contemporavit Tubae septimae; ergo & Turba Palmifera.

EPOCHA APOCALYPSEOS.

EPocha Apocalypseos, quà de futuris vaticinium est, sive eam initio Christianismi statueris, sive in Excidio Politiae & Ecclesiae Iudaicae, sive in eo temporis momento quo Revelatio Ioanni facta est, seu quomodocunque statuatur (nolo enim interpretem agere, instituti mei memor;) quin inde Sigillorum, quod ad resinibi gerendas, initium deducendum sit, dubitaturum arbitror neminem. Sed & ab eadem Epocha arcessendum esse secundae quoque Prophetiae seu 〈 in non-Latin alphabet 〉 initium, si cui ipsa contextûs verba de Prophetia repentenda, & quae praeterea disseruimus suprà ad Synch. VI. Part. I. & in vestibulo Part. II. non satìs persuaserint; is vel Synchronismi necessitate eo tandem adigetur, si, juxta jam factas 〈 in non-Latin alphabet 〉 , singulas prophetias ordine & loco suo disponere tentaverit.

[illustration]

CLAUSULA SYNCHRONISMORUM ET APOCALYPSEOS.

MIlle annos Regni & damnationem Satanae excipit Universalis Resurrectio mortuorum, & Iudicium ultimum cum Gehenna, c. 20. à v. 11. ad fin.

Novam Jerusalem descriptam c. 21. excipit Paradisus, quam scilicet, Edenis instar, hinc atque hinc ambit Fluvius, in medio habentem Arborem vitae: sic enim capio verba cap. 22. 2. 〈 in non-Latin alphabet 〉 , scilicet, 〈 in non-Latin alphabet 〉 . Atque hic finis Seculi & Apocalypseos.

QUod superest, Lector, en tibi Ordinem & Seriem juxta res gerendas omnium in Apocalypsi Vaticiniorum, in isthoc Schemate ad oculum delineatam, & uno intuitu spectandam: quod ad amussim Synchronismorum jam demonstratorum, in meum & (si patiaris) in tuum construxi usum. Retegat Deus oculos mentis utriusque nostrûm, ut intueamur mirabilia ejus.

AMEN.

COROLLARIUM DE USU CLAVIS.

1. EX jam dictis constate arbitror, Apocalypsin juxta literam tantummodo spectatam, ac si nuda quaedam esset rerum gestarum Historia, non item Vaticinium mysticis allegoriis & typis involutum, signis tamen & characteribus ejusmodi à Spiritu S. per totam narrationem insertis instructam esse, ut inde legitima Visionum omnium, juxta res suo quasque tempore gerendas, Series, Ordo, Synchronismi, erui, componi, & demonstrari possint, absque interpretationis ullius datae hypothesi aut adminiculo.
2. Tum praeterea, prout in Historiis fieri consuevit, ut res plures diversaeque à pluribus & diversis simul eodemque tempore gestae, simul tamen narrari nequeant, sed seorsim & deinceps; ità quoque in Prophetiis istis & Visionibus rerum gerendarum (utut ordine longe commodissimo sapientissimóque patefactis) usuvenire: ut omnino frustrà sint qui Apocalypsin ità interpretatum eunt, quasi eventus eodem ubique ordine & serie sibi invicem succederent quo Visiones.
3. Visionum enimvero Apocalypticarum mentem feliciter indagaturo, principio earum ad se invicem juxta res gerendas Series & Connexio, ex memoratis characteribus & notis pervestigata, atque intrinsecis argumentis demonstrata, constituenda est tanquam omnis solidae & legitimae interpretationis basis & fundamentum. Non enim (quod à plurimis perperam factum cernimus) ad Interpretantis arbitrium, pro qualicunque interpretationis concinnitate, Ordo ipse confirmandus est; sed ad jam praestructam, per Synchronismorum characteres, Ordinis hujus chronici Ideam, omnis interpretatio, quasi ad normam & perpendiculum, exigenda.
4. Absque hujusmodi enim fundamento, vix est ut ex Apocalypsi quidquam eruas quod interpretationis & applicationis suae solid fidem faciat, quódque authoritate divinâ, sed mendicatis principiis & puris putis conjecturis nitatur humanis. Contrà vero admisso, cùm jam temporis ordinísque septa licenter & pro libitu vagari Applicationem non permiserint, illico tot variantium, imo & pugnantium, interpretamentorum multivia maximam partem sublata miraberis; paucis omnino in quibus adhuc men's, de generali saltem applicatione, anceps haereat, iísque minoris fere momenti, differentiis relictis: Adeo ut ex hoc libro deinceps, perinde atque ex reliquis Novi Testamenti libris, argumenta peti possint, in re etiam Prophetica, de interpretamento secura, quibúsque, tanquam Spiritûs S. oraculis, non humani duntaxat ingenii inventis, fides acquiescat.
5. Talem tibi, Lector, Clavem, imo Compassum, si forte mavis, Apocalypticum, pro ea quam mihi indigno peccatori Deus bonus & benignus in hisce mysteriis indulsit intelligentiae mensura, in istis Synchronismis pro virili demonstro, & adjuncto Schemate, brevi facilíque compendio, spectandum propono. In quo (ne usum ejus adhuc forte ignores) si modo de praecipui alicujus Vaticinii sensu, ejúsque temporibus impletis, semel tibi constiterit; methodum deinceps signatam habes quâ, ex Synchronismorum atque Ordinis filo, reliquarum Visionum mentem pervestigare, imo & demonstrare, poteris. Siquidem, quae isti tuo Vaticinio jam, ut dixi, cognito caetera contemporaverint Vaticinia, iisdem proculdubio temporibus sunt applicanda; quae autem praecedunt, non nisi de praecedaneis; quae succedunt, pariter de succedaneis eventibus sunt interpretanda.
6. Et ne forte dubites, an usquam in Apocalypsi ex omnibus illic Visionibus ullam reperire sit ejusmodi, in qua, eo quo dixi modo, pedem tuto figas, undeque, tanquam ex Statione aliqua aut Specula, reliquam dimetiaris Apocalypsin; ecce huic quoque rei à Spir. Sancto sapientissimo consilio prospectum, Illustri illâ Visione de magna MERETRICE, quam nimirum unicam & solam omnium Visionum Angelus praeter morem suum interpretor Ioanni. Quorsum autem, nisi ut per eam ad reliquas, alioquin inaccessas, tanquam per januam, aperiatur aditus? Quid vis ampliús? Hàc igitur, invocato Patre luminum, intrato; ingressus, ad caetera referanda Clavem adhibeto. Experire, expertus fateberis, admirabilem esse hanc Prophetiam, quâcum, re penitiûs introspectâ, nulla Veteris Testamenti (sic decuit Evangelium) ne quidem ipsius Danielis, aut singulari patefactionis artificio, aut interpretationis, viâ & ration eruendae, certitudine sit conferenda.

Id extremum te volo, Lector, qui in haec incideris, ut si mihi assidenti quid forte revelatum esse perspexeris, aut tibi ipsi aut aliis ad haec mysteria profuturum, id totum Dei in me misericordiae acceptum referas; cui & ego, ob tantillum sapientiae ejus radiolum, grates persolvere nunquam desinam: sin quid aberratum sit, id solum meum esse memineris, hominis quantillarum virium, & nullatenus ad haec (quod probe mihi conscius sum) ex meipso idonei.

Benedictio, honor, & gloria EI Qui infidet Throno, & AGNO, in secula seculorum.

IN SANCTI IOANNIS APOCALYPSIN COMMENTARIUS,

AD AMUSSIM CLAVIS APOCALYPTICAE.

Editio Tertia ab Authore recognita.

APOCAL. 6. 2.

Exivit vincens, & ut vinceret.

CAP. 1. 7.

Ecce, venit cum nubibus, & videbit eum omnis oculus, etiam qui eum transfixerunt.

LECTORI BENEVOLO

Salutem.

ANNUS jam quintus agitur, Lector benevole, cum CLAVEM mean APOCALYPTICAM primitus typis dederim; sed propriis Impensis, inque amicorum solummodo gratiam. Nihil tum cogitabam de interpretation adornanda; utpote cui me, tot ab eruditione praesidiis quae ad eam rem requiri videbantur destitutum, plane imparem fore existimavi, neque etiamnum parem puto. Sed cum opusculum illud pluribus quam speraverim placuisse intelligerem, nonnullique instarent ut ipse, juxta methodum in CLAVE mea monstratam, quae quibus eventis, rebusque gestis vaticinia applicanda essent, manuductionis vice indicare vellem: illu morem gesturus sententiam meam breviter in chartas conjeci; quodque inde natum fuit, SPECIMINA INTERPRETATIONUM APOCALYPTICARUM indigitavi. Hoc cum multis lectum & descriptum, necnon eo favore susceptum comperi, ut industriae meae qualiscunque poenitendi causam non haberem, animos tandem mihi fecit, textum Apocalypticum 〈 in non-Latin alphabet 〉 interpretandi. In hoc incepto cum aliquousque progressus essem, & prout quodlibet perfeceram, amicis legendum transmisissem; factum est ut Commentationes meas, immaturas adhuc, necdum ad umbilicum perductas, in publicum protruserit nimia quorundam importunitas; qui utrum judicio suo, an curiositati potius, hac in re indulserint, equidem nescio: illud tamen vere testari possum, admodum molestum mihi accidisse, a concepta in contrarium sententia dimoveri, quodque ipse non probaram, id aliorum voluntati gratificari; nedum ut ambitio ulla aut gloriolae studium me huc impulerit. Non quod aliis inviderem, si quid forte eruissem quo mysticae illius Scripturae studiosi (quos beatos pronunciat Spir. S.) juvari possint; sed quod melius fore statuissem, privata communicatione contentum delitescere, quam publica editione, tot variantia hominum judicia, tot praejudicis partiumque studiis agitata, cum meo periculo experiri. Hoc te monitum velim.

Alterum est quod te rogem: ut (quoniam minime tibi ignotum sit in quam lubrico verser argumento, quamque ad vanitatem temeritatemque prono) ne singula rigida nimis censura aestimes; illud pro certo habens, nisi in hisce talibus liberius paulo sentiendi, imo & errandi, venia concedatur, ad profunda illa & latentia veritatis adyta viam nunquam patefactum iri • Sicubi autem a communi sententia nimium fortasse tibi divertisse videbor, ibi rem totam ad Ecclesiae Catholicae Reformatae & virorum in ea doctorum tribunal defero: quodque ab illis mature excussum erroris deprehensum fuerit, a me neque dictum neque scriptum amplius haberi velle scito. Patronum operi meo neminem delegi; neque enim scio an Patrono dignum sit. Tu, Lector, ejus defectum supplebis, si te, prout spero, candidum & benignum censorem praebueris. Quod quidem, si bonus es, vel hac benevolentia tuae fiducia promeritus videbor. Vale.

E Collegio Christi Cantabrigiae, Mense Iulio, Anno M DC XXXII.

COMMENTATIONUM APOCALYPTICARUM AD AMUSSIM CLAVIS APOCALYPTICAE

Pars prima in Prophetiam primam, quae Sigillis & Tubis continetur; praemisso De Theatro Apocalyptico.

VISIONUM Apocalypticarum mentem indagaturo, primùm de Theatro illo coelesti, quo Johannes ease, tanquam in Scena, spectaturus evocatur; deinde de ipsis sigillatim Vaticiniis, ad Clavem Apocalypticam examinatis, mihi agendum est.

Christ, Dei Sapientia, cui Apocalypsis à Patre data est, ut indicares servis tuis res futuras, illumina jubare tuo mentem meam, immunditiem sanguine deterge. Da, Te favente, Spiritúque duce, abdita haec mysteria perlustrem, aliísque pandam.

THEATRUM Apocalypticum voco Consessum istum augustum Dei Ecclesiaeque, capite 4. descriptum, atque ad priscae illius in deserto cum Israele castrametationis typum ad amussim conformatum: id quod utriusque ordinem inter se conferenti oppido erit manifestum.

Siquidem in medio castrorum Israelis collocatum fuit Tabernaculum, ceu Thronus Dei. In circuitu Tabernaculi, proxime castra metabantur Levitae. Post Levitas demum, ad quatuor coeli plagas, reliquus coetus Israelis in quatuor Vexilla tributus; ternis nimirum tribubus sub uno Vexillo missis, atque à primaria cohortis suae tribu nomen fortitis. Unumquodque autem Vexillum signum praeferebat: cujus etiamsi Moses generatim tantùm meminit, nec, quae cuique Vexillo inscripta esset effigies, omnino exprimit; Hebraei tamen ex vetusta Majorum tradition, (hâc parte non temere aspernandi) rem integre descriptum eunt in hunc modum.

Ad Orientem erat Vexillum Iudae cum sociis tribubus, signo LEONIS.

Ad Occidentem Vexillum Ephraimi, signo BOVIS.

Ad Austrum Vexillum Reubenis, signo HOMINIS.

Ad Septentrionem Danis, signo AQUILAE.

Ibn Ezra ad 2 Num. 〈 in non-Latin alphabet 〉 , Majores nostri dixerunt, quod in Reubenis vexillo fuit figura HOMINIS, propter inventas (inquit ill) mandragoras (sed hoc ineptum est;) in vexillo Iudae figura LEONIS, quoniam ei Jacob ipsum assimilavit; in vexillo Ephraimi figura BOVIS, juxta quod dicitur, primogenitus Bovis; denique invexillo Danis figura AQUILAE. Eadem hîc habet bar Nachman, & Chazkuni ad cap. 3.

Quamobrem vero horum Animalium effigies reliquis in hunc usum praelatae fuerint, si quis forte curiosiùs quaerit; praeter eam quae ex Iudae & Ephraimi saltem benedictionibus haud inepte peti soleat, istiusmodi rationem Talmudici innuere videntur. Quatuor, inquiunt, sunt superbi (vel qui emineant) in mundo; LEO inter Feras, BOS inter Iumenta, AQUILA inter Volucres, & HOMO cui Deus supra omnes pulchritudinem largit us est, utomnibus imperaret. Ut ut de ration sit, firmari potest haec Iudaeorum traditio ex quadruplici Cherubinorum facie (cave enim tot capita imagineris) apud Ezechielem; quibus nempe significatum est, qui iisdem vehebatur Dominum fuisse & Regem quatuor cohortum feu castrorum Israelis. Quemadmodum enim Principum quadrigae dominorum suorum fulgent insignibus; ità hîc Cherubini signis IEHOVAE Regis Tetrarchiarum Israelis. Neque difficile admodum fuerit, ex Ezechielis & Cherubinorum ad invicem in isthac vision positu, quam quaeque Cherubinorum facies mundi plagam respexisset colligete. Quippe cùm Ezekiel, converso ad Septentrionem vultu, Cherubinos quasi obviàm sibi prodeuntes conspiceret, certe quae tum ei eregione obversabatur anterior erat & directa Cherubinorum facies, nimirum HOMINIS; eóque Hominis facies Austrum spectabat. Unde sequitur, quae eidem Ezechieli ad dextram fuisse dicitur, facies LEONIS, Orientem; quaeque ei ad sinistram, BOVIS, Occidentem; AQUILINAM denique faciem spectâsse Aquilonem.

Atque cadem quidem ratio suadet ut illos quoque Cherubinos qui Arcam Dei in Templi adyto obumbrabant simili, hoc est, quadriformi, facie fuisse existimemus; praesertim cùm de iis qui in Templi parietibus caelaban • ur rem ità se habuisse, testetur quod apud eundem de dimidiata ipsorum sculptura legitur cap. 41. v. 19. ubi, duabus faciebus, ut in ejusmodi caelatura necesse fuit, in plano parietis absorptis, reliquae tamen duae, HOMINIS & LEONIS, hinc inde versùs palmas utrinque ascriptas, eminuisse perhibeantur. Et quorsum, obsecro, sculperentur Cherubini aliâ formâ quàm fuissent?

Add, quod de quatuor Animalibus istis, totidem Israelis cohortum insignibus, quidam accipiunt illud Psalmi 68. 11. 〈 in non-Latin alphabet 〉 . quod quidem Hieronymus, in version illa quae ab Hebraica veritate nomen habet, ità transtulit, Animalia tua habitaverun • in ca; nimirum, ut praecessit, in haereditate tua, i. castris populi tui quem per Eremum deduxisti. Similiter Septuag. &, quae inde expressa est, Vulgata habent 〈 in non-Latin alphabet 〉 , Animalia tua. Et sane de illo tempore hîc agi, liquido ostendit quod huic & praecedenti versui praemittitur: Deus, cùm egredercris coram populo tuo, cum inceder • s per desertum; terra tremuit, eliam coeli distillaverunt à facie Dei, &c. Itemque quod subjungitur de pluvia munifica, pluvia, ni fallor, Mannae; ideóque vertendum, Pluviam munificam, seu liberalem, sparsisti, Deus, [quâ] haereditatem tuam etiam laborantem confortâsti. Ne illud quoque dicam, principium hujus Psalmi mutuatum ex ea precationis formula quâ Moses [Num. 10.] in profectione castrorum Israeliticorum usus suerat, Surge, JEHOVAH, & dissipentur inimici.

Spectavimus castrametationem Dei Israeliticam; jam porro videamus ut eidem per omnia respondet Consessus Apocalypticus.

2. ET fui, inquit Johannes, in Spiritu, & ecce Thronus positus erat in coelo, & supra Thronum sedens. 3. Et qui sedebat aspectu similis erat lapidi jaspidi & sardio; & iris erat in circuit • Throni aspectu similis smaragdo.

4. Et in circuitu Throni sedilia viginti quatuor; & super sedilia viginti quatuor Presbyteri sedentes, circumamicti vestimentis albis, & in capitibus suis habebant coronas aureas.

5. Et de Throno procedebant fulgura, & voces, & tonitrua; & septem lampades ignis erant ardentes ante Thronum, qui sunt septem spiritus Dei: erat etiam à front Throni tanquam mare vitreum simile crystallo.

6. In medio autem Throni & in circuitu Throni quatuor Animalia plena oculis ante & retró. 7. Et Animal primum erat simile Leoni; & Animal secundum simile Bovi; & tertium Animal habens faciem quasi Hominis; & quartum Animal simile Aquilae volanti.

8. Et quatuor Animalia, singula eorum, habebant alas senas in circuitu, & intus plena erant oculis; & non interquiescebant die & nocte dicentia, Sanctus, Sanctus, Sanctus Dominus Deus Omnipotens, qui erat & qui est & quiventurus est.

9. Et quando dabunt Animalia illa gloriam & honorem & gratiarum actionem sedenti super Thronum, viventi in secula seculorum; 10. Procident viginti quatuor presbyteri ante sedentem in Throno, & adorabunt viventem in secula seculorum, & projicient coronas suos ante Thronum, dicentes, 11. Dignus es, Domine Deus noster, accipere gloriam & honorem & virtutem: quia tu creâsti omnia, & propter voluntatemtuam sunt & creata sunt.

Annon hic singula singulis respondent? Primùm enim, Tabernaculum quod attinet, Thronum hic in medio positum, cui Deus insidebat, non aliud quàm Templum aut Tabernaculum fuisse (utriusque enim historiae, quod observandum, accommodatur descriptio) ostendunt tum septem lampades ante ipsum ardentes, tum Mare illud vitreum crystallo simile: quorum illae Candelabrum septem quoque lucernarum coram Adyto ardentium, hoc Labrum illud immane in Templo Solomonis Mare dictum repraesentat; sed hoc discrimine, quod illud Solomonis aeneum fuit, nostrum vero ex vitrea pellucidáque materia. Nescio tamen an hîc alludi ad vetustius illud Mosaici Tabernaculi labrum fas sit suspicari: quandoquidem & illud ex speculari, nescio quâ, materiâ, videlicet ex speculis mulierum convenientium ad ostium Tabernaculi, conflatum fuisse perhibetur, Exod. 38. 8. Videsis autem Templum Dei Throni nomine insignitum Esa. 6. ver. 1. Vidi Dominum sedentem super Solium excelsum & elevatum, & fimbriae ejus replebant Templum. Item Ierem. 17. 12. Solium gloriae altitudinis à principio locus sanctuarii nostri. Et Ezech. 43. 7. Locus solii mei & locus vestigiorum pedum meorum, ubi habito in medio filiorum Israel in aeternum, &c.

Atque hujusmodi Solium fuisse quod Johannes in medio Presbyterorum & Animalium positum vidit, passim pro concesso habet Apocalypsis. Ubinam enim ill Altare coràm vidisset, sub eóque animas mactatorum propter Verbum Dei, cap. 6. 9. nisi in Templo? Undenam illi Altare aureum thymiamatis ante Thronum, cap. 8. 3. ni Templum aut Tabernaculum Thronus iste fuisset? Quídve aliud innuere volunt Quatuor cornu • Altaris aurei quod est in conspectu Dei? c. 9. 13. Quid Templum, Atria Templi & Altare, quà calamo Angelico metienda, quà foras ejicienda? cap. 11. 1. Quid apertum Templum Dei in coelo, inibíque Arca Testimonii visui exposita? cap. 11. 19. Quid Angeli e Templo prodeuntes? c. 14. v. 15, 17, 18. ídque etiam in coelo? v. 17. Quid Citharoedi in crepidine Maris seu labri vitrei insistentes, atque 〈 in non-Latin alphabet 〉 cantillantes? c. 15. 2. & id quoque in coelo? v. 1. Quid ibidem versu 5. Templum Tabernaculi Testimonii apertum in coelo? idemque Templum v. 8. fumo impletum à Majestate Dei? R • m vero extra omnem contradictionis aleam ponit illud cap. 16. v. 17. Et vox magna prodiit 〈 in non-Latin alphabet 〉 , i. e. Templo Coelie Throno.

Porro in hoc Throno seu Templo, ne quid forte haereas, Locus sessionis Dei, seu (prout Hellenistae, 1 Reg. 10. 19. de Solio Solomonis loquuntur) 〈 in non-Latin alphabet 〉 , interior illa & sanctissima Templi pars fuit, quâ Arca Foederis cum Propitiatorio condebatur. Ibi nempe Deus habitare dicebatur & sedere inter Cherubino • gloriae. Quâ demum ration, tum hîc septem lampades, tum postmodum Altare aureum thymiamatis, recte dicuntor fuisse ante Thronum, putà ante adytum Templi; pro • t id de utrisque totidem plane verbis habetur, 2 Par. 4. 20. & 1 Reg. 6. 20. quorum priore Septuag. habent 〈 in non-Latin alphabet 〉 (sic Hebraice vocatur adytum ) altero, 〈 in non-Latin alphabet 〉 , mente juxtà cum Apocalypsi, 〈 in non-Latin alphabet 〉 . Ità reliquae five Templi five Tabernaculi partes Throno speciatim sie dicto partim pro fulcris, partim pro gradibus crunt, partim pro scabello: cujusmodi seu partes seu appendices habuisse legitur augustum illud Solium Solomonis. Hactenus de Throno.

2. Thronum autem proxime cingunt viginti quatuor Presbyteri, qui Episcopos exhibent & Antistites Ecclesiarum; respondentque & loco & ordine Levitis & Sacerdotibus in castris Israelis; numerúsque eorum 24. totidem ephemeriis Sacerdotum & Levitarum, seu, quod eódem redit, principibus ephemeriarum. Unde; praeterquam quod Deo proximi sunt, ipsi quoque thronos suos habent; praeterea coronas gestant; quae sunt dignitatis & potestatis à Deo tributae insignia.

3. Tertio, idoneo post Presbyteros intervallo, quà lineae per medium Throni ductae bisecant Throni latera circumquaque ad quatuor cardines coeli, quatuor visebantur Animalia; primum sigurâ LEONIS, secundum BOVIS (nam 〈 in non-Latin alphabet 〉 Hellenistis bos est) tertium effigie HOMINIS, quartum AQUILAE volantis: repraesentandis nimirum Ecclesiis Christianis juxta quatuor plagas mundi; respondentque quatuor Castris Israeliticis, eorundem Animalium vexilliferis. Quod enim in textu Apocalyptico aliquanto obscuriùs dicitur, 〈 in non-Latin alphabet 〉 , in medio Throni, & in circuitu Throni, per figuram 〈 in non-Latin alphabet 〉 Hebraeis familiarem exponi debet; quasi nimirum dictum fuisset, 〈 in non-Latin alphabet 〉 (id est 〈 in non-Latin alphabet 〉 ) 〈 in non-Latin alphabet 〉 , in medio ipsius circuitûs seu ambitûs Throni; ídque in hunc sensum: Si Throno, utpote quadrato, figuram quadrangulam parallelam quo deceat à Throno & Presbyteris eum cingentibus intervallo circumducas, in medio vel ad medium uniuscujusque quadranguli laterum (nam 〈 in non-Latin alphabet 〉 distributive sumendum) quatuor sese exhibebant Animalia; nempe in medio cujuslibet lateris unum.

Porro Animalia ista describuntur plena oculis ante & retro, senas insuper alas habentia in circuitu, easdemque intus oculorum plenas. To • oculi multitudinem denotant hominum oculatissimorum, & scientiae mysteriorum Dei plenissimorum; cujusmodi in Animalibus sunt, id est, Ecclesiis, quas Animalia repraesentant. Alae agilitatem & alacritatem ad Dei imperium exsequendum. Alae oculatae zelum cum scientia & side conjunctum. Sex denique alae in circuitu, quaquaversum volaturientes deno • ant, id est, ad Dei mandata universaliter & integre implenda paratissimos.

Additur postremo, cujusmodi esset officium utrorumque, tam Animalium quàm Presbyterorum circa Thronum; nempe hujusmodi, ut quotiescunque datura essent Animalia gloriam & honorem & gratiarum actionem Sessori Throni, id est, quoties Ecclesiae sacras synaxes facerent; toties viginti quatuor Presbyteri, pro muneris ration Animalibus praeeuntes, procidere soliti sint coram Deo, dicentes, Dignus es, Domine, qui accipias gloriam & honorem & virtutem, quia tu condidisti omnia, &c. Hâc autem interpretation admissâ, dictio Ioannis, quam plerique hî • soloecismi insimulant, quasi futuris 〈 in non-Latin alphabet 〉 , pro praeteritis abutentem, facile sese tuebitur; cùm Hebraeis (quorum notione Apostolus passim utitur) futura denotare soleant actum solitum aut debitum: ità ut Johannes nequaquam hîc refer putandus sit quid tum in vision ab Animalibus & Presbyteris factum sit, sed quid pro re nata faciendum esset, quódque ipse postmodum in progressu visionum, si quando Deum celebrandi occasio incidisset, ab iisdem factum vidit.

Atque ità (ut jam tandem finiam) Thronum in augusto hoc Con • essu, Tabernaculo seu Templo; Presbyteros Levitis & Sacerdotibus; quatuor Animalia quatuor Castris Israeliticis respondere; id est, totum Con • essum priscae illius Castrametationis in eremo imaginem esse, luculenter ostendisse mihi videor. Quae res eo quidem susiùs mihi pertractanda fuit, quoniam ab ejus potissimùm cognition plurimorum in Apocalypsi • yporum rationem pendere animadverteram: id quod quemvis, re penitius introspectâ, juxtà mecum sensurum non dubitem.

THeatro in hunc modum adornato, is qui Throno insidebat Librum intus & à tergo scriptum, septemque sigillis munitum, dexuâ manu porrigit; simúlque Angelus in s • enam prodiens, editâ voice promulgat, ut, si cui aperiendi • um facultas data sit, quo quae in • o continerentur inspici & legi possent, in manus sibi sumeret atque adniteretur; rem proculdubio, si perfecerit, omnibus rerum arcanarum studio flagramibas pergratam facturus.

Atque revera Liber erat dignissimus, in quo resignando quis omnes ingenii & industriae suae nervos contenderet; Codex utpote fatidicus seu consiliorum Dei, quo series & ordo rerum gerendarum ad secundum illum & gloriosum Christi adventum pertexebatur. Ejusmodi enim certe esse liquet quae deinde sequitur gemina rerum futura • um Prophetia, quam Codex iste continebat. Quae causa est, ni fallor, cur Johannes, Visiones suas expositurus, adventûs istius gloriosi hypotyposin, tanquam stadii Apocalyptici metam, fronti historiae suae praescripserit. Ecce (inquit cap. 1.) venit cum nubibus, & videbit eum omnis oculus, etiam qui eum transsixerunt, & plangent super • um omnes tribus terrae; quasi dicat, Hic scopus est, haec meta, quas narrabo, Visionum.

Sed cùm nemo eorum qui in coelo, quive in terra, quive subter terram, Librum resignare potuerit, resque jam conclamata videretur, ità ut Johannes prae dolore in sletum erumperet: ecce Agnus, specie tanquam qui occisus fuerat, id est, obitae mortis signa & cicatrices gerens, in medio Throni, Presbyteorum & Animalium surrexit, Librúmque resignandum patefaciendúmque recepit; putà qui solus omnium ejus rei facultatem promeruerat.

Hoc autem viso, continuo Chorus Animalium & Presbyterorum, unà cum circumstantibus Angels & omnibus in universum creaturis, hymnum Agno Patrique gratulabundi decantant. In quo illud solum in praesenti observare lubitum est, quod facultatem Libri resignandi merito passionis Agni manifesto acceptum referant. Dignus es, inquiunt, aperire Librum & signacula ejus; quoniam occisus es, & redemisti Deo nos in sanguine tuo ex omni tribu & populo & lingua & gente. Quo fortasse lux fieri possit dicto Salvatoris nec dum passi nec glorificati, De die vero illa & hora (puta secundi adventûs sui, citiúsne an seriùs futurus sit) nemo novit, neque Angeli in coelo, neque Filius, sed Pater solus: quippe, nondum Apocalypsin Christo à Patre datam, neque ordinem rerum ad adventum ipsius gerendarum patefactum fuisse. Nihil temere assero; rem secum Lector expendat.

Agno sic Librum resignante, ad singula ejus Sigilla singulae rerum futurarum imagines exhibentur: quarum systema totum stadium Apocalypticum percurrit, adeóque primam Prophetiam universalem constituit. Cujus nunc interpretationem, Sessore Throni & Agno faventibus, aggrediemur.

De duabus Prophetiis Apocalypticis.

PRophetia prima, SIGILLORUM, complectitur fata Imperii; altera, 〈 in non-Latin alphabet 〉 , fata Ecclesiae seu Religions Christianae: donec tandem utrumque coaluerit in Ecclesia regnante; fact is regnis hujus mundi Domini nostri & Christi ejus. Quemadmodum enim in V.T. Daniel, secundùm Imperiorum successiones, tum Christi adventum praesignavit, tum Ecclesiae Iudaicae fata digessit: ità rem Christianam Apocalypsis, Romani, quod adhuc post Christum superfuturum esset, Imperii rationibus admetiri censenda est. Nec eventus abnuit. Primae enim Prophetiae interpretatio ex generali hac hypothesi sic procedit.

De Prophetia prima, quae Sigillorum est: primoque, De sex primorum Sigillorum significatis.

SEptem Sigillorum in universum scopus est, ut, discriminatis per eventorum characteres temporis sluxuri intervallis, indicetur, cujusmodi Imperii Romani cas • um ordine decurso, futurum esset ut Christus mundi numina, quibuscum bellum susceperat, debellaret: sextâ nimirum vice, seu sexto Sigillo, Gentilis Imperii Romani Deos; septimo autem, cùm Tubarum series ad novissimam pervenerit Tubam, quicquid etiam postea ibidem de novo subortum fuisset, aut uspiam adhuc in mundo esset, idolorum & daemonum cultûs destructum & deletum iri: nam oportet eum regnare, usquequo ponat omnes inimieos sub pedes suos, id est, omnem principatum, potestatem, & virtutem adversariam aboleverit. 1 Cor. 15. 24, 25. De priore periodo, prout ordo postulat, primo loco agemus.

Prima igitur sex Sigilla, • extuplici eventorum charactere, (iis haud multùm dissimilium quae Servator, etiam tempori ruinae Hierosolymorum designando, praestituerat) totidem distinguunt stantis adhuc & florentis Imperii Romani intervalla; quoad tandem sexto Christus potestatem idolorum & Deastrorum Gentilium in orbe illo funditus demoliretur. Characteres autem voco Casus Romani Imperii admodum insignes, quibus, tanquam emblematis, intervalla discernantur; eósque in prima hac perodo, non foris à Barbaris gentibus illatos, (cujusmodi erunt Imperii sub septem Tubarum plagis postmodum ruentis) sed casus intestinos, in ipsóque Imperio natos. Quod quidem discrimen id • irco à Spiritu S. institutum, utì dissimilibus notis dissimilia rei Romanae, hîc vigentis, illie occidentis, tempora describantur.

Illud porro hîc observandum venit: Cùm Characteres isti casuum, quos dixi, vix aut raro totum Sigilli intervallum pervadant, eóque intervallis suis certo initio & sine circumscribendis neutiquam per se sufficiant; propterea Spiritum S. in quatuor primis Sigillis (ubi id maxim, tum ob causam jam dictam, tum ob intervallorum inaequalitatem, opus foret) quatuor Animalia porro in eam rem adhibuisse; quorum unumquodque indicaret Sigilli Epocham cardini suo competentem. Id quomodo fiat, mox videbimus: nunc monuisse sat est.

1. ET vidi cùm aperuisset Agnus unum ex septem Sigillis, & audivi unum ex quatuor Animalibus dicens, tanquam vocem tonitrui, Veni & vide. 2. Et vidi, & ecce Equus albus; & qui sedebat super illum habebat arcum, & data est ei corona; & exivit vincens, & ut vinceret.
3. Et cùm aperuisset Sigillum secundum, audivi secundam Animal dicens, Veni & vide.
4. Et exivit alius Equus rufus; & qui sedebat super illum, datum est ei ut tolleret pacem de terra, & ut invicem sese interficiant; & datus est ei gladius magnus.
5. Et cùm aperuisset Sigillum tertium, audivi tertium Animal dicens, Veni & vide: Et vidi, & ecce Equus niger; & qui sedebat super illum habebat stateram in manu sua.
6. Et audivi vocem in medio quatuor Animalium dicentem, Choenix tritici denario, & tres choenices hordei denario; & vinum & oleum ne laeseris.
7. Et cùm aperuisset Sigillum quartum, audivi vocem quarti Animalis dicentem, Veni & vide. 8. Et ecce Equus pallidus; & qui sedebat super eum, nomen illi MORS, & Infernus sequebatur eum: & data est illis potestas super quaternitatem terrae interficiend • gladio, fame, & morte, & bestiis terrae.

De SIGILLO I.

PRimus, Imperii Romani casus, & sane insignis, primordium est VICTORIAE Christi; quâ Dii Romani debellari, eorúmque cultores, sagittis Evangelii confixi, passim deficere, Christóque victori colla submittere incipiunt. 〈 in non-Latin alphabet 〉 (inquit) 〈 in non-Latin alphabet 〉 (N. B.) 〈 in non-Latin alphabet 〉 id est, Nondum jam plene vicit, sed fundamenta jecit victoriae, deinde magis magísque complendae.

Hujus Sigilli index est Animal primum, effigie Leonis, station ad Orientem: monstrátque ex suo cardine prodire Equitem, id est, Imperatorem, à cujus in equum ascensu ad equitandum, id est, imperii ingressu, ineundum sit primi Sigilli intervallum; nempe ab exaltatione gloriosa Domini nostri Jesus Christi: cujus ab Oriente Imperatoris ductu & auspiciis bellum hoc geritur, victoriáque vincitur. Sequentium quidem Sigillorum initia Imperatoribus Romanis diriguntur; sed ubi Christi res gesta describitur, ejus solius Imperatoris ratio habenda fuit.

I am vero, hoc Sigillo circumacto, Deorum oracula per totum orbem Romanum obmutuere; & Johannes, duodecim Christi Apostolorum ultimus, expletis militiae suae stipendiis, ex hac vita commigravit, coronam immarcescibilem in coelis, unà cum coapostolis fratribus suis, ob rem fortiter & feliciter gestam, accepturus.

Quod autem equo vebi potestatis symbolum sit, corùmque qui rerum habenas moderantur, vel ex Hellenistarum interpretation Psal. 45. 5. videre est; quibus Prosperare & equita est, 〈 in non-Latin alphabet 〉 , prosper proceed & regna: neque ab hoc sentu abit Chaldaeus, qui transfert, ut equites super thronum regni. Ità Mulier Bestiae inequitans c. 17. exponitur ab Angelo 〈 in non-Latin alphabet 〉 eâdemque notione adhibetur equitandi verbum, Deut. 32. v. 13. Esa. 58. v. 14. Psal. 66. 12.

De SIGILLO II.

SEcundus Imperii Romani casus memorabilis, secundi Sigilli emblema, est 〈 in non-Latin alphabet 〉 ; Caedes & laniena intestina; cui vix alia similis in omni historia Romana. Et datum est, inquit, sedenti in hoc Equo, ut auferat pacem e terra (id est, ut, illo Sessore, pax e terra auferatur,) 〈 in non-Latin alphabet 〉 , & ut se invicem homines mactarent. Quae postrema sententiae pars firmat explicationem prioris. Nam quo demum sensu caperentur ista, datum, esse sedenti in equo, ut homines se invicem interficerent? nisi, datum esse, seu factum, ut, eo quidem sessore, homines mutuis caedibus & lanienis saevirent.

Sigilli hujus index est Animal secundum, effigie Bovis, situ ad Occidentem: dúmque in Visione ad se respiciendum jubet, eo monet, Sigillum hoc inire cùm Trajanus Hispanus rerum habenas capesseret, Imperator ab Occidente. Dion; Trajanus homo Hispanus, nec Italus erat nec Italicus: ante eum nemo alterius nationis Imperium Romanum obtinuerat. Atqui ab eo deinceps in eadem generis serie regnatum est ad Commodum usque, ubi Sigilli hujus intercapedo de • init.

Ab hoc igitur Imperatore principio ducto, quaeramus memorabilem istum 〈 in non-Latin alphabet 〉 casum. Res vero gesta est, tum Trajano tum successore ejus Hadriano Imperii clavum tenentibus, à Gentibus & Iudaeis, tunc unà per orbem Romanum cohabitantibus. Quid sub Trajano factum, cape non meis, sed junctis Dionis & Orosii verbis. Incredibili, inquit Orosius, motu sub uno tempore Iudaei. quasi rabie efferati, per universas terrarum partes exarserunt. Nam & per totam Libyam adversùs incolas atrocissima bella gesserunt: quae adeo tunc, intersectis cultoribus, desolata est, ut nisi postea Hadrianus Imperator collectas illuc aliunde colonias deduxisset, vacua penitus, abraso habitatore, mansisset. Qui circa Cyrenem habitabant, (Dion loquitur) Andreâ quodam duce, Romanos pariter atque Craecos concîdunt, vescuntur eorum carnibus, edúntque viscera; tum oblinuntur eorum sanguine, & pellibus induuntur. Multos à vertice serris discidere medios, multo • objecere bestiis, multos etiam certare inter se coegerunt; ità ut interierint hominum ad DUCENTA VIGINTI MILLIA. Pergit; Praeterea in Egypt • consimilis caedes facta est, & in Cypro, Artemione duce; ubi etiam perierunt DUCENTA QUADRAGINTA MILLIA. Salaminem urbem Cypri, intersectis omnibus accolis, deleverunt. [Oros. Euseb.] In Alexandria autem commisso praelio victi & attriti sunt. [Oros. ] Tandem & ab aliis, & maxim à Lysio, quem Trajanus miserat, subacti sunt. In Mesopotamia quoque rebellantibus, jussu Imperatoris bellum illatum est. [Oros. Euseb.] Atque ità multa millia eorum vastâ caede deleta sunt.

Hactenus quae sub Trajano. Sed an, inquies, quicquam • ub Hadriano cum istis conferendum? Fuerintne paria, Lector judicet: audeo dicere, hand multo minora. Nec dum enim aliquid de rebellione ista samigerata, BAR CHOCHEBA Pseudomessiâ duce, retulimus. Audi igitur illam quoque ejusdem Dionis verbis: Cùm, inquit, Hadrianus in Vrbem Hierosolymam coloniam deduxisset, ac quo loco Dei Templum fuerat, alt • rum Iovi Capitolino aedificari curavisset; magnum & diuturnum bellum inde moveri coeptum, to • am Iudaeam commoveri, Iudaeos omnes ubique gentium tumultuari, multa damna occulte aperteque Romanis infer, cúmque iis complures alias gentes lucri cupiditate conjungi, atque ea de re omnem fere orbem terrarum commotum esse. Pergit; Hos Hadrianus, optimis quibùsque ducibus adversùs eos missis, sed (multitudine eorum & desperatione cognitâ) non nisi singulatim eos adorari ausis, sero tandem oppressit fregítque; caesis in excursionibus praeli • sque non minùs QUINGENTIS ET OCTOGINTA MILLIBUS. Eorum autem qui fame, morbo, & igne interiere, tanta fuit multitudo, ut numerus indagari non potuit. Sed num ea victoria Romanis facilis fuit & incruenta? Minime veró: tot enim, a • t, ex Romanis quoque in eo bello periere, ut Hadrianus, cùm scriberet ad Senatum, non es • usus illo exordio quo uti Imperatores consueverunt, SI VOS LIBERIQUE VESTRI VALETIS, BENE EST, EGO QUIDEM ET EXERCITUS VALEMUS. Haec ill de motu Iudaeorum sub illo Stellae, ut vocârunt, • eu mavis, Stellionis filio: quem Eusebius porro scribit nolentes sibi Christianos adversum Romanum militem ferre subsidium omnimodis cruciatibus necavisse.

Quod si cui lubitum est Iudaeos ipsos audire cladem suorum aestimantes; author libri Iuchasin scribit Hadrianum duplo plures Iudaeos in hoc bello trucidâsse quàm egressi sint ex AEgypto. Alius libro qui inscribitur 〈 in non-Latin alphabet 〉 , quem Drusius laud •• 〈◊〉 ritis, Non sic afflixisse eos Nebuchadnezarem neque Titum, sicut Hadrianus Imperator Adeo haec clades tribulationis istius inauditae, quam Servator Iudaeis even •• p •• dixerat, gravissimus omnium paroxysmus fuisse videtur; ideóque non imme • ito • um tam gentis, quàm tam illustris complementi nomine praecelluerit, secundo hu • c • tervallo signando prae aliis omnibus illius temporis eventis à Spiritu Sancto electus.

De SIGILLO III.

SIgilli tertii index est Animal tertium, effigie Humanâ, station ad Meridiem: proindeque monstrat, Sigillum hoc inire, Imperatore ex illo cardine prodeunte, putà Septimio Severo Afro, Imperatore à Meridie. De quo sic Eutropius: Oriundus ex Africa, provinciâ Tripolitanâ, oppido Lepti, solus omni memoriâ & antea & post ex Africa Imperator.

Hujusce autem Sigilli rem plerique Famem esse volunt, sive annonae caritatem; ducto argumento tum à color Equi nigro, tum ab indicatura frumenti, Choenix tritici denario, & tres choenices hordei denario: cui quoque trutinam in manu Sessoris inservire putant; quippe non tam mensurandam quàm appendendam prae nimia penuria annonam.

Et sane hanc interpretationem (adeo primâ front concinna est visa) nunquam in dubium vocâssem, si eventus ei respondisset. Sed nihil hoc aevo, hâcque Sigillorum serie de Fame reperio singular, & characteris officio dignum. Nam quod ex Tertulliano ad Scapulam a •• ertur, id nequaquam magni ducendum arbitror. Neque enim si, quod ill perhibet, messis aliquando Hilariano praeside in Africa defecerit, illico id aut generale per orbem Romanum fuerit, aut Severi aevo. Hinc factum, dum Symboli rationem paulo propiùs intueor, ut alio potiùs spectare, haud omnino vanis indiciis, colligere mihi visus sim. Quippe non, ut illa interpretatio exposcit, Stat • ra cum Choenice satìs apt componi posse videtur; quum Libra ponderando; Choenix vero mensurae nomen sit. Praeterea, quum reliquorum Sigillorum significatis admodum congruat conditio Animalis indicantis; Victoriae, Leonis; Mactationi, Bovis; subsequentis Sigilli Cadaveribus, Aquila; hîc nulla futura esset societatis ratio. Quae enim Homini cum Fame convenientia? Color vero niger nec naturâ suâ, nec veterum Prophetarum usu, uni fami alligatus est, sed aeque tristitiae, squalori & terrori figurando inservit.

Sit igitur hujusce Sigilli Res, non Fames aut annonae caritas, sed IUSTITIAE per orbem Romanum procuratio & severitas, prae quàm in ullo retro aut subsequentium intervallorum, insignis & notabilis. Nam quod ad figuram attinet, color Equi Iustitiae severitati convenit. Libram esse Iustitiae symbolum, translatitium est; ut hodieque Iustitiam cum Libra pingi nemo nesciat. Illud vero quod de indicatura subjungitur, si auscultes, ità tinnire videbitur; Ne cuiquam triticum aut hordeum, nisi justo pretio per soluto, auferto: similem quoque justitiae legem in vino & oleo servato: quasi nimirum contra fures caveret, & dixisset, Ne furator. Denarius enim • uit operis diurni merces ordinaria, quod ex Evangelio liquet; fuit etiam diurnum stipendium militum. Choenix significat demensum diurnum, 〈 in non-Latin alphabet 〉 , sed incertâ admodum mensurâ: variavit enim pro ration gentium, locorum & hominum. Choenix militaris (ut minores choenices praetermittam, opilionum, villicorum, vinitorum) quatuor fuit sextariorum. Sed veteri Lexicographo Graecolatino 〈 in non-Latin alphabet 〉 est semimodium, id est, militaris duplum: imo Hellenistis Ezech. 45. 10, 11. 〈 in non-Latin alphabet 〉 est Bathus, amplissima Hebraeorum mensura. Ex tam incerta Choenicis mensura quì potest aliquid de fame & annonae caritate exculpi? Choenicem igitur hic accipio pro quolibet demenso diurno, & Denarium pro quolibet demensi pretio. Ità interpretationis quam dedi ratio constabit.

I am eventus, mirum est, quàm interpretationi faveat, rerum potiuntibus Severo & Alexandro, maxim inclytis Equi nigri sessoribus. De Severo quae sparsim apud Aurelium legas, retentis Authoris verbis, in unum colligam; idem postmodum Lampridio facturus de Alexandro. Severo, inquit Aurelius, praeclarior in republica fuit nemo, legum conditore longe aequabilium. Implacabilis delictis, strennum quemque praemiis extollebat. Nulli in dominatu suo permisit honores venundari. Ne parva quidem latrocinia impunita patiebatur, in suos animadvertens magis, quod vitio ducum aut etiam praefectorum fieri vix experiens intelligeret. Aurelio adstipulatur Spartianus, dum eum & implacabilem delictis, & latronum ubique hostem vocat.

Sed haec nullo numero fuerint prae iis quae de Alexandro Mammeae filio Lampridius; in quibus proinde characteris hujus Sigilli summa collocanda videtur. Is, inquit, leges de jure populi & fisci moderatas & infinitas sanxit, neque ullam constitutionem sacravit sine viginti jurisperitis. Severissimus judex contra fures, appellans cosdem quotidianorum scelerum reos, & damnans acerrime; ac solos hosts inimicósque reipublicae vocans, jussit ( de judicibus furibus, ni fallor, loquitur ) in civitatibus nunquam videri, & si essent visi, deportari per rectores provinciarum. Referebat, inquit, Eucolpius, (quo ill familiarissime usus est) illum, si unquam furem judicem vidisset, paratum habuisse digitum ut illi oculum erueret. Addit Septimius, qui vitam ejus non mediocriter exsequntus est, tanti stomachi fuisse Alexandrum in eos judices qui futurorum samâ labor • ssent, etiamsi damnati non essent, ut si eos casu aliquo videret, commotione animi stomachi choleram evom • ret, toto vultu exardescente, ut nihil possit loqui. Iussit imoper praeconem edici, ut nemo salutaret principem qui se Furem esse nôsset, ne aliquando detectus capitali supplicio subderetur. Pergit; Si quis militum de via in alicujus possessionem deflexisset, pro qualitate loci, aut fustibus subjiciebatur in conspectu ejus, aut virgis, aut condemnationi; aut, si haec omnia transiret dignitas hominis, gravissimis contumeliis; cùm diceret, Vísne in agro tuo fieri quod alteri facis? clamabátque saepius, quod à quibusdam sive Iudaeis sive Christianis audierat, & tenebat, ídque per praeconem, c • m aliquem emendaret, dici jubebat, QUOD TIBI FIERI NON VIS, ALTERI NE FECERIS. Quam sententiam usque adeo dilexit, ut & in palatio, & in publicis operibus praescribi juberet.

En tibi, Lector, Equi nigri sessorem auream illam & coelitus demissam IUSTITIAE TRUTINAM in Theatro orbis terrarum magnifice librantem, Quod tam insigne fuit in Imperatore Pagano, ut eo in hoc Sigillo Spiritum S. respexisse nemini mirum videri debeat.

Aliter de tritici & hordei indicatione.

POtest & haec tritici & hordei, &c. indicatura de procuratione rei frumentariae per haec tempora insigni intelligi. Nam videri potest hanc quoque verbis istis inesse mentem; Ità rei frumentariae de copia prospiciendum esse, ut annona aequo, & cui quisque solvendo sit, pretio vaeneat. Choenix tritici Denario, i. Demensum diurnum tritici diurno laboris pretio aut stipendio aut reditu venditor: ut ne scilicet cui opus sit, plus dietim ad victum erogare quàm ei dietim suppetat erogandum. Illud quoque, Tres Choenices hordei denario, videri possit ad aequationem pretii, pro qualitate mercium, pertinere. Si cui istiusmodi interpretatio placuerit, eventus hîc quoque ad amussim respondebit.

Spartianus de Severo; Rei, inquit, frumentariae, quam minimam repererat, ità consuluit, ut excedens ipse vitâ septem annorum Canonem populo Romano relinqueret: ità ut quotidiana septuagena quinque millia modiorum expendi possent. Populo Romano diurnum oleum gratuitum ( primus ) donavit; ejus vero tantum, reliquit, ut per quinquennium, non solùm urbis usibus, sed & totius Italiae, quae oleo egeret, sufficeret. Quasi nimirum implere voluisset quod hîc adjicitur, 〈 in non-Latin alphabet 〉 , In oleo quoque & vino ne sis injustus. Similia habet Lampridius de Alexandro: Commeatum, inquit, populi Romani sic adjuvit, ut cùm frumenta Heliogabalus evertisset, vicem de propria pecunia loco suo reponeret. Oleum quoque, inquit idem, quod Severus populo dederat, quódque Heliogabalus imminnerat, integrum restituit, addidit & oleum luminibus Thermarum.

De SIGILLO IV.

SIgilli quarti index est quartum Animal, effigie Aquilinâ, station ad Aquilonem: quo monstratur, initium Sigilli ducendum ab Imperatore illic oriundo, id est, Maximino Thrace Septentrionis alumno. Julius Capitolinus; Maximinus de vico Thraciae vicino Barbaris, Barbaro etiam patre & matre genitus.

Hujus Sigilli character est Concursus GLADII, FAMIS & PESTIS unà, ut aliàs nunquam, saevientium. Unde Equi sessori Mortis, id est, notione Hebraeorum, qui abstractis pro concretis utuntur, 〈 in non-Latin alphabet 〉 , seu Mortiferi nomen inditum esse dicitur, eo quod tot Mortes secum in Orbem inveheret. Nam iisdem quoque Hebraeis, Prophetis praesertim, nomine vocari idem quandoque valet atque esse vel exsistere, sed eximio & praecipuo quodam modo: ut Esa. 7. 14. & 9. 5. Ierem. 23. 6. & 20. 3. Zach. 6. 12. & hîc in Apocalypsi cap. 19. 13. adeo ut Mortis nomen habere nihil aliud hoc loco sit, quàm esse singulariter & insigniter 〈 in non-Latin alphabet 〉 vel Mortiferum: cui rei quoque est illud, quod Orcus eundem tanquam libitinarius comitetur.

I am de eventu videamus. Et sane nunquam ex quo Sigilla coepere, haec tria junctim támque in • igni modo saeviere. A Caede incipiam, & omitto quae ab externo host pertulit hoe aevum, sane gravissima; Barbaris universum fere imperium, sub Gallo & Volusiano Imperatoribus, rapinis & caedibus exhaurientibus: non enim ista in hunc censum veniunt; quaerimus intestina & domestica. Decem igitur plùs minùs Imperatores & Caesar's, qui legitimi habentur, Sigilli hujus intercapedine, id est, triginta trium aut paulo plurium annorum spatio, gladius, non hostium, sed suorum, absumpsit. Per idem intervallum, sub unius Gallieni Imperio, triginta illi Tyranni, de quibus Pollio, aut uno aut altero forte pauciores, in diversis orbis Romani partibus exorti sunt: atque hi plerique omnes aut à suis, aut à se invicem caesi, aut ab Imperatoribus legitimis trucidati fuere: ut non immerito de hac plaga dixerit Orosius, eam non per vulgi caedem, sed per vulnera mortesque Principum exaltatam esse.

Denique Imperatores ipsi, primus Maximinus, & in novissimis Gallienus, quantâ saevitiâ fuere? Maximinus, Iulio Capitolino teste, tam crudelis fuit, ut illum alii Cyclopem, alii Busiridem, alii Scironem, nonnulli Phalarin, multi Typhonem vel Gygem nominarent. Senatus eum tantum timuit, ut vota in Templis publice privatímque, muli • res etiam cum suis liberis, facerent, ne ill unquam Vrbem Romam videret. Audiebant enim alios in crucem sublatos, alios animalibus nuper occisis inclusos, alios feris objectos, alios fustibus elisos; atque omnia haec sine delectu dignitatis. Pergit idem: Ignobilitatis tegendae causâ, omnes conscios generis sui interemit; nonnullos etiam amicos, qui ei saepe misericordiae & pietatis causâ pleraque donaverant; neque enim fuit crudelius animal in terris. Denique, inquit, sine judicio, sine accusatione, sine delatore, sine defensione omnes ( factionis Magni cujusdam, viri consularis ) interemit, omnium bona sustulit, & plus quatuor millibus hominum occisis se saturare non potuit.

Audi etiam quid de Gallieno Trebellius Pollio, libro de 30. Tyrannis. Occiso, inquit, Ingenuo, qui à Moesiacis legionibus Imperator est dictus, in omnes Moesiacos, tam milites quàm cives, asperrime saeviit, nec quemquam suae crudelitatis exsortem reliquit: usque adeo asper & truculentus, ut plerasque Civitates vacuas à virili sexu relinqueret. Idem in vita Gallieni: Scythis, inquit, in Cappadociam pervadentibus, milites iterum de nevo Imperatore faciendo cogitaverant; quos omnes Gallienus more suo occîdit. Addit in fine: Fuit nimiae crudelitatis in milites: nam & terna millia, & quaterna milli • singulis diebus occîdit. Refert quoque in eadem Gallieni vita Pollio memorabile admodum lanienae Byzantinae exemplum, quà à militibus, quà ab ipso Gallieno editum. Ne quid, inquit, mali deesset Gallieni temporibus, Byzantinorum Civitas, clara n • valibus bellis, & claustrum Ponticum, per Gallieni milites ità omnis vastata est, ut prorsus nemo superesset. Quorum cladi ulciscendae, Gallienus vicissim Byzantio receptus, omnes milites inermes, armatorum coronâ circundatos, interemit, fracto foedere quod promiserat.

Habes de Caedibus: ad PESTEM venio, quae hic ex usu Orientis 〈 in non-Latin alphabet 〉 dicitur. Ità Chaldaeus Paraphrastes pro 〈 in non-Latin alphabet 〉 peste amat ponere 〈 in non-Latin alphabet 〉 mortem, & Hellenistae plerumque vertunt 〈 in non-Latin alphabet 〉 , similíque notione Ecclesiasticis scriptoribus mortalitas dici solet; quae jam in multas linguas vernaculas migravit. De Peste autem res adeo notoria est & manifesta, ut oraculi fidei astruendae non opus sit multa congerere: verbo expediam. Zonaras author est, nec caeteri tacuere, sub Gallo & Volusiano Imperatoribus Pestem ab AEthiopia exortam omnes Romanas provincias pervasisse, & per quindecim continuos annos incredibiliter exhausisse. Nec alia unquam major lues mihi lecta (inquit vir nostro aevo celebris) spatio temporum, sive terrarum.

Superest adhuc ex triga illa calamitatum Fames. Quam quidem ab hoc aevo abesse non potuisse, etiamsi nemo veterum id prodidis • et, quivis inde colligat, quod omne fere Imperium à Scythis per haec tempora rapinis & vastationibus adeo attonsum & attritum sit, ut nulla, si Zosimo fides, Romanae ditionis gens ab iis libera permanscrit; omnia fere oppida moenibus destituta, & iisdem destitutorum maxima pars capta fuerint. Qui fieri potuit ut non hujusmodi vastationibus desererentur agri, negligeretur aratio, & quicquid uspiam erat ad victum repositorum pessundaretur?

Atque ità quidem reverâ evenisse, liquet ex Dionysii Alexandrini, qui tum vixit, epistola ad fratres; ubi diram istam, de qua egimus, Luem bello & • ami successisse testator. Post haec, inquit, id est, persecutionem quae sub Decio suit, (nam eam intelligit quae praecessit pestem) 〈 in non-Latin alphabet 〉 , & • ellum & Fames secuta sunt, quae unà cum Ethnicis periulimus, & paucis interjectis, At ubi, inquit, cùm nos, tum ipsi respiraveramns, invasit Lues ista; res illis quovis terrore terribilior & calamitate quacunque lamentabilior, nobis vero exercitatio & exploratio nullis reliquis inferior. Adstipulatur Cyprianus Apologi • ad Demetrianum: Cùm dicas, inquit, plurimos conqueri, quod bella crebri • s surgant, quod LUES, quod FAMES saeviant • quodque imbres & pluviae serena lenga suspendant, nobis imputari, tacere ultrà non oportet, &c.

De Bestiis autem quod por • o in textu additur; si quidem à • uperioribus diversum sit, & non potiùs innuat, Tyrannos, qui instar Ferarum per ea tempora in Orbe Romano saevirent, calamitatibus istis causam daturos; indicabit solenne Orientalibus & Australibus regionibus in hoc casu malum: ut nimirum Fame & Peste saevientibus, Bestiae contra homines invalescerent, eósque occiderent; ut videre est Levite. 26. Ezech. 14. 15, 21. Sed priori sententiae magis favet Syntaxeos mutatio, 〈 in non-Latin alphabet 〉 , si reddas, atque id per Bestias terrae.

〈 in non-Latin alphabet 〉 , quartam partem terrae, in quam Orco & Morti potestas saeviendi data fuisse dicitur, (nisi si quis vulgatum Interpretem hic defendi posse putet, apud quem 〈 in non-Latin alphabet 〉 ; est 〈 in non-Latin alphabet 〉 , id est, quaternio, seu quatuor partes, terrae ) expono de potissima & multo maxima Orbis Romani parte. Quum enim tertia pars terrae (ut suo loco dicetur) Orbis Romani amplitudinem designet, consequence est, quartam terrarum partem esse eandem Ditionem Romanam quartâ parre minús: eóque trigam istam seu quadrigam calamitatum tres Orbis Romani quadrantes pervasisse, hoc est, ferme totum, unico tantùm quadrante ejus immuni. Et certe Orosius astruere videtur, Pestem non ultrà sese extendisse quàm (ut ejus verbis utar) ad profligandas Ecclesias edicta a Decii cucurrerunt. De caeteris nihil habeo dicere. Atque haec de quarto Sigillo.

De SIGILLO V.

DUO quae sequuntur Sigilla nullum habent, ut superiora, de exordii sui tempore ab Animalibus subsidium; proindeque nulli hîc equorum Sessores videndi ampliùs, unde illud Animalium indicium pendebat. Utriusque igitur intervallum illic auspicandum est ubi antecedentis Sigilli casus desierit. Quod quidem facile admodum sit, ubi Casus, ut hîc, ejusmodi fuerint, ut eorum determinatio ob insignem evidentiam latere nequiret.

Quintum proinde Sigillum inibit ab Imperio Aureliani, anno CC LXVIII. ad quod tempus, quae diutissima fuit prioris Sigilli calamitatum, quindecim annorum Pestis extincta est.

I am maxim insignis sub hoc Sigillo rei Romanae casus, quíque omnibus aliis illius temporis eventis praecelluerit, est PERSECUTIO illa Christianorum à Diocletiano incepta, ab aliis continuata, longe omnium quae unquam fuerant acerbissima. Nihil prae isthac viderunt priora secula, Omnibus fere anteactis (verba sunt Orosii) diuturnior & immanior fuit. Nam per decem annos incendiis Ecclesiarum, proscriptionibus innocentium, caedibus Martyrum incessabiliter acta est. Initio statim decennii istius, intra dies triginta ad septendecim hominum millia mactata feruntur, nec progressu temporis mitigavit persequentium furor. In una AEgypto (quantulâ Romani Imperii particulâ?) si Domino Ignatio Patriarchy Antiocheno, apud Scaligerum, fides, mactata sunt centena & quadraginta quatuor hominum millia; septingenta autem in exilium acta: unde AEra Diocletiana apud AEgyptios nomen invenerit, ut hodieque AEra Martyrum nuncuparetur. Quid jam censes factum in reliquis per orbem Romanum provinciis? Omnis fere sacro Martyrum cruore orbis infectus est, inquit Sulpitius Severus. Nullis unquam bellis mundus sanguine magis exhaustus est, neque majori unquam (verba sunt ejusdem) triumpho Ecclesia vicit, quàm cùm decem annorum stragibus vinci non potuit.

Figuratur haec laniena vision Animarum interfectorum propter Verbum Dei, & propter testimonium quod habebant, jacentium sub altari, id est, humi ad pedem altaris, instar hostia • um recens jugulatarum. Est enim Martyum genus quoddam sacrificii. Unde illud Apostoli ad Timotheum, instant jam Martyrio suo, 〈 in non-Latin alphabet 〉 , Ego jam libor, & tempus resolutionis meae instat, 2 Tim. 4. 6. Quo etiam spectat illud ejusdem ad Philippenses, 2. 17. Si immolor supra sacrificium & ministerium fidei vestrae, &c.

Quod porro ad Deum voice magnâ clamare dicantur, ultionem sanguinis sui poscentes; periphrasis est crudelitatis extremae judicióque maturae, tanquam quae jam prae immanitate sua ipsam Dei patientiam solicitaret ad vindictam. Vsque quo, inquiunt, Domine, sanctus & verax, non judicas, & vindicas sanguinem nostrum de iis qui habitant in terra?

Interim da • ae sunt singulis stolae albae, id est, cooptantur in ordinem Beatorum. Sumpta parabola ex more Iudaeorum in probandis & admittendis Sacerdotibus; quos nimirum de genealogia & corporis integritate idoneos judicâssent, eos candidis stolis ind • tos in Atrium Sacerdotum recipientium, sí • que in ordinem sacerdotalem cooptantium. Maimonides in Misch • e lib. 8. tit. Biath hammik dasch, cap. 6. • . 11. Id quod luculenter exprimitur cap. 7. 13, 14, 15. ubi de istis qui stolis albis amiciebantur dicitur, quod ante Thronum Dei sint & colant eum (putà ut Sacerdotes) die ac nocte in Templo ejus.

De clamore vero sanguinis responsum est, Vt requiescerent adhuc tempus modicum, donec compleantur conservi eorum, & fratres eorum, qui interficiendi sunt, sicut & illi: id est, ut paulisper sustinerent, donec fratrum suorum aliquot, qui posteaquam Christianismus jam regnare inciperet, sub Licinio, Iuliano, & Arrianis, similiter atque ipsi jugulandi erant, numero accederent; túncque clangentibus Tubis, solennem vindictam de Imperio tanti sanguinis reo sumptum iri.

DE SIGILLO VI.

SIgillum sextum init ubi quintum desinit; id est, ab anno Christi CCCXI, quo atrox illa decem annorum persecutio quievit.

Hujus autem Sigilli casus est, COELI TERRAEQUE MOTUS admirabilis; quo mirifica illa per Constantium M. ejúsque successores Agni signiferos rei Romanae Ethnicae mutatio & subvertio figuratur: quâ putà omnes Gentilium Dii coelo suo excussi, Pontifices & Sacerdotes exaugurati, dejecti, reditibusque suis in perpetuum exuti; Templa, fana, & delubra Daemonum per omnem Romanum Orbem conquassata, direpta, inflammata, demolita. Adhaec Imperatores, Reges, Dynastae, qui Diis suis tam enormiter perielitantibus subvenire, bellum Christi Vexilliseris indicere, ingentibus copiis decernere, etiam praelio superati bellum vi summâ instaurare, in animum induxerint; inauditis stragibus coesi, susi, fugatíque; donec tandem, re desparatâ, nemo ampliùs Religioni Romanae, tanto fragore ruenti, suppetias laturus reperiretur. Ità brevi verborum ambitu complexus mihi videor quicquid sublimibus istis ad hoc Sigillum Allegoriis Spiritus Sanctus depingere voluit. Atque hoc VICTORIAE Christi, cujus primo Sigillo jactum erat fundamentum, primum complementum est: cui, quâ Imperii aetate futurum esset, designando, praesignatis temporis quod interea flueret discriminibus, quae hactenus praecesserint Sigilla inserviêre. Restat jam ut datam interpretationem singulis Allegoriae propheticae partibus applicemus, rationemque ejus ostendamus: id quod faciemus, integro priùs contextu ob oculos posito; qui sic habet.

12. Et vidi cùm aperuisset Sigillum sextum, & ecce terrae motus magnus factus est, & Sol factus est niger tanquam saccus cilicinus, & Luna [tota] facta est sicut sanguis.

13. Et Stellae coeli ceciderunt in terram, sicut ficus abjicit grossos suos, cùm à vento magno commovetur; recessitque coelum sicut liber qui convolvitur. 14. Et omnis mons & insula de locis suis motae sunt.

15. Et Reges terrae & magnates & tribuni, & divites & potentes, & omnis servus & liber absconderunt se in speluncis & in petris montium: 16. Et dixerunt montibus & petris, Cadite super nos, & abscondite nos à facie Sedentis super thronum, & ab IRA AGNI. 17. Quoniam venit DIES MAGNVS IRAE EIVS, & quis poterit stare?

Solennes sunt istae horridiorum cladium & rerum, ut ità loquar, susque deque conversionis imagines, Prophetis de more Orientis usitatae; ut nostris quoque Po •• is sua sunt schemata, suae picturae. Ità Jeremiah (cap. 4. 23, &c.) excidium Iudaeae de • ingit, ac si omnia iterum in antiquum chaos reditura essent. Asp • ci terram, inquit, & ecce 〈 in non-Latin alphabet 〉 inanis erat & vacua; & coelos, & non erat lux in iis. Vidi montes, & ecce movebantur, & omnes colles conturbati sunt. Vide caetera. Similiter Joel (cap. 2. 10.) de horrenda ejusdem vastatione ab exercitu Locustarum Aquilonarium, A facie ejus, inquit, contremuit terra, moti sunt coeli; Sol & Luna obtenebrati sunt, & stellae retraxerunt splendorem suum. Sed distinctiùs agamus de singulis.

Ecce, inquit, Terrae motus magnus factus est. Greece 〈 in non-Latin alphabet 〉 , id est, Coeli terraeque motus ut in sequentibus palàm est: vox enim Latina Graecae vim non adaequat. Terrae motus autem istiusmodi, teste Apostolo, Heb. 12. de loco Haggaei [ Adhuc semel & ego commovebo coelum & terram ] denotat 〈 in non-Latin alphabet 〉 , mutationem eorum quae commoventur. Quod firmari potest ex eodem Haggaeo, ver. 21 & 22. ejusdem capitis, ubi ipse hanc parabolam de regnorum mundi mutatione & conversione 〈 in non-Latin alphabet 〉 interpretor: Ego commovebo coelum & terram, & subvertam solium regnorum, & desperdam fortitudinem regnorum Gentium, &c. Nos igitur, ut alibi in Apocalypsi, ità hîc quoque, Terrae Coelique motum, pro rerum ruina & quasi susque deque mutatione accipiemus.

I am vero Mutationis hujusce, perinde ut priorum quoque sub Sigillis casuum, Objectum est Imperium Romanum: at non quà politice à Caesaribus gubernatum (hâc enim sui formâ nondum solvendum est;) sed quà Satanae Principi, ejúsque Angels Daemonibus, religioso nomine subditum. Hanc scilicet Imperii Romani Daemonarchiam, quae hoc Sigillo tempestas incumbit, maximo cum fragore eversum atque dissipatum ibit.

Et Sol factus est niger ut saccus cilicinus, & Luna facta est ut sanguis: id est, per ellipsin adjectivi, rubicunda ut sanguis. Periphrasis autem est deliquii Luminarium, in quo Sol ater apparere soleat, Luna vero rubicunda. Cui plane geminum est illud Isaiae cap. 13. 10. de vindicta Babylonis; Obscurabitur Sol in ortu suo, & Luna non splendere faciet lumen suum. Septuag. 〈 in non-Latin alphabet 〉 , ut Matth. 24. 29. Nec alium omnino sensum habet, juxta Ibn Ezrae sententiam, illud apud eundem cap. 24. de clade quâ Dominus in Jerusalem regnaturus (prorsus ut in hoc Sigillo) visitaret militiam coeli in excelso, & reges terrae in terra. Erubescet, inquit, Luna, & pudore sussundetur Sol (id est, uterque, quasi pudore vultum tegeret, tenebris obducetur) cùm regnabit Dominus exercitum in monte Zion & in Jerusalem, & in conspectu senum suorum glorious. Sed quid haec, inquies, ad Daemonarchiam Romanam? Ausculta, & dicam. Prophetis (ut in sequentibus quo{que} Visionibus subinde audies) omne Regnum & Corpus Imperii Mundum refert; ut partes quoque, Coelum, Terra, Stellae pro illa imagine • int. Cui evincendo (ut alia taceam) vel unicus ill locus apud Isaiam sufficit, cap. 51. 15. Ego sum Dominus Deus tuus, qui divisi mare (mare autem rubrum) & personuerunt fluctus ejus, Dominus exercituum nomen ejus. Et posui verba mea in ore tuo (id est, Legem meam tibi dedi) & umbrâ manûs meae protexi te; ut plantarem coelos & fundarem terram, (id est, Te regnum, ceu Mundum politicum, constituerem) & dicerem Sioni, Populus meus es tu. Sermo est de liberatione quâ liberavit Deus populum Israeliticum ex AEgypto, ut ex eo sibi Regnum sive Rempublicam conderet in Terra promissa. Ex quo, quid sit quoque apud eundem (cap. 65, & 66.) Coelum novum & Terra nova, haud difficile erit colligere; nempe novus ejusdem rationis mundus. Pro hac igitur imagine, Coelum notione Propheticâ denotabit quicquid in Regni aut Reipublicae alicujus universitate, ceu Mundo politico, celsum est; Terra, contrà, quod insimum; Stellae vero eos qui in Celsitudine ista locum obtinent obeúntque. Quâ ration Sol & Luna, praecipua coeli lumina, iste primam summámque, haec à prima proximam regni Majestatem & 〈 in non-Latin alphabet 〉 indicabit. Quod quidem adeo verum est, ut Paraphrastes Chaldaeus in Prophetis subinde pro Sole & Luna, regnum & gloriam substituat; ut Isa. 60. 20. Ier. 15. 9.

Esto igitur SOL in regno Idolorum Romano, jure principatûs, Draco ipse, seu Satanas; praesertim cùm ab eo Spiritus Sanct. cap. 12. totum Imperium Romanum, hoc de quo agitur statu, cognominaverit Draconem rufum septicipitem, ut ibi videbimus. LUNAM, secundum hujus Coeli luminare, dixeris Pontificatum Maximum Majestati Imperatoriae jam ab origin prima annexum, ejúsque quasi partem; seu mavis, Imperatorem Satanae Pontificem, cum toto Pontificum Collegio, qui cum Imperatore capite suo unum corpus efficiebant, iidemque & religionibus Deorum & summae Reipublicae praeerant, neque Senatûs, neque ullius supra se potestati ad reddendam rationem obnoxii; proindeque in isthoc Regno non immerito secundas à Dracone ipso habituri. Non semper, fateor, opus est ut in hujusmodi Allegoriis tam accurata singulorum ratio exigatur; veruntamen, cùm fieri possit, singula momenta aptemus, SOL igitur, quem diximus, tum niger factus est, & funestae majestatis suae deliquium & obscurationem passus, quando Imperatores Romani, ipso cum omnibus Angels suis, pompis & cultu, per Baptismum ejuratis, Christo Iustitiae Soli sese addixere. SOLE sic denigrato & lumine spoliato, LUNA, quae à Sole lumen mutuatur, quî salva esse poterit? Et rem quidem ipsam, sive munus Pontificatûs Maximi, statim, ut aequum erat, à se abjecerunt Constantine, Constantius, Valentinianus, Valens, nolentes deinceps Diabolo operari: nomen tamen, quod mireris, non illico aspernati sunt, sed elogiis suis ascriptum aliquantisper retinuere. Primus Gratianus (bonum factum!) titulum quoque & stolam Pontificalem sibi pro more à Pontificibus oblatum respuit, tanquam indigna homine Christiano. Quae quidem mutatio tanti fuit, ut Caesarem Romanum, Pontificatu sic exutum, Spiritus Sanctus deinceps pro novo quasi Bestiae Romanae capite & Rege habiturus sit, ut cap. 17. audiemus. Atqui adhuc LUNA isthaec nonnullo lumine, quamvìs tristi & imbecilli, fulsit; donec & ipsum Collegium Pontificum cum omni reliqua Sacerdotum turba • ustulit malleus ill Ethnic •• mi Theodosius primus, uno edicto omnium reditibus fisco applicatis. I am igitur tempus erat ut alium sibi Pontificem M. Satanas quaereret. Sed pergo ad reliqua.

Et Stellae coeli ceciderunt in terram, sicut ficus abjicit grossos suos, cùm à vento magno commovetur; recessitque coelum sicut liber qui convolvitur.

Vel Coelum evanuit, &c. id est, Stellae coeli disparuere, quemadmodum literae evanescunt, libro, veterum more, convoluto. Ellipsis enim est utrobique prioris substantivi Hebraismo familiaris, ut Deut. 20. 19. 2 Reg. 18. 31. & alibi passim: ità ut hoc de coeli disparitione, & illud de stellarum casu, mutuo sese explicent; neque ab invicem sejungi, ut perperàm distinctum est, sed eodem commate includi debuissent. Integer autem locus desumptus ex Isaiae cap. 34. v. 4. ubi eâdem plane imagine, sed inverso ordine, depingit Spiritus Sanctus cladem & ruinam regni Edomitici, quâ hîc regni Idolorum. Convolventur (inquit) sicut liber coeli, & totus exercitus eorum (id est, stellae) decidet ut folium e vite, & ut deciduus grossulus e ficu. Cujus sententiam aliquanto clariorem reddere voluit Spiritus Apocalypticus duplici verborum additamento; illinc 〈 in non-Latin alphabet 〉 , hinc 〈 in non-Latin alphabet 〉 . Porro de eadem ruina Edomitica haud mitioribus quàm Isaiah circumstantiis agunt Obadias, Ierem. 49. à versu 7. ad 22. Ezech. 35. per tot. & 25. 12. quod idcirco moneo, ne quis Isaiae descriptionem non nisi magno illi universalis judicii Diei convenire putet. I am vero, ut ad Apocalypsin redeam, STELLAE Coeli Deastrorum Romani suere, tum Dii ipsi, Regni istius sub Satana principe suo Summates, tum, inferiori licet gradu, proceres Sacerdotes: namque & stellae stellis gradibus & sublimitate differunt. Hi ergo sunt qui in motu hoc mirabili rei Romanae, sedibus suis excussi, ceciderunt in terram, sicut ficus abjicit grossos suos, cùm vento magno concutitur.

Neque hanc de Diis & Deorum Sacerdotibus STELLARUM interpretationem us{que} adeo mirabitur, qui meminerit tum Deos gentium passim in Scriptura sacra Exercitum coeli audire, tum apud Danielem, Terrae Decoris seu populi Israelitici Sacerdotes & primores, quos Antiochus Epiphanes in terram dejecerat, isto nomine appellari: Magnificavit se, inquit, adversus Exercitum coeli, & dejecit in terram de exercitu & de stellis, & conculcavit ease. Quod ill impie in populo Dei veri, hoc ipsum pie fecerunt Imperatores Christiani in populo Draconis: eo tamen discrimine, quod illic unus tantùm fuit Exercitûs coeli princeps, IEHOVA, qui fecit coelum & terram; contra quem ut sese Antiochus magnificare potuit, coelo tamen deturbare non potuit; hîc autem in COELO Romano plurimi fuere principes sive Daemones, quos in universum omnes imperatores Christi signiferi deturbavêre. Add quod firmetur haec expositio Synchroni • mo Draconis de coelo cum satellitio suo dejecti cap. 12. Draco pugnabat & Angeli ejus; sed non praevaluerunt, neque locus eorum ampliùs inventus est in coelo. Nam dejectus est Draco ill magnus, qui vocatur Diabolus & Satanas, & Angeli ejus (id est, Daemones Deorum nominibus culti) cum eo, &c.

Sequitur, Et omnes montes & insulae locis suis emotae sunt. Possent fortasse Montes & Insulae de celsioris & humilioris conditionis hominibus accipi, qui statim proximo versu enumerantur, nisi Insulae nomen minùs huic interpretationi faveret. Magìs igitur probandum videtur, si quidem hàc eatur, ut utrumque celsioris conditionis homines designet, quod utrumque emineat; Montes in terra, Insulae in mari. Sed quid si Insulas hic intelligamus non terras in medio aquarum eminentes, quinimo aedes, cujusmodi dictae sunt quae circuitu publico privatóve cinctae, communibus cum vicinis parietibus non utebantur? Utrumque deinde, tam Montes quàm Insulas, de Templis & Delubris Idolorum hoc turbine per Orbem Romanum disturbandis accipiamus? Quàm enim hujusmodi interpretationi prona sit Montium notio, nemo non vide • , cui modo ignotum non sit idololatris id in more positum, in editioribus ejusmodi locis Aras & Delubra Diis suis exstruere. Unde passim in V.T. nomen Excelsorum frequentatum; imo Ier • m. 3. 23. ipsorum Collium & Montium de Sacellis idolorum. Vere, inquit, mendaces erant colles & multitudo montium, &c. I am neque Insulae pro aedibus, ab hujusmodi interpretation abhorrent; quandoquidem Templis id vel maxim proprium est, ut sint instar Insularum; neque communion, vel etiam contactu parietum aliarum aedium polluantur. Sin illud forte non placuerit, ut unum idemque duobus nominibus figuretur; Montes, si vis, & si placet, de Sacellis ruri & in agris, Insulas de Templis Idolorum in urbibus accipito. Sed in hisce talibus minutiae ejusmodi satagendae non videntur; ut neque fortasse in universum quaevis Allegoriarum propheticarum momenta tam solicit ad eventum exigenda: sat est, si summa rei utrobique conveniat.

Facta est autem haec Delubrorum & Templorum demolitio, author eodem piissimo Agni signifero Theodosio. Nam Constantine Magnus Templa Deorum tantùm clausit, non abolevit, nisi Constantinopoli & vicinis locis: Julianus iterum aperuit: Hic tandem funditus demoliri jussit. Historia cuivis obvia est, neque opus ut quae ea de re apud Ecclesiasticos Scriptores memorantur hîc ascribam. Forte tamen non injucundum erit Zosimum, Historicum paganum, de hoc tam acerbo Deorum suorum fato quiritantem aut indignantem audire. Deûm, inquit ill, sacraria per omnes urbes & agros oppugnabuntur; adeóque periculum cunctis imminebat qui Deos esse putabant, vel in coelum omnino suspiciebant, & quae in eo conspiciuntur adorabant. Sane, quemadmodum Dominus, veterem Israelem de servitute Egyptiaca educturus, judicium exercuisse dicitur in Deos AEgyptiorum, (Exod. 12. 12. Num. 33. 4.) ità hîc populum Christianum à tyrannide Romana liberaturus, judicium exercuit in Deos Romanorum.

Sed nullos, inquies, quando sic turbatum est, & coelum terrae miscebatur, habuerunt Dii Atlantes, qui coelo suo ruenti humeros supponerent, Christíque vexilliferis sic omnia sternentibus contravenirent? Imo vero habuerunt; sed similem cum Daemonibus suis fortunam expertos. Nam reges terrae, inquit, & magnates & tribuni, & divites & potentes, & omnis servus & liber, id est, Maximianus Galerius, Maxentius, Maximinus cum Martiniano Caesare, Licinius, Julianus, Imperatores (add etiam, si vis, Eugenium & Arbogastem tyrannos) cum omnibus infidelitatis suae sociis, cujuscun{que} ordinis & gradûs, qui religionem avitam tueri, rei Deorum pessum eunti subvenire, jám{que} collapsam & perditam restituere vi manúque conabantur, eo tandem redacti sunt angustiarum, ut absconderent seipsos in speluncis & in petris montium, dixerintque montibus & petris, Cadite super nos, & abscondite nos à facie sedentis super thronum & ab IRA AGNI; quoniam venit Dies magnus irae ejus, & quis poterit stare? Foeda imago est quà fugientium & latitantium, quà prae rerum suarum desperatione vitae pertaesorum: cui similem habes de clade Hierosolymorum Luc. 23. 30. item Hos. 10. 8. de clade Samariae ejúsque idolorum; sed integram Isa. 2. 18.

Hîc vero Lector illud imprimis observet, contineri verbis istis clavem toti visioni reserandae; agi nempe hîc de splendida aliqua AGNI victoria, quâ hosts suos clade internecinâ domuit & evertit. Porro cùm AGNUM hostem fugiant hi quorum describitur clades, seque ab ejus ira occultatos velint; inde liquere potest cladem illam, etiamsi nullo Synchronismo dirigetur, ad Reges Christianos nequaquam accommodandum esse, sed à Christo alienos; proindeque de cladibus à Gothis reliquísque barbaris nationibus Imperio, jam recens Christiano, illatis exponi non debere.

Quod vero ultimo addunt Reges, proceres, tribuni, quîque in eadem cum ipsis cymba fuerunt gentiles caeteri, advenisse diem magnum irae Agni, neminemque stare posse; verba sunt hominum Christi, quem ad hoc usque tempus prae Diis suis contempserant, rant, potentiam agnoscentium, irritúmque deinceps fore omnem Christianis obsistendi conatum reipsâ sentientium. Et reipsâ quidem senserunt omnes: Galerius vero, Maximinus, Licinius, etiam apertâ confession gloriam vel inviti Deo tribuerunt.

Author enim, cum aliis, Eusebius, Galerium (à quo Christus in hoc judicio initium fecit) foedissimo & horrendo morbo correptum, quo, vermibus nimirum scaturientibus, corpus intolerabili foetore computruit; conscientiâ demum scelerum quae contra Ecclesiam admisisset perculsum esse, Deóque culpam suam confessum, à persecutione contra Christianos destitisse, legibúsque & edictis Imperatoriis Ecclesiarum illorum exaedificationem maturâsse, consuetâsque pro ipso preces obire mandâsse; paulóque post animam tantae, quantae nullius unquam, in Christianos saevitiae ream effudisse. Euseb. de vita Constantini lib. 1. cap. 50.

Maximinum hostem Christianorum immanissimum, magiae, divinationibus idolorum, daemonúmque oraculis ad omnia quaecunque ageret nixum, à Licinio nihilominus, fidem Christianam adhuc cum Constantino collega propugnante, semel iterúmque victum, abjectis Imperii insignibus fugisse, in agris & vicis aliquandiu servili habitu lati • âsse; tandemque, Tarso Ciliciae inclusum ac furore accensum, multos sacerdotes & prophetas Deorum, quorum oraculis impulsus bellum susceperat, tanquam praestigiatores, veteratores, denique salutis ipsius proditores, trucidâsse; deinde Christianorum Deo gloriam tribuentem, decretum pro eorum libertate promulgâsse: sed à Deo, poenas tot scelerum in Christianos exigente, diro & lethali angore subito perculsum, carneque universâ peditentim exesâ & absumptâ, tandemque & oculis (justâ supplicii quod in Christianos excogitaverat talione,) prae aestu quo totus ardebat exsilientibus; Domino se confessum esse, istáque propter amentiam & temeritatem contra Christum merito se perpeti agnoscentem, animam efflâsse. Vide eundem Histor. Eccles. lib. 9. cap. 8, & 10. & lib. 8. c. 27. Item de vita Constantini lib. 1. cap. 51, 52.

Denique Licinium, Christianorum, quorum partibus sese aliquandiu cum Constantino addixerat, desertorem, deque multitudine Deorum suorum contra unicum illum, eúmque novitium & peregrinum (sic enim vocabat) Constantini Deum • magnifice apud milites suos gloriantem; duobus praeliis ingentibus devictum, (quorum uno, ex exercitu centum & triginta millium, vix triginta millia evaserant) tandem, cùm abhuc quiescere nollet, à Constantino unà cum suis belli jure condemnatum, debito supplicio addictum fuisse. Quum vero qui praelii contra Deum suscipiendi authors suislent, pariter cum tyranno ad locum supplicii adducerentur, sicut ante, spe in Diis vanis locatâ, insolenter sese extulissent; ità nunc Constantini Deum, qualis & quàm admirabilis esset, reipsâ intellexisse, húncque verum & solum Deum se agnoscere confessi sunt. De vita Constantini lib. 2. c. 4, 5, 18.

APPENDIX.

EX vetustis AEgyptiorum, Persarum & Indorum monumentis, authoribus Tarphane, interpret Pharaonis; Baramo, Saganissae Persarum Regis, (Diocletiani 〈 in non-Latin alphabet 〉 ) Syrbachamo, Regis Indorum, 〈 in non-Latin alphabet 〉 seu Apotelesmata Insomniorum collegit Apomasar, vel, secundùm alios, Achmetes F. Seirim Arabs; ut suit ea gens cùm istiusmodi artium aliarúm{que} jam ab ultima antiquitate studiosissima, tum, florente ipsorum Imperio, omnium ubicun{que} gentium scripta in Arabifmum transserendi avida. Hunc libellum jam olim Greece, incertum quo author, loquentem, ex Io. Sambuci bibliotheca, Latin à se versum superiori: seculo in lucem dedit John. Leunclavius: eundem postea, anno 1603. ex Bibliotheca Regis Christianissimi Graecum communicavit Nicolaus Rigaltius in Onirocriticis, suppletis quae in exemplari Sambucino deerant. In hoc libello videre est plerasque imagines propheticas, quae nostris hominibus tantum negotii facessunt, gentibus Orientalibus familiares, certe in Divinationibus non insuctas exstitisse. Authorum vero, unde collectio facta est, antiquissimus omnium videtur Tarphan AEgyptius; ut qui non solùm se Pharaonis interpretem nuncupet, sed passim in interpretamentis suis pro Rege Pharaonis nomen usurpet; ut tum vixisse videri possit dum adhuc AEgyptus reges suos habuit, iideni{que} Pharaones dicebantur. Persa, cum rege suo Saganissa, Diocletiani, ut dixi, coaetaneus fuit. Indus citerioris est aevi, ut qui se passim Christianum prodat. Sed mirus est utriusque cum AEgyptio cosensus.

Quum igitur à gentibus istis, populo Hebraeo olim sinitimis, moribúsque & sermonis usu magìs cognatis, verborum & phrasium in Sacris literis usum haud illibenter discamus; cur idem hîc in figurarum & imaginum propheticarum significatis (cùm juxta Hebraeorum magistros deciduum prophetiae sit somnium) dedignaremur? Nemo igitur vitio mihi vertat, si ex hoc author ascribam quae ad modó explicatorum Sigillorum figuras intelligendas facere mihi videntur; idem postmodum in Tubis caeterisque Visionibus (sicubi occasio tulerit) bona cum Lectoris venia facturus.

Primo igitur Sigillo, partim etiam sequentibus, lucem faciunt ista.

CAP. CCXXXIII. ex sententia Indorum, Persarum, AEgyptiorúmque, Equus generosus qui PHARAS dicitur (Heb. 〈 in non-Latin alphabet 〉 Arab. 〈 in non-Latin alphabet 〉 equus) in somniorum interpretationibus ad eminentiam & dignitatem refertur. Equi vulgares de nobilitate & gloria quadam inferiore accipiuntur.

Si quis in somnis visus sibi fuerit Equo agili ac lasciviente vehi, coram populo famam & exislimationem amplissimam & eminentiam & decus inveniet.

Item, Si quis Equo generoso vehi visus • uerit armatus, potestatem cum bona fama reperiet, pro armorum ration.

Cap. CCXLIX. juxta Persarum & AEgyptiorum interpretationes, Si quis tela cum A • cubus tenuisse visus sibi fuerit, cum gaudio suis hostibus insultabit.

Plura habet eódem pertiuentia: ut cap. CLII. ex disciplina Indorum de magna & longa Equi cauda, significante potestatis comites & pedissequos; de cauda praecisa, significante tam libertatis quàm principatûs amissionem, si nempe princeps fuerit qui se tali equo vehi somniaverit. Similiter cap. CCXXXIII. descensus ex equo, si sponte fiat, de spontanea potestatis diminutione; sin invite, de successore in dignitatem surrogando exponitur.

Tertio Sigillo allucebunt ista.

Cap. XV. ex disciplina Indorum, Si quis in somnis Stateram vel Campanam quod vocant (genus est staterae) loco quodam librari viderit, ea de persona Iudicis intelligat. Quod si litem habet, ac inter librandum ea viderit exaequari; jus suum obtinebit.

Si Stateram aequam purámque videre videatur, Iudicem loci justum esse cognoscat: sin perversas fractásque lances viderit, ejus loci Iudicem, quo loco somnium vidit, injustum cogitet.

Item, Modii quoque cum mensuris eandem pro portion interpretationem habent; sed inferiorum Iudicum personis accommodantur.

Sexto Sigillo ista.

Cap. CLXVII. ex Indorum, Persarum AEgyptiorúmque monumentis, SOL ad Regis personam interpretando refertur, & ad principis à Rege secundi personam LVNA; Venus ad personam Augustae; itidem alia maxima sidera ad viros Regis amplissimos.

Haec dum lego, parùm abest quin existimem, titulum istum famosum Saporis Regis Persarum in literis suis ad Constantium Imperatorem datis, [REX REGUM SAPOR, particeps Siderum, frater Solis & Lunae, Constantio Caesari fratri meo salutem ] quem Ammianus marcellinus fastui Persico deputat, haud aliud fuisse quàm stylum genti vernaculum ex hujusmodi imaginibus natum. Quod eo minùs mirum cuipiam videri debeat, quum etiam faciales nostros videamus, Imperatorum & Regum insignibus enunciandis, Solis, Lunae, reliquorúmque Planetarum nomina adhibere. Huc quoque referendum Iacobi interpretamentum somnii Iosephi filii sui, de Sole, Luna, & undecim Stellis ipsum adorantibus: quod ill protinus, tanquam parabolarum Orientis minime ignarus, familiae suae applicat; Solem & Lunam de se & uxore, ceu Rege & Regina, Stellas de filiis, tanquam Familiae proceribus, interpretando. Gen. 37. 10. Sed ad Achmetem nostrum redeamus, pergit autem ill eodem capite:

Si quis Solem in coelo luce radiìsque carentem videre visus fuerit, ad personam Regis calamitas 〈 in non-Latin alphabet 〉 spectat.

Si cui Sol defecisse visus fuerit, ea res afflictionem & bellum Regi portendit.

Si quis videre visus fuerit Solem nube tectum; in a afflictionem & in morbos, pro occultationis modo, Rex incidet.

Si quis absque lumine Solem, Lunam & Sidera congregata videre visus fuerit; si de magnatum numero est, propter istas tenebras omnino ruit in interitum; si Rex est, circundatus ab universis bello petetur, & magnam in afflictionem incidet.

Cap. CLXVIII. ex observationibus Persarum & AEgyptiorum, Si quis sidera perexiguo praedita lumine, disjecta & sparsa caliginosáque videre visus fuerit, hoc ad Nobilium & opulentorum calamitatem & ad Regis praesides refertur.

ABsoluto Sigillo sexto, protinus ad septimum septuplici plagâ soecundum ordine pergendum foret, ut quod cun sexto continuo nexu cohaereat. Sed Spiritus Sanctus certo consilio gradum paulisper sustinendum duxit; donec Coetûs cujusdam ei contemporantis statum ob oculos poneret, sub plagis ejus cùm incolumis futuri, tum etiam superaturi. Ei igitur Visioni priùs interpretationis, quam possumus, facem praefetemus: deinde coeptum Sigillorum ordinem continuabimus.

VISIO COETUS SERVORUM DEI, SIVE ECCLESIAE ELECTAE & FIDELIS, Sub Septimi Sigilli sive Tubarum ruinis conservandae, exhibita typo CXLIVM EX OMNIBUS TRIBUBUS ISRAELIS SIGNATORUM, Ineunte Sigillo Septimo.

BIS ponitur Signatorum Visio: primô hîc ineuntibus Tubis, in Prophetia prima; iterum, ceu Bestiae rerum potiuntis 〈 in non-Latin alphabet 〉 , in Prophetia secunda, c. 14. Duplici etiam respectu: hîc quá conservandorùm sub Tubarum ruinis; illic quà collaudandorum ob fidem Deo & Agno servatam, cùm caeteri Orbis Incolae, desertores & transfugae, Bestiae characterem accepissent. Ex quo liquido apparet, Vaticinium Bestiae Tubarum rebus contemporare: quousque autem, aliunde judicandum est; nempe non ultra Tubae sextae exitum, quo Bestiae menses cum Testium lugentium diebus finiuntur, cap. 11. 14. Nobis in praesenti institutum est, priori Signatorum Visioni, quâ de iisdem conservandis agitur, faculam interpretationis allucere: de collandandis postea, cùm eo ventum.

Postea, inquit, (id est, sexti Sigilli vision transactâ, septimóque, quod Tubarum est, jam inituro) vidi quatuor Angelos stantes super quatuor angulos terrae, retinentes quatuor ventos terrae, ne flaret ventus super terram, neque super mare, neque in ullam arborem.

Sensus est, Vidit Angelos qui praeessent ventis, id est, bellorum & calamitatum procellis, quacunque ex mundi plaga proditurae essent, quousque Deo visum, coercendis; ad ejus vero nutum, signum siquando daret, in Orbem terrarum laxandis: non quidem eosdem cum Tubarum Angels, sed qui ad illorum tamen sonitum Ventos istos modo ex hac, modo ex illa mundi parte laxaturi essent, Rei Romanae dissipandae ac prosternendae. Ventorum enim parabola apud Prophetas motus bellicos & hostiles impetus atque impressiones designat: ut Ier. 49. 36. Inducam super Elam quatuor ventos à quatuor plagis coeli, & ventilabo eos in omnes ventos istos; & non erit gens ad quam non perveniant profugi Elam. Vide caetera. Item cap. 51. 1, 2. Ecce ego, dicit Dominus, excitabo super Babel, &c. ventum corrumpentem. Et emittam in Babel ventilatores, & ventilabunt eam, & evacuabunt terram ejus. Add quoque cap. 18. 17. Sicut ventus Orientalis dispergam eos (id est, Iudaeos) coram inimico, hoc est, Rege Babylonis. Hue quoque referendum videtur illud Danielis cap. 7. 2, 3. Ecce quatuor venti coeli pugnabant in mari magno; Et quatuor Bestiae grandes ascendebant de mari: id est, ex gentium undique bello ferróque inter sese concurrentium, de di • ioneque & imperio concertantium conflictu, nata sunt quatuor Regna magna.

Et vidi, inquit, alium Angelum ascendentem ab ortu Solis, habentem sigillum Dei vivi: ( sort igitur Christus Dominus est ) & clamavit voice magnâ quatuor Angels, quibus datum est ( ventos nempe laxando, quos retinuerant ) laedere terram & marc, dicens, Ne laedite terram, neque mare, neque arbores, quousque signaverimus Servos Dei nostri in frontibus suis.

Id est, Ventos ne laxetis, neve iisdem in Orbem eundi, furendi potestatem faciatis. Terram autem, mare & arbores nominat ventorum imagini congruenter, utpote quibus venti damnum inserre soleant; terrae, aedificiorum ruinis; mari, naufragiis; arboribus, strage & laceratione multifariâ. Sustinete, inquit, quousque signaverimus servos Dei nostri in frontibus suis: id est, notâ impressâ discreverimus, ceu electum Dei Coetum, in quem perditoribus istis ventis, reliquam hominum societatem in exitium daturis, nihil juris sit; sed cui, sigillo suo animadverso, Providentia Divina jugiter invigilaret, ne hâc rei Romanae ruinâ, quam afferrent Tubae, sancta ipsorum progenies extingueretur. Ità enim rem comparatam fore, ut neque impune laturi sint qui laeserint, tanquam juris à Deoconcessi limites transgressi; porro damnum, si quod datum fuerit, à Deo protinus resarciretur. Allusum vero est ad locum Ezechielis cap. 9. ubi ab Angelo signantur suspirantes, & exclamantes propter abominationes Jerusalem, ad hoc, ne parem cum impiis & reprobis cladem à percussoribus sustineant.

Et sane, eventum quod attinet, si quis temporum de quibus hîc agitur statum perpenderit; miraculi instar videbitur, fieri potuisse, ut Imperio Rom. tanta cum urbium atque incolarum suorum strage dissipato & destructo, ità ut, veteribus incolis propemodum extinctis, à barbaris & à Christo alienis gentibus habiraretur; Ecclesia tamen ibidem in mediis hisce malis, & quasi mundo in caput ipsius corruente, perennaret; imo etiam, Bestia eodem tempore (ut suo loco audiemus) universum Christianismum cultu idololatrico incestante, Coetum nihilominus (qualis hic est) illibatum, cóque nomine Deo curae, in situ suo foveret. Tanti erat Dei signaculi munitam fuisse.

Et audivi, inquit, numerum signatorum; centum quadraginta quatuor millia signali sunt ex omnibus tribubus filiorum Israel, id est, duodecies duodecim millia, ex singulis tribubus duodena millia.

Quemadmodum enim initio, Theatrum Visionum seu Consessum Apocalypticum pro veteris Synagogae imagine statúque descriptum vidimus, magnáque pars hujus libri Typorum eódem spectat, adeo ut etiam Pseudo-Christiani in Epistolis ad Ecclesias ea de causa Pseudo-Iudaei audiant; ità quoque hic Ecclesia gentium catholica, sigillo Dei munienda, figuratur typo Israelis; duodecim illius Apostolis totidem hujus Patriarchis commode respondentibus.

Nec id quidem immerito fit, cùm alias ob causas, tum maxim quod Ecclesia, quae inde à rejectione Iudaeorum hucusque ex Gentibus colligitur, in Israelis vicem successerit, • ít{que}, ut ità loquar, surrogatus ISRAEL; eó{que} loco apud Deum tantisper habenda, dum, veteri populo suo denuo misericordiam consecuto, plenitudo gentium introierit; id est, Turba illa innumera ex omnibus gentibus, tribubus, populis & linguis, quam, finitâ demum Israelis hujusce signaturâ, Johannes se vidisse testator, laudes Deo & Agno concinentem. Hoc enimvero illud est, (de surrogatione loquor) quod Apostolus Paulus docere voluit ad Rom. c. 11. dum inculcat, ruinam Iudaeorum salutem attulisse Gentibus, & eorum abjectionem fuisse reconciliationem mundi. Non quod aliter Gentes suo tempore vocandae non fuissent, (cùm totus Prophetarum chorus elamet, Gentes ad gloriam Israelis aggregandas, & ad Dominum convertendas fuisse; quod neque ipsi Iudaei jam olim, neque hodie diffitentur:) sed quod non hâc, quae per anticipationem, surrogationem, & ad Zelotypiam facta est, vocatione, nisi Iudaei Christo renunciâssent. Intelligens sciet quid velim. Vobis necesse fuit, inquit Apostolus Act. 13. primùm exponi Verbum Dei: postquam autem ipsum repellitis, & indignos vos ipsos decernitis aeternâ vitâ; ecce, convertimus nos ad Gentes. De Gentium vero conversione anticipata (id est, quae. Iudaeorum instaurationem praecederet) accipiendum videtur (ut hoc quoque moneam) testimonium illud Amosi à Iacobo in Concilio Apostolorum Act. 15. laudatum; eóque sortasse nomine caeteris, quae de Gentium in populum Dei cooptatione aliàs haberi potuissent, vaticiniis tunc praelatum. Innuit enim, non tantùm nomen Domini super gentes invocandum fuisse (id est, futuras ei Gentes in populum;) sed etiam illud ex parte tunc futurum, dum adhuc tabernaculum Davidis collapsum jaceret, id est, regnum Israelis nondum per Christum instauraretur. Posthaec, inquit, revertar, & reaedificabo tabernaculum Davidis collapsum, & diruta ejus reaedificabo, & erigam illud: ut requirant caeteri hominum Dominum, & omnes gentes super quos 〈 in non-Latin alphabet 〉 invocatum esset nomen meum; hoc est ut reliquiae hominum, unà cum gentibus istis super quas jam antea nomen meum invocatum esset, tum demum me verum Deum requirerent & colerent. Pro eo enim quod nunc in textu Hebraico habetur, 〈 in non-Latin alphabet 〉 , id est, 〈 in non-Latin alphabet 〉 , olim scriptum lectum videtur, 〈 in non-Latin alphabet 〉 , id est, 〈 in non-Latin alphabet 〉 . Quinimo ex Hebraica • ectione quae nunc obtinet, idem de anticipata gentium in Dei populum cooptatione colligi posse videtur; nempe isto sensu: Iudaeos reduces, tum cùm tabernaculum Davidis collapsum denuo instauraretur, reliquias Edom, necnon Gentes super quas nomen Domini jam antea invocatum esset, haereditario jure adituros: ergo Gentium aliquas in Dei populum futuras ante instaurationem tabernaculi Davidici. Sed deistis satis.

Numerum signatorum quod attinet, Duodenarius numerus Apostolici generis insigne est; qui tribuum tam singularum, quàm universarum millenos multiplicando progeniem denotat Apostolicam; progeniem putà, licet in plures millenos auctam, minime tamen degenerem, sed parents suos side & sanctitate exprimentem. Nimirum, quemadmodum Bestiae numerum habere, (ut postea audiemus) gentem Bestianam seu Bestiae sectatricem; ità & Apostolorum numerum gerere, legitimam Apostolorum sobolem designat. Hanc esse duodenariae illius multiplicationis verissimam mentem, oftendit analogia novae Jerusalem; in cujus structura & dimensionibus portarum, fundamentorum areae, murorum ambitûs, longitudinis, latitudinis, altitudinis, idem duodenarius numerus, aut duodenaria multiplicatio adhibetur. Et ne ampliùs haesitaremus duodenarius iste quorsum tandem respiciat, ecce de duodecim muri fundamentis diserte dicitur quod inscripta fuerint nominibus duodecim Apostolorum Agni, cap. 21. 14.

Ex tribu Iudae, ex tribubus Reubenis, Gad, Aseris, Naphtali, Manassis, Simeonis, Levi, Isacharis, Zabulonis, Iosephi, Benjaminis, ex singulis signata sunt duodecim millia.

Nusquam alibi in tota Scriptura hoc ordine Tribus recensentur, etiamsi aliàs numerentur diversimode. Praeterquam enim quod Dan prorsus non compareat, neque Ephraimi nomen audiatur; in caeteris ab omnium quae alibi habentur recensionum lege disceditur, neque aut nativitatis, aut dignitatis natalium, aut habitationis ordo servatur; sed extremae permiscentur mediis, & ancillarum filii natu minores semel atque iterum majoribus natu uxorum liberis praeponuntur: ut minime dubitandum sit, quin praecipuum aliquod Typi mysterium in ordine tam novo ac insolito lateat. Hoc, Deo coeptis adspirante, aliquatenus eruisse videmur; nempe hujusmodi.

Primùm, ab hoc Typo abjicitur Dan, tacetur Ephraim, tanquam 〈 in non-Latin alphabet 〉 Israeliticae antesignani & primipili (Iud. capitibus 17, & 18.) i • demque, tempore Regni, publicorum idolorum Dane & Bethele hospites; propterea religions purioris cultoribus figurandis omnino inepti.

Ut autem nihilominus duodenarius numerus compleatur, pro Dane Levi substituitur, tacitum Ephraimi nomen supplet Iosephi.

Numero sic constituto, uxorum & ancillarum filii, insuper habitâ natalium dignitate, permiscentur, ac ancillarum liberi in Dominarum adoptantur. In Christo enim neque servus est, neque liber, sed omnes unius rationis sunt.

Cùm igitur Leae filii, quà naturales, quà adoptivi, duplo plures sint quàm Rachelis; illius nempe octo, hujus tantùm quatuor: proinde ordo iste in recensendo observatur, ut duplâ quoque ration quaterni Leae filii alternatim cum binis Rachelis conferrentur: utrobique autem eae Tribus reliquis, tanquam potiores, praeferantur, quas factum aliquod suum aut suorum, in sacris literis memoratum, de vero Dei cultu & erga eundem zelo commendaverat. Primum vero agmen ducit prosapia Leae propter Christi, Principis Coetûs, praerogativam, ex ejus utique stirpe oriundi: hoc modo.

Primus quaternio filiorum LEAE.

1 IUDA
2 Reuben
3 Gad
4 Aser.

Prima biga filiorum RACHELIS.

5 Naphtali
6 Manasseh.

Alter quaternio filiorum LEAE.

7 Simeon
8 Levi
9 Isachar
10 Zebulon.

Altera biga filiorum RACHELIS.

11 Joseph
12 Benjamin.

Ratio ordinis filiorum Leae.

EX LEAE, ut vides, filiis primum quaternionem constituunt Judah, Reuben, Gad, Aser, utpote prae caeteris eo nomine, cui Typus figurando est nobilitati.

In istis primus locus, ut par est, tribuitur Iudae, ob Christum Regem fidelium eâ tribu proseminatum.

Secundus Reubeni, quem illustris illa protestatio de altari 〈 in non-Latin alphabet 〉 ad Iordanis ripam exstructo nobilitavit; quâque meruit, ne nativitatis praerogativam (primogenitus enim fuit) alii quàm Iudae, tribui regiae submitteret.

Tertium locum sortitur Gad, utpote Reubenis in celebri ista protestatione de vero Dei cultu retinendo socius; & porro Eliâ Prophetâ & Jehu Rege Baalismi destructoribus, insignis.

Quartum denique, & in hoc quaternione novissimum, locum capessit Aser, viduâ Sareptanâ, quae Eliam pavit, illustris, (nam ad Aseris sortem spectavit Sarepta) necnon Annâ Prophetissâ Aseritide, quae Christo, cùm in Templo juxta Legem sisteretur, testimonium perhibuit, nobilis; sed tribus praecedentibus, quod utraque foemina esset, nequaquam comparandus.

In ultimum quaternionem rejiciuntur Simeon, Levi, Isachar, Zebulon; nempe aut nullis, aut pa •• ioribus nominibus condecorati, aut, si quae habuerint, scelere aliquo postmodum obliteratis. Siquidem Levi zelum, quo se in deserto probavit, (ut taceam de seditione Korachi) obliteravit ejus cum apostatis & idololatris Israeliticis inde ab initio consortium. Tam enim Michae Ephraimitae quàm suribus Danitis, primis à morte Iosuae idololatris, Jonathan Levites Mosis neoos operam suam in idolorum cultu condixit, Iud. 17. 10. & 18. 30. Fieri etiam potest ut Levi in postremum quaternionem detruserit substitutio in locum Danis.

Porro, cùm nihil habeant hujus quaternionis fratres quo alii aliis praecellant; ideo nativitatis ordinem servant immutatum, & quo quisque ordine natus est, juxta eum recensetur.

Ratio ordinis filiorum Rachelis.

Inter RACHELIS autem posteros familiam ducit biga Nephthalis & Manassis; agmen claudunt Joseph & Benjamin. Praeferuntur Naphtali & Manasseh; quia ill, ut Baraco Siserae Cananaei debellatore, ità Hiramo instrumentorum & supellectilis Templi Dei artifice ex patre Nephthalita, (1 Reg. 7. 14. cum 2 Chron. 2. 14.) sed & majori adhuc nomine (de quo postea) inclytus; hic Gideone Baalis subversore, & Elisaeo Prophetâ nobilis fuit.

Nephthalim vero, licet ancillae filium, supra Manassen extulit gloria incolatûs Christi; qui utique munus suum orsurus, in nobilissima Nephthaliticae sortis urbe, totiúsque Galilaeae metropoli, Capernaum, domicilium & praedicationis suae sedem fixit: unde tanquam ex urbe Episcopali totam Galilaeam cum Apostolis suis semel iterúmque obivit, in omnibus Synagogis & vicis docens Evangelium regni & miraculis sanationum coruscans.

Id enim Lector, ex Evangelica historia notes velim (quia multos fugit) Servatorem nostrum omni tempore quo in terris versabatur in Galilaea habitâsse; in Judea vero, praecipuâ tum gentis tum tribûs suae seed, non nisi festis temporibus conspectum suisse. Hóc{que} illud esse quod Isaiah jam olim praedixerat (Isa. 9. Matth. 4. 14.) Consiliarium illum admirabilem, Deum sortem, Authorem aeternitatis (Septuag. 〈 in non-Latin alphabet 〉 ) Principem pacis, uno verbo MESSIAM, Galilaeum suturum; & quasi in • ompensationem & solatium captivitatis, quam prima omnium Terrae sanctae regionum ab Assyrio tum recens Galilaea pertulerat, (2 Reg. 15. 29.) illum praecipue tractum praesentiâ suâ illustraturum; in specie autem viam illam publicam, dictam VIAM MARIS, quo loci ex Syria veniens Iordanem p • r mediam Capernaum transit, indeque secundùm Mare Galaeae pergens in AEgyptum ducit. Audiamus ipsum: 〈 in non-Latin alphabet 〉 . Quod, distinctione vulgatâ posthabitâ, sponte & ad literam ità sonat: Sicut tempore primo vilem reddidit terram Zebulon & terram Naphtali; (utique, ut dixi, per Tiglath-peleserem) ità in novissimo gloriosam [& inclytam] faciet. Via [enim] Maris (ab assyrio calcata) ad transitum Iordànis (ibi Capernaum sita) Galilaea gentium, populus qui ambulabat in tenebris (nempe afflictionum) vidit lucem magnam, habitantibus in regione umbrae mortis lux exorta est, &c. Vin • scire unde, & quo author ità beabitur Galilaea, in eâque via illa maritima ubi trajectus est Iordanis? statim subjicit, Quia parvulus natus est nobis, filius datus est nobis, & erit principatus super humerum ejus, & vocabitur nomen ejus Admirabilis, Consiliarius, Deus fortis, Pater aeternitatis, Princeps pacis.

Verba autem illa 〈 in non-Latin alphabet 〉 (à quibus nostri fere, Iudaeorum, qui nunquam hanc prophetiam intellexerunt, vestigia prementes, caput hoc, magnâ sensûs perturbatione, ordiuntur) cum Hieronymo & Bibliis Regiis praecedentis capitis sententiae annecto; vertóque, quoniam non est obscuratio ei qui angustiae est ipsi: id est, in calamitoso isto & afflicto rerum statu, in quem respublica Israelitica tunc temporis, juxta Legis comminationem, incidisse memoratur, atque oculis quasi subjicitur, ad indignationem & desperationem homines adactos, quod hostem quo premebantur viderint perpetuis successibus uti, ne{que} ullum ei insortunium obveni • e. Magni profecto fidei Christianae interest, oraculum hoc de Messia Galilaeo clare intelligi, at{que} Matthaei ipsum allegantis fidem asseri: proptereá lucem ei qualemcun{que} hâc occasion foenerare volui, sperans Lectorem id non ingratum habiturum. Ad Apocalypsin redeo, illúdque porro addam, priusquam Naphtali •• dimisero, Quod quemadmodum in Leae filiis primum locum sortitus sit Judah, propter Christi genus; ità inter Rachelidas, Naphtali, ob ejus domicilium; ut utrobique superemineat Christi praerogativa, cujus nomine, ceu Domini & Imperatoris, Coetus iste (ut suo loco audiemus) inscribitur.

Restant Joseph & Benjamin, ad postremum Rachelidarum bigam rejecti quorum illum in hunc locum detrusit peccatum Ephraimiticum: siquidem Ephraim est, qui Iosephi nomine tegitur, indignus qui suo (tum quia Idololatriae Israeliticae, author Michâ, antesignanus suit; tum ob immanem illam, Ieroboamo & Achabo authoribus, 〈 in non-Latin alphabet 〉 ) in hoc catalogo audiatur. Benjaminem denique, aliàs natu minimum, altiori gradu prohibit Saulis Benjaminitae adversus Davidem (utpote Christi genearcham typúmque) odium, & Schimei in eundem maledicta.

Sententia memorialis ex nominum, quibus Tribus appellentur, significatis conflata; quâ, cùm Tribuum signatarum ordo, tum Coetûs ipsius indoles, lucta, atque à Deo premium declarantur.

IUDA	Confitetur Deo	Cultus purus & rite Christianus.
REUBEN	intuendo filium
GAD	Coetus
ASER	benedictus.
NEPHTHALIM	Luctantur cum	Lucta.
MANASSE	obliviscentibus
SIMEON	obedientiam.
LEVI	Adhaesio, scil. Christo	Praemium.
ISACHAR	mercedem
ZABULON	habitaculi, se. aeterni
JOSEPH	adjicit
BENIAMIN	filio dextrae

Confitetur, vel celebrat Deum, intuendo filium, (id est, Christum mediatorem uni • um ) Coetus benedictus, ( coetus signatorum. ) Luctantur cum obliviscentibus obedientiam (id est, cum Antichristianis. ) Adhaesio Christo mercedem habitaculi ( nemp • aeterni ) adjiciet filio dextrae, (id est, ei quem Deus magni facit:) vel aliter, Adhaerentibus Deo mercedem habitaculi (id est, aeternae vitae ) adjiciet Filius dextrae, (id est, Christus. )

Contractiori huic & afflictiori Ecclesiae statui Typo signatorum ex Israele, succedit amplissimus longeque felicissimus ejusdem status, imagine Palmiferorum innumerabilium, ex omni gente, populo, tribu, & lingua. Posthaec, inquit, vidi, & ecce turba multa, quam numerare nemo poterat, ex omni gente & tribubus, & populis, & linguis, stantes ante thronum, & ante Agnum, amictai vestibus, albis, & palmae in manibus eorum. Et clamabant voice magnâ, dicentes, Salus Deo nostro qui sedet super thronum, & Agno, &c. Atqui haec Visio • ùm ad Tubam septimam pertineat, neque alibi commode & dilucide ob tot praenoscenda explicari possit, eo scholium ejus differemus. Praesenti loco sufficiat quod modo in genere dictum est, Lectoremque memoriâ tenere, ambas quidem Visiones istas junctim totum Sigilli septimi seu Tubarum intervallum pervadere; seorsim vero Coetum Signatorùm sex primis Tubis, Turbam Palmiferorum • Tubae septimae 〈 in non-Latin alphabet 〉 . Atque ità interjectae Visionis Visionúmve interpretation defuncti, intermissam Sigillorum seriem resumamus.

MENS SIGILLI SEPTIMI, Id est, SEPTEM TUBARUM.

FUerunt SEX PRIMA SIGILLA, quibus stantis adhuc & vigentis Imperii status, usque dum potestas Idolorum rueret, casibus intestinis describebatur: Succedit Septimum, cujus 〈 in non-Latin alphabet 〉 , SEPTEM TUBAE, quo Imperii labantis & cadentis fata, septuplici plagarum ordine, bellicum canentibus Tubis, ruituri, consuetis ad eam rem imaginibus panduntur; Deo nempe sanguinis tot Martyrum, Romanis auspiciis effusi, isthâc Ruinâ poenas exigente.

Qui enim ne brutis quidem animantibus, si quando hominem imaginem suam occiderint, parci velit, annon ill sanguinem servorum suorum ab Imperio tot annis Martyricidâ reposceret? Neque sera Christianorum Imperatorum ibi rerum potiuntium pietas justitiae Dei intercedere debuit, non magìs quàm pietas Iosiae ut regnum Iudae, sanguinis à Manasseh effusi rerum, excidium à Deo decretum effugeret. Hanc ultionem animae Martyrum, sub immani illa Sigilli quinti laniena gementes, precibus efflagitârunt: hanc Deus promisit, quamprimùm Tyrannus Romanus, eorum accessione qui tum adhuc jugulandi restabant, mensuram suam implêsset, cap. 6. 11. Hoc tempus jam advenerat. Quapropter preces istas Angelus coeli Sacerdos ad Altare thymiamatis (ut moris erat precibus populi in Templo factis) suffitu ad Thronum Dei transmittit, eíque in memoriam revocat. Interea silentium in coelo factum est ad semihoram; pro Templi nempe ritu in istiusmodi sacro obeundo. Constat enim, in sacris ubivis fere Gentium Silentium de Religion fuisse. Favere linguis, dicebant. Id à populo Dei observatum, tum cùm Incensum fieret. Dum enim Sacrificia offerebantur, (quae prima pars 〈 in non-Latin alphabet 〉 fuit, Templum canticis, tubis, aliisque instrumentis musicis personabat, 2 Chron. 29. 25. usque ad 28. At tempore incensi omnia silebant, & populus tacit secum precabatur, Luc. 1. 10. Huc igitur allusum est, dum Angelo ad Altare aureum sacra futuro, factum esse dicitur in Coelo Silentium ad semihoram, id est, toto tempore Incensi.

Quo demum peracto, Implevit Angelus thuribulum ex igne Altaris, abjecitq •• in terram. Nempe, ut hoc ritu indicaret quorsum spectarent preces istae, quas ad Deum commeantes grato odor perfuderat; scilicet ad vindictam in Terricolas impetrandam, qui Sanctos laeserant, imo sanguinem eorum effuderant.

Preces autem continuo responsum ferunt. Nam facta sunt, inquit, (scilicet ex Throno seu adyto Templi, ut cap. 4. 5.) Voces & tonitrua & fulgura & terrae motus. Quibus verbis describitur oraculum 〈 in non-Latin alphabet 〉 BATH KOL, id est, Filia vocis seu tonitrui, quo Deus olim in veteri populo responsa dabat, eodemque hîc precibus Sanctorum annuit. Hebraeo autem sermon sciendum 〈 in non-Latin alphabet 〉 idem sonare; Tonitrua enim 〈 in non-Latin alphabet 〉 appellari, id est, Voces. Aut igitur 〈 in non-Latin alphabet 〉 sumendum 〈 in non-Latin alphabet 〉 pro hoc est; aut, quod malim, per-figuram 〈 in non-Latin alphabet 〉 , Voces & tonitrua sunt Voces tonitrui aut cum tonitru.

Scilicet Deus ut plurimùm cum tonitru placita sua edebat, quemadmodum & Legem tulit, Exod. 19. 16. imo unicum id oraculum Iudaeis reliquum post captivitatem Baby lonicam mansit. Cujus exemplum est apud Evangelistam nostrum, cap. 12. 28. cùm dixisset Dominus, 〈 in non-Latin alphabet 〉 , Pater glorifica Nomen tuum; venit, inquit, 〈 in non-Latin alphabet 〉 , 〈 in non-Latin alphabet 〉 , 〈 in non-Latin alphabet 〉 . Sequitur ibi, Et turba quae astabat & audierat, dicebat, Tonitru esse factum. Alii dicebant, Angelus ei locutus est. Id est, alii 〈 in non-Latin alphabet 〉 , tonitru Divinum, seu conjunctum cum voice Divina, Filiam nempe tonitr • i, dicebant; alii vero, Angelum loqui. Atque hinc est quod in Apocalypsi, non hoc tantùm loco, sed alibi passim, cum oraculis vocibúsque Divinis tonitru conjungitur; ut cap. 4. 5. cap. 6. 1. cap. 10. 3. Videsis Clarissimi Danielis Heinsii Aristarchum sacrum, pag. 277, & 455.

Sacro sic peracto, & Deo voice tonitrui Sanctorum precibus annuente, Septem Angeli qui habebant septem Tubas, praeparaverunt se ut clangerent.

Opera Divinae providentiae & gubernationis Angels administris geri, apud omnes Theologos in confesso est. Angeli igitur in Visionibus istis eorum locum tenent, quibus ad res gerendas à Deo praeponuntur; quódque communibus operis tam Angelorum quàm hominum geritur, id Angels authoribus, tanquam auspicibus & ducibus, geri dicitur. Ut omnino à scopo aberrare mihi videantur qui sub istis Angelorum nominibus aliud aliquod mysterium latere putent. Angeli igitur Tubicines, de quibus hîc sermo, sunt qui ad gubernandas Tubarum plagas, adhibitis ad gerendum, per quos Deo decreta sua exsequi visum, hominibus, constituti sunt.

Harum vero Tubarum quatuor primae angustiorum & minorum plagarum sunt; utpote quibus, Orbi Occidentali seu Latino maximam partem incumbentibus, sanandis suit Episcopus Romanus, dehinc Orbi saltem isti in caput futurus. Quarum imaginibus rite accommodandis, hîc quoque Lector observet, Universitatem Romanam cum reliquis Orbis Imperiis à Spiritu S. tacit assimi • ari Systemati Mundano, cujus partes sunt Terra, Mare, Flumina, Coelum, Stellae; eâ ration, ut Imperii cujusque Systema suam quoque Terram habeat, quae sit instar illius Telluris, nempe imum quoddam & Basin cui totius politiae moles incumbat: Mare item, quod, Terram suam circumfundendo, Maris similitudinem (haec Ditionis amplitudo sen extensio est) omnimodo gerat: • lumina quoque politica, quae aliorum fluminum ritu ex Mari suo originem ducat eodemque revertantur; cujusmodi sunt Magistratus provinciales caeteríque ditionis administri, un • cum illorum Fluminum alveis provinciis ipsis: Solem denique alíásque Stellas in Supremae potestatis coelo, Solem, Lunam, Stellásque in coelo mundano referentes. Hâc analogiâ observatâ, Interpretatio, ut similibus veterum Prophetarum siguris omnimodo munita, ità proclivis erit & reigestae omnino appositissima.

Quod autem passim de Tertia parte, ut de tertia parte Arborum terrae, tertia parte Maris, Fluminum, Coeli, inculcatur, id de finibus Imperii Romani accipio, tertiam Orbis terrarum Ioannis aevo cogniti partem abitu suo complectentis. Id quod ex eo probari posse videtur, quod postea cap. 12. DRACO ill Septiceps decacornis (id est, Imperium Romanum Ethnicum) tertiam partem Stellarum Coeli caudâ suâ traxisse & in terram abjecisse dicitur; id est, tertiam partem Principum & Dynastarum Orbis Imperio suo subjecisse. His ità positis, ad singularum interpretationem veniamus.

7. Et primus Angelus clanxit, & facta est GRANDO & IGNIS mista sanguine, & missa sunt in TERRAM: & tertia pars terrae combusta est, & tertia pars arborum concremata est, omnisque herba viridis exusta est.

8. Et secundus Angelus clanxit, & tanquam MONS MAGNVS igne ardens missus est in MARE; & facta est tertia pars maris sanguis: 9. Et mortua est tertia pars creaturarum in mari animas habentium, & tertia pars navium periit.

10. Et tertius Angelus clanxit, & cecidit de coelo STELLA MAGNA, ardens tanquam lampas, c • ciditque in tertiam partem FLUMINVM, & in FONTES aquarum.

11. Et nomen STELLAE dicitur ABSINTHIVM: & facta est tertia pars aquarum in absinthium; & multi homines mortui sunt ex aquis, quod amarae factae essent.

12. Et quartus Angelus clanxit, & percussa est tertia pars SOLIS & tertia pars LVNAE & tertiapars STELLARVM; ità ut obscuraretur tertiapars eorum, & diei non •• ceret pars tertia, & noctis similiter.

TUBA I.

PRima septimi Sigilli Tuba ab Idolarchia Romana sexti Sigilli exitu jam prorsus disturbatâ atque excussâ init; primámque Imperio jam ruituro plagam datura, TERRAE trientem horrifico GRANDINIS cum Igne Sanguineque nimbo pessundat: id est, Territorium populúmve Orbis Romani (universi scilicet illius politici basin & Tellurem) terribili & cruentâ Gentium Septentrionalium irruptione depopulatur, magnates plebeiósque prosternit absumitque.

Videsis eódem spectantem Grandinis imaginem, ad impressionem, inquam, hostilem, Isai. cap. 28. v. 2. Ecce validus & fortis Domino, (Salmanassarem indigitat) sicut tempestas GRANDINIS & turbo excisionis, sicut tempestas aquarum multarum inundantium dejiciet in terram fortiter. Pedibus calcabuntur Corona superbiae, temulenti Ephrai • . Item Isaiae 30. 30. de clade Assyriis ventura, Et audiri faciet Dominus majestatem vocis suae, & descensionem brachii sui ostendet in ira furoris & flamma ignis consumentis, dispersione & turbine & lapide GRANDINIS; quia à voice Domini conteretur Assur, &c. Hìc observandum, quia Grando cum fulmine, in calidioribus praesertim regionibus, esse soleat; ideo cum Grandinis mentione ignem conjungi, cùm hîc apud Ioannem & Isaiam, tum Psal. 18. 13, 14. imo in historia Exod. 9. 23. Sed Johannes sanguinem quoque praeter naturam commiscuit, ut Imaginem totam hoc indicio ad caedem spectare innueret. D • Grandinis imagine videat quoque Lector Isai. 32. 19. ibíque Chaldaeum Paraphrastem.

Adhaec, Arbores in parabolis propheticis significare Magnates & divites, docet idem Paraphrastes; qui pro quercubus Basan, Isai. 2. 13. substitute principes provinciarum; pro cedris, Isai. 14. 8. divites; pro abietibus, modo principes. Isai. 37. 24. modo reges, Isai. 14. 8. Qui quoque illud Zach. 11. 2. Vlula abies, quia cecidit cedrus, quoniam magnifici vastati sunt: Vlulate quercus Basan, quia cecidit sylva munita, sic 〈 in non-Latin alphabet 〉 Vlulate Reges, quia contriti sunt principes; qui opibus erant divites, vastati sunt: Vlulate Satrapae provinciarum, quia vastata est regio fortitudinis vestrae. Unde ex analogia facile colligitur, HERBAS de Plebeiis capiendas, quando, ut hîc, cum Arboribus componuntur.

I am, ut de eventu aliquid ex historia delibemus, initium hujus Tubae, donec certius quid constiterit, ducam à morte Theodosii primi, id est, ab anno Christi CCC XC V; quod tunc Religio Christiana de Diis Gentilium pla • e triumphâsse videtur; & simul, tanquam in superioris Sigilli desinentis & hujus incipientis communi quodam termino, Barbarorum irruptiones nonnihil antehac tentatae, sed proximis annis, pacato iterum Imperio, compressae, horribiliter denuo cieri, & universo fere Orbi Romano ferro & igne continue & immaniter vastando populandóque incumbere coeperunt.

Hoc ipso enim anno ALARICUS primùm, cum ingenti Gothorum aliorúmque Barbarorum exercitu, ex Thracia in Macedoniam irrumpit, nullis neque oppidis neque hominibus parcens. Inde per Thessaliam progressus, Thermopylarúmque angustiis occupatis, in Graeciam, id est Achaiam, descendit, quasvis urbes praeter Thebas & Athenas exseindit. In Peloponnesum irruit, Corinthum, Argos, Spartam vastat. Inde in Epirum sese intulit, ubi easdem populationes & vastitates edere pergit.

Anno sequenti Epiro egressus Achaiam incursavit, eámque cum Epiro finitimísque provinciis quadriennio toto incendiis & populationibus foede vastare contendit.

Cùm sic per quinquennium immanibus Orientem direptionibus vexâsset, animum ad invadendum Occidentem adjicit, in Dalmatiam & Pannoniam transit, eásque regiones late populatur. Tristissimum hujus temporis statum, hucusque grassante tempestate, audi deplorantem, qui tum vixit, Hieronymum, Epist. 3. Inter Constantinopolin & Alps Iulias quotidie Romanus sanguis effunditur; Scythiam, Thraciam, Macedoniam, Dardaniam, Daciam, Thessaliam, Achaiam, Epiros, Dalmatiam, cunct ásque Pannonias Gothus, Sarmata, Quadus, Alanus, Hunni, Vandali, Marcomanni instant, rapiunt. Quot matronae, quot virgins Dei, & ingenua nobiliáque corpora his belluis fuere ludibrio? capti Episcopy, interfecti Presbyteri, & diversorum officia Clericorum: subversae Ecclesiae, ad altaria Christi stabulati equi, martyrum effossae reliquiae. ROMANVS ORBIS RVIT. Quid pu • as nunc habere animi Corinthios, Athenienses, Lacedaemonios, Arcadas, cunct ámque Graeciam, quibus imperant Barbari?

Anno vero sequenti, Christi 401, idem Alaricus, Gothis, Alanis, Hunnisque subsequentibus, in Italia quoque bellum gesturus, Noricum perrumpit, & per Tridentinum saltum in Venetiam venit, ease urbes brevi tempore in potestatem redigit, Honorium Imperatorem Hastae obsidet; adeo ut omnes fere in Italia jam de relinquendis sedibus cogitarent. Sed hîc tandem Stilico Honorii Dux, magno comparato exercitu, furorem ejus sufflaminavit, & semel iterúmque victum atque adversis praeliis fatigatum in Pannoniam, unde venerat, pedem refer coegit. Ex qua paulo post, foedere percusso, atque militari praesecturâ ab Honorio honoratus, in Illyricum Orientis provinciam secessit.

Quiescente aliquantisper Alarico, ne tamen ullo deinceps tempore Occidens feriaretur, statim anno 404. memorabilis altera Barbarorum irruptio in Italiam est instructa, Radagaiso homine Scythâ duce; qui cum Gothorum, Sarmatarum & Germanorum exercitu ad ducenta millia, praesidiis in Alpibus dejectis, in Venetiam regionem, AEmiliam & Hetruriam transit, Florentiam obsidet; ubi à Stilicone ingenti strage devictus capitur atque obtruncatur.

Hoc host, utcunque terribili, brevi temporis spatio & minori cum damno sublato, statim anno 406. tertia, eáque gravissima maximeque exitiosa, in Occidentem irruptio Vandalorum & Alanorum, assumptis secum Marcomannis, Herulis, Suevis, Alemannis, Burgundionibus, aliorúmque Barbarorum colluvie, facta est; quâ Gaul primùm, inde Hispania, & postremo Africa sunt occupatae, & omnis generis calamitatibus afflictae. Quas clades ità Hieronymus Epistolâ 11. partim expressit, partim significavit: Innumerabiles, inquit, & ferocissimae nations universas Gallias occupârunt: quicquid inter Alps & Pyrenaeum est, quod Oceano & Rhodano includitur, Quadus, Vandalus, Sarmata, Alani, Gipedes, Heruli, Saxons, Burgundiones, Alemanni, & hosts Pannonii vastârunt. Magunciacum capta atque subversa est, & in ecclesia multa hominum millia trucidata. Vangiones longâ obsidione deleti; Rhemorum urbs praepoteus, Ambiani, Atrebates, Morini, Tornacus, Nemetae, Argentoratus translati in Germaniam. Aquitania, Novemque populorum, Lugdunensis & Narbonensis provinciae, praeter paucas urbes, populata sunt cuncta. Non possum absque lacrymis Tolosae facere mentionem, quae ut hucusque non ruerit, sancti Episcopy Exuperii merita praestiterunt. Ipsae Hispaniae jam jámque periturae contremiscunt. Roma vitam auro redimit.

Atque hic fuit terribilis iste Grandinis cum ignc & sanguine Nimbus; Imago quidem applicationis adeo obviae, ut Nicephoro Gregorae lib. 2. c. 7. de Apocalypsi ne cogitanti unquam, sed de Scythis tamen agenti, adeo concinnum quid exciderit, ut non possim non ascribere: Vt, inquit, terrores de coelo saepe hominibus à Deo incutiuntur, ut fulmina, incendia, & crebri imbres, &c. ità hi à Deo asservantur Septentrionales & Hyperborei terrores, ut pro poena, quando & quibus Providentiae visum fuerit, immittantur. Sed corollarium quoque ex Achmete adjiciam, adhuc magìs confirmando Lectori.

Corollarium ex Achmete de significatis GRANDINIS, IGNIS & ARBORUM in interpetatione Somniorum.

Capite C XC I. ex Indorum, Persarum & AEgyptiorum rationibus, Nix, grando, gelu aerumnas, solicitudines & tormenta portendunt.

Si quis videre visus fuerit grandinem alicubi delapsam, hostilem impressionem subitam exspectet.

Si videre visus fuerit grandinem, quae frumenti hordeíque culmos laeserit; in eo loco, prout culmi fracti fuerint, bellicae caedes evenient.

Eidem cap. C L IX. ex Indorum, Apotelesm. C LX. ex Persarum & AEgyptiorum explicatione, Ignis interitum, bellum, pugnas, punitionem & afflictionem significat, si quid aut quem urere visus fuerit.

Item cap. C L I. Persae, Indi, AEgyptii Arbores de hominibus, praecipue Magistratibus, proceribus, & viris amplissimis interpretantur: ut,

Si quis visus sibi fuerit irrigare arbores & excolere, vir amplissimus & populi nutritius erit.

Si Rex visus sibi fuerit arbores plantâsse, novos magistratus instituet. Item,

Si arbores diuturnitate temporis vitiatae ac putrefactae corruerint, naturali morte proceres Regis morientur.

Si videre visus fuerit virgulta quae in arbores excreverint, hoc ad successionem magnatum ipsius pertinet.

Si plebeius arborum folia visus sibi fuerit in domum collegisse, opes à magnatibus pro foliorum modo consequetur, &c.

TUBA II.

SEcunda Tuba Mundum Romanum, terrâ suâ jam satìs vastatum, graviore adhuc plagâ labefactatura, MARE impetit; cujus qui eo pertinebat trientem, MONTIS magni ei antiquitus imminentis, jam vero conflagrantis casu, totum cruentum reddit; magnâ cùm ibi degentium animantium seu piscium, tum navigiorum, strage. Hoc est, ROMAE urbis magnae, semel iterúmque captae, spoliatae, atque hostilibus flammis ardentis, clades in amplitudinis ditionis jurisdictioní sve Romanae interitum erupit; provincias ejus, prae capitis sic afflicti debilitate, jam pro libitu rapientibus, atque in nova Regna discerpentibus Barbaris; irreparabili cum legionum inibi ad tutelam degentium strage, omniúmque potestatis retinendae & sustentandae (quasi negotiandi) adminiculorum jacturâ.

MARE mundi politici, ut dixi, est Ditionis illa amplitudo incolas universos ejusdem juris politici communion amplectens. Hâc imagine Babylonis Ditio exprimitur Ier. 51. 36. ubi minatur Dominus se exsiccaturum MARE ejus, & arefacturum venam ejus: quod v. 44. exponitur eâdem retentâ metaphorâ, non confluxuras ad eam ampliùs Gentes. Amplitudo quoque Regni Assyriaci sic describitur Ezech. 31. 4. Aquae crescere fecerunt eam, (scil. cedrum Assyriacam) Abyssus seu Mare exaltavit eam. Forte etiam Pharaonis Ditio Mare est, Isai. 19. 5. ubi de Regni ejus interitu dicitur, defecturas aquas de Mari ejus, id est, ablatum iri ditionem ejus. Inde Imperia illa magna apud Danielem conspiciuntur ex MARI ascendere, id est, ex Ditionis amplitudine oriri.

Quod autem tertia Maris pars, id est, MARE Romanum, sanguineum factum dicitur; sciendum, Sanguinem primo pro caede usurpari, deinde pro morte etiam sine sanguine: Mortem autem in genere pro interitu sumi, etiam rei vitâ carentis. Vide Ezech. 14. 19. & 3. 18, 20. & 18. 13. Amos. 2. 2. Rom. 7. 9. Unde sanguinem vel sanguineum fieri imago est rei interitum passae, quasi nempe cruore manantis instar animalis occisi aut laniati. Quod igitur hîc Mare montis magni casu cruentum factum dicitur, nihil aliud denotat quàm mortem quandam seu interitum violentum illo casu passum esse. Id quod in Phialis, ubi eadem est imago, aliquanto apertiùs dicitur, factum esse quasi sanguis mortui, i. occisi. Men's est, Ditionem seu Amplitudinem Romanam cladem passam esse, truncatam, dilaniatam, perditam esse.

Simile etiam Montis symbolum urbi significandae, de veteri Babylon reperire est Ierem. 51. 25. Ecce ego ad te, MONS pestifer (seu corruptor) qui corrumpis universam terram, & extendam manum meam, &c. & dabo te in MONTEM COMBVSTIONIS: ubi Septuag. habent 〈 in non-Latin alphabet 〉 , eodem sensu quo hîc Johannes 〈 in non-Latin alphabet 〉 . De eadem Isai. 13. 2. Super MONTEM eminentem levate vexillum. Targum, Super civitatem habitantem confidenter. Item c. 37. 24. ad Sennacheribum regem Assyriae, Exprobrâsti, inquit, Domino, & dixisti, In multitudine quadrigarum mearum ascendi altitudinem Montium: Targum, Ascendi in munitionem Civitatum eorum. Sed an recte dubito.

Porro, quod Mons hîc in Mare mitti seu projici dicatur, 〈 in non-Latin alphabet 〉 est figurae, cùm non aliâ ration Mons Mari nocere posset quàm si in ipsam projiceretur. Atque hoc in sequenti quoque Tuba, de Stella cadente, locum habere memineris.

Historiam quod attinet, Roma primùm capta est Anno 410. ídque ab eodem Alarico Gothorum rege, qui in priore Tuba fati quasi praeludium exhibuerat: jam vero postmortem Stiliconis novos motus ciente, novámque & fatalem in Italiam expeditionem adornante; quâ quidem Honorium in tantas angustias redegit, ut ipse Barbarus novum Imperatorem, Attalum nomine, Romae daret, quocum Honorium Augustum Ravennae obsideret, jam, prae rerum suarum desperatione, in Orientem, Occidente relicto, sugere cogitantem. Sed hostis poenitentiâ ductus, Attalo Imperio abrogato, Honorium in integrum restituit.

Hanc urbis Romae cladem Ditionis Romanae dilaceratio continuo sequuta est. Testem advoco Sigonium: Romanam cladem, inquit ill, miserabilis Italiae vastitas, continua Galliae at que Hispaniae bella, ac nova demum Barbarorum in utraque provincia regum imperia exceperunt.

Primùm enim Honorius, ut Romam cum Imperio recuperaret, foedere cum Alarico icto, Gothis sedes & regnum in Galliis permittere coactus est.

Biennio post, Anno 412, Hun • is quoque sese in Panuonia, quam Gothi reliquerant, effundentibus, idem, viribus ad resistendum in tantis difficultatibus destitutus, foedus cum iis, datis acceptisque obsidibus, secit.

Deinde Anno 413, Constantius, ejusdem Honorii Dux, Burgundiones, qui, sic turbatis prioribus hisce annis rebus, unà cum Vandalis in Galliam sese contulerant, ne in aliquam fortebelli difficultatem incideret, libenter in amicitiam recepit, atque sedes ad Rhodanum assignavit.

Anno denique 415, idem Honorius, (ut tradit Procopius) cùm Gothi paulo post in vicinam Hispaniam transiissent, Vandalis quoque cum Rege suo Gunderico ex Gaul à Francis nuperrime expulsis, sedes quas occupârunt concessit habitandas, pacto Gothis bellum inferendi. Qui plura scire cupit, consulat paulo ante nominatum Sigonium de Occidentali Imperio, lib. 10, & 11. unde nos haec desumpsimus.

Atque ità deinceps Amplitudo Ditionis Romanae quotidie magìs magísque laniata atque distruncata est, donec, iterum Româ Anno 455. à Genserico Vandalo captâ atque direptâ, sequenti statim anno, aut non ità multo post, totum Imperii corpus in decem omnino regna divisum apparuit: quae, unà cum populorum regúmque nominibus, & provinciis quibus regnatum est, adhaec quibusdam ex historia annotatis ad majorem lucem faciendam, sequens Tabella exhibebit.

Typus dilacerationis Imperii seu Ditionis Romanae ad annum CHRISTI 456. & deinceps.

REGNA.	Provinciae quibus regnatum est.	Nomina regum ad An. 456. regnantiù	Observanda quadam.
1	Britonum	In Britannia.	Vortimerus.
2	Saxonum		Hengistus.
3	Francorum	In Gal. Belgic. primùm, mox & Celtica.	Childericus.
4	Burgundionum	In Gal. Sequan. & Lugdunens.	Gundericus.	Regnum Burgundionum ann. 526. â Francis subjugatum atque extiuctum est. Sed numero denario complendo commode Ostrogothorum Ditio eodem tempore in duo Regna diffiliit; Pannoniâ, quae illis hucusque paruerat, â Longobardis occupatâ, & Italiâ solâ regibus Ostrogoth. relictâ.
5	Wisigothorum	In Aquitania & parte Hispaniae.	Theodoricus. II.
6	Suevorum & Alanorum	In illo Hispaniae tractu qui Gallaeciâ & Lusitaniâ continetur.	Riciarius.	Riciarius.
7	Vandalorum	In Africa, sed paulo ante in Hispania.	Gensericus.
8	Alemannorum	In Germaniae tractu qui Rhaetia dicebatur.	Sumanus.	Alemannorum regnum ab ann. 475. cum Herulorum, quamdiu illi rerum in italia potiti sunt, coaluit, ann. nimirum 16.
9	Ostrogothorum	In Pannonia, debellatis Hunnis: nec seculum hoc exierat, cùm iidem in Italiam quo{que} regnum propagârint.	Theodemirus.	Ostrogothis etiam in Italia successerunt Longobardi, â Narsete, postquam Ostrogothorum regnum destruxerat, evocati anno 567. Sedes autem suas in Pannonia Hunnis & Avaribus deinceps fruendas tradiderunt.
10	Graecorum	In residuo Ditionis Imperii. Siquidem, Antiq. Romae Imperio dissoluto; Graecorum, Regnisannumerand. est, in quae Ditio Urbis latequondam regnantis dissilierat.	Marcianus

Atque hoc demum modo Decem illa regna, in quae Romanum Imperium novissime divisum iri, tum apud Danielem tum Ioannem Spiritus S. praenunciaverat, supputanda videntur; neque ex tot Regionum aut terrae tractuum nudis, ut vulgo fit, nominibus, quinimo Regnis, in quae Ditio & Dominium Imperii dilacerandum foret, omnino aestimanda. Interim tamen non tam rigide Denarii istius circumscriptionem interpretandam putamus, ut plura quovis tempore regna, aut cui cui modi Dynastias, excludat: sed quod in decem ad minimum, vel in decem praecipua Regna, Imperium scindendum esset. Id quod jam inde à primordiali isthac quam repraesentavimus dilaceratione, usque ad nostrum seculum, sub tot variantium Rerumpublicarum & Regnorum fatis & conversionibus, semper verum fuisse opinor; licet oraculi fidei astruendae sufficeret, si vel initio solùm in tot Regna divisum fuisset, ut ut postmodum fortasse imminuto numero. Ità autem ut dixi, nec aliter, intelligendam esse circumscriptionem istam Decadis regnorum, simile de Monarchiae Alexandraeae dilaceratione Vaticinium nos edocere potest: in qua, licet ultra quatuor illa praecipua, Macedoniae, Asiae, Syriae & AEgypti Regna, etiam quintum Thraciae, conditore Lysimacho, accesserit; Spiritus S. tamen multiplicitatem istam quaternario definierit: tot putà ad minimum futura essent, aut tot praecipua regna. Regno enim Thracico, licet simul cum reliquis coeperit, & ad 40. annos duraverit, successum non suit, sed cum primo rege Lysimacho exspiravit; ideóque in numerum non referendum. Similiter huic de decuplici division Romana judicandum. Propterea neminem moveat, si praeter enume • a • a modo in Galliis regna, etiam Alanorum Aurelianensium regnum, item Armoricarum Civitatum Dynastiam, ibidem forte invenerit, usque ab Honorii Imperio ad haec tempora permanentia. Hanc siquidem modicae admodum ditionis suisse; illud modico deinceps tempore, nempe decem plurimùm annos, durâsse comperiet. Neutrum igitur cum reliquis pari loco & ordine habendum est, nec si cujusdammodi quid alibi inveniri possit.

TUBA III.

TUBA tertia fulgidam Stellam, HESPERUM scilicet Romanum seu OCCIDENTIS Caesarem, jam inde ex quo Gensericus Vandalorum Rex Romam captam spoliaverat praecipitem, & morti aliquantisper sub istis nihili Caesarum, Aviti, Majorani, Severi, Anthemii, Olybrii, Glycerii, Nepotis, mutuis insidiis & lanienis intereuntium, nominibus quasi obluctatum, tandem anno 476. sub fatali Augustuli nomine extremum spiritum ducentem, Odoacre Herulorum Rege immisso, de Coelo potestatis suae revulsum penitus deturbavit atque extinxit; amarissimo Fontium & Fluminum, id est, Urbium & Magistratuum provincialium, fato.

Caesarem Hesperium hîc eum intelligo qui, à firmata, jam inde à morte Theodosii primi, Imperii in Orientis & Occidentis division, Romae antiquae & Occidenti adhuc Imperator mansit, sed brevis admodum aevi; utpote post annum 91 de coelo suo ad hujus Tubae clangorem penitus lapsurus.

Quod enim Episcopus Romanus annis plusquam trecentis & viginti, postquam Caesar iste Hesperius in Augustulo occiderat, Reges Francorum (qui postea Gemanorum) in id nominis & titulum de novo subrogavit; nihil aliud effecit quàm ut hoc quasi Caesaris redivivi, ceu sexti capitis Bestiae adhuc regnantis, oppanso velo, neipse pro capite novissimo, id est, Antichristo, tandem à minùs perspicacibus tam liquido haberetur.

Atqui Caesar iste Papanus ad capita Bestiae Romanae non pertinet; verùm ad cornua seu regna in quae sexti capitis Imperium, jam capiti novissimo vices cessurum, dilacerandum fuerat. Neque enim post tantum temporis intervallum quantum est annorum 325 (tot autem sunt ab Augustulo ad Carolum Magnum) Hesperiorum Caesarum quasi seriei continuandae succedi potuit.

Sed age, textui Ioannis porro faciamus lucem, ut interpretationis ratio constet. Et cecidit, inquit, e coelo Stella magna ardens ut lampas. Stellam crinitam seu Comitam describere videtur, cujus inter species à Plinio recensitas est Lampadias speciatim sic dicta. Et profecto non incommode Caesar Occidentis hujusmodi stellâ figuretur, ob brevem durationem. De quo idcirco cap. 17. dicetur, Oportere eum cùm venerit ad exiguum tempus manere. Stella autem magna fuit; utpote summae Majestati aptiùs figurandae, cujus splendorem aliàs Sol in parabolis propheticis repraesentet. Et sane notum est, Cometas fuisse qui vel Solem magnitudine aequâsse visi sint; cujusmodi & hanc Stellam fuisse, sort non aberrabit qui diceret.

Similem autem Stellae cadentis parabolam, ne de applicatione dubites, adhibet Isaiah, cap. 14. 12. de casu Regis Babylonis: Quomodo, inquit, cecidisti de coelo, Lucifer fili aurorae? resectus es in tertam qui debilitâsti gentes? Alibi quoque, ut loco Isaiae cap. 34. 4. jam ante laudato, Stellae coelo cadentes de Principum & Summatum ruina intelliguntur. Stella igitur singularis & inusitatae magnitudinis, supra communem sortem Principum Principem designat, hoc est, magnum & eximium. Sequitur

Et nomen STELLAE dicitur ABSINTHIVM. Schema est propheticum, quo, nominis quasi proprii impositione, reiaut personae de qua agitur qualitas aut fatum indicetur; cùm aliàs etiam in Hebraismo 〈 in non-Latin alphabet 〉 sit 〈 in non-Latin alphabet 〉 , ut Luc. 1. 37. Non est impossible Deo 〈 in non-Latin alphabet 〉 & Vocari idem valeat quod Esse vel Existere, ut Isa. 56. 7. Domus mea Domus orationis vocabitur; pro quo Luc. 19. 46. Domus orationis 〈 in non-Latin alphabet 〉 , est, erit, habebitur; & Gen. 21. 12. In Isaac vocabitur tibi semen, id est, erit. Videsis quoque Septuag. Isai. 14. 20. Ruth. 4. 11. Schematis autem quod dixi exempla passim obvia sunt. Sic enim Isai. 7. 14. de Christo, Vocabitur nomen ejus Emmanuel; i. 〈 in non-Latin alphabet 〉 . erit. Et cap. 9. 6. Vocabitur nomen ejus Admirabilis, Consiliarius, Deus fortis, Pater futuri seculi, Princeps pacis; id est, erit haec omnia. Item Ierem. 23. 6. Et hoc est nomen quo vocabunt eum, DOMINVS IUSTITIA NOSTRA. Et Zachariae 6. 12. Ecce vir GERMEN nomen ejus: sequitur, quia ex loco suo germinabit, &c. Add Apocalypse. 19. 13. Vocatur nomen ejus VERBVM DEI; id est, ipse, est Verbum illud Dei. Istis gemina sunt quae habentur Ier. 20. 3, 4. Non Pashurem vocat Dominus nomen tuum, sed Magor-missabib, [id est, formidinem circumquaque] Nam sic ait Dominus, Ecce ego inditurus sum tibi formidinem, tibi & omnibus amicis tuis. Et Ezech. 23. 4. Nomina earum (id est, Mulierum Samariae & Jerusalem) Aholah & Aholibah. Add Isai. 8. 3. Hos. 1. 6, 7.

Simili omnino figurâ Stella haec lapsabunda ABSINTHIVM dicitur, id est, (notione Hebraeorum, quibus abstracta pro concretis adhibeantur) ABSINTHITES, Princeps nempe amaritudinum & aerumnarum. Cujusmodi reverâ fuit, si quis unquam, Caesar iste Hesperius, perpetuis aerumnis à primo exortu suo ad finem usque exercitus. Quo nimirum rerum potiunte, Imperium Romanum ruiturum esset: cujus imo constitutione occasio ruinae data, eo quod, invectâ istiusmodi Imperii division, via Barbaris patefacta, resque Romana in atrocissimas calamitates conjecta fuerit. Anno • hic propter amaram sibi & aliis sortem Absinthium merito diceretur? juxta illud Naomi, Ne vocate me Naomin, vocate me Maran; eo quod amaritudine affecit me Omnipotens, Ruth 1. 20.

Sed priusquam hinc abeam, de Civitatis reique Romanae, post istum Caesaris sui casum, statu aliquid dicendum est, ut via sequentis Tubae interpretationi muniatur. Caesare igitur Occidentis sic deturbato atque extincto, interea Odoacer Herulus Italiam annis 16 Regio nomine obtinuit; qui Romae & Occidenti Consulatum, quem tamen initio iratus ademerat, post biennium restituit, adhúcque conservavit. Hunc excepit Ostrogothorum Rex Theodoricus; ídque, ut refert Paulus Diaconus, Imperatore Orientis Zenone Italiam ei per pragmaticam tradente, ac sacro velamine capiti imposito confirmante. Qui, Odoacre devicto ac trucidato, praeter Dalmatiam & Rhaetiam, quae Odoacris provinciae erant, Siciliam quoque regno adjecit, Urbis Romae moenia nonnulláque aedificia, ingenti ad eam rem pecuniae summâ collatâ, refecit; adeo ut ad praeteritae fortunae fastigium nihil desiderari posse, exemptâ Urbis direptae atque incensae infamiâ, videretur: regnum sapientissime ordinavit, nullum Romanum institutum mutavit, sed Senatum & Consules, Patricios, Praefectos praetorio, Praefectum urbis, Quaestorem, Comitem sacrarum largitionum, Comitem privatarum, & militiae, Comitem domesticorum, Magistros peditum & equitum, caeterósque qui fuerant in Imperio magistratus retinuit, eósque Romanis hominibus tantùm mandavit. Id quod à successoribus quoque, Athalarico, Theodohato, Vitige, regibus Italiae Ostrogothicis, aliquandiu servatum est. Vide Sigonium de Imperio Occidentali lib. 15. anno 479. lib. 16. annis 493, 494, 500.

TUBA IV.

QUARTA Tuba ulteriùs adhuc progressa, MAIESTATIS ROMANAE in Urbe Roma Lumen, quo sub Ostrogothis etiam regibus eousque splenduerat, penitus ademptum ivit; postquam nimirum, ab anno 542, in Bello isto Ostrogothico, Belisario primùm, deinde Narsete, Iustiniani ducibus, Italiae recuperandae gesto, Consulatus Romae desecerat; deinde ipsa à Totila semel iterúmque capta, incensa, tertiâque sui parte demolita, incolis insuper omnibus (memorandum fortunae ludibrium!) destituta, à Narsete tandem post tot funera & clades recepta, verùm turbine paulo post & fulguribus prostrata; Urbium quondam REGINA Consulari potestate, Senatûs authoritate, reliquísque, quibus tanquam Stellis Orbem hactenus irradiaverat, Magistratibus nunc demum orbata, in nescio quem ignobilem Ducatum ex tanto gloriae fulgore dilapsa est, Ravennae, cui olim imperaverat, deinceps sub Exarchatu servire coacta (heu tenebras!) & tributa pendere.

Atque haec fuit quae hîc memoratur Solis, Lunae & Stellarum tertiâ parte percussio, quâ factum est ut tertia pars diei non luceret, & tertia pars noctis similiter. Ubi Diei nomine vocatur Lumen diurnum, quod Solis est; Noctis vero, Lumen nocturnum, quod Lunae & Stellarum; juxta illud Ierem. 31. 35. Qui dat Solem in lumen Diei, & statuta Lunae & Stellarum in lumen noctis. Sol Romae fulsit, quamdiu Consularis dignitas & Regnum super alias urbes & provincias penes ipsam fuit: Luna & Stellae ibidem luxerunt, quamdiu pristina Senatûs reliquorúmque Magistratuum authoritas adhuc mansit. At his omnibus sublatis, (quod hâc Tubâ factum est) quid nisi tenebrae & Luminis tam diurni quàm nocturni omnimodum deliquium fuit? nempe quod ipsam attinebat, cui tertia pars Luminis Coeli debebatur.

Frequentissima est hâc mente Solis, Lunae & Stellarum Imago apud Prophetas. Ut Isai. 13. 10. item 60. 20. ubi pro, Non occidet ultrà Sol tuus, & Luna tua non minuetur, &c. Targum habet, Non cessabit ampliùs Regnum tuum, (Jerusalem alloquitur) & gloria tua non auferetur. Etiam Ierem. 15. 9. ubi de Jerusalem, Occidit Sol ejus, cùm adhuc esset Dies: Targum vertit, Migravit gloria eorum in vita eorum. Et Ezech. 32, 7. idem Paraphrastes illud de Pharaone, Operiam, cùm extinxero te, coelos, & Stellas nigrescere faciam, vertit, Operiet te tribulatio, cùm extinxero splendorem gloriae regni tni, &c.

Transferat huc Lector etiam quae suprà ex Achmete notavi, ad lucem Sigillo sexto faciendam: quae mirum est quàm conveniant.

DE TRIBUS VAE-TUBIS.

REstant adhuc tres Tubae omnium maximae & gravissimae, ideóque trium VAE appellatione à prioribus discriminatae. Nam post quartae Tubae 〈 in non-Latin alphabet 〉 , Vidi & audivi, inquit, Angelum quendam volantem per medium coeli, dicentem voice magnâ, VAE, VAE, VAE habitantibus super terram, à reliquis vocibus Tubae trium Angelorum qui deinceps clancturi sunt. Item cap. 9. 12. & 11. 14. Nimirum, cùm Christiani Romani Orbis incolae, interim dum priores Tubae clangerent, novorum idolorum cultu sese contaminâssent, duplici jam peccato vindicando, quae supererant Tubae auctiores factae sunt. Nam istud quoque Romani Orbis peccatum, cum priori caedis Martyrum, deinde in criminis vindicandi censum venire, apparet ex eo quod secundo VAE subnectitur elogium; nempe, Reliquos homines qui istis plagis (scilicet, ut ego quidem intelligo, VAE isto & priore) occisi non fuerint, non resipuisse ab operibus manuum suarum, ut ne adorarent daemonia, & simulacra aurea, & argentea, & aerea, & lapidea, & lignea, quae neque cernere possunt, neque, audire, neque ambulare. Cap. 9. 20.

PRIMA VAE-TUBA, SEU TUBA V.

PRIMA VAE-Tuba jamdudum praeteriit. Ea horrenda LOCUSTARUM agmina ex tartarco Abyssi, jam SATANAE operâ adapertae, fumo scaturientium, Orbi vastando emisit; id est, SARACENOS sive ARABES (gentem populosam & numerosam Locustarum instar) stupendâ Muhammedis Pseudoprophetiâ in tot Gentium exitium concitatos.

Fumus enim ex insernali puteo ascendens Mahummedismus est, quem Nebulones Muhammedani