Chronological History of Popes Intolerable Usurpations

ministerio Angelorum & hominum, (not of Popes) &c. Sicut volumus de vestris orationibus habere adjutorium, nolite quaere nostrum dis • iendium; & petite Dominum Apostolicum, ut quia Rex et Episcopus simul esse non potest, & sui antecessores Ecclesiasticum ordinem, quod suum eu, et non Rempublicam, quod Regum est, disposuerunt; non praecipiat nobis habere Regem, qui nos in sic lo • g • nquis partibus adjuvare non possit contra subitanto; et frequents Paganorum impetus et nos Francos non jubeat servire, cui nolumus servire: quia istud jugum sui antecessores nostris antecessoribus non imposuerunt: et nos illud portare non possumus, qui scriptum esse in sanctis libris audimus, ut pro libertate et haereditate nostra us{que} ad mortem certare debeamus, &c. Non convenit ulli Episcopo dicere, ut Christianum, qui non est incorrigibilis, non propter propria crimina, sed pro terreno Regno alicui tollendo vel acquirendo, nomine Christianitatis debeat privare, cum cum diabolo collocare, quem Christus sua morte, & suo sanguine de potestate Diaboli venit redimere, & Christianos pro fratribus suis ani • as suas docuit ponere. Propterea si Dominus. Apostolicus vult pacem quaerer, sic pacem quaerat, ut rixam non moveat: quia non nos concredemus, ut aliter ad Regnum Dei pervenre non possimus, si illum, quem ipse commendat, terrenum Regem non habuerimus. After which rendering many substantial reasons why he neither could nor ought to obey his command in excommunicating K. Charles, or withdrawing himself from all communion with him, upon his Papal command, he subjoins, Consulendum qualiter nos Episcopy, & egopraecipue, in quem tantam comminationem intentastis, erga Regem nostrum gerere debeamus; cum beatus Augustinus, Apostoli exponens sententiam, dicat: Apostolica dominatio, et omnis anima sublimioribus potestatibus subdita sit, &c. Et beatus Petrus dicit: Subjecti estote omni humanae creaturae propter Dominum, sive Regi, quasi praecellenti, &c. Omni humanae creaturae, inquit Doctor sagacissin us, omni dignitati hominum, omni personae, omni principatui, cui vos divina dispositio subdi voluerit. Hoc est enim quod ait: Propter Dominum, quia non est potestas, nisi a Deo: & qui potestati resistir, Dei ordinationi resistit. Item S. Augustinus Sermon Evangelii Johannes, &c. Noli dicere, quid mihi & Regi? Noli dicere possessiones tuas, quia ad ipsa humana jura renunciasti, quibus possidentur possessiones (Ecclesiae.) Et si per jura Regum possidebunt (Episcopy) possessiones, non possunt ut Regi de Ecclesiasticis possessionibus obfequium non exhibeant, sicut antecessores mei suis antecessoribus exhibuerunt. Quapropter Domine Pater reverendissime, consulite secundum privilegium sedis vestrae, subjectioni nostrae, netalia nobis cujuscunque suggestione mandetis, unde inter Episcopalem auctoritatem et Regalem potestatem, inter Ecclesiam et Rempublicam tantum scandalum possit oriri, quod facile ac sine dispendio religions, vel detrimento Ecclesiasticarum rerum, unde servi, & ancillae Dei debeant nutriri, & Ecclesiastica negotia contineri postea non possit sedari, &c. De eo, quod pusillitati meae vestra rescripsit sublimitas, ut eundem Hincmarum, & alios tres Episcopos omnium Episcoporum Regni, Domini Caroli vicem ferentes, ad Synodum Romam mitterent: Vestra sciat auctoritas, quia nec praedictum Hincmarum, nec etiam quemlibet Episcoporum Diocaescos Remorum, minime autem aliarum Provinciarum Episcopos, nisi Dominus Rex illis praeceperit, Romam, vel in aliquam partem, mea commendatione, mittendi habeo potestatem, nec ipse ego ultra fines sui Regni absque illius scientia progredi valeo. A strong evidence of the French Kings Ecclesiastical Supremacy. He writ another Epistle to this Pope, almost to the same effect, which I pretermit.

At the same time there fell out a great difference between Charles King of France and Pope Adrian, who writ a most insolent, imperious, scurrilous Letter to him; whereupon he returned this notable reply, in an Epistle to this Pope, (penned, as I conceive, by Archbishop Hincmarus, being printed with his Epistles) answering all the clauses of his unchristian Libel.

Sanctissimo ac Reverendissimo Patri, Hadr • ano summo Pontifici & Papae, Carolus Dei gratia Rex & spiritualis filius vester. Legimus in lib. Paralip. filios Israel mente pacifica ivisse ad Praelium: quia non livoris vindicta, sed obtinendae pacis gratia dimicaverunt. Quod rursum dicimus, quia cogitis nos indecentibus potestati Regiae Literis vestris inhonoratum, inconvenientibus Episcopali modestiae vestrae mandatis gravatum, contumeliis & opprobriis dehonestatum, aliter quam vellemus mente pacifica vobis rescribere, ut tandem animadvertatis, quamquam perturbationibus humanis obnoxium, in imaginem tamen Dei ambulantem esse nos hominem, habere sensum, paterna & avita succession Dei gratia Regio nomine ac culmine sublimatum: & quod his majus est, Christianum, Catholicum, fidei Orthodoxae cultorem, sacris Literis ac legibus tam Ecclesiasticis quam secularibus ab infantia eruditum, nullo crimine publico in audientia Episcopali legaliter ac regulariter accusatum, minime autem convictum. Et, ut (quae superaddere poteramus) alia taceamus, ne nos potius jactare, quam vera dicere videamur, licet legamus Apostolum plura de se dixisse ob aliorum salutem necessitate compulsum: Quoniam saepe humiliter vobis locuti, benigna & pacifica atque honorabilia nobis scripta impetrare nequivimus, ut quietam pacis venerationem, quam apud antecessores vestros nostri decessores & nos habuimus, quoquomodo obtinere possemus: Scripsimus vobis per Actardum Episcopum, & mansuetudinis nostrae legatum, singillatim ac viritim, quam inconvenientia pro Hincmaro quondam Laudunensi Episcopo, ex nomine vestro nobis scripta fuerunt, quae nos a vobis processisse non credebamus, putantes nos ration comperta ab incompetentibus, quae aliorum instinctu nobis eatenus scripta fuerunt, calamum revocare. Sed spe vana frustratis, aliter nobis quam sperabamus evenit. In capite quippe Literarum, quas per praefatum Actardum Episcopum nobis vestra direxit paternitas, auditam laudabilem charitatis & sapientiae nostrae magnitudinem, vos praetulisse invenimus, & mox de comperto murmur, & tumultuoso clamore indebitae reprehensionis adversus paternitatem vestram nos denotatos, reperimus: sicque auditam nostram sapientiam collaudastis, ut quasi honestius, & revera onustius, nos solitis contumeliis afficere volueritis, quem non per insipientiam, sed per industriam in murmuratione & clamore contra debitam charitatem delinquere demonstrabitis, & quasi ad ora vasculi melle illiti, & de eodem fonte, quo & ante missae Literae istae posteriores, nobis perniciosum poculum propinaverunt, fatentes illa, quae aliorum instinctu, & non a vobis processisse credamus, vestra fuisse.

Nam in praecedentibus Literis nos perjurum, tyrannum, ac perfidum, & distractorem rerum Ecclesiasticarum, non confessum nec ordine judiciario legaliter ac regulariter convictum, vocastis: in istis autem murmurationis crimen nobis impegistis, & tumultuosi clamoris naevum imposuistis, arguente Domino carnalem Israel per Prophetam, unde nos coarguitis, Quia non fecerit judicium, sed clamorem. Et Apostolus, Omnis, inquit, clamor & indignatio tollatur à vobis. Et non levius malum est murmuratio, his quibus nos antea denotastis, dicente Apostolo, Neque murmuraveritis, sicut quidam illorum murmuraverunt, & à serpentibus perierunt. Et ut beatus dicit Gregorius, Nullus murmurans Regnum Dei intrare permittitur. Hinc colligendum est, quantum peccatum sit murmuratio quae Regnum Dei intercludit. Sicut & illa peccata gravia, post quorum enumerationem dicit Apostolus, Qui talia agunt, Regnum Dei non possidebunt. Et non ut scripsistis tumultuoso clamore paternitatem vestram indebite reprehendimus, sed quae nobis ex vestro nomine scripta fuerunt, non multorum vocibus quibus tumultus fieri solet, sed nostra tantum voice rescripsimus. Et quoniam talia vos misisse & a sancta Romana Ecclesia, in omnibus semper discretissima atque cautissima, dictata fuisse, nequaquam credidimus; Quia ipsa sancta sedes cum modestia & discretione semper corripere, & salubriter corrigere, secundum uniuscujusque personam & ordinem solita fuit suggessimus. Igitur si male locuti sumus, testimonium perhibete de malo; si autem been, quid nobis succensetis? Scriptum est Abraham licet sanctum, ut a Deo sanctificatum hominem, tamen eidem Deo dixisse: Num perdes justum cum impio? non est hoc tuum, qui judicas omnem terram: Et non ingrate hoc Dominum suscepisse: Et nos arguitis, quoniam humili placatione vobis suggessimus, non esse vestrum non confesso, nec legaliter aut regulariter convicto, regia etiam potestate gratia Dei praedito, talia sicut plebeio, & de criminibus confutato scribendo impingere, scientes, quam grave sit fratrr (quod nobis impactis minus est) dicere fatue, nullique detrahendum vel contra fas maledicendum: minime autem Regi, ut Apostolica doctrina, atque Sancti in Saulis jam a Domino reprobati reverentia, & Salomonis sapientia, ac Nabuthae prodit historia.

Invenimus etiam in eisdem literis nobis datum consilium (si forte dici potest consilium, quod est Domini exemplo contrarium, & decretis Sanctorum invenitur adversum) scilicet (ut verbis vestris dicamus) Omnia quae a seed Apostolica, cui per Dei gratiam praesidetis, directa sunt, alacri mente percipere, animo grato amplecti, & humili semper debemus intention recipere. Scriptum est enim nobis ex vestro nomine, Nos perjurum, tyrannum, ac perfidum & distractorem rerum esse Ecclesiasticarum. Et haec alacri mente percipere, animo grato amplecti, & humili semper debemus intention recipere? Nisi scriptor forte velit nos cum vulgo Aethiopes vocare argenteos; & ideo quis nobis pulcher videatur, qui a nomine bellus vocatur, & sibi cantare cum Persio, Quicquid calcaveris rosa fiat; illudque Propheticum incurrere: Vae his qui ponunt amarum in dulce; Cum Dominus dicentibus ad se Judaeis: Nonne been dicimus nos quia Samaritanus es tu, & daemonium habes? quod recognovit, tacendo consensit; & patienter repulit, quod dictum fallaciter audivit, dicens: Ego demonium non habeo. Cujus pro modulo nostro in hoc exemplum secuti, qui non dedignatus ex ration ostendere se peccatorem non esse, qui ex virtute divinitatis poterat peccatores justificare; de his quae in nobis non recognovimus humiliter & patienter apud paternitatem vestram nos excusavimus, ne, si penitus taceremus, tales; quales denotabamur, tacendo & consentiendo esse nos fateremur; & quasi confessi & nostra confession convicti judicaremur.

Et hoc hortamentum, quod in literis ex nomine vestro ab Actardo Episcopo nobis delatis invenimus, scilicet, ut omnia, quae a seed Apostolica nobis ve •• nt, humili semper debeamus intention recipere, non solum, ut praemisimus, Evangelicae veritati, sed etiam decretis sanctorum invenitur adversum. In quorum decretis legimus, Eum absolvi non posse, qui in seipsum dixerit mortis causam, qua edicta in alium puniretur, falsum videlicet testimonium: cum omnis, qui sibi fuerit mortis causa, major homicida sit. Et hinc decreverunt, Ut quicunque sub ordination, vel Diaconatus, vel Presbyterii, vel Episcopatus, mortali crimine dixerint se esse pollutos, a supradictis ordinationibus submovendos. Et nos, si ad talia nobis impacta tacendo consentiremus, non solum a regimine regio, verum & a Catholicae Ecclesiae communion nos ipsos sequestraremus. Non igitur talia nobis ex parte sedis Apostolicae & nomine vestro scripta, mente alacri percipere, & animo grato amplecti, & humili semper debemus intention recipere, quae, sicut in eisdem literis ex sententia sapientis Salomonis subjungitur, Quasi stimuli, & sicut clavi in altum defixi esse viderentur: quia culpas delinquentium nesciunt palpare, sed pungere. Cui sententiae item Sapientis verba referimus, quibus dixit: Priusquam interroges, ne vituperes quenquam; & cum interrogaveris, id est, probaveris; corripe juste, sicut Nathan David regem prius interrogavit, & interrogatione probatum corripuit: & cum causa correptionis defuit, humiliter adoravit, veluti in sacra historia legimus. Mandate et scribite, quae vestro et nostro ministerio congr •• mt, ut decessores vestri nobis et nostris decessoribus mandaverunt, atque scripserunt, & alacri mente, grato{que} animo recipiemus.

Literae autem ex nomine vestro semper sine interrogatione, id est, sine probatione nos pungunt, & peccata, pro quibus invitum pungunt, sponte confessa, vel ordine judiciario legaliter ac regulariter comprobata non ostendunt, & cum peccata manifesta & probata desint, fomentis benignae adhortationis & allocutionis non refovent: reprehendente hinc Domino populorum rectores asperos, atque dicente, Vos autem cum austeritate imperabatis eis, & cum potentia. Quibus Apostolus regulam dedit commonitionis, singulis dicens: Argue, obsecra, increpa in omni patientia & doctrina: misceas temporibus tempora, terroribus blandimenta: Dirum magistri, pium patris ostendentes affectum, id est, indisciplinatos & inquietos debent durius arguere: obedientes autem ac patientes, ut in melius proficiant, obsecrare: negligentes autem & contemnentes, debent utique increpare aut corripere: & de criminalibus peccatis aut ultro confessos, aut ordine judiciario comprobatos, atque convictos, secundum modum culpae, legaliter ac regulariter judicare. Noluit Apostolus, inquit beatus Augustinus, hominem ab hoc homine judicari ex arbitrio suspicionis, vel etiam extraordinario usurpato judicio: sed potius ex lege Dei, secundum ordinem Ecclesiae, sive ultro confessum, sive accusatum atque convictum. Alioquin illud cur dixit? Si quis cum frater nominatur, aut fornicator, aut idolis serviens, &c. nisi quia eam nominationem intelligi voluit, quae sit in quenquam, cum sententia ordine judiciario atque integritate profertur. Nam si nominatio sufficit, multi damnandi sunt innocents: quia saepe falso in quenquam crimen nominatur. Pleri{que} antem boni Christiani propterea tacent, & sufferunt aliorum peccata, quae noverunt, quia documentis saepe deferuntur, ut ea quae sciunt, judicibus ecclesiastic is probare non possint. Quamvis enim vera sint quaedam, non tamen judici facile credenda sunt, nisi certis indiciis demonstrentur, nisi ordine judiciario comprobentur: ut si per judicium mali ab Ecclesiae communion auferri non possunt, tolerentur potius, ne perverse malos evitando, quisque ab Ecclesia ipse discedens, eos quos fugere videtur, vinciat ad gehennam.

Quod scriptum est in eisdem ex nomine vestro literis, quia sane non patienter Pontificii vestri monita, & corrections, nos audisse comperistis, liquido patet, adhuc perfectae aliquid charitatis minus duntaxat haberet, de qua dicit Apostolus: Charitas patiens est, benigna est, non inflatur, non irritatur, non agit perperam, omnia suffert, omnia sustinet. Cujus charitatis modum & perfectionem in benignitate, ac patientia, in humilitate, & sufferentia, exemplo sanctae paternitatis vestrae in literis vestris discere admodum cuperemus, si Deus nos inde honorare dignaretur.

Quod & in hoc possemus addiscere, si in his, quae ex nomine vestro nobis scripta, sanctitati vestrae rescripsimus, sustineretis modicum quid insipientiae nostrae, & supportaretis nos, sicut magnus Petrus, Apostolicae & primae Sedis primus Episcopus, non solum patienter, sed & gaudenter adeo suscepit reprehensionem suam a coapostolo suo Paulo sibi ostensam, ut ejus epistolas, in quibus se reprehensum legerat, cum maximo favore laudaverit. Non enim ita supputate ease laudare poterat, nisi legisset: & quia legit scriptum, reprehensum se in eis invenit: & quoniam ease tam granditer laudavit, quam gratanter justam reprehensionem suam accepto tulerit patienter, ostendit; Et cum a minoribus suis reprehensus fuit, cur ad Gentiles intraverit, non eis nudo & tumido sermon respondit, ut omnia quae egerat patientissime sustinerent: nec aliquid in eorum querela de sua potestate dixit, sed humili ejus ration placavit, atque in causa reprehensionis suae etiam testes adhibuit. Quia si in querela fidelium, ut beatus dicit Gregorius, a • quid de sua potestate diceret, profecto Doctor mansuetudinis non fuisset.

Si igitur pastor Ecclesiae Apostolorum princeps, signa & miracula singulariter faciens, non dedignatus est, in causa reprehensionis suae, rationem humiliter reddere: quanto magis, inquit Gregorius Apostolicae sedis Pontifex, nos peccatores cum de re aliqua reprehendimur, nostros ration humili placare debemus? Literae autem ex nomine vestro nobis directae, non humili nos ration placarunt: nec contra rationem nos ex ration & authoritate quaesiisse monstrarunt: sed indebita increpatione os nostrum oppilare studuerunt, quum Dei gratia, libera adhuc front de his, quae nobis per literas ex nomine vestro directas impacta sunt, loqui possimus.

Scriptum est etiam in praefatis literis nobis ex nomine vestro directis de Hincmaro hoc modo. Volumus, & authoritate Apostolica jubemus, ipsum Hincmarum Laudunensem Episcopum vestra fretum potentia, ad limina sanctorum, nostramque venire clementiam. Quo sane veniente, veniat pariter accusator idoneus, quia nulla possit authoritate legitima respui: & tunc in praesentia nostra, & totius sedis Romanae synodali collegio, causa illius prudenti ventilata examine, ac diligenter inquisita, secundum Deum & sacrorum Canonum constitutiones spiritu Dei prolatas, sine protelatione aliqua finietur.

Quae relegentes, licet contra morem decessorum ac praedecessorum vestrorum hoc dictum invenerimus, id est, umbrosum saeculi typhum inducere in ecclesiam suam, quae lucem simplicitatis & humilitatis diem Domini videre desiderantibus praefert; tamen de voluntate non dubitavimus. Quia humano animo facile potest subripi, quod ex deliberatione conveniat immutari. Sed valde mirati sumus, ubi hoc dictator Epistolae nobis per Actardum Episcopum delatae scriptum invenetit? esse Apostolica authoritate praecipiendum, ut Rex corrector iniquorum, et districtor reorum, ac secundum leges Ecclesiasticas atque mundanas ultor criminum, reum legaliter & regulariter pro excessibus suis damnatum, sua fretum potentia, Romam dirigat: maxim autem illum, qui & ante depositionem contra custodiam publicam, & contra quietem moliri in tribus Synodis extitit deprehensus, sicut in gestis Episcopalibus paternitati vestrae directis continetur, & post depositionem suam, & per se, & per quoscunque potuit, a sua pervicacia non quievit. Sed non miramur, si in posterioribus literis ex nomine vestro nobis directis, est infulcitum, ut legaliter ac regulariter damnatus, qui nullis legibus decernitur, a quoquam gradu seu rebus aut facultatibus redonandus, antequam si contra custodiam & quietem publicam moliri non fuerit deprehensus, renovato Apostolicae sedis authoritate judicio in provincia, qua fuerit judicatus, forte inveniatur innoxius, Regia nostra potentia ad vestram veniat fretus, cum se author damnato debeatur zelus rectitudinis, non clementia resolutionis: quae si non de eodem foramine, de eodem tamen conamine manarunt, de quo & anteriores fluxerunt, in quibus continetur, ut res omnes Hincmaro commissae Ecclesiae, donec ad propria reverteretur, nobis committeretis, ut indemnes consisterent, & aliquod dispendium non incurrerent.

Unde, sicut vobis rescripsimus, & nunc iterum vobis scribere non piguit, sed exigente causa necessarium est: quia Reges Francorum ex Regio genere nati, non Episcoporum vicedomini, sed terrae Domini hactenus fuimus computati: & ut Leo ac Romana Synodus scripsit, Reges & Imperatores, quos terris divina potentia praecepit praeesse, jus distinguendorum negotiorum Episcopis sanctis juxta divalia constituta permiserunt; non autem Episcoporum villici extiterunt. Et sanctus Augustinus dicit; Per jura regum possidentur possessiones: non autem per Episcopale imperium Reges villici fiunt, actoresque Episcoporum. Et Dominus, Quae sunt Caesaris, Caesari: & quae sunt Dei, Deo reddi praecipit; qui etiam censum regi reddidit. Et Apostolus voluit serviri Regibus, voluit honorari, et non conculcari Reges; Regem, inquit, honorificate. Et iterum, Omnis, inquiens, anima potestatibus sublimioribus subdita sit: Reddite ergo omnibus debita. Et paulo superius: Ideo necessitate subditi estote, non solum propter iram, sed & propter conscientiam. Et si revolueritis regesta decessorum ac praedecessorum vestrorum, talia mandata, sicut habentur in literis ex nomine vestro nobis directis per Actardum Episcopum, decessores nostros a decessoribus vestris accepisse nullatenus invenietis: Unde pauca de pluribus vobis scribere necessarium duximus.

Sanctus Gregorius, merito vitae & sapientiae doctrina Apostolicae sedis Pontifex, & toti orbi colendus, Francorum Regibus Theodorico & Theodeberto praedecessoribus nostris, de praejudicio cujusdam Episcopy, non ita, ut vos nobis scripsistis, pro eo, qui pro meritis suis ac regulariter juste depositus est, scripsit hoc modo. Frater & coepiscopus noster Ursinus Taurinae Civitatis antistes, in parochiis suis, quae intra Regni vestri sunt terminos constitutae, grave omnino dicitur praeju • icium sustinere: adeo ut contra Ecclesiasticam observatiam, contraque Sacerdotalem gravitatem, & contra sacrorum Canonum definita, nullo ejus exigente crimine, alter illis nunc meruerit ordinari. Et quia parum visum est, si in licitis non jungerentur illicita, etiam res Ecclesiae suae (ut fertur) ablatae sunt. Quod si ita se veritas habet, quoniam nimis intolerabile est, ut virtute opprimeretur, cui culpa non nocuit, praemisso paternae salutationis alloquio, petimus, ut quod excellentia vestra amore Ecclesiasticae reverentiae, & aequitatis contemplatione, sponte potest impendere, nostrae studeat benignius intercessioni concedere: & justitiam illi, sicut de aequitatis ejus bona confidimus, faciat in omnibus custodiri, atque patefacta veritate, quod illicite actum est corrigi. Pro utilitate ergo animae vestrae haec apud vos nostra exhortatic locum inveniat, &c.

Sed & ad Romanum Exarchum, minoris dignitatis, quam simus Dei gratia Regiae potestatis, de quodam Episcopo scripsit hoc modo. Pervenit ad nos, Blandum Ortonesis civitatis Episcopum, longo jam tempore, in civitate Ravennatia vestra excellentia detineri, & fit ut Ecclesia sine rectore, & populus quasi sine pastore grex fuit: & ibidem infante • pro p • ccatis absque baptismate moriantur. Et rursus. Quia non credimus, quod cum excellentia vestra, nisi ex aliqua probabilis excessus causa tenuerit, oportet, ut habita Synodo, palam fiat, si quod in eum crimen intenditur, & si talis in eo culpa reperiatur, quae ad usque degradationem Sacerdotii deducatur; aliam ordinationem necesse est inquiramus, ne Ecclesia Dei in his, sine quibus eam Christiana non patitur esse Religio, inculta ac destituta maneat. Sin autem excellentia vestra aliter se habere, quam de eo quod dicitur esse, perspexerit, eum ad Ecclesiam suam reverti concedat, ut officium suum in commissis sibi animabus adimpleat. Quibus mandatis B. Gregorii praedecessoris vestri de his, qui nec dum judicio Synodali legaliter ac regulariter pro criminibus suis fuere depositi, collatis cum scriptis ex nomine vestro ac nobis directis, ex eo qui legaliter ac regulariter pro suis excessibus judicio Synodali habetur depositus, ut eum nostra fretum potentia Romam mittamus, quae potius sequenda sint, judicate. Nos autem authoritatem vestram judicaturam potius credimus, ut ea sequamur, quae decessores ac praedecessores vestri secundum Scripturarum tramitem, praedicationemque majorum scripserunt, quam illa, quae scriptor saepe dictae Epistolae ex nomine vestro nobis directae confinxit.

Ait enim beatus Augustinus libro ad Jannuarium, Omnia talia, quae neque sanctarum Scripturarum auctoritatibus continentur, nec Conciliis Episcoporum statuta inveniuntur, nec consuetudine universalis Ecclesiae roborata sunt, resecanda existimo. Et S. Leo, de his quae a sacris Canonibus habentur ita praefixa, & eisdem Apostolicae sedis sunt promulgata decr • is, ut nullapossint ration convelli, constituit; Ut omni penitus autoritate fit vacuum, quicquid ab illorum fuerit constitutione diversum. Ac si cum Paulo diceret; Quia sibi ipsi Apostolica sedes in suis constitutionibus esse non potest contraria; Licet nos, aut Angelus de coelo Evangelizet vobis p • aeter quod Evangelizavimus vobis, anathema sit. Sed ut in controversia Quintiliani legitur, Floribus vafricia nebulonum veneficatis apes mortuas esse, quibus mellificandum fuerat; De Scriptures sacris B. Petrus agi demonstrate, loquens de Pauli Epistolis, Quae indocti & instabiles, inquit, depravant, sicut & caeteras Scripturas ad suam ipsorum perditionem: Et de traditionibus Ecclesiasticis S. Innocentius, Dum, inquiens, unusquisque non quod traditum est, sed quod sibi visum fuerit, hoc existimat esse tenendum, inde diversa in diversis locis aut Ecclesiis, aut teneri, aut celebrari videntur, ac fit scandalum populis, qui, dum nesciunt traditions antiquas humana praesumptione corruptas, putant sibi aut Ecclesiis non convenire, aut ab Apostolis vel Apostolicis viris contrarietatem inductam. Contra quem morbum S. Caelestinus salubre cunctis celebravit antidotum, dicens: Nulli Sacerdoti suos liceat Canones ignorare, nec quicquam facere quod Patrum regulis possit obviare. Quae enim a nobis res digna servabitur, si decretalium norma constitutorum, pro aliquorum libitu licentia populis permissa frangatur? Et sanctus Gelasius in decretis suis: Patres nostri, Catholici videlicet & docti Pontifices, in unaquaque secta, quolibet tempore suscitata, quicquid pro fide, pro veritate, pro communion Catholica at{que} Apostolica, secundum Scripturarum tramitem, praedicationem{que} majorum, facta semel congregatione sanxerunt, inconvulsum voluerunt deinceps firmum{que} constare: nec in eadem causa denuo quae praefixa fuerant retractari, qualibet recenti praesumptione permiserunt.

Videndum est igitur, quid hic trames sanctarum scripturarum, & praedicatio majorum definiant. Scriptum quippe legimus in sacra historia dixisse Dominum per Prophetam Josaphat Regi, Impio praebes auxilium, & his qui • derunt Dominum amicitia jungeris: & idcirco iram quidem Domini merebaris, sed bona opera inventa suns in te, eo quod abstuleris lucos de terra Judah. Et in Evangelio semel & • ecundo ac tertio monitum, & non obedientem ad correctionem debitam, Dominus sicut Ethnicum & publicanum jubet haberi.

Et beatus Gregorius in decretis suis, sicut in gestis Synodi invenire potestis, pervasorem non solum rerum alienarum, sed etiam Ecclesiae sibi commissae anathematizatum definite: verum etsi alius hoc egerit, is qui praeest Ecclesiae, si hoc vel ipse fieri praecipit, vel sine sua praeceptione factum digna punire animadversione neglexerit, eum anathematizat: satis ergo mirari non possumus, unde scriptor Epistolae, nobis ex nomine vestro delatae, hanc legem apud se auro sculptam produxit, quam Dominus digito suo non scripsit; nec scribendam cuiquam inspiravit, neque ordinatam per Angelos in manu Mediatoris illius dedit: quam non paganus indixit, non Christianus induxit, non Ecclesiasticus vir decrevit, quae de se sub isto coelo sicut non attramento manu justitiae, ita nec Spiritu Dei vivi scripta personuit: qua me Regem a Deo constitutum, et gladio ex utraque parte acuto: ultore scilicet nocentium & defensore innocentium in • ignitum, ad vindictam malefactorum, ut exponit Apostolus, laudem vero bonorum, rei atque damnati, atque anathematizari fautorem esse praecipit, jubemus ut Hincmarum sacrarum legum praevaricatorem, sancti Sacerdotii vituperatorem, Regiae dignitatis contra regulam Apostolicam dehortatorem, regni perturbatorem, perjurum, & seditionum authorem, Ecclesiae sibi commissae afflictorem, facultatum Ecclesiasticarum sacrilegum, fraudatorem, ac extirpatorem Episcoporum, ac totius populi nostrarum partium scandalizatorem, alienarum rerum pervasorem, & veniendo contra subscriptiones & professiones suas a scipso damnatum, potentia Regia frerum, Romam venire fac • amus.

Quis igitur hanc universam legem infernus evomuit? Quis tartarus de suis abditis & tenebrosis cumculis eructavit? Contra quam literis sacris ostensa nobis est via, quam sequamur, apposita forma, cui impriimmur. Clamavit, inquit, Propheta ad Regem Israel, & ait: Servus tuus egressus est ad prae •• andum cominus: cumque fugisset vir unus, adduxit eum quidam ad me, & dixit: Custodi virum istum, qui fuerit lapsus, erit anima tua pro anima ejus, aut talentum argenti appendes. Dum autem ego turbatus huc illucque me v • rterem, subito non comparuit. Et ait Rex Israel ad eum, Hoc est judicium tuum, quod ipse decrevisti. At ill statimabstersit pulverem de facie sua, & cognovit eum Rex Israel, quod esset de Prophetis. Qui ait ad eum, Haec dicit tibi Dominus; Quia dimisisti virum dignum morte 〈◊〉 manu tua, erit anima tua pro anima ejus, & populus tuus pro populo ejus. Reversus est igitur Rex Israel in domum suam audire contemnens, & furibundus venit in Samariam. Quaenam vos dementia coepit scientes dixisse Christum Dei virtutem & Dei sapientiam? Per me Reges regnant, & conditores legum justa decernunt. Et sacri Canones (sicut credimus, & in Apostolicis literis saepius regimus) Spiritu Dei conditi, & totius mundi reverentia sunt consecrati; propterea videamus, quid de hujusmodi sancti Canones & sacrae leges decernant: Ait enim S. Africanum Concilium, Et illud petendum (quin apud terrae Principes) statuere dignentur, ut si quis cujus • ibet honoris cl • ricus judicio Episcoporum quocumque crimine fuerit damnatus, non liceat eum sive ab Ecclesiis quibus praefuit; sive a quolibet homine defensari, interposita poena damni, pecuniae at{que} honoris, quo nec aetatem, nec sexum excusandum esse praecipiant.

Et tunc Valens, Gratianus & Valentinianus constituerunt, Ut quicun{que} residentibus Sacerdotibus fuerit Episcopali loco detrusus, & nomine; si aliquid contra custodiam publicam, vel contra quietem moliri fuerit deprehensus; rursumque Sacerdotium petere, a quo videtur expulsus, procul ab urbe quam infecit, secundum legem divae memory Gratiani, centum millibus vitam agat, sit ab eorum caetibus separatus, a quorum est societate discretus; Sique hujusmodi personis illicatum, hujus legis tenore, sacra nostra adire secreta, & imperare scripta, omnibus abiectis per culpam Sacerdotio personis, quae impretata sunt infecta permoveant, scituris his, quorum defensione nituntur, absque sui praehensione non futurum, si hoc eis pollicetur suffragium, qui divinum no • videntur mer •• ie judicium. Unde & Leo Papa apud principalem potestatem petiit de Eutiche scandali & pravitatis author, Ut ab eo loco, qui Constantinopolitanae urbi nimis vicinus erat, longius transferretur, ne frequentioribus solatiis eorum, quos ad impietatem suam traxit, uteretur.

Et Gregorius Paulum Diadinae civitatis quondam Episcopum, quousque omne, quod dilapidavit, vel de substantia tulit Ecclesiae, restitueret, in monasterium mirtendum esse decrevit. Et si sort post depositionem suam inverecunde ac mente perversa aliquando de Episcopatu loqui, aut rursus ad hoc qualibet aspirare praesumptione tentaverit, Dominici corporis & sanguinis communion privatum, in monasterio eum usque ad diem obitus sui, ad agendam poenitentiam retrudi, studio Joannis Primae Justinianae Episcopy jussit, ut perpetrati sceleris maculas dignus disceret fletibus emendare, juxta legem Justiniani imper. qui in libro Constitutionum decrevit. Ut si quis Episcopus explosus, ausus fuerit ingredi civitatem, d • qua repulsus est, vel exire de loco, in quo degere iussus est, jubemus eum in monasterio, in alia Provincia constituto tradi, ut quae in Sacerdotio peccavit, degens in monasterio corrigat. Quas leges ab Imp. et Regibus nostris yidelicet praedecessoribus, promulgatas atque decretas, nos immutilate et irrefragabiliter convenit conservare, sicut Apostolicae sedis Antistites ad Dominos & terrae Principes scripserunt: Ait enim Leo ad Leonem Augustum, Debes, inquiens, incunctanter advertere Regiam potestatem tibi non ad solum mundi regimen, sed maxim ad Ecclesiae praesidium esse collatam, ut ausus nefarios comprimendo, quae been sunt statuta, defendas, & veram pacem his, quae sunt turbata, restituas.

Et Gelasius ad Anastasium: Etenim Imperator Auguste, si contra leges publicas aliquid (quod absit) quispiam fortasse tentaret, nulla id ration potuisset admitti. Quas etiam leges principales authoritate promulgatas, non solum quibuscumque Episcopis, sed etiam ab ipsis Apostolicae sedis Pontificibus, ipsius primae sedis Antistites observari debere scripserunt, sicut beatus Leo ad Leonem Augustum scribe • s demonstrate, dicens, Non se refragari debere edicta Imperialia, vel ea quae sui decessores secundum tramitem scripturarum praedicationemque majorum statuerant. Si quae, inquiens, destruxi, ego aedifico, praevaricatorem me constituo, & eis me ultionum conditionibus subdo, quas non solum auctoritas beatae memory Principis Martiani, sed etiam ego mea consensione firmavi.

Et S. Gelasius ad Anastasium Imperatorem, Si, inquit, quantum ad ordinem publicae pertinet disciplinae, cognoscentes imperium tibi superna dispositione collatum, legibus tuis ipsi quoque parent roligionis Antistites, ne vel in rebus mundanis excluso, videantur obviare sententiae: Quo, oro te, affectu eis convenit obedire, qui pro erogandis venerabilibus sunt attributi mysteriis. Quod & nos juxta hortamentum beati Gelasii incunctanter atque libenter exequi cupimus in his, quae ad suum ministerium pertinent, cunctis generaliter Sacerdotibus recte divina tractantibus, & potissime sedis illius Praesulis, quem cunctis Sacerdotibus divinitas summa voluit praeeminere, & subsequens Ecclesiae jugiter pietas celebravit: sicut nostri decessores ac progenitores orthodoxi Imperatores, & Reges egerunt, ut & Apostolicae sedis Pontifex, & reliqui Domini Sacerdotes nobis, quae a Deo sunt consecuta, exhibeant: Scientes sicut idem B. Gelasius dicit, Quoniam Christus memor fragilitatis humanae, quod suorum saluti congrueret, dispensatione magnifica temperavit, sic actionibus propriis, dignitatibusque distinctis officia potestatis utriusque discrevit, suosque volens medicinali humilitate salvari, non humana superbia rursus intercipi, ut & Christiani Principes pro aeterna vita Pontificibus indigerent, & Pontifices pro temporalium cursu rerum Imperialibus dispositionibus uterentur: quatenus spiritualis actio à carnalibus distaret incursibus: & ideo militans Deo minime se negotiis saecularibus implicaret, ac vicissim non ill rebus divinis praesidere videretur, qui esset negotiis saecularibus implicatus, ut & modestia utriusque ordinis curaretur, nec extolleretur utro{que} suffultus, & competens qualitatibus actionum specialiter professio aptaretur. Omnis Pontifex, inquit Apostolus, ex hominibus assumptus, pro hominibus constituitur in his quae sunt ad Deum, ut offerat dona & sacrificia pro peccatis, videlicet non solum pro populi, sed quia & ipse circundatus est infirmitate, pro suis. Et Regis est regni negotia dispensare, sicut inculcant literae divinitus inspiratae. Quia ergo sanctarum Scripturarum tramite, & praedicatione majorum ostenditur sancto etiam attestante Galesio, Quia duo sunt, quibus principaliter mundus hic regitur, auctoritas sacra Pontificum, & Regalis potestas. Et per Regem Regum, ac summum Pontificem cunctorum Pontificum, qui solus Rex & Sacerdos fieri potuit, Conditores legum justa decernunt: Quas leges Principales potestates appellaverunt aeternas, & sacri Canones Spiritu Dei sunt conditi, & totius mundi reverentia consectati, & ut beatus Ambrosius ad Valentinianum dicit, Legis Imperator fert, quas primus ipse custodiat, quia quod praescripsit aliis, praescripsit sibi, ne cui esset liberum aliud judicare. Et beatus Augustinus dicit, Quia postquam leges subscriptae fuerint & firmatae, non licet judici de ipsis judicare, sed secundum ipsas: Quia secundum Pontificale Ministerium vestrum, regio ministerio nostro monita vestrae paternitatis obedienter ac libenter cupimus obaudire: patimini nos ea servare, quae praedecessores vestri ac nostri de hujusmodi, unde agitur, constituerunt, & roborantes servando, quae gesta sunt, rata doceamus esse debere, quae gerimus. Nam quomodo leges Principum rite vocabuntur aeternae, si transeuntibus principibus, una cum eis constitutio legis transibit? Et Papa Symmachus ad Eonium; Dum, inquit, ad Trinitatis instar, cui una est at{que} individua potestas unum, sit per diversos Antistites Sacerdotium, quomodo priorum statuta a sequentibus convenit violari? Huc accedit, quod sibaec eveniat sententiarum varietas ad ipsam sacrosanctam religionem credimus pertinere, cujus omnis potestas infringitur, nisi universa, quae a Domini Sacerdotibus semel statuuntur perpetua sint. Quod alias contingere poterit, si successor decessoris actibus non tribuerit firmitatem, & roborando quae gesta sunt, faciat rata esse quae gesserit? Quanta enim Vicariis B. Petri Apostoli judicabitur esse reverentia, si quae in Sacerdotio praecipiunt, eisdem transeuntibus dissolvantur. Universa, inquit, perpetua sint, quae a Domini Sacerdotibus statuuntur, qui ut Moses, ea quae statuunt ab oraculo divino suscipiunt: non quae ab his statuuntur, de quibus per Prophetam dicitur: Vae his qui condunt leges iniquas, & scribentes injustitiam scripserunt. Et nihilominus, quae a Vicariis B. Petri costituuntur maneant inconvuls • . Quia ut Leo dicit, nec nimia est severitas vel remissio, ubi nihil constituitur, nisi quod ex beati Petri aequitate profertur.

Haec enim scimus esse Canonica, scimus esse Apostolica authoritate robrata, & Apostolicae sedis decreta, quae, ut Gelasius dicit, unamquamque Synodum & sua authoritate confirmat, & continua modo ration custodit, pro suo scilicet principatu, quem B. Petrus Apostolus Domini voice, praeceptum, Ecclesia nihilominus subsequente, & tenuit semper & retinet. Et paulo superius. Confidimus quod nullus jam veraciter Christianus ignorat, uniuscu • us{que} Synodi constitutum, quod universalis Ecclesiae probavit assensus, nullum magis exequi sedem prae caeteris oportere, quam primam. Et item idem. Cumque nobis contra salutarium reverentiam regularum cupiamus temere licere, & cum sedes Apostolica super his omnibus favente Domino, quae paternis Canonibus sunt praefixa, pio devotoque studeat tenere proposito, satis indignum est, quenquam, vel Pontificum, vel ordinum subsequentium, hanc observantiam refutare, quam B. Petri sedem & sequi videat & docere: Satisque conveniens sit, ut totum corpus Ecclesiae in hac sibimet observatione concordet, quam illic videre conspiciat, ubi Dominus Ecclesiae totius posuit principatum. Et de sacris legibus, quas una cum Sanctis Canonibus Catholica observat Ecclesia, idem Gelasius, ut praemisimus, dicit in Epistola ad Anastasium Imperatorem, Quantum, inquiens, ad ordinem publicae pertinet disciplinae, cognoscentes imperum tibi superna dispositione collatum, legibus tuis ipsi quoque parent Religions Antistites, ne vel in rebus mundanis exclusae videantur obviare sententiae.

Et cum ita sacrae leges, tam Ecclesiasticae quam mundanae, de damnato Episcopali & Synodali Concilio decernant, non est nostri Regii ministry, reum & sacrorum Canonum judicio condemnatum, atque Apostolicae sedis definitione, sicut in gestis Synodi invenire potestis, anathematizatum, nostra potentia fretum quoquam dirigere: cum apertissime sacri Canones definiant, & leges Justiniani ac caeterorum Imperatorum Catholicorum edicta qualiter, & pro quibus & a quibus debeat Episcopus judicari; & post judicium, quid & qualiter, & per quos sit inde Apostolicae sedis agendum: quae non abnuimus, sed incunctanter & competenter annuimus.

A quibus definitionibus nulli est licitum deviare: quia, ut S Hilarus Papa dicit, Non minus in Sanctarum traditionum delinquitur sanctiones, quam in injuriam ipsius Domini prosilitur.

Quocirca, quia Dominus dicit per Prophetam, Labia Sacerdotis custodient scientiam, & legem requirent ex ore ejus, quia Angelus, id est, nuncius Domini exercituum est; Nolite permittere nobis scribi ex vestrae authoritatis nomine, quae in legibus sacris, Dei sapientia conditis, & in sanctis regulis Spiritu promulgatis, non continentur, dicente item Propheta, id est, Sacerdoti praecipiente, Audiens nunciabis eis ex me, ex me inquit, & non ex te, Et redarguuntur, qui de cord suo loquuntur. Quoniam, qui à semetipso loquitur, gloriam proprium quaerit:

Nolite igitur, • t praemisimus, ex vestro nomine, vel Apostolicae sedis authoritate, visiones vel excommunicationum intentationes contra sacrarum scripturarum tramitem, praedicationem{que} majorum ac sacrarum legum, sanctorum{que} Canonum constitutiones nobis de caetero scribi cuiuscun{que} instinctu permittere precamur.

Quia scitis, & scimus, totum esse irritum, quicquid ab eorum fuerit constitutione diversum. Dicitur, inquit S. Leo, à Domino beatissimo Petro, Tibi dabo claves regni coelorum, & quemcunque solveris super terram, erunt soluta & in coelis. Transivit quidem etiam in alios Apostolos jus istius potestatis, & ad omnes Ecclesiae principes decreti hujus constitutio commeavit: sed non frustrauni commendatur, quod omnibus intimatur. Petro enim ideo hoc singulariter creditor, quia cunctis Ecclesiae rectoribus Petri forma praeponitur. Manet ergo Petri privilegium, ubi ex ipsius aequitate fertur • udicium: Qua sententia constat, quia non manet Petri privilegium, ubi ex ipsius a quitate non fertur judicium. Cum enim ubicunque dicitur, sicuti nullus locus, ita nemo rector Ecclesiae, ex Petri aequitate judicium. Cum enim ubicunque dicitur, sicuti nullus locus, ita nemo rector Ecclesiae ex Petri aequitate judicum ferens excipitur, vel contra illius aequitatem judicium proferens commendatur. Et quia ubicunque sine ulla exceptione non manet Petri privilegium, ubi ex ipsius aequitate non fertur judicium, prolatum obaudiemus jussum, vel recipiemus judicium, quod non ex Petri aequitate fuerit prolatum ac per hoc ipsius privilegio fuerit destitutum? De quo Episcopali judicio, quid cunctis Episcopis sequendum, & quid Ecclesiae filiis sit tenendum atque servandum, B. Gregorius sufficienter inculcat.

Ergo jubete & judicate privilegio magni Petri juxta aequitatis ejus judicium, quae jubenda & judicanda sunt. Ne, ut dicit ejus Coapostolus, vituperetur ministerium vestrum. Quia & nos secundum regium ministerium nostrum, quantum ex nobis est cupimus servare quod scriptum est, Filii, obedite parentibus vestris in Domino, videlicet, quod fuerit jussum, vel indicatum a Domino: dicente illo singulis, quia pro patribus, Apostolis Ecclesiae, nati sunt filii, Apostolici viri: Tu autem audiens nunciabis eis ex me. Divina quippe nos lectio docet, quia nec etiam Balaam satis superque a Rege Balac petitus, licet medicamento avaritiae delinitus in concilio dando corruptus ostenderit, ullo tamen aut ullius instinctu in judicio justitiae aliud loqui adversus Israel persuaderi vel extorqueri potuit, quam quod a Domino audivit.

De eo, quod in literis ex nomine vestro nobis directis habetur, Ut veniente Hincmaro Romam, veniat accusator idoneus, qui nulla possit authoritate legitima respui: rescribimus: Quia licet haec commendatio nulla sit ration atque authoritate suffulta, si forte apud vos exlex solus Hincmarus nova lege priscis tam publicis, quam Ecclesiasticis contraria, imo ordine novo{que} more habetur, ut non nisi a vobis et Romae valeat judicari pro his excessibus, de quibus habentur certa sacrorum Canonum ac legum decreta: Quae, ut Leo dicit, nulla possunt ration convelli, cum etiam de causa fidei, ut dicit Gelasius, cuicum{que} Pontifici licet secundum regulam erroris ante damnati, quemlibet a Catholica communion discernere; Et ego ita exors ab omnibus accusationibus, non solum ab his quibus legaliter & regulariter accusandi adversus seipsum denegatur licentia, verum & ab his quibus in propriis causis accusatio non negatur: ut sicut leges & regulae jubent, in Provincia, in qua sunt orta negotia, terminari non valeant, & secundum Antiochenos Canones, Provincialium Synodorum non debeant experiri examen. Si vobis vias cum voluntate & consensu dilectissimi nepotis nostri Imperatoris vestri, contra cujus dilectionem & debitum honorem vobis exhibere studuerit, illuc ire non volumus, obtinueritis, cooperante Domino, pace in regno nostro contra Paganos virtute vel quacunque dispositione Dei obtenta, Romam venire congruo tempore non differemus. Et quia illum legaliter aut regulariter in Synodo Episcoporum, plurimarum Provinciarum de certis causis accusavimus, idoneum nos accusatorem illius ostendemus: & tantos testes idoneos diversi ordinis ac dignitatis nobiscum ducemus, cum quibus eum legaliter ac regulariter nos accusasse, & comprobasse, sufficientissime comprobabimus. Tandem, quia vos non legisse, vel audisse collegimus ex literis ab Actardo Episcopo nobis delatis, quae antea per illum paternitati vestrae direximus, iterato scribimus ea, quae tunc scripseramus, deprecantes vos in omnipotentis Dei honor, & Sanctorum Apostolorum veneratione, ut tales inhonorationis nostrae Epistolas, talia{que} mandata, sicut hactenus ex nomine vestro suscepimus, nobis, et regni nostri Episcopis ac Primoribus de caetero non mandetis, et non compellatis nos mandata, et Epistolas vestras inhonorandas contemnere, et missos vestros dehonorare, qui, vobis, in his, quae ad vestrum ministerium pertinent, si tamen ministerium vestrum, cupimus obtemperare. Quae pro vestri honor privilegii vobis dicimus, quia vobis, sicut revera Vicario B. Petri Apostolorum Principis, in omnibus debite ac competenter obedire desideramus, & ne aliter eveniat cavere per omnia cupimus, ac vestram sanctitatem id ipsum cavere humili prece deposcimus: ne nos & nostros satis invitos ad id cogatis convertere quod in quinta Universali Synodo, a seed Apostolica ut in Apostolicis literis, praecipue autem in Synodica B. Gregorii ad quatuor Patriarchas, & in aliis ejus Epistolis, una cum quatuor praecedentibus legimus collandatum atque susceptum invenitur, nobis tenendum. Quod adhuc nostris literis ad exemplum inserere no luimus donec sciamus, si duritiam mandatorum vestrorum erga nos aliter ad benignitatem inflectere poterimus. Quia quod ex Apostolicae sedis nomine secundum sanctarum Scripturarum tramitem, praedicationemque majorum & orthodoxorum decreta scribuntur, sequendum & tenendum non ignoravimus; et quod secus a quoquam fuerit compilatum sive confictum, non solum respuendum, sed et redarguendum esse cognoscimus. Si denique aliter quam nos & vos decuerat, reverendistimae paternitati vestrae rescribendo, factus sum insipiens, vos me coegistis. Petimus autem omnipotentem Dominum ut inspiret cordi vestro sic nos benign tractare, quatenus ulterius nobis non sit necesse vobis ita rescribere. Sed ut cupimus in veneratione Apostolorum Apostolico Pontificio vestro humiliter ac devote colla & corda submittere. Deus omnipotence ad honorem & salutationem, atque exaltationem sanctae suae Ecclesiae, vos per multa annorum curricula conservare dignetur, Domine sanctissime & reverendissime pater in Domino.

Hincmarus Archbishop of Reims with his Suffragans, and four other Archbishops of France with their Suffragans, by command of this King Charles, in their respective Synods, compiled several Canons and Ecclesiastical decrees, which they presented to the King and his Nobles, to confirm and ratify; Upon perusal, they finding some of them entrenching upon the Kings prerogative; the Privileges of the Nobles, and people's Liberties, and giving overmuch power to the Bishops by enlarging their Ecclesiastical Jurisdictions, the Nobles would by no means assent unto them, but only selected 21. out of 88. of their Canons, rejecting all the rest, which 21. were confirmed by King Charles, and published in his Name with this Title; [a] Karoli Hludovici Imp. F. Capitula, printed in [b] Fredericus Lindebregus, with this preface to them. Haec quae sequuntur Capitula excerpta sunt a Domino Rege Carolo, Domini Hludovici Imp. Filio, & Principibus ejus, ex Capitulis quae anno DCCCXLVI. ediderant Episcopy in Synodis, Wenilo scilicet cum Suffraganeis suis; Guntboldus cum Suffraganeis suis; Ursmarus cum Suffraganeis suis; Hincmarus cum Suffraganeis suis; Amalo cum Suffraganeis suis: et oblata sunt (some time after) eidem Principi, sicut ipse jusserat, collecta ad relegendum, in Sparnaco Villa Remensis Ecclesiae. Et quia, factione qudrundam, motus est animus ipsius Regis contra Episcopos, dissidentibus regni sui Primoribus ab eorundem Episcoporum admonitione, et remotis ab eodem Concilio Episcopis, ex omnibus illis Capitulis, Haec tantum observanda et complacenda sibi collegerunt, et Episcopis scripto tradiderunt; dicentes, Non amplius de eorum Capitulis acceptasse, quam ista, et ista se velle cum Principe observare. A memorable clear Evidence, 1. That no Ecclesiastical Canons and Constitutions made by Archbishops and Bishops in their Synods, were obligatory, or valid, unless first examined, approved by Kings and their Nobles, to whom they were usually presented for their examination, & ratified, if approved by them. 2ly. That the Nobles, as well as Kings and Emperors, had a negative voice in Councils and Synods, to reject Canons or Constitutions when made and drawn up in them by the Bishops. 3ly. That they rejected such of them as they deemed prejudicial to the Crown, their own or the people's Privileges, or enlarged the Bishops Ecclesiastical Authority beyond its due ancient limits, which the Bishops were over prone to amplify in most of their Synods, as well as Popes; that so they might tyrannize over Kings, Nobles, and Laymen at their pleasures.

Anno 876. there was a General Synod (as the Romanists style it) assembled at Constantinopl, consisting of 373. Bishops; wherein these particulars are observable; 1. That it was summoned by the Emperor Basilius his industry, about the restitution of Ignatius to the See of Constantinople, of which he was deprived by Michael the Emperor, and to remove Photios, intruded into it in his room. 2ly. That Pope Adrian the 2d. writ to this Emperor, importuning him to summon this Council. 3dly. That this Pope sent his Legates to it. 4ly. That this Emperor Basilius, though he advanced the Popes Supremacy over the Greek Church in a great measure in this Council, yet in exordio Synodi ita locutus est; Cum divina et benignissima providentia NOBIS GUBERNACULA UNIVERSALIS NAVIS (Ecclesiae) COMMISISSET, (not to the Pope, or Patriarch of Constantinople, the two competitors for this trust) omne studium arripu •• us, et ante publicas curas Ecclesiasticas, Ecclesiasticas dissolvere et procellas, quae per multos annos ex invidia odientis bonum Satanae expansae sunt, in stabilem tranquilitatem per meliorem quandam provisionem transfer, &c. Igitur iis quae prava vobis omnibus esse videbantur et aspera, in vias planas imperatoria diligentiaet studio nostro translatis, commonemus et hortamur omnes vos fratres, ut cum multo ponder et reverentia conveniatis ad sanctam hanc et universalem Synodum, tanquam ad communem et universis aptam, atque sine labor medelam, nullam vitiosam motionem, vel affectum ferentes, nec ad contentiosam voluntatem respicientes, sed potius vinci been, quam vincere periculose ac unjust sitientes. Sic enim unusquis{que} qui vitiatum interiorem patitur hominem, sanitatem recipiet, et aeternam salutem percipiet, &c. 5ly. That Photios the Patriarchand his followers summoned to and entering into this Synod, Actio 4. & 5. would give no answer at all to the Questions demanded of them by the Popes Legates, nor acknowledge their authority: whereupon the Legates spake thus to the Princes, Principibus, qui jussu Basi • i Imperatoris interfuerunt Interrogate illos magni, fortissimi, & gloriosissimi Principes, an illi qui introterunt, faciunt libellum hoc? That Actio 7. Bahanis Patricius, et Praepositus, dixit ad Synodum, Photio praesente, cum Episcopis suis, Sanctus Imperator noster vult facere also cutionem ad istos per me indignum servum suum. Whereupon Sanctissimi Vicarii senioris Romae •• ixerunt; Sicut jubet Imperium ejus. Bahanis dixit, Hortatorie alloquitur vos Imperator; Homines, 〈…〉 , estis? &c. Episcopy Photii dixerunt; Deus custodiat Imperatorem nostrum, Verbum petivimus impunitatis, ut diceremus negocia nostra cum fiducia, & non accepimus, (according to the Emperors promise) quantum ergo habemus loqui, &c. After many discourses between Bahanis and them, Bahanis dixit; Per Imperatorem nostrum sanctum nihil prohibemini, jubet enim, vult et acquiescit ut loquamini: Sed viaentes Judices convicia vestra (Judices dicit Vicarios Papae & Patriarcham, as Binius informs us in his Marginal Note) Episcopy Photii dixerunt; et nos Iudices ipsos non recipimus. After many more discourses, answers and replies between them and Bahanis, speaking in the name and by the command of the Emperor, Photios and his Bishops would by no means submit to the Judgment of the Pope and Patriarch, or their Delegates, as unfit and partial Judges in this case. 6ly. That Justinian was in truth President and chief Judge in this Synod, not the Popes Legates; as is evident 1. By his Oration in the beginning of this Synod, Action 1. 2ly. By his elegant Oration to Photios, and his Bishops, and the whole Synod, exhorting them all to Peace, unity, humility and reconciliation, Action 2. & 5. with his Oration to them at the cioze of this Synod, and his & Bahanis Interlocutory Speeches therein recorded, worthy reading, over-long to insert. 3ly. By giving Photios & his Bps. 7. days respite to consider whether they would submit and comply, or not, Action 6. 4ly. By these his memorable Questions propounded to the Synod and others when they had finished their Canons and Sentences. Quisquis habet aliquid adversus hanc Sanctam et Vniversalem Synodum dicendum, aut contra hujus Canones aut terminum, stet in medio, et quae sibi videntur edicat, sive Episcopus sit, sive quisquam de Ecclesiastio Clero, sive Laicus, aut ex iis qui civilibus officiis mancipantur, existat: Licentiam damus omnibus, ut qui in mente habet quid ambiguum de iis, quae decreta sunt in hac sancta Synodo, hoc in medium exhibeat, et suscipiat satisfaction salubre remedium, &c. Qui ergo habet quid dicendum, dicat dum haec celebratur: Nam soluta sancta & universali Synodo, qui apparuerit Ecclesiae Dei contradicens, aut non communicans ei, sive Episcopus sit, sive absolute Sacerdos, sive dignitate aliqua praeditus, vel aliqua conversatus, veniam ab Imperio nostro minime consequetur, sed juste condemnabitur, et a civitate nostra pelletur ut corruptor et pestilens, et membrum putridum et inutile, et commune corpus Ecclesiae violans. 5ly. When the Acts of this Synod were publicly read, Post Lectionem, Basilius amicus Christi, & magnus Imperator dixit, Dicat nunc quicunque voluerit ex sedentibus in hac sancta et universali Synodo, in quo istorum haesitet vel ambiget, quae nunc lecta sunt. Sancta Synodus exclamavit, Omnibus placent quae lecta sunt; omnes eisdem ipsis concordamus, omnes libenter subscribimus. Item, post lectum ter: inum Synodi, Basilius Imperator ad Synodum dixit; Dicat nunc Sancta & Universalis Synodus, Si omnibus sanctissimis Episcopis concordantibus ac consentientibus praesens terminus sit depromptus; oportet enim divina quaeque cum universorum consensu et concordantia in Ecclesiastis praedicari et confirmari collegus. Sancta Synodus dixit, Omnes ita sapimus, omnes ita praedicamus; omnes concinentes & consentientes prompte subscribimus. Hoc est veritatis judicium, hoc est justitiae decretum, &c. 6ly. By his and the other Emperors approbations and ratifications of the Acts of this Synod by their Subscriptions in this form, after all the Bishops and their Delegates had subscribed them. Post quos tandem subscripserunt Imperatores his verbis. Basilius, Constantine, & Leo, perpetui Augusti, Christo Deo fideles Principes Romanorum, et magni Imperatores sanctam hanc et universalem Synodum suscipientes, et omnibus quae ab ipsa definita et scripta sunt, concordantibus, subscribimus manu propria. To which subscription, Benius subjoins this his observation: In qua subscriptione Imperatorum, hoc obiter advertendum est, quod aiunt quidem, suscipientes et concordantes, non autem definientes; id enim Episcoporum est, non Principum: when as all the premised Presidents of former Councils resolve, that Emperors and Kings had the chiefest hand in prescribing, enacting, defining, confirming, as well as receiving and assenting to their Acts and Constitutions; And the Popes Legates presiding and representing his person therein, subscribed only consensi, not definientes, which the Greek Bishops only used. 7ly. There fell out a Notable difference between the Popes Legates and the Greek and Oriental Bishops, about the form of subscribing the Acts and Canons of this Synod. Cum ad subscriptionem actus esset res deducta, Pontificii deprehendunt, Graecos de suo exemplari de Epistola Nicholai, ea quae de la • de Imp. Ludovici erant scripta, avulsisse, propterea quod moleste ferrent alii Imperatoris et Caesaris nomen tribui, quam suo Domino: quare oboritur ea de re contentio. Romani subscribere denegant, nisi illa restituatur. Graeci respondent, in actis Synodalibus non esse de Imp. sed de Solius Domini laude tractandum. Romani autem metuentes sui Pontificis severitatem, indefinite subscribunt; Ego Donatus Dei gratia Episcopus Ostiensis Ecclesiae, locum obtinens Domini mei Adriani, huic sanctae ac universali Synodo praesidens, usque ad voluntatem ejusdem eximii Praesulis ad omnia ut superius legitur consensi, & manu propria subscripsi. Eodem modo & alii duo Legati subscripserunt. His peractis, quidam ex Graecorum Episcopis Imperatorem adeunt, & queruntur, per libellos, quod initio scribere, juxta formam Pontificis coacti sunt, Constantinopolitanam Ecclesiam plane in potestate Romani Pontificis esse, nec posse unquam libertatem pristinam recuperari, nisi libelli Pontificiis extorqueantur, et sibi reddantur. Agitur ea de re magna contentione cum Pontificiis, ac aegerrime impetratur restitutio. After which Ignatius the restored Patriarch of Constantinople subscripsit sic: Ignatius misericordia Dei Ecclesiae Constantinopoleos, Novae Romae sanctam hanc & universalem Synodum suscipiens, & omnibus quae ab ea judicata & scripta sunt, concordans, & definiens subscripsi manu propria. Eadem forma usi sunt etiam Legati Patriarcharum Orientis; whereby they avoided the snare they were like to be entangled in by the Popes Legates policy. 9ly. That there fell out another difference and hot contest between the Roman Legates and Grecians in this Council, to whose Jurisdiction the Bulgarians (newly converted to the faith) should belong; whether to the Pope and Church of Rome, or the Greek Church and Patriarch of Constantinople? they having Greek Priests that converted, preached to, and resided among them, before the Pope sent any Latin Priests to convert them; This was left undecided, Ignatius refusing to give away the right of his See to the Pope, though restored by his means; or to read the Popes Letter to him, not to send any Greek Priest among the Bulgarians, though conjured by him not to do it. 10ly. That the Popes Legates returning to Rome. were taken prisoners by the Sclavi, & bonis omnibus at{que} autentico, in quo omnes subscriptiones erant, privati, qui Imperialibus & Apostolicis literis vix liberati, sine autentico actorum libro revertuntur: so that Surius and other Romanists having no authentic Copies of this Synod, have foisted into the fragments of it many passages making for the Popes and Church of Rome's Supremacy, the Clergies power, but against the Emperors Jurisdiction, & Laymens presence, votes in Councils in matters of faith, and Ecclesiastical affairs (out of Pope Nicholas, and Adrian’s Letters) which was never assented to, nor recorded in the Authentic Acts of this Synod, wherein Bahanis a Layman bare chief sway. 11ly. That Laurentius Surius himself hath prefixed before his imperfect fragments and Epitome of its Actions, De octavo Synodo admonitio ad Lectorem, viz. Triplicem Octavam Constantinopoli habitam Synodum, historiae loquuntur. Primam, in qua praeter fas ejecto Ignatio, repent ex aulico & neophyto creatus est Constantinopolitana Urbis Antistes Photios. Alteram, quae pulso Photio, restituit suae sedi Ignatium. Tertiam, sub Johanne Octavo Romano Pontifice, qui mortuo Ignatio, pacis conciliandae causa Photium Constantinopolitanis Episcopum reddidit. Ex his mediam, docti viri Octavam recte ac merito oecumenicam censent dici oportere, tametsi Graeci quidem aliter sentire videantur, quorum judicia non sunt magni penaenda. Semper enim illi quadam mulatione feruntur erga Latinam Ecclesiam, & difficile est morosis ingeniis per omnia satisfacere, &c. Sed iis omissis, hoc te lector admonitum volumus, nos dare quidem in praesentiarum legendam tibi Octavam Synodum, sed ita tamen, ut multa ex ejus Actionibus desiderentur. Neque enim habuimus exemplar integrum, sed ab illis mutua • sumus, qui in compendium & epitomen ipsas Actiones redigere voluerint. Sub finem tamen quaedam adjuximus, ex aliis bona fide collectis, ad eandem Synodum pertinentia. 2ly. It is observable, that the true cause of Photios his deposition, and Ignatius his restitution by the Emperor Basilius, and this Synod, was, because Basilius prohibitus fuit a Communione per Photium Patriarcham, propter caedem Michaelis Imperatoris; not because he was made Patriarch in his stead, being a mere Courtier and Layman before, against the Canons; St. Ambrose, with sundry others being made Patriarchs, Archbishops, Bishops, yea Popes, in the Eastern and Western Churches, and England, though mere Laymen and Courtiers when elected; yea after Ignatius his death, Photios was restored to his Patriarchship notwithstanding this exception. 13ly. It is worthy consideration what advantage Pope Nicholas the 1. and Adrian the 2d made of these schisms and differences between Ignatius and Michael, Photios and Basilius, Patriarchs and Emperors of Constantinople, to advance their own usurped Supremacy over the Greek Emperors and Church, all other Princes, Prelates, and Councils themselves, if their Epistles, Rescripts registered by Gratian and others be genuine, not forged, as many justly repute them. For Pope Nicholas in his Letters to the Emperor Michael, upon the complaint of Ignatius, that he was unjustly deposed by the Emperor, took upon him not only most insolently to revile, check, and trample upon the Emperor Michael, but likewise to enlarge his own Papal power beyond all bounds, and to deny, abridge, abolish the Emperors ancient Ecclesiastical Right and Jurisdiction: averring, 1. That Popes have an Universal Jurisdiction over all Patriarchs, Archbishops, and Bishops, to receive appeals from, and restore them to their Sees whereof they were deprived, either by Emperors, Kings or Councils, by their Papal authority. 2. That Popes have power to summon General, National or Provincial Synods for this purpose, without Emperors or Kings assents; and to enjoin Emperors to suppress all Councils, Synods enacting anything to the prejudice of the Pope or Church of Rome, as mere wicked Conventicles. 3ly. That Emperors, Kings, or Laymen ought not to be present, much less to preside in any Synods or Councils where Ecclesiastical matters are debated, nor have any authority to intermeddle with, or to make Laws, Constitutions for the Church or Clergy, but only Popes and Bishops. 4ly. That Emperors and Kings have no right, power to judge or dethrone Popes, Bishops, or other Clergy-men, for any crimes, nor yet to elect, promote, constitute Bishops, or confer Bishoprics, but only Popes and their Delegates. 5ly. That Popes may judge, excommunicate, depose, Emperors, Kings and other Laymen. 7ly. That the Jurisdiction, power, office of Emperors and Kings, is confined by God and Christ, only to worldly or secular, not extended to Ecclesiastical, religious, or divine affairs, which belong wholly and solely to Popes, Bishops, and Church-men. 7ly. That Popes and Prelates by their Canons and Constitutions may repeal, null, control the Laws, Edicts of Kings, or Emperors; but they can neither null nor repeal their Canons, Constitutions, nor act ought against them. These with other Antichristian Paradoxes Pope Adrian broached, decreed, upon the score of Ignatius, and his successors have since incorporated them into the body of their Canon Laws.

After the death of Caro • us Calvus, Pope John the 9th. intended to make and Crown Ludovicus Balbus Emperor, but the Senate and Citizens of Rome standing for Carolus Crassus, against the bribed Pope, who persisted obstinate, they thereupon cast him into prison, from whence he escaping, fled into France for succor, and there Crowned Ludovicus Balbus Emperor: Charles in the mean time seising upon Rome, called the Pope out of France to Rome by menaces; who returning thither upon his summons, crowned Charles Emperor in Rome, to purchase his peace with him, that so he might safely reside there. An Argument of his Supremacy over this Pope.

Pope Martin the 2d. Seditione & malis artibus Pontificalem dignitatem acquisivit; whereupon, Primo, huius tempore, non expectabatur Caesaris authoritas in creando Pontifice, nec quaerebatur eius admissio; which till then was customarily required. Ita paulatim sese Pontifices Imperatorum potestate exuerunt, ut facilius eos tum demum contererent pedibus. Sed eo foelicius provenit Ecclesiae & Urbi, quod in tam male acquisito Papatu, diutius non duraverit; writes Balaeus, he dying within 13. months after.

Pope Hadrian the 3d. statim post initum Pontificatum nactus opportunitatem, per Caroli Crassi absentiam, qui tunc exercitum ab Italia in Normannos diripientes Galliam eduxerat; encouraged by his predecessors Usurpations upon the Emperors ancient right in the election and confirmation of Popes, proceeded one step further, utterly to abolish it for the future. Tantae audaciae & supercilii fuit, ut mox adepto Papatu, Decretum faceret, ut in creando Pontifice, non amplius expectaretur Imperatoris authoritas, sed ut Romae semper essent libera & Cleri & popul. suffragia. If we believe Gratian, this Decree of his (or another after it) extended further, even to deprive all Emperors & Kings of their rights in electing, promoting, or confirming any Bishops: Nullus Laicorum Principum vel p • t • ntum semet inserat electioni aut promotioni Patriarchy, Metropolitae, aut cujuslibet Episcopy, n • videlicet inordinata & incongrua fiat electio, vel confusio, vel contentio: praesertim cum nullam in talibus potestatem quemque potestativorum vel caeterorum Laicorum hab • re convenia: & infra. Quisquis saecularium Principum vel potentum vel alterius dignitatis Laicus adversus communem consonantem at{que} Canonicam electio • em Ecclesiastici ordinis agere tentaverit, anathema sit, donec obediat & consentiat quicquid Eccl • sia de electio •… & ordination proprii praesulis se velle monstraverit. From this Antichristian Decree, controlling the practi • e of the Church, and revoking the undoubted right both of Emperors, Kings, Princes, and Lay-men, in the election of Bishops in all preceding ages, Crantzius (and Balaeus out of him) observes; Sic ausi sunt Pontifices ac Romanorum improbitas, Imperatores suos contemnere dum Imperii virtus elangueret: Unde quod antecessores sui multis am annis parturierant, ipse uno foetu edito, in lucem protulit. Porro hanc rem tentavit Prior Nicholaus primus: sed ad effectum, ut ipsi loquuntur, non perduxit. At{que} hic perpende 〈◊〉 , quomodo per hoc Decretum, jus Imperatoribus omne quod in Pontificem atque Vrbem Romanam habuere, sit ademptum: Ita ut in hoc foetu Pontifices magno cum Triumpho, superiores ac victores evaserint. Videbis eos adhuc majora tentare, & non cessare donec sese extulerint super omne quod dicitur Deus, aut quod colitur, 2 Thes. 2. ut dicant ejus adoratores, Quis similis bestiae? aut quis poterit pugnare cum ea? Apoc. 13. Sed nec diu superstes marsit hic Adrianus post depressam authoritatem Caesaream; Anno enim Domini 886. ex hac vita repent migravit, cum magnam de ipso spem concepissent Papicolae.

Rhemigius Antissiodorensis Episcopus, who flourished under Carolus Calvus, and Crassus, in his Enarrationes in Psalmos, Psal. 50. Tibi soli peccavi: hath this Exposition: Alii si peccant, Regi, qui judex positus est, peccant & Deo. Rex si peccat, soli Deo peccat, quia solus Deus punit eum; not the Pope.

The Council of Mainz, under Arnulphus the Emperor, Cap. 1, 2. decreed: Statuimus, ut oratio ab omnibus nobis tam pro glorioso Rege Arnulpho, seu etiam & pro gloriosissima conjuge sua, ne • non & prostatu totius Christianitatis, prout nos debitores esse cognoscimus, in Ecclesiis nostris quotidie celebretur. Ut annuncietur glorioso Regi nostro & Domino Arnulpho, quid sit Rex, quidve vocari 〈◊〉 . Rex a r • cte rege •••• o vocatur. Si enim pie, et juste, et misericorditer regit, merito Rex appellatur, &c. (as in the Council of Paris, forecited.) Eos quibus temporaliter imperat dictis atque exemplis, ad opus pietatis, justitiae et misericordiae solerter excitet, attendens, quod pro his Deo rationem redditurus sit, &c. as the Council of Paris de • i • ed.

In the Council of M • ts, (Concilium Metense) the Archbishops, Bishops, Abbots, and Priests, cum Comitibus, et pluribus Nobilibus et Deum timentibus viris, adfuerunt; by the Emperor Arnulphus his order; ubi pari voto, parique consensu, pro vera charitate, et tranquillitate Sanctae Dei Ecclesiae: They enacted 9. Can • ns, (the last was for extraordinary Prayers, and three days Fast, with Litanies for the Emperor Arnulphus) as Episcopy et Presbyteri, et fideles Laici, qui ante nos fuerunt, juxta 〈◊〉 Canonum authoritatem, saepius in Christi nomine convenientes, justitiam Dei 〈◊〉 , &c. Therefore Earls, Noble men, and other 〈…〉 acknowledgment, had then, and frequently 〈◊〉 before this 〈…〉 voice and consent with Archbishops, Bishops, Abb •• s, Priests, in 〈◊〉 in • aking Ecclesiastical Laws and Canons, to which the Emperor assented, 〈…〉 them valid and obligatory.

About the year 890. Nicholas Patriarch of Constantinople, excommunicated the Emperor 〈◊〉 , surnamed Philosophus, ob quartas Nuptias, for marrying 44th. wife 〈◊〉 the 〈◊〉 3. former wives, being no • prohibited by the Law of God. The 〈…〉 entering into the Church or Mocii, on the day of Pentecost, to perform his 〈…〉 Cancellis approp •• quaret, qui • am e superiore loco prodiens, baculum gravissimur, quem manibus gestabat, Imperatoris capiti impegit, quod plane contulisset, nisi fustis 〈…〉 candelabro illisus, maximam vim ami • sset. Proceres cum sanguinem e capite Impera •••• manantem viderent, turbati sunt. Sed qui id facinus ausus fuerat, quaestionibus adhibitus, 〈◊〉 conscio nominato, pedibus & manibus amputatis, in 〈◊〉 est conjectus. The Emperor hereupon sent to Nicholas the Patriarch, ut se reciperet & 〈◊〉 eximeret; quem cum 〈◊〉 , ne{que} ulla ration exorare posset: statim e Regia 〈…〉 navi transvehendum, atque ind • pedestri itinere in Galacrenaeum Monasterium, 〈…〉 curat. Ejus vero loco Patriarcha designatus est Syngelus Euthymius, 〈…〉 , qui 〈◊〉 studio obstitit, ne 〈◊〉 ab In peratore promulgaretur, ut ipsius exemplo, 〈…〉 secundam, tertiam, & qua • tam etiam uxorem ducere. After this Emperors death, Alexander who succeeded 〈◊〉 , restored Nicholas, and deposed, banished E • thymius the Patriarch. It is observable, that within the space of 40. year; in this age, the Emperor of Constantinople deposed, imprisoned, banished no less then • . patriarchs one after another, for presuming to oppose or excommunicate their, though they contested with the Pope of Rome for Supremacy, and held themselves as universal and omnipotent as the Roman Pontiffs. The 1. was Nicephorus, deposed and banished by the Emperor Leo, for opposing the removing and worshipping 〈…〉 out of Churches, according to his Imperial Edicts. The 2. was • ohannes Syngelus, who for opposing the restitution of Images by Theodora, and putting out the eyes of a statue of the Virgin Mary, à dignitate dejectus, flagris caesus, & in monasterium conclusus est. The 3. Methodius, imaginum venerator ac patronus, a Michaele Balbo ob camhaeresim in carcerem conjectus, & a Theophylo paulo post, in insulam Panormo relegatus, & inter duos latrones conclusus, quorum altero mortuo & putres • eme, foetore propemodum enecatus; qui a Theodora pulso Sygelio constituitur Patriarcha. The 4. Ignatius, qui Bardam Caesarem, qui uxorom sine causa dimi erat, ab aditu in sacram 〈◊〉 repulit; Bardas cum ob excommunicationem sui, ab officio removit, & sepulchro inclusit, atque inde extractum in Mitylenam insulum deportavit, & Photi •• m ubstituit: Pope Nicholas sent Letters and Legates to move and importune the Emperor Michael to restore him, and remove Photios, who refused to do it. The 5. Photios. Ba • lius murdering and succeeding Michael, Photios for this crime, ab aditu Ecclesiae & communionis, eo quod parricida esset, Basilium prohibuit: Thereupon Basilius calling a Council at Constantinople, by the Popes importunity, Legates, and Letters, deprived Photios, (a great opposite to the Pope and his Supremacy) and restored 〈◊〉 ; after whose death, Basilius re-invested Photios in this See; unde ite • em 〈…〉 cupulit Leo Philosophus, & in monasterium Armeniorum relegavit, fratrem{que} saum 〈◊〉 Patriarcham designat. The 6. Nicholas. The 7. Euthymius Syngelus. A sufficient argument of Emperors Ecclesiastical Supremacy over their Patriarchs, Bishops, and against Popes, Patriarchs, Bishops superiority over them.

Triburiense Concilium, was summoned by Arnulphus the Emperor. In hoc 〈◊〉 Concilio praesidente & adjuvante pio Princepe Arnulpho; there were 58. Ecclesiastical Constitutions made, by the joint advice and consent both of his Archbishops, Bishops, Abbots, et omnibus Regni sui Principibus, necnon convenientibus Ecclesiasticorum et seculariorum innumeris turbis, quatenus infatigabili perseverantia, divina et humana tractarentur, atque emergentia mala comprimerentur, ut liberius sancta Dei Ecclesia suo potiretur honor. After 3. days fasting and prayers for the Emperor & Councils good success; The Emperor, pergens ad Palacium, Regale sedit solium, indutus vest splendidissima, quam texit sapientia, repletus est prudentia, erectus & potentia, tractans practice de statu Regni, & theorice de ordine & stabilitate Ecclesiarum Christi, & qualiter boni quiet viverent, & mali inulte non peccarent. Episcoporum sacer conventus, inter alia quibus divina & humana tractaturi erant, communi voto & pari consensu, de collegio sanctorum Sacerdotum graves & idoneos direxerunt mediatores ad praefatum pium Regem, inquirentes, quo studio, & quali benignitate, secundum sapientiam & possibilitatem ab ipse Deo sibi datam, Ecclesiam Christi, illi per Regalem potestatem, & ipsis per Sacerdotalem eminentiam commissam, defendere, & ministerium illorum amplificare & sublimare dignaretur; proponentes ei propriam Regis eminentiam, id est, ut misericordia & modestia omnes praecellat. After which the Emperor made an Oration to the Bishops & Clergy, admonishing them of, and enjoining them to perform their Pastoral duties with all diligence; which they performing, Haberetis me omnibus Ecclesiae Christi adversantibus, & vestro Sacerdotali ministerio renitentibus, oppositissimum bellatorem, &c. Upon report of the Emperors Speech to the Council, all the Clergy and Nobility standing up, blessed God, prayed for Arnulphus his long life, and sung Te Deum Laudamus, glorifying the Lord Jesus Christ, qui Ecclesiae suae sanctae tam piam & mitem censolatorem, tam{que} strenuum adjutorem ad honorem nominis sui condonare dignatus est. Some of the Canons concerning excommunicated persons contemning the censures of the Church, were made by this Emperors special direction and command, and all of them approved as well by consent and approbation of the Nobility and Laity, as of the Bishops and Clergy, several of the Laws being Temporal, intermixed with the Ecclesiastical.

After Pope Hadrian the 3d. had deprived the Emperors of their ancient right in electing and confirming Popes, there arose sundry schisms, seditions, factions, corruptions in their elections and installments, till this their right was restored to them by Pope Leo the 8. For Formosus the 1. obtaining the Papacy by gifts, (notwithstanding he had by Oath abjured the City, Episcopacy, and his Priestly Office, to avoid the indignation of Pope John the 9. from which Oath Pope Martin the 2. absolved him) was opposed by Sergius, his Competitor, (elected by the contrary faction) To suppress which, Formosus Arnulphum Romam vocat; who marching thither with an Army, excipitur, consecratur, & donatur Imperiali corona; Arnulphus, gratias relaturus Pontifici pro isto officio, praecipuos ex Formosi adversariis capite truncat: which occasioned such factions not only between the Romans, but Popes and Clergy themselves, and their parties, that Pope Stephen the 6. tanto odio Formosi nomen persecutus est, ut statim ejus Decreta abrogaverit, ac res gestas resciderit; tantoque in mortuum quoque rabie desaeviit, ut habita Synodo, ejus e tumulo corpus tractum, Pontificali habitu spolitatum, indutumque saeculari, sepulturae Laicorum mandavit, abscissis antea duobus dextrae manus digitis & in Tyberim projectis, Anno 896. Pope Romanus who succeeded him Anno 897. Formosi partibus favens, Stephani praedecessoris Decreta & acta statim reprobavit ac sustulit, and would have proceeded further, had he not been prevented by death within four months after his consecration. Theodorus the 2. succeeding him, Formosi facta restituit, ejusque sectatores in precio plurimum habuit, being elected by their faction, Anno 898. but dying the next year, John the 10. causam Formosi in integrum restituere volens, repugnante maxima Romani populi parte, dissidium ingens excitavit, being forced by the Romans (with whom he fought) to retire from Rome to Ravenna, coactaque ibidem 74. Episcoporum Synodo, omnia Formosi Decreta ad plenum restituit, Stephani vero sexti facta coram omnibus damnavit, & omnia quae ex ipsius Synodo contra Formosum erant scripta, combussit. Anno 900. Pope Leo the 5. being deposed and imprisoned, by the Romans and one Christopher a Priest, cui multa beneficia contulerat, died of grief, Anno 905. This Christopher the 1. scortis adminiculantibus Papatum violenter inv • sit. Sed quia malis artibus, & immani scelere sedem illam acquisiverat, per Sergium quendam, Mazoriae splendidae meretricis an • sium, eandem vehementer affectantem, turpiter ipsam & ill amisit, & monasterio extractus, (into which he had entered after his expulsion) atque in arctissimum carcerem conjectus est. Anno 905. Sergius the 3. Caroli Simplicis Francorum Regis, & Adelberti Thuscorum Marchionis auxilio, having dejected and imprisoned Christopher, Papalem Cathedram violentia invasit: & Formosi cadavere post octo annos denuo e terra extra • i fecit, & sedi Papali impositum, capitali supplicio affecit. Tres quoque digitos ex altera mutilatione relictos amputavit, & corpus ipsum cum his omnibus in Tyberim projeci jussit, tanquam communi Christianorum hominum sepultura indignum. Omniaque ejus acta improbavit, irritavit, damnavit, ita ut tunc denuo ad eorum ordines necesse fuit illos admittere, quos ipse vivus Sacerdotali officio dignos censurat, compulitque Romanos timore Regis Galliae haec omnia confirmare, & ipsis subscribere. Pope Laudo the 1. qui inter meretrices majorem vitae suae partem consumpsit, electus & consecratus & ipse tum demum ab ipsis: he dying within 7. months after. An. 921. Pope John the 11. (Papae Laudonis cum adulterio filius) Papatum quasi haereditario jure per scortationem obtinuit. Theodora scortum impudens & Romanae Urbis Domina, veneris calore succensa, eum ob mutuas scortationes Bononiensem Episcopum primo, Ravennae Archiepiscopum secundo, & tertio (ut sic insano ejus amore commodius fruiretur) Romanum Papam fecit. At last he was apprehended in Rome by the Soldiers of Guido Marquess of Thuscia, Anno Dom. 928. cast into prison, & cervicale super os ejus injecto suffocatur, to set up Theodoraes daughters Bastard son. Quo mortuo, Marozia filium Johannem 12. quem ex Sergio Papa meretrix ipsa genuerat, 〈◊〉 Papam constituerunt. Sed quia Romanus Clerus & populus in ejus electionem non consen • erant, eodem anno est iterum depositus, & in maximo Civium tumultu, Leo sextus in ejus locum suffectus: Qui statim post septimum ejus regiminis mensem. Anno Dom. 930. veneno sublatus à Marozia fertur, ut s • urio locum daret. Stephanus the 7. who succeeded him, Anno Dom. 932. vitam cum morte, per venenatum poculum (ut fertur) commutavit, to make way for John the 12. Pope Sergius the 3. his Bastard son by Marozia, (formerly deposed, expelled by the Romans) who after the poisoning of Leo and Stephen, was restored to the Papacy by the power of Marozia his Mother, and Albericus his Brother, during whose Papacy, Metetrix mater (Marozia) Romae tam Regnum quam Ecclesiam regebat. Pope Stephanus the 8. ita civilibus Romanorum seditionibus vexatus fuit, ut nil memoria dignum ab eo geri potuerit. In populari enim tumultu tam turpiter mutilatus erat, ac cicatricum deformitate signatus, ut puduerit eum postea in publicum prodire. Adeo sancti tunc temporis Papae fuerunt, ut eorum oves nulla sanctitatis, aut beatitudinis (aut superioritatis) ipsorum habita ration, eos vulneribus afficerent: he died ingloriously Anno 944. During all this space the Emperors by reason of their intestine Wars, and Competitors for the Empire, were disabled to claim or exercise their ancient Imperial Jurisdiction at Rome, in the election, confirmation, correction and deposition of these wicked scandalous Popes, who were for the most part elected, deposed, ruled by most infamous Roman Whores and Strumpets, bearing chiefest sway in Rome; none of all these Popes exercising any Supreme Jurisdiction over Emperors, Kings, or Foreign Prelates, who for the most part slighted their Authority and Bulls in all places, and acknowledged their Kings Supremacy over Popes, Bishops, as these Histories well demonstrate.

Helduinus Episcopus Tungrensis Ecclesiae, about the year 920. against his Allegiance, revolting from King Charles the 3. of France, to Henry his Enemy, by great sums of money given to him and his followers, procured a grant of this Bishopric from him, who by force and menaces enforced Archbishop Herimannus to consecrate him, procuring sundry Clerks and Laymen likewise to swear, That King Charles had conferred this Bishopric upon him: Whereupon King Charles writ a Letter to the Bishops of his Realm against this intruder: Qui contra Regalem agens potestatem, contra quoque Apostoli dicta ubi dicitur, Deum timete, Regem honorificate; Et, Qui potestati resistit, Dei ordinationi resistit; non est enim potestas nisi a Deo: Et adversus cytharedi David dicta, ubi ad Dominum loquitur; Imposuisti homines super capita nostra: Quique ultra Rhenum ad inimicos nostros proficiscens, minimeque reminiscens Sacramentorum suorum nobis promissorum, eaque retro deorsum abjiciens, ab Henrico inimico nostro Episcopatum Tungrensis Ecclesiae expetivit, sua{que} damnatione contra omnia statuta tam sacrorum patrum quam Regum, viz. antecessorum nostrorum usurpavit, &c. commanding them to ordain Ruherus Bishop in his place, upon the petition of the Laity and Clergy of that Church to the King, whom they had unanimously elected by his License, which they did accordingly. Pope John the 10. in his Epistle to Herimannus Archbishop of Colen, affirmed that this forcible intrusion and consecration of Helduinus into this Bishopric, absque Clericorum electione & Laicorum acclamatione, and Kings assent, was illegal, and against the Apostles rule, Lay hands suddenly on noman; cum prisca consuetudo vigeat, qualiter nullus alicui Clerici Episcopatum confer debeat, nisi Rex, cui divinitus sceptra collata sunt. Concluding, Quia nos Caroli Regis decus nullo modo auferre volumus, sed pro vigore atque dilection vel consanguinitate nostri dilecti filii Berengarii gloriosissimi Imperatoris, ut prior antecessorum suorum Regum mos fuit, eum ita illibatam atque inconcussam Dominationem obtinere delectamur: et sicut Priores suos antecessores nostrorum antecessorum authoritate, Episcopum per unamquamque Parochiam ordinare probabiliter statutum est, ita ut Carolus Rex faciat confirmando jubemus. A clear Papal concession and ratification of this their Royal prerogative of conferring Bishoprics.

After the death of Seulfus Archbishop of Reims, Herebertus Earl of Aquitaine coming to Reims persuaded the Clergy and people to elect Hugo his son (not above 5 years old) for their Bishop; and sent to Rodulphus King of Burgundy to confirm his election by his authority; who thereupon by advice of some Bishops, Remensem Episcopatum committit Hereberto (Comiti) aequitatis censura disponendum at{que} regendum ab ipso: Qui etiam legatos Ecclesiae, cum Abbone praesule Romam mittere satagit, hujus electionis decretum secum ferentis, & assensum Papae super eum petentes. Johannes itaque Papa interveniente Abbone presule, petitioni corum assensum praebens, Episcopium Remense Abboni Episcopo delegat, quae sunt Episcopalis ministry ab ipso in eodem Episcopio tractanda & sirmanda decernens. Abbo being Guardian only of the spiritualties, and Count Herebertus of the temporalties during Hughs minority; the Earl by force of arms turned many Clerks and Laymen out of their benefices and possessions belonging to the Archbishopric, disposing of them prolibitu suae voluntatis, quibuscun{que} placuerit; A tumult arising thereupon, his soldiers slew two Canons in the Cloisters of the Church; After which he called a Synod of 6. Bishops of the Province of Reims, apud Trosteium, Anno 927. Rege tamen Rodulpho contradicente, In the mean time, Pope John being apprehended and kept Prisoner by Wido, and King Rodolph falling out with Herebertus, Rodulphus Rex literas Remis mittit, ad Clerum & populum, pro electione Praesulis celibranda: ad quas illi respondent, id agere se non posse, salvo suo electo, (to wit, Hugh the infant) & electione quam fecerant, permanente. The K. thereupon besieged Reims 3. weeks, then being admitted into it, Conjunctis igitur sibi nonnullis Episcopis ex Francia & Burgundia, facit ordinari hac in seed Artoldum quendam ex eoenobio sancti Remigii monachum, without any election, by his own regal authority; who above one year after received his Pall from Pope John. Artoldus excommunicating Herebertus for invading and detaining some Towns belonging to his Church, Anno 940. thereupon Herebertus with his friends and certain Bishops, wasted the villages which belonged to the Bishopric, with fire and sword, besieged and took Reims, then by persuasions of friends and menaces forced Artoldus Episcopii se precuratione vel potestate abdicare, and to accept of the Abbey of Saint Basol in lieu thereof: which done, they consecrated and installed Hugh for their Bishop, asserentibus, fautoribus ejus, quod Artoldus, nequaquam electus, sed per violentiam fuerit intromissus, sese{que} Episcopali abdicaverit ditione; Soon after the Legates of Reims bringing Hugo a Pall from Pope Stephen, Artoldus breaking all his forced agreements with Hugh and Herbert, repaired to King Ludovicus, to whom he complained of the injury; who thereupon besieged Reims so long, that Archbp. Hugh unable to hold out, or make any composition without quitting his Archbishopric, secretly departed the City after 3. days siege, to avoid the putting out his eyes, if taken prisoner. Sic{que} Reges cum Episcopis & Principibus ingredientes Urbem, Dominum Artoldum Praesulem, qui dudum fuerat ejectus, iterum inthronizari fecerunt; quem Robertus Trevirensis Archiepiscopus, & Fred. Moguntiacensis accipientes utraque manu eidem sedi restituerunt. After which, to end the differences between these Competitors, Synodus postea Verduni habetur, where sundry Archbishops, Bishops and Abbots assembled to that end; ad quam Hugo evocatus, nissis quoque duobus ad eum deducendum Episcopis, venire noluit. Upon which contempt, Universa Synodus Artoldo Remense regendum decernit Episcopium. Soon after Indicitur Synodus, quae & convenit in Ecclesiam Sancti Petri in prospectu Mosomi, ex Diocaesi Trevirensi at{que} Remensi. Veniens autem illuc Hugo Praesul, & locu us cum Rotberto Archiepiscopo, Synodum noluit ingredi. Literas vero quasdam er nomine Agapeti Papae misit ad Episcopos per Clericum suum, qui ease Roma detulerat, nihil auctoritatis canonicae continentes, sed hoc tantum praecipientes, ut Hugoni Remense redderetur Episcopium. Quibus lectis, responderunt Episcopy, non esse dignum vel congruum, ut Apostolicae Legationis mandatum, quod dudum Rotbertus Archiepiscopus, deferente Frederico Magontiacensi Praesule coram Regibus, et Episcopis susceperat, intermitterent propter has literas quae insidiator, aemulus Artoldi Praesulis exhibebat: immo quod regulariter caeperant Canonice pertractaretur. Sicque praecipitur recitari capitulum xix. Carthaginensis Concilii de accusato & accusatore. Quo recitato, dijudicatum est juxta diffinitionem hujus Capituli, ut Artoldo communionem et Parochiam Remensem retinente, Hugo qui ad duas jam Synods evocatus venire centemps • rat, à communion & regimine Remensis Episcopii abstiner • t, donec ad universalem Synodum sese purgaturus occurreret. Ipsum{que} Capitulum mex in Charta describi feceruat Episcopy coram se, subnectentes hanc etiam diffinitionem suam, & eidem Hugoni miserunt. Qui post alteram diem eamdem Chartam Rotberto Pontifici remisit, hoc verbis remandans, quod ipsorum judicio nequaquam obediturus esset. Interea literae proclamationis Artoldi Praesulis ad Romanam diriguntur sedem Dominus igitur Agapitus Papa, Vicarium suum Marinum Episcopum misit ad Othonem Regem, propter evocandum et aggregandum generalem Synodum, (as proper only for the Emperor to summon.) Literae quoque ipsius Papae mittuntur ab Urbe quibusdam speciatim Episcopis, vocantes eos ad eandem Synodum Congregato, denique Synodo in Pallatio Engulenheim, recitata sunt haec quae sequuntur coram Regibus et Episcopis, present therein. This general Synod being assembled, all the premises concerning Artoldus and Hugo, with the Popes Letter, commanding Hugh to be restored, were read before them. The Synod upon debate passed the same sentence for Artoldus against Hugo, notwithstanding the Popes Letter, as the last Synod did, approving their sentence, and excommunicating Hugo. From this History I shall observe; 1. That the Archbishops of Reims were usually elected by the Clergy and people, but yet by the Kings license, who had a power to confirm or reject the person elected. 2ly. That the Kings of France, in special cases, did confer Bishoprics on whom they pleased, without any precedent election by the Clergy and people. 3ly That they committed the Temporalties of Bishoprics to Noblemen and others, during the vacancy of the Sees, or Minority of the Bishop. 4ly. That they had a just power to remove Bishops unduly elected, or forcibly intruded into Bishoprics, even by force of arms when necessary. 5ly. That both the Kings of France, and successive Synods, reproved, condemned the Popes own Letters as Un-canonical, and gave sentence against them, which sentence was afterwards approved by a General Synod. 6ly. That Kings may and ought to remove unfitting or scandalous Bishops, notwithstanding the Popes Bulls, Palls, Mandates to confirm, or continue them. 7ly. That no Synods ought to be summoned, but by Kings, or their Authority within their Realms; and that if any be otherwise called by Popes, Archbishops, or others, they may and ought to prohibit them, and their Bishops resort unto them. This is evident by the ancient memorable Inhibition of Sigebertus King of France, to Desiderius Cadurcensis Episcopus, in this his Letter directed to him.

Dum fabula currente, à plurimis & fidelibus nostris cognovimas, quasi vocati, ab eodemque Patre nostro Vulfolendo Episcopo Synodali consilio Kal. Sept. in Regno nostro: ignoramus in quo loco, una cum reliquos fratres, & comprovinciales vestros debeatis conjungere; Licet nos Statuta Canonum & Ecclesiasticas regulas, sicut parents nostri in Dei nomen conservarunt, ita & nos conservare optamus. Tamen dum ad nostram antea notitiam non fuit perlatum, sic Nobis cum nostris Proceribus convenit, ut sine nostra scientia Synodale consilium in Regno nostro non agatur, nec ad dictas Kal. September. nulla conjunctio Sacerdotum, ex his qui ad nostram ditionem pertinere noscuntur, non fiatur. Postea vero opportuno tempore, si nobis antea denunciatur, utrum pro statu Ecclesiastico, an pro Regni utilitate, sive etiam pro qualibet rationabili conditione conventio esse decreverit, non abnuimus, sic tamen, ut diximus, ut in nostri prius deferatur cognitionem. Provide praesentia scripta sanctitati vestrae destinare curavimus, per quae petimus, ut per nos orare dignetis, et ad istam conjunctionem, priusquam nostram cognoscatis voluntatem, penitus accedere non debeatis, & ut certius credatis, hunc indiculum manu propria subter subscripsimus.

Sigebertus Rex subs.

For further proof of these particulars, I shall refer the Readers to Pierre Pithou, his Preuves des Libertez de Leglise Gallicane, cap. 10, 11, 12, 15, 16, 35, 36. in relation to the Realm of France.

Pope Agapet the 2. and after his death 〈…〉 others style him, partim muneribus, partim minis, 〈…〉 man's, sent solonm Legates to the Emperor 〈…〉 portuning and adjuring him, ut italiam 〈…〉 tyrannide vindicaret; who thereupon marching into Italy with an 〈…〉 them, entered Rome, conquering all who resisted him; and enjoined 〈…〉 Crown him Emperor; which he performing, before his return home, 〈…〉 the Popes fidelity towards him, 〈…〉 & Alberti partes nunqua • esset secuturus. No sooner was he returned into Germani, but the Pope presently violating his Oath, received Albertue into Rome and 〈◊〉 his pastoral duty, in co officio non Papalite, 〈…〉 omni voluptatum & 〈…〉 venationibus, ludicris, ludis, 〈…〉 aliis{que} slagitiis ab ipsa adol 〈…〉 ratorem hortarentur, ut reversus, ruinae totius Ecclesiae & Politiae subveniret; Hereupon this good Emperor returning towards Rome, 〈◊〉 Papam pro suis sceleribus arguens, monet cum sui officii, dum adhuc est in 〈◊〉 verum lapiai verbasiua, 〈◊〉 cum corrigere potuit. Whereupon, Anno 963. the Emperor marched from Papia to Rome with a great Army, pro sceleribus Papae Johannes dijudicandis; The Pope conscious of his own guilt, together with Albertus, fled thence to the 〈◊〉 hiding himself in the woods amongst the wild beasts for a time. The Romans opening their gates, received the Emperor without resistance; who upon the 〈◊〉 Complaints of the Clergy and people against this Monster of men Pope John, summoned a Council of several Bishops, Cardinals, Priests out of Italy, France, Germany and other parts, and of sundry Nobles, Senators, Chief Officers, certain Commoners, and Military Officers of Rome, (mentioned by name in Luitprandus, who at large relates the proceeding in this Council against the Pope:) Wherein the Emperor sitting as President, demanded of the Council, who the Pope declared to be present in so holy and famous a Council, to which he was summoned? 〈…〉 Pontifices & Cardinales, Presbyteri 〈◊〉 D • acom, cum universa plebe diverunt, Miramur sanctissimam prudentiam vestram, nos hoc velle per • o • ari, quod noc 〈…〉 Babylonicos, nec Indicos 〈…〉 . Nam hic jam • e illis e • d, qui veriunt in v ••• mentis ovium, intus autem sum 〈…〉 ; ita aperte savis, ita 〈…〉 pertractat negotia, ut nihil circuitioni • utatur. Imperator respondit, 〈…〉 ue accusatio • es nominatim exprimantur: deinde quod agendum est, 〈…〉 pertractetur. Tunc consurg •• Petrus Cardinalis, Presbyter, se 〈…〉 celebrasse, & non communicatie, testatus ed. Johannes Episcopus 〈…〉 Johannes Cardinalis Diaconus, 〈…〉 Diaconum ordinasse in equorum 〈…〉 non certis temporibus, sunt prose •• i. Benedictus, 〈…〉 byteris dixit, se scire, quod ordinationes Episcoporum pre •• o faceret; & quod annorum decem Episcopum in Tudertina Civitatu 〈◊〉 De Sacrilego non esse necesse percontari, dixit, quia plus videndo, quam 〈…〉 adulterio dixerunt, quod oculis non viderant, sed 〈…〉 & Stephanam Patris Concubinam, & 〈…〉 absum este, & Sanctum Palatium lupanar et prostibulum fecisse: Venationem dixerunt publicae exercuisse; Benedictum 〈…〉 & mox mortuum esse. Johannem Cardinalem • ubdiaconum 〈…〉 incendia fecisse, ense accinctum, galea & lor ca • ndurum fuisse, 〈◊〉 sunt. Diaboli in amorem vinum bibisse, omnes tam Clerici quam Laici acclamarunt. In ludo 〈◊〉 Jovis, Veneris, caeterorumque Demonum 〈…〉 & canonicas horas eum non celebrasse, nec signo 〈…〉 sunt Hisce criminibus adjiciuntur, quod juramentum imperatori, supra ipsam Corpus Petri praestitum, non servaret, quod aureas 〈◊〉 & 〈◊〉 Sancti Petri, scortis distribuerit; quod Zacheum, virum reprobatum, divinarum atque humanarum •• erarum inscius, consecravit Episcopum, & Ungariis destinarit, ut suis concionibus ipsos contra Imperatorem instigaret. The truth whereof they all attested, under pain of being accursed and condemned by Christ in the great day of Judgment, and that there were as many Witnesses of his crimes, as there were soldiers in the Emperors Army. Hereupon he was summoned by the Emperors Letters to answer these crimes inserted into the summons; but the Messengers not finding him (he hiding himself in woods) after a treble search and summons; thereupon the Emperor, as President, said, Expectavimus adventum ejus, ut praesente eo quod nobis egerit quaereremus, verum quoniam eum non affuturum certo scimus, quam perfide nobiscum egerit, ut diligenter agnoscatis etiam atque etiam flagitamus. Notum itaque vobis facimus, Archiepiscopis, Presbyteris, Diaconis, reliquoque Clero, necnon et Comitibus, Iudicibus, omnique plebi, quod idem Johannes Papa oppressus a Berengario, atque Adelberto, rebellibus nostris, misit nobis in Sexoniam nuncios, rogans, ut pro amore Dei in Italiam veniremus, & Ecclesiam Sancti Petri, ac seipsum ex saucibus eorum liberaremus. Nos vero, adjuvante Deo, quantum fecerimus, non est necesse dicere, ut in praesentiarum, videtis. Ereptus vero mea opera ex eorum manibus, & honori debito restitutus, oblitus juramenti et fidelitatis quam mihi supra corpus S. Petri promisit; eundem Adelbertum Roman venire fecit, & contra me defendit, seditiones fecit: & videntibus nostris Militibus, Dux belli factus, lorica & galea est indutus. Quid super hoc sancta Synodus decernat, edicat? Whereupon, Ad haec Romani Pontifices, reliquus Clerus, et cunctus populus dixerunt, Inauditum vulnus inaudito est cauterio exurendum. Si corruptis moribus sibi soli, & non cunctis obesset, quoquo modo tolerandus esset. Quot prius Casti, hujus facti sunt imitatione incaesti? Quot probi, hujus exemplo conversationis sunt reprobi? Petimus itaque magnitudinem Imperii vestri, monstrum illud nulla virtute redemptum a vitiis, a Sancta Ecclesia Romana pelli, aliumque loco ejus constitui, qui nobis exemplo bonae conversationis praeesse valeat, et prodesse sibi: recte vivat, ac been vivendi nobis exemplum praebeat. Tunc Imperator. Placet inquit, quod dicitis: nihilque gratius nobis, quam ut talis, qui huic sanctae et universali sedi praeponatur, inveniri possit. His dictis, omnes una voice dixerunt: Leonem venerabilem sanctae Romanae Ecclesiae Protoscriniarium, virum approbatum, ad summum Sacerdotii gradum nobis in Pastorem eligimus, ut sit summus & universalis Papa Romanae Ecclesiae, reprobato ob improbos mores Ioanne Apostate. Quum haec omnes tertio dixissent, annuente Imperatore, nominatum Leonem ad Lateranense Palatium, secundum consuetudinem, cum laudibus ducunt: & certo tempore in Ecclesia Sancti Petri (Leonem adhuc Laicum, as some record) ad summum Sacerdotium sancta consecratione attollunt, & fideles se ei affuturos, jurejurando promittuut. Pope John thus legally deposed, Minime sibi quiescendum putabat, sed simulc intelligebat, Othonem praesidium quod penes se in urbe fuerat, demisisse, ne populum Romanum minime gravaret; mox Proceres Romanos clandestinis literis solicitat, ut Imperatorem et ipsum quoque Leonem de medio tollant, ut jugum Caesareum excuterent, ut qui parva hominum manu stipatus esset: deinde largissime promisit, se ipsis omnes Ecclesiae the sauros sponte traditurum & concessurum esse. Hac ampla spe inescati per •• di Romani, rem mota seditione quamprimum aggrediuntur. Milites vero Imperatoris summa alacritate arma capientes, tantam stragem in seditiosorum cohorte edunt, ut ipse Imperator, misericordia erga sceleratos affectus, receptui caneret, vindictamque militum coerceret. Not long after, the Emperor departing from Rome, this lecherous, treacherous Pope, Meretrices plures, easque genere non ignobiles, cum quibus commercium habuerat, by his secret messages and instigations, Nobiles Romanos concitaverunt, promissis Ecclesiarum thesauris, ut Iohannem rursus in Urbem reciperent, & Leonem comprehensum de medio tollerent. Quod & ipsi statim fecerunt, dejecto Leone quem Caesar creaverat: qui mirabiliter tamen evasit carnificum manus, atque ad Imperatorem confugit. Johannes sanctissimus scortorum leno votis potitus, caput sanctae Romanae Ecclesiae constituitur. Sede occupata, Iohanni Diacono Cardinali manum amputat: Azorio Scriniario linguam praecidit, duos digitos amputat, & nares ei mutilat. O Apostolici Apostolica prorsus facinora! Then calling a Synod of his own Creatures at Rome, Ille Synodo collecta Leonem deposuit, & ejus gesta cassavit, statutumque est, ab Othone Imperatore & Leone habitam, non nominandam Synodum, sed prostibulum faciens adulteris. Quicunque ergo a Leone ordinati sunt, privantur honor quem ab ipso acceperunt; jussique sunt eorum proscriptionem praesentare in charcula, haec continente; Pater meus nihil sibi habuit, nihil mihi dedit: et sic depositi remansecunt in illis gradibus quos habuerunt antequam a 〈◊〉 ordinati. The Emperor informed of these proceedings, marched with his Army towards Rome to chastise the seditious, treacherous Romans, and depose this lecherous Pope; but before his arrival there, Johannes Papa se cum uxore cujusdam oblectans, a Diabolo in tempore percutitur; (as Radulphus de Diceto and others story; though some relate it was by her husband) & sine Viatico Dominico obiit, dignas sceleratistimae vitae dans poenas; & ut vitae moribus, exitus justo Dei judicio responderet.

The seditious Romans after his death, pristinam libertatem spirantes, cum jam Imperatorem armatum, & irritatum in conspectu haberent, attamen prodigioso partis furore, contra juramentum quod Imperatori fecerant, se nunquam electuros Papam sine ejus, et sine filii ejus Ottonis contensu, Benedictum quendam propria authoritate Papam constituunt, Leone qui in exercitu Caesaris erat posthabito. Hac contumelia ac perfidia graviter offensus Imperator, primum obsessam & duriter pressam Civitatem, cogit facere deditionem; atque de paucis supplicium sumit. Postea Synodum Romae absque mora cogit, multis Episcopis, Abbatibus, Sacerdotibus, Clericis, Monachis, et praecipuis er populo praesentibus, in Ecclesia Lateranensi: In which Synod Pope Leo being restored to his See, sitting with the Emperor, (to whose hands Pope Benedict the 5. was delivered up) by the Emperors command, advenit Benedictus Apostolicae sedis invasor, eorum qui se eligerant, manibus adductus, Pontificalibus vestibus indutus. Quem Benedictus Cardinalis Archidiaconus, tali est Sermon aggressus. Qua tibi authoritate, quave lege, O invasor, haec pontificalia indumenta usurpasti, superstite hoc praesente Domino nostro, venerabili Papa Leone, quem tu nobiscum, accusato & reprobato Iohanne, ad Apostolicatus culmen eligisti? Num inficiari potes praesenti Domino Imp: juramento promisisse, unquam te cum saeteris Romanum Papam electurum, aut ordinaturum absque illius filiique sui Regis Otthonis consensu? Benedictus respondit, Si quid peccavi, miseremim mei. Tunc Imperator effusis lachrymis, quam misericors esset ostendens, rogavit Synodum, Ne Benedicto praejudicium fieret: si vellet et posset, ad interrogata responderet: quod si non posset, aut nollet, ac se culpabilem redderet, tamen pro timore Dei misericordiam aliquam inveniret. Quo audito, ad Domini Leonis Papae pedes, ipsiusque Imperatoris, idem Benedictus concite procidens, Se peccasse, seque Sanctae Romanae sedis invasorent esse acclamavit: post haec pallium sibi abstulit, quod simul cum Pontificali ferula, quam manu gestabat, Domino Papae Leoni reddidit. Quam ferulam idem Papa sregir, & fractam populo ostendit. Deinde Benedictum in terra sedere praecepit, cui Casulam, quam Planetam vocant, cum Stola pariter abstulit; post autem omnibus Episcopis dixit, Benedictum Sanctae & Apostolicae sedis Romanae invasorem, omni Pontificatus et Presbyteratus honor privamus: ob eleemosynam vero Domini Imperatoris Otthonis, cujus sumus opera in sedem debitam restituti, Diaconatus eum ordinem habere permittimus, et non jam Romae, sed in exilium destinamus. • uit autem ablegatus Benedictus Hamburgum, ubi in exi •• o vitam finivit.

Porro in hoc Concilio, de jure eligendi Pontificem, deque bonis Imperatoris in Italia actum est. Pontifex enim non solum grati • udims, sed etiam Justitiae gratia restituit, aut potius confirmat, quae ad Imperatorem per • nebant.

Cardinal Baronius, Annal. Anno 964. num. 21, 22, &c. and Gretzer the Jesuit in his Apologia pro Baronio, cap. 18. style this Synod, imposturam, & ascititiam Synodum; and the Decree and Bull of Pope Leo made therein, Bulla, seu Decretum commentitium, as they did that of Pope Adrian the 1. before; without the least shadow of authority or truth; since Gratian himself, Luitprandus, Theodoricus de Niem, Marsilius Patavinus, Hermannus Schedel, Crantzius, Signoius, Lupoldus, Cusanus, Petrus de Alliaco, & Cameracensis 3. Cardinals; Waltramus Naumbregenlis, Radulphus do Columna, Nauclerus, Martinus Polonus, Regino, Platina, Onuphrius, Stella, Fasciculus Temporum, and others, assert this Council, Decree, Charter of Pope Leo (which sundry of them affirm they had seen) to be true and real which I shall here insert at large.

Convenit (inquit Leo) Apostolico moderamine, pollentibus benevola compa •••• ne succurrere, & poscentium animis alacri devotione assensum pra bere. Ex hoc enim lucri potissimum premium apud Conditorem omnium reperitur. Deinde quoque & cunctum Clerum, & omnem populum, asserimus esse concordem, & ad meliorem statum fore productum: atque ideo, quia juste rationabiliter vestra humilitas nostro Apostolatui humiliter postulat, quatenus gratulanter, peragrantes sanctam Synodum, vestro consilio congregatam, Patriarchio Lateranensi in Ecclesia Sancti Salvatoris constitutam, a pluribus viris Catholicis, Episcopis et Abbatibus, insuper Iudicibus, et legis Doctoribus, promulgantes, qualiter quiet ac pacince stare & vivere valeamus, praesentibus omnibus & singulis regionibus hujus all •• Urbis Romae, & ex omnibus ordinibus Cleri et populi, asserentibus et confirmantibus per omnia, ut haere • , & altercatione, ac omni error expulso, quoniam 〈…〉 temporibus error ex hoc accrescere discernitur, tam de Romano Imperio, quam de Apostolica seed, ac dignitate Patriciatus, & de investituris Episcopatuum; 〈◊〉 , ad exemplum beati Adriani Apostolicae sedis Antistitis (cujus vitam & actionem satis discretum audivimus & rationabilem) qui suis spiritualibus sanctionibus Domino CAROLO victoriosissimo Regi Francorum et Longobardorum, regni Italiae Patriciatus dignitatem, et ordinationem Apostolicae sedis, et Investituras Episcoporum concessit: Igitur Ego quoque Leo, Servus servorum Dei, Episcopus, idem exemplum beati Adriani, cum toto similiter Clero, et universo Romano populo, omnibusque ordinibus hujus almae Vrbis (sicut in suis scriptures apparet) constituimus, et confirmamus, et corroboramus, et per nostram Apostolicam authoritatem concedimus atque largimur Domino OTTHONI primo, Regi Teutonicorum, ejusque Successoribus hujus regni Italiae in perpetuum, facultatem Successorem eligendi, atque summae Apostolicae sedis Pontificem ordinandi: et per hoc Archiepiscopos, seu Episcopos, ut ipsi tantum ab eo investituram accipiant, et consecrationem, unde debent; exceptis his quos Imperator Pontificibus, et Archiepiscopis concessit. Et ut nemo deinceps, cujuscunque gradus vel dignitatis, vel religions, eligendi Regem, vel Patricium, vel Pontificem summae sedis Apostolicae, aut quemcun{que} Episcopum, vel ordinandi habeat facultatem, absque consensu ipsius Imperatoris, sed soli Regi Romani Imp. hanc reverendam tribui facultatem; quod tamen fiat absque omni pecunia; et ut ipse sit Patricius et Rex Romanus. Quod si a cuncto Clero et universo populo quis eligatur Episcopus, nisi a supradicto Rege laudetur, et investiatur, non consecretur. Si quis contra hanc authoritatem Apostolicam, et traditionem aliquid molietur, aut temerator in aliquo repertus fuerit, sive contra hoc nostrum consilium agens, sciat se iram Sancti Petri, Principis et Filii nostri Domini Otthonis, ejusque successorum, et omnium praedecessorum nostrorum Censuram, et sub Anathematis vinculo emersurum, ac per hoc Excommunicationi universalis Ecclesiae, omnisque populi Christiani, eum subjacere decernimus. Insuper, nisi a malo resipuerit, irrevocabili exilio prematur, vel ultimis suppliciis feriatur. Qui vero pro intuitu custos et observator extiterit, benedictionis gratiam, vitamque aeternam cum omnibus Sanctis, sine fine mereatur habere in secula seculorum, Amen. In his Actis interfuere Seniores, Proconsules, Exarchatus quidam tenentes, regionarii Scholae Graecorum, Arabum, Judaeorum, & Paganorum, & de Majoribus omnium platearum. Insuper Cardinales, Archiepiscopi, omnes Presbyteri, & Episcopy de finitimus Civitatibus, processuarii, Notarii, Cancellarii, & ex omni plebe Romani Imperii.

This Decree of Pope Leo, is prefaced by Gratian himself with this Rubric, Electio Romani Pontificis ad Ius pertinet Imperatoris, and incorporated into the body of the Canon Law, authorized by sundry Popes: Which being made, ratified by two famous Popes, Adrian and Leo, in two Councils held in Rome itself, with the suffrage and unanimous consent of all the Clergy. Senators, Officers and People of Rome in a most solemn manner, and the violators thereof subjected to such severe Ecclesiastical and Civil punishments, to prevent all future Schisms, seditions, symonaical contracts, indirect practices, and interpositions of prevalent infamous Whores, and Strumpets in the election of Popes, for the peace, honor, benefit of the whole Church, no succeeding Popes had any power at all to null or revoke by their Pontifical usurped power upon any pretext, without the concurrent authority at least of a General Council, and universal consent of all the Clergy, Senators, and people of Rome, as Marsilius Patavinus proves at large. Bartholomeus Buxiensis, and Dr. Thierry in their Gloss upon this Decree, in Gratian, demand this Question: Cum haec privilegia fuerint omnibus (Imperatoris) successoribus data, quare non utuntur eis? To which they return these unsatisfactory Answers: Quia Imperator eis renunciavit: A gross mistake, since no Emperor since the reign of Otho ever renounced it by any Charter: and Gratians conclusion, Ex istis Constitutionibus & pacto Ludovici Imperatoris, deprehenduntur Imp • ratores renunciasse privilegiis quae de electione Summi Pontificis Adrianus Papa Carolo Imperatori, & ad imitationem ejus, Leo Papa Ottonis primo Regi Theutonicorum fecerat, is but a mere Nonsequitur, contradicted by his pr • mises; whereupon they subjoin these ensuing answers, Item, quia per abusum ea pe • diderunt: (without expressing any abuse, the Roman Clergy, people, and Cardinals since having much more for feited their right to elect Popes, for their manifold abuses therein, recorded by sundry Historians) Item, quia ex causa fu • rint eis concessa, unde cessante causa ipsa, cessaverunt. Nec obstat quod hic dicitur de successoribus; quia hoc intelligendum est de illis successoribus, qui hoc impetrare possunt: A pretry equivocating evasion worthy Popes and Popish Canonists. They further propound this second question on this Popes Decree: Nunquid Papa posset Imperatori potestatem dare, ut deponeret ipsum? Which they thus affirmatively resolve: Sic, in Haresi, (therefore a Pope may be an Heretic, and deposed for Heresy by the Emperor;) et de consensu Cardinalium: immo, in omnibus se potest subjicere ei; Therefore the Emperor in all things is superior to the Pope, not the Pope to him; since this Pope Leo by his Bull and Charter resigned, regranted to this Emperor Otho, not only the Right of electing and confirming Popes, and the Investitures of Bishops, but also what ever Lands, Cities, Territories, Possessio •• , Gifts, either Charles or Pipin, or Justinian, or Aripert had given of the Regalities of the Kingdom of Italy, or the Empire to St. Peter, or the Church of Rome: which Bull or Charter is recorded at large in Theodoricus de Niem, Crantzius, the Century Writers, and others, being made in a General Council, and subscribed by 15. Archbishops and Bishops, 7. Cardinals, and 15. Chief Citizens of Rome: Both which conjoined, eternally subvert as well the pretended usurped Temporal as Ecclesiastical Monarchy of the Roman Pontifs. Cardinal Bellarmine and the Jesuit Gretzer his Apologist, being unable to answer or evade these Decrees and Charters of this Synod and Pope, totally subverting the Popes pretended Supremacy, have the impudency to aver, there was no such Synod or Decree as this; styling the Synod, Imposturam, & ascititiam Synodum, Pseudo-Synodus, Pope Leo, Pseudo-Papa, and this Bull or Decree, Bulla seu Decretum commentitium; without any authority but their own (as they branded the Synod and Decree of Pope Adrian beforementioned:) But this impudent forgery, and calumny of these Impostors, is not only refuted by Gratian himself, Bartholomeus Buxiensis, Dr. Thierry, and other Glossers, but likewise by Theodoricus de Niem, Marsilius Patavinus, Paulus Diaconus, Luitprandus, Martinus Polonus, Hermannus Schedel, Crantzius, Sigonius, Lupoldus, Nauclerus, Platina, Radulphus de Columna, Fasciculus Temporum, W • rnerus, Onuphrius, Radulphus de Diceto, Dr. Barns, Balaeus, Mornay, Bishop Jewel, Dr. Crakenthorp, the Century Writers, and others forecited; but likewise by Cardinal C •••… anus, Cardinal Cameracensis, and Cardinal Petrus de Alliaco, as eminent Pillars of the Church of Rome as Baronius, and by Baronius himself; who recites this very D • cree he formerly denied, as authentic, and acknowledgeth Leo to be a lawful Pope: Which Decree is further attested, averred by the 4. famous Universities of Oxford, Paris, Prague, and Rome itself, in a Treatise written by them all to Pope Urba • , and Wenceslaus the Emperor, about the year 1374. wherein they assert, Pope Leo the 8. by reason of the malice and turbulency of the Romans, decreed, that none should be made Pope, but with the con • ent of the Emperor; and further, with the consent of the Cardinals, Bishops, Presbyters and Deacons, yea, of the whole Clergy and people of Rome, he remised, regranted, resigned to Otho, and his Successors, the whole Donations in Italy, which were formerly made to the Roman Church, by Justinian, Pipin, Charles, and others: So as (by their resolutions) these Decrees and Charters of Leo remain unquestionable, and cannot be evaded.

Pope Leo deceasing, the Roman An. 970. dispatched two Ambassadors to the Emperor to crave his license to elect a Pope; who thereupon sent the Bishops of Constance 〈◊〉 Spires to Rome, in his name, by whose advice and consent John the 14. was elected Pope, populi totius Suffragio.

About the year 971. Peter the Governor, with the two Consuls, and 12. Senators of Rome, apprehended this Pope John in the Church of Lateran for his tyrippy, and adhering to the Emperor, imprisoning him near 11. months, and then 〈◊〉 him into Campania; of which the Emperor Otho being informed, marched to Rome with an Army, and there, by his Sovereign power punished some of the seditions Citizens with death, others with banishment, the residue with confiscation of their goods, delivering Peter to the Pope, to inflict what punishments he pleased on him, who used him with most inhumane, unchristian, barbarous tyranny.

His Successor Pope Benedict the 6. A Cynthio Romano Cive ob quasdam nequitias captus, in Castello Sancti Angeli intrusus, eodem carcere non multo post laqueo stragulatus est, as most relate; others affirm that he was there starved to death. De tanta illa injuria nullam esse sumptam vindictam, vel a Civibus Romanis aversae factionis, vel ab O • hone Imperatore non possum ego (inquit Platina) non satis admirari, praesertim cum Otho ipse, vir optimus sit habitus, & Ecclesiae Romanae acerrimus defensor. Sed vereor ne talia fuerunt Benedicti merita, quale premium à Cynthio consecutus est. Doubtless these 2. Popes thus imprisoned, punished successively by the Roman Consuls and Magistrates for their notorious unsufferable Crimes, were not deemed supreme heads over Emperors, or Christ's universal Church in that age; no not in Rome itself.

Pope Boniface the 7. Malis artibus adeptus Pontificatum, horrendum monstrum cunctos mortals nequitia superans, etiam prioris Pontificis sanguine cruentatus, cunctaque gubernationis officia male ministrans, omnium apud Romanos odia incurrit; whereupon being enforced to hide himself, he secretly stole all the precious Treasures out of St. Peters Church, and fled with them to Constantinople, where he sold them for a great sum of money, wherewith he returning to Rome, made such a party against Pope John the 15. (whom the Romans had elected and made Pope in his absence) that Joannem paratis praesidiis caepit, oculis privavit, carcere inclusit, fame necavit, occupavitque rursus Pontificiam sedem; But dying soon after, the people were so enraged against him, that they would not suffer his corps to be buried; but cadaver ejus fune ad pedes alligato, per plateas tractum, ac lanceis & contis opprobriose confossum, 〈◊〉 à Clericis beneficio sepulturae populari tralitum est. So little did they value his pretended Sanctity or Supremacy, whiles alive and dead.

Pope John the 16. (a Priests base Son) being elected by the Clergy and People of Rome, soon incurred both their hatreds, for his extraordinary covetousness; maxim autem quod omnia cognatis & affinibus, scortis ac spuriis, postposito Romanae sedis honor, sit elargitus; Quem certe errorem (as Platina, Stella, Balaeus, and others complain) all nostra usque tempora, pessimo posteritatis exemplo pervenisse cernimus. Qua quidem consuetudine nil perniciosius dici potest, cum non ob religionem & Dei cultum, appetere Pontificatum Sacerdotes nostri videantur, sed ut Nepotum & familiarium, nothorum & meretricum ingluviem atque avaritiam expleant. Quae non omnino praetermisit Baptista Mantuanus in 3. Libro de suorum temporum Calamitatibus.

In carcerem igitur conjectus, à Clero & Populo, quarto sui regiminis mense, fame in eo periit. A strong Argument against his Supremacy over Emperors and Kings, since thus imprisoned, corrected for his vices, by the very Clergy and people of Rome themselves, (never questioned for their proceedings against him;) who likewise forced his Successor John the 17. to retire and exile himself from Rome for a time.

After the death of Ludovicus King of France, Duke Charles his brother claimed the Crown as next heir, but Hugo Caepet obtaining it by power, Charles seised upon the City of Reims by the treachery of his Nephew Arnulphus Archbishop thereof: Hereupon by the command of King Hugo, there were two Synods called at Reims; in the first whereof Archbishop Arnulphus was accused, and in the 2d. convicted of Treason against the King by many witnesses, and thereupon deposed, excommunicated, and imprisoned. In this 2d. Synod Signinus Archbishop of Sens, president therein, related, That Arnulphus was accused of pillaging, and betraying the City of Reims to the Kings Enemies, which drew not only a scandal and suspicion upon himself, but upon all the Clergy. Nunc, quia Religions amore, & studio Serenissimi Regis nostri Domini Hugonis congregati sumus, quaerendum est, quomed, tanta infamia tacere possumus? & si frater & coepiscopus noster Arnulphus illata crimina diluere queat, vel crimen laesae Majestatis propulsare: Scitis enim omnes nos insimulari probo infidelitatis & perfidiae, causa unius. Si, inquiunt, justis Episcopy utuatur legibas, si lissimique suis Regibus sunt, cur hominem impurissimum suis legibus non puniunt? nimirum aliorum flagitia adeo moliuntur celare, ut impune liccat eis peccare. Absit hoc ab hoc sanctissimo coetu vestro, absit ut contra divinas ac humanas leges quenquam moliamur defendere vel 〈◊〉 re, &c. After which Siguinus said, Non patiar, discussionem fieri ejus, quid citur Majestatis obn • xius, nisi forte convicto, (Episcopo) supplicii indulgentia promittatur: citing 31. capur Toletani Concilii, to this purpose: who being seconded by Daibertus, thereupon Herveus Episcopus replied, Si hoc periculosum est (for Bishops to judge and condemn a Bishop as guilty of High Treason) videte ne sit periculosius, judicia Ecclesiastica deinceps a Secularibus non expectari. Consequence enim est, ad forensia Iura nos pertrahi, si divinis legibus videmur in aliquo obniti. At quomodo sine judicio relinquetur, quod commissum esse constiterit? vel cur contrae Principem nostrum causabimur, si quod attingere non audebinus, iudiciaria potestate conceditur? After some debates pro & contra, Arnulphus his Oath of Algiance to the King (which he had apparently violated) was produced, and publicly read in these words, Ego Arnulphus gratia Dei praeveniente Remorum Archiepiscopus, promitto Regibus Francorum, Hugoni & Roberto, me fidem purissimam servaturum, consilium & duxilium, secundum meum scire & posse, in omnibus negotiis praebiturum: inimicos eorum nec consilio, nec auxilio ad eorum infidelitatem scienter adjuturum. Haec in confectu divinae Majestatis & Beatorum Spirituum, & totius Ecclesiae assistens promitto; pro been servatis laturus praemia aeternae benedictionis. Si vero, quod nolo, & quod absit, ab his deviavero, omnis benedictio mea convertatur in maledictionem, & fiant dies mei pauci, et Episcopatum meum accipiat alter, Recedant a me amici mei, sintque perpetuo inimici. Huic vero chirographo a me • edito in testimonium benedictionis vel maledictionis meae subscribo, fratresque & filios meos ut subscribant, rogo; Ego Arnulphus Archiepiscopus. After much debate, Arnulphus his Advocates were called into the Synod to make his defense, who principally insisted on the Decrees of Pope Damasus, Pope Stephen, Sixtus, Julius, Symmachus, Eusebius, Adrian, Fabian, and Anacletus, which were all read, to this effect; Quod Episcoporum judicia non aliter quam authoritate sedis Apostolicae sunt terminanda, and that no Clerk ought to accuse, or be heard against his own Bishop. To which was answered, That Hildemannus Beluacensis Episcopus, & Ebo Remorum Archiepiscopus, were imprisoned in Monasteries by Ludovicus the Emperor, and deposed by a Synod without the Popes privity, consent, or leave first obtained: That King Huge and his Bishops of the Province of Reims had voluntarily complained to Pope John of Arnulphus his treasons, demanding his advice, how to proceed against him in this new case, who delayed or refused to return his resolution therein; therefore they might justly proceed against him without the Popes advice; That Popes were now so infamous, scandalous, ignorant, &c. That they were unfit to be Judges in any case, and other inferior Bishops of greater knowledge and holiness, fitter to be their Judges, and all Bishops their equals.

I shall recite King Hughs Letter to the Pope, desiring him only to inform him being ignorant, how to proceed, and what Judgment to pronounce against Arnulphus his treasons therein recited.

Beatissimo Papae Iohanni, Hugo gratia Dei Francorum Rex. Novis atque inusitatis rebus permoti, summo studio, summaque cura vestra consilia expetenda decrevimus, quippe cum sciamus, vos omne tempus in divinis ac humanis studiis exigisse. Considerate ergo quae facta sunt, & facienda praescribite, ut & sacis legibus su •• honor reddatur, & regalis potestas non annulletur. Arnulfus Regis Lotharii (ut dicunt) filius, post graves inimicitias, ac scelera quae in regnum nostrum exercuit, loco parentis adoptatus est a nobis, ac Metropoli Remorum gratis donatus: jusjurandum praebuit, quod contra praeterita & futura valeret Sacramenta, Libellum Chirographi conscripsit, recitavit, corroboravit, corroborarique fecit. Milites ac omnes Cives jurare coegit, ut in nostra persisterent Fide, si ipse aliquando in potestatem hostium deveniret. Contra haec omnia, ut certissimi testes sunt, ipse portas hostibus patefecit, Clerum ac populum, suae fidei creditum, captivitati & praedae distribuit. Sed esto, eum esse addictum alienae potestati, ut ipse videri vult; • ur Cives & Milites pejerare cogit? Cur arma contra nos comparat? Cur urbem ac Castra contra nos munit? Si Captus est, cur non patitur liberari? Si vi hostium oppressus, quare non vult sibi subveniri? Et si liberatus est, cur ad nos non redit? Vocatur ad Palatium, & venire contemnit. Invitatur ab Archiepiscopis, nihil se eis debere respondet. Ergo qui vices Apostolorum tenetis, statuite, quid de altero Judah fieri debeat, ne nomen Dei per nos blasphemetur, & ne forte justo dolore permoti, ac vestra taciturnitate, urbis excidium, totiusque provinciae moliamur incendium: nec judici Deo excusationem praetendetis, si nobis quaerentibus atque ignorantibus, formam Iudicii dare nolueritis. This Letter makes not the Pope the sole Judge of this Archbishop or his cause, but only craves his advice, how this King might proceed against him, in this new case: So did the French Bishops Letter to him sent along with it, to this effect.

Domino & Reverendissimo Papae Iohanni, Episcopy Remorum Diaeceseos. Non sumus nescii, Beatissime Pater, jamdudum opportuisse nos expetere consulta sanctae Romanae Ecclesiae, pro ruina atque occasu sacerdotalis ordinis, sed multitudine tyrannorum pressi, longitudine terrarum semoti, desideria nostra hactenus implere nequivimus. Nunc itaque vestro examini, non sine magno dolore perferimus novum atque inusitatum crimen Arnulfi Remorum Archiescopi, qui famosus Apostate factus, locum Iudae traditoris, olim in Ecclesia tenet, qui filius quondam Ecclesiae Laudunensis, cum Episcopum suum dolo & fraud ceperit, Ecclesiam ejus pervaserit, ad cumulum suae damnationis Remensem Ecclesiam sibi creditam, cum Clero & populo captivavit: nec movet eum nostra vocatio, vel potius saluberrima exhortatio, non Archiepiscoporum comprovincialium multoties repetita admonitio, non canonice facta coram Deo & Angels ejus professio, non Chirographi in conspectu Eccleseiae recitata descriptio, non numerosa Sacramenta miris excogitata consiliis. Stant suo vitio, quamplures Ecclesiae pastoribus viduatae, pereunt innumerabiles populi sine Sacerdotali benedictione & confirmatione: ipse factione tyrannica, divina humanaque jura contemens, tyrannidem exercet. Regibus nostris, a quibus tantam Gloriam gratis consecutus est, interitum meditatur. Ergo tandem monstro perditissimi hominis expergefacti ivimus in Sententiam Domini dicentis; Si peccaverit in te frater tuus, vade & corripe eum inter te, & ipsum solum. Si te audierit, lucratus es fratrem tuum; si autem te non audierit, adhibe tecum adhuc unum vel duos, ut in ore testium duorum vel trium stet omne verbum; Quod si non audierit eos, dic Ecclesiae; Si autem & Ecclesiae, non audierit, sit tibi sicut Ethnicus & Publicanus. Adesto Pater ruenti Ecclesiae, & sententiam ex sacris canonibus promulgatam, vel potius ab ipsa veritate prolatam, profer in reum. (To wit, only by way of advice communicated to the King and them, not of actual execution.) Sentiamus in vobis alterum Petrum, defensorem, & corroboratorem Christiane fidei; ferat Sancta Romana Ecclesia sententiam damnationis in reum, quem universalis damnat Ecclesia. Suffragetur nobis (by way of direction and approbation of their proceedings in a former Synod) vestra Authoritas, & in hujus Apostatae dejectione, & in ejus qui domni Dei praeesse possit, Archiepiscopi nova ordination: Simulque invocatis Episcopis nostris fratribus, necessaria promotione, ut sciamus & intelligamus, cur inter caeteros Apostolatum vestrum praeferre debeamus.

The Pope receiving these Letters from the King and his Bishops against Arnulfus, Legatos primo blande accepit; postea vero quam Hereberti Comitis Legati (on behalf of Arnulfus) equum corpore praestantem, niveo color insignem, cum aliis muneribus Pontifici obtulerunt; se per triduum ante januam palatii defatigatos, nec admissos: Thereupon, infecto negotio redierunt. Upon which account the Synod of Reims resolved, That they might justly proceed against this Trayterous Archbishop without the Popes advice. In pursuit whereof: Multa super his Pater Arnulfus (President in this Synod) publice loquutus est, multa cum sibi tantum assidentibus contulit, to this effect: Nos vero, inquit, Reverendissimi Patres, Romanam Ecclesiam propter beati Petri memoriam semper honorandam decernimus, nec decretis Romanorum Pontificum obviare contendimus; salva tamen Authoritate Niceni Concilii, quod eadem Romana Ecclesia semper venerata est. Statuta etiam Sacrorum Canonum diversis locis, diversis temporibus (sed eodem Dei spiritu conditorum) in aeternum valere praecipimus, ab omnibus servanda censemus. Duo autem sunt, quae magnopere a nobis praevideri debent: id est, Romani Pontificis silentium, aut nova Constitutio, promulgatis legibus Canonum vel decretis priorum praejudicare potest. Si enim silentium praejudicat, omnes leges, omnia priorum decreta, & silente silere necesse est. Si autem nova Constitutio, quid prosunt leges conditae, cum ad unius arbitrium omnia dirigantur? Videtis, quia his duabus causis admissis, Ecclesiarum Dei status periclitatur: et dum legibus leges quaerimus, nullas omnino leges habemus. Quid ergo? Num privilegio Romani Pontificis derogabimus? minime: Sed si Romanus Episcopus is est quem scientiae & vitae meritum commendat, nec silentium, nec nova Constitutio metuenda sunt. Quod si vel ignorantia, vel metu, vel cupiditate abalienetur, vel conditio invidiam facit, (quod fere sub haec tempora vidimus) Romae tyrannide praevalente: tunc multo minus idem silentium, & nova Constitutio formidanda sunt. Non enim is qui quolibet modo contra leges est, legibus praejudicare potest. Sed O lugenda Roma, quae nostris majoribus clara Patrum lumina praebuisti, nostris temporibus monstrosas tenebras futuro saeculo famosas effudisti. Olim accepimus claros Leones, magnos Gregorios. Quid dicam de Gelasio & Innocentio, qui omnem mundanam Philosophiam sua sapientia & eloquentia superant? Longa series eorum est, qui sua Doctrina mundum repleverunt. Eorum itaque dispositioni, qui vitae merito & scientia cunctos mortals anteirent, recte universalis Ecclesia credita est; quamvis et in hac ipsa foelicitate hoc privilegium tibi ab Affricanis Episcopis contradictum sit, has credo quas patimur miserias magis, quam typum dominationis formidantibus. Nam quid sub haec tempora non vidimus? Vidimus Johannem cognomento Octavianum, in volutabro libidinum versatum, etiam contra eum Othonem, quem Augustum creaverat, conjurasse: quo fugato, Leo Neophytus in Pontificem creature. Sed Otthone Caesare Roma discedente, Octavianus Romam redit, Leonem fugat: Johannem Diaconum naso, dextris digitis, ac lingua mutilat: multaque caede primorum in Urbe debacchatus, in brevi moritur: cui Benedictum Diaconum, cognomento Grammaticum, Romani substituunt: eum quoque Leo Neophytus cum suo Caesare non longe post aggreditur, obsidet, capit, deponit, perpetuoque exilio in Germaniam dirigit. Succedit Otthoni Caesari Caesar Ottho, natura, aetate, cunctos Principes armis, consilio ac scientia superans. Succedit Romae in Pontificatus horrendum monstrum, Malefacius, cunctos mortals nequicia superans, etiam prioris Pontificis sanguine cruentus: sed hic etiam fugatus est, in magna Synodo damnatus: post obitum divi Otthonis Romam redit, insignem virum Apostolicum, Petrum Papiensis Ecclesiae prius Antistitem, data Sacramentorum fide, ab arce Urbis dejicit, deponit: squalore carceris affectum perimit. Num talibus monstris hominum, ignominia plenis, scientia divinarum et humanarum rerum vacuis, innumeris Sacerdotes Dei per orbem terrarum scientia et vitae merito conspicuos, subjici decretum est? Quid est hoc Reverendissimi Patres? vel quonam vitio fieri credendum est, ut caput Ecclesiarum Dei, quod in sublime erectum, gloria & honor coronatum est, ita in infima dejectum, ignominia et dedecore deturpatum sit? Nostrum, nostrum est hoc peccatum, nostra impietas, qui quaerimus quae nostra sunt, non quae Jesu Christi. Si enim in quovis ad Episcopatum electo, morum gravitas, vitae meritum, divinarum ac humanarum rerum scientia, subtiliter investigantur; quid in eo qui omnium Episcoporum Magister videri appetit, investigandum non est? cur ergo in summa seed sic infimus constituitur, ut etiam in Clero nullum habere locum dignus inveniatur? Quid hunc Reverendi Patres in sub ••• solio residentem, vest purpurea & aurea radiantem, quid hunc (inquam) esse censetis? Nimirum si charitate destituitur, solaque scientia inflatur, & extollitur, Antichristus est, in Templo Dei sedens, et se ostendens tanquam sit Deus. Si autem nec charitate fundatur, nec scientia erigitur, in Templo Dei tanquam statua, tanquam idolum est; a quo responsa petere, marmora consulere est. Quo ergo consultum ibimus? Evangelium docet, quendam in ficulnea ter fructum quaesisse, & quia non repererit, succidere voluisse, sed admonitum expectasse. Expectemus ergo primates nostros, quoad possumus: atque interim divini verbi pabula, ubinam reperiri valeant, investigemus. Certe in Belgica & Germania, quae vicinae nobis sunt, summus Sacerdotes Dei, in religione admodum praestantes, inventri, in hoc sacro conven •• testes quidam sunt. Proinde, si Regum dissidentium animositas non prohibere • , inde magis Episcoporum judicium petendum fore videtur, quam ab ea Vrbe, quae nunc temporis venalis exposita, ad nummorum quantitatem judicia trutinat. Quod si quispiam dixerit, secundum Gela • ium, Romanum Ecclesiam de tota Ecclesia judicare, ipsam ad nullius comeare judicium, nec de ejus unquam judicio judicari posse: quanquam hoc ipsum Affricani Episcopy impossible judicant, nisi forte (inquiunt) quisquam est qui credat, unic • ilibet posse Dominum nostrum examinis inspirare justiciam, et innumerabilibus congregatis in Concilium Sacerdotibus deuegare. Sed cum hoc tempore Romae nullus pene sit (ut fama est) qui Literas didicerit, sine quibus (ut scriptum est) vix ossiarius efficitur, qua front aliquis eorum docere audebit, quod minime didicit? Ad comparationem quippe Romani Pontificis, in aliis Sacerdotibus ignorantia utcunque tolerabilis est; in Romano autem, cui de fide, vita, moribus, disciplina Sacerdotum, deque universali Ecclesia Catholica iudicandum est, intolerabilis videri potest. Is enim est (ut quibusdam placet) qui secundum Ezechielem Prophetam, moratur in Gazophylacio, quod respicit viam meridianam, & excubat in custodiis Templi; Cur autem loco prior, scientia inferior, non aequo animo ferat judicium loco inferioris, scientia prioris? Certe ipse Apostolorum Princeps non abnuit judicium, quamvis loco minoris, Pauli scientia prioris, in faciem sibi resistentis, quoniam non sana videbatur Doctrina Magistri; & Gregorius Papa cum dicat, Si quae culpa in Episcopis invenitur, nescio quis Apostolicae sedi subjectus non sit; subinfert, Cum vero culpa non exegit, omnes secundum rationem humilitatis pares sunt. Involutus ergo criminibus, sentiat praeesse sibi Romanum Pontificem: qui nullis atrocioribus factis praegravatur, intelligat, parem dignamque se ac Romano Pontifice in quolibet negotio laturus sententiam. Sed esto, ponamus nunc Romae esse Damasum, quid contra ejus decretum actum est? Nempe, fi been recordor, primum Capitulum suit quod Episcoporum & summorum negotiorum Ecclesiasticorum causae semper ad sedem Apostolicam sint referendae. Utique relatae sunt, non solum ab Episcopis, sed etiam a Principe nostro serenissimo, liberaque potestas Apostolicae sedi data est, & vera investigandi, & cognoscendi & di judicandi, per temporum intervalla nimis prolixa: nec prius ad causam accessimus, quam desperatione judicii ejus (by way of advice, rather then final censure) protraheremur. Consultus est ergo Romanus Episcopus ut oportuit, & de hujus Arnulsi depositione, & de ejus qui domui Dei digne praeesse posset substitutione; sed our nihil responderit, quorum interest ipsi viderint. Nos autem Sardicense Concilium, quod privilegio Romanae Ecclesiae plurimum favet, ita ad hanc causam inflectimus, ut quod de solo Episcopo in qualibet provincia relicto dicit, ad Romanum Episcopum affectum esse credamus, &c.

In fine, after long debate, Arnulfus being demanded by the President, Vi • ne te abdicare a Sacerdotii honor, quo hactenus abusus es? and he thereto answering dubiously, Sicut dicitis. Tum Comes Brochardus (the Nobles as well as Bishops being present in this Synod) demanded, Quid est istud, Sicut dicitis? palam cloquatur, palam confiteatur, ne postea Episcopos crimina, quae voluerint finxisse dictitet, se confessum esse abneget. Whereupon he answered, Palam dico & profiteor me errasse, & a fidelitate deviasse, &c. And by a Writing under his hand, confessed his crime and abuse of his Pontifical Office and Ministry, whereof he acknowledged himself unworthy, desiring that another Archbishop, qui digne praesse & prodesse possit Ecclesiae, might be consecrated in his place. Arnulfus being thereupon deposed and committed to prison in the City of Aurelia, Gerbertus (afterwards Pope) was made Archbishop in his place; and Siguinus Senonensis Archiepiscopus (who would not consent to Arnulfus his deposition, quae magis ipsius aulae insatiabili odio, quam Episcoporum sententia fiebat, as he conceived) una cum Arnulfo in carcerem ire jubetur: qua quidem re Hugo Rex suae tranquillitati consulere studebat: ac Triennium utrique in captivitate conservantur.

About the year 996. Pope John the 17. as some, or Benedict the 7. as others write, receiving and perusing the Acts of this Synod at Rome, ingenti ira exardescit, & protinus suum fulmen vibrans, omnibus Episcopis Galliae qui Arnulfum dejecerant alium{que} suffecerant, omnibus sacris interdicit. Hisce plus quam panicis terroribus praemissis; he caused another Synod of the French Bishops to meet at Reims, whereof Siguinus, e carcere eductus, was made President; wherein the deposition of Archbishop Arnulfus was examined, and in conclusion, by the connivance of King Hugo, Arnulfus (against the Canons, and his own confession) was restored, Gerbertus (who made a most elegant Oration therein, demonstrating the simony and intrusion of Arnulfus, the justice of his deposition, and legality of his own advancement to it) deposed, or rather translated from thence to the Bishopric of Ravenna, to give satisfaction to the King and him, ex qua veluti scala postea in Romanum Episcopatum emergit.

This Archbishop Gerbertus in his 1. Epistle, Othoni Caesari, hath these expressions: Loquatur Dominus men's servo suo propriis Epistolis soli • o more, ut ejus servitutis fiat exhibitio, &c. Quantum enim in nobis est, quod possibile este esse, consequence est nos perficere, si vestrum cognoverimus velle. Non dicatur Majestatis reus, cui pro Caesare stare semper fuit gloria, contra Caesarem ignominia. Epistola 154. Domino & glorioso Othoni Imperatori semper Augusto; Gerbertus gratia Domini Remorum Episcopus, quicquid tanto Imperatori dignum, &c. Paremus ergo Caesar, Imperialibus edictis, tum in hoc, tum in omnibus quaecunque divina Majestas vestra decreverit. Non enim deesse possumus obsequio, qui nihil inter humanas res dulcius aspicimus vestro Imperio. Epist. 34. he hath the like passages. Epist. 12. he thus complains: Ipse Caesar omnium hominum excellentissimus, a furciferis asino coaequatur. O amicorum fidelissime; recordare quod te oraverim, me malle esse nulitem in Caesarianis castris, quam Regem in extraneis. And in his Epistola ad Wilderodonem Episcopum Argentinensem, he thus asserts the Rights of the Kings and Church of France, against the Popes Usurpations. Tu dicis Arunlphum incendia, seditiones, traditions, flagitia, captivitates, suorumque direptiones exercentem, suorum Regum interritus molientem, Patriam hostibus prodentem, divina humanaque contemnentem, nec communion debuisse privari, nec potestate Principis abjici, sine Episcopy Romani jussione; cum Apostolus dicat: Quia Princeps non sine causa gladium portat, sed ad vindictam malefactorum, laudem vero bonorum. Favete omnes, qui Regibus vestris fidem promisistis, promissamque servare vultis, qui Clerum vobis commissum & populum nec tradidistis, nec tradere disponitis; vos inquam, qui tantorum scelerum facta perhorrescitis, favete his qui obediunt Deo jubenti. Peccantem & Ecclesiae non obaudientem habendum sicut Ethnicum & Publicanum: qui iterum dicit vobis; Vae vobis Scribae & Pharisaei qui transgredimini mandatum Dei, &c. Et ne quis nos in invidiam adducat, quasi privilegiis Romanae Ecclesiae derogantes, audiat Hieronymum dicentem. Si authoritas quaeritur, orbis major est Urbe: Quod si persona major Presbytero quaeritur, ill Sacerdos magnus Leo Papa accedat; Non tenetur, inquit, Petri privilegium, ubi non ex ejus aequitate fertur judicium, &c. At quid judicata, si judicanda exinde non informantur? aut quomodo mansuras in aeternum leges trecenti decem & octo Patres constituerunt, si horum constituta ad unius libitum permutantur, aut perimuutur? Apiarius Presbyter ab Afris damnatus, a Romanis communioni restitutus est. Scribunt Africani Papae Coelestino, contra Nycaenam Synodum factum videri. Aiunt Calumniatores nostri, Summum Sacerdotem Arnulphum a Summo Sacerdote Romano debuisse tantum dijudicari; ait Beatus Augustinus, si Caecilianum totius Africae primatem ejus accusators, quod in vita non potuerunt, post mortem convincant, a sacrorum proditoribus voluminum ordinatum, vel ipsum proditorem fuisse, & post mortem sine r • tractatione se ei Anathema dicturum. Licuit ergo Episcopis Galliarum viventi Arnulpho confesso & convicto, ut Ethnico & Publicano dixisse Anathema; licuit inquam, sequi Evangelistas, Apostolos, Prophetas, sacra Concilia, vivorum Apostolorum decreta, ab his quatuor non discordantia, semper in usu habita, semper habenda, &c. Pressa jacet Tyrannide omnis Ecclesia Gallorum, atqui non a Gallis, sed ab his a quibus sperebatur salus. Sed una salus hominis ô Christ tu es; Ipsa Roma omnium Ecclesiarum hactenus habita mater, malis benedicere, bonis maledicere fertur, et quibus nec ave dicendum est, communicare, tuamque legem zelantes damnare, abutens ligandi et solvendi potestate a te accepta. So little did this Archbishop (soon after made Pope) esteem the pretended Supremacy of the Pope, or See of Rome.

After the death of Pope John the 17. Otto the 3. coming with an Army into Italy, jubet, commanded the Romans to choose Bruno his kinsman, son of Otto Duke of Suevia, Pope; sperans ista ration posse pacem stabilire, quae electionibus Novorum Pontificum semper solebat perturbari. Hereupon, Clerus & populus sibi ab Imperatore metuentes, Brunonem in Pontificem eligunt, (called Gregory the 5.) à quo Otto cum benedictionem, tum Coronam Imperii accepit: Ottone ad Germaniam regresso, Romanus populus, novarum rerum cupidus, Crescentium ad consularem potestatem trabunt, & res Romanas ejus fidei atque industriae committunt. Crescentius & populus aegre ferentes Gregorium, Germanum natione, Auctoritate Imperatoris creatum Pontificem, ideo illum seed Pontificia ejiciunt, & Johannem 18. natione Graecum, Placentinum Episcopum (hominem perniciosum, insatiabili mentis ardore Papatum muneribus, tumultu ac seditione, aliorum Pontificum more, ambientem) Pontificem creant; qui per factionem pecuniis corruptam sedem occupavit, quod illi exitium, divina ultione, horridum postea peperit. Gregorius, ad Imperatorem se conferens, de injuria queritur. Imperator indign ferens hanc contumeliam, cum exercitu in Italiam redit; Urbem obsedit, oppugnavit impigre: Hereupon the Romans deserting Crescentius and Pope John, veniam ab Imperatore sibi dari petunt, aperiuntque Germanis portas: The Pope and Crescentius thereupon fled to the strong Castle of St. Angelo, where after some assaults, descendunt ad Imperatorem veniam petituri; in itinere intercipiuntur. Johannes Novus Pontifex, effossis prius oculis, (auribus quoque & naribus abscissis, as Damianus and others write) Pontificatu simul et vita privabatur. On this Pope John and his followers Baptista Mantuanus bestowed these verses.

Mirror ego (inquit Platina) Historicos Johannem istum inter Pontifices numerasse, cum vivente adhuc Gregorio, sedem occupasset, nisi forte in conscribendis Pontificum vitis, ita faciendum censeant, ut in perpetua Historia fit. Nam & Tyrannorum perversa facta, optimorum Pricipum rebus gestis annumerantur; ut quantum inter se boni & mali dissident à legentibus agnosci possit; quo malorum exemplo a vitiis deterreantur, & bonorum exemplo all virtutes impulsi, vitam in terris beatam ducant. Qua quidem beatitudine Johannes iste caruit, Fur certe in Pontificatu et latro. Flores Temporum, and Aventinus relate, that this Pope John, de Capitolio praecipitatus sit, indeque esse, ut nulli Pontifici invisere liceat. Crescentius (his Patron and advancer) vili jumento imponebatur, & vultu ad caudam verso, nasoque cum auribus abscisso, ut spectaculo esset omnibus, per plateas circumducebatur, ac truncatis membris, ante Uribis moenia patibulo suspendebatur: This Emperor, Gregorium 5. in pristinam Pontificum sedem restituit: an unanswerable evidence of his Sovereign Jurisdiction, both over the Pope, City and Citizens of Rome, in relation to the election and confirmation of the Roman Pontiff. After which, Congregata Romae Synodo, the Emperor and Pope perceiving the various contentions and events concerning the Emperors election, arising from the ambition of Princes, & Episcoporum philargyria, they ordained in this Synod, ut jus eligendi Caesar's apud Germaniae Principes deinde maneret; scilicet, Maguntinensem, Treverensem, & Coloniensem Archiepiscopos, Comitem Palatinum Rheni, Ducem Saxoniae, ac Marchionem Brandeburgensem, & Bohemiae Principem ad dirimendas discordias in paribus suffragiis. Quam sanctionem Anno Dom. 1002. Otto Imperator approbavit, without which it had been a mere nullity. Which Constitution the Kings of France, iniquissime ferebant, sed aper to bello id illis eripere non audebant.

This Pope Gregory deceasing Anno 997. Gilbertus, (alias Gerbertus) Archbishop of Ravenna, (of whom before) per Otthonem Imperatorem ad Romanae urbis sedem evehitur, and named Sylvester the 2d. This Pope, artibus Diabolicis intentus, totus se Satanae mancipabat, & jurejurando se tradidit from his youth, obtaining all his former preferments, and the Papacy, magicis artibus, & strenua opera Diaboli adjutus. Which he concealing after he was made Pope (lest he should seem the Devils Vicar, rather then Christ's) Aeneum vero caput domi in abdito quodam loco servabat, per quod Diabolus de rebus futuris an ipso rogatus, responsa dabat. Sylvester in tanto honorum gradu Diaboli ope constitutus, consuluit aliquando Diabolum de tantae foelicitatis suae dinturnitate: qui ressondit, Non eum moriturum, nisi Hierosolymas missam celebraret. Pontifex urbem Palestinae intelligens, longissime mortem a se abesse somniabat, cumnihil minus quam de Hierosolyma adcunda cogitaret: Impiam igitur & ab omni • mendations cura, liberam agebat vitam. But soon after saying Mass in Lent, according to the custom of former Popes, in the Church of St. Cross, called • rusalem, in ipsis sacris ardenti febre corripitur, daemonum{que} audit strepitum; whereupon conceiving himself deluded by the Devils ambiguous answer, and that his death approached, Conscientiae morsu saevissimo excitatus, scelus suum deploravit, & praesentibus Cardinalibus rem omnem multo cum gemitu aperuit. Membra omnia quibus Diabolo obsequium praestiterat (viz. manus & linguam, sunt, qui addunt, genitalia) praecidi jussit: Deinde truncum mortuum super bigam jussit poni, at ubicun{que} animalia perducerent & subsisterent sepeliretur; And then expiring (Anno Dom. 1001. as some, or 1003. as others compute) the Cardinals executed what he desired on his corps. Et quis non hinc intelligat (writes Balaeus) qualenam istud munus sit, qualis sit dignitas, quale officium, quod Diabolus sine censura novit, quodque Satanicis atque nefariis artibus adepisci possunt homines perditissimi? Quale sit etiam Missae sacrificum, quod vivis & mortuis prodesse crebro jactitant, cum Diabolus tantam tragoe • iam adversus sanctissimum Petri successorem & socium (Simonem Magum, potius) sub eo excitaverit, atque ad lacum tartareum secum tandem traxerit.

Before I proceed further, I cannot but take notice of a memorable passage of Cardinal Baronius (a chief Assertor of the universal Supremacy, and uninterrupted Succession of the Popes and Church of Rome) touching the corrupt, detestable state of the Church and Bishops of Rome, in this age. Quae tunc facies Ecclesiae Romanae? quam foedissima, cum Romae dominarentur potentissimae aeque ac sordidissimae Meretrices? Quarum arbitrio mutarentur sedes, darentur Episcopy, & quod auditu horrendum & infandum est, intruderentur in sedem Petri eorum amasii, et Pseudo-Pontifices, qui non sunt nisi ad consignanda tanta tempora in Catalogo Romanorum Pontificum scripti. Quis enim a Scortis hujusmodi intrusos, sine lege, legitimos dicere posset, Romanos fuisse Pontifices? Nusquam Cleri eligentis, vel consentientis postea, aliqua mentio, Canones pressi silentio, decreta Pontificum suffocata, proscriptae antiquae traditions veteresque in eligendo Summo Pontifice consuetudines, sacr • que ritus & pristinus usus, prorsus extincti. Sic vendicaverat omnia sibi libido seculari potentia freta, insaniens, aestro percita dominandi. Dormiebat tunc plane alto (ut apparet) sopore Christus in Navi, cum ipse flantibus validis ventis, navis ipsa fluctibus operiretur. Dormiebat, inquam, qui ista non videre dissimulans, sineret sic fieri, dum non exurgeret vindex. Et quod deterius videtur, deerant qui Dominum sic dormientem clamoribus excitarent discipuli, stertentibus omnibus. Qualesnam reris delectos ab hisce monstris Presbyteros & Diaconos Cardinales fuisse putandum, cum nihil tam naturae insitum sit, quam unumquemque sibi similem generare? Quos in omnibus his, a quibus delecti fuerint, consensisse dubitare quis poterit? imitatosque esse ipsos, sectatosque eorum vestigia quis non facile credat, & optasse hos omnes Dominum dormisse semper, & nunquam in judicium surrecturum, evigilaturum, nunquam ad ipsorum cognoscenda & punienda facinora quis non intelligat? On which passage, Philip Lord Morney hath this observation. Et ex hoc solo loco judicet Lector, quam tantopere ostentavit Episcoporum Romanorum successionem, (he might add, his Supremacy, Headship over the Church, as Christ's Vicar General) quo jure defendere possit? To which I shall subjoin this observation of learned Gualther, relating to the successive Popes in the same age. Jam ergo penes cordatum quemvis judicium esto, non merito de Pontificum tyrannide & iniquitate conquesti sint optimi quique, cum tot (quos modo commemoravimus) nebulones, tyrannos, fures, raptores, latrones, seditiosos, adulteros, et palam sacrilegos (he might have added homicidas, apostatas, Necromanticos, haereticos, idololatricos, atheisticos) intra tam paucos annos, sedes illa gestaverit. Et quis sodes ceu sanctam veneretur, quae tor pestes sustinere potuit? Nondum tamen impletus satis fuit impiissimorum hominum catalogus, &c. To these I could subjoin the concurrent Testimonies of Platina, Sabellicus, Wernerus, St. Bernard, Genebrardus, Bellarmine, and others, collected by our incomparable Jacobus Usserius, in his Book, De Christianarum Ecclesiarum Successione & statu, c. 2, 3, 4. to which I refer the Reader: concluding with this memorable passage of Ant. Coccius Sabellicus, evidencing the Emperors Supremacy over Popes: Non possum non multum mirar • , unde Tragica haec Pontificum fluxerint exempla, quam dira pretatis oblivio eorum mentes irrepserit, ut neque personae quem sustinebant ratio ab his ulla haberetur, neque loci quem tenerent, ut non immerito aliquis suspicaretur, quicquid moderaminis fuit et Majestatis in illis, qui • a Caroli cognomento Magni temporibus ad Gallici Imperii exitum interfuit (interfuit enim aetas una) sedem tenuerunt, non tam sua sponte, quam Regum, Imperatorum, et in quorum tutela essent metu et reverentia, in officio manserunt. Wherefore it was very necessary, at least expedient for the good government, reformation of Popes, Prelates, and the Church of God, that Christian Kings and Emperors should have a Superintendent coercive power over them, to keep them all in good order, to restrain, correct their detestable Enormities and exorbitances; especially since Wernerus (a Carthu •• an Monk) writing of this degenerate age, and Popes therein, pronounceth, Sanctitatem Papam dimisisse, ac ad Imperatores accessisse hoc tempore, sicut Clare apparet; and Genebrardus records, Hoc seculum uno infelix, quod per annos f • re 150. Pontifices circiter 50. a virtute majorum prorsus defecerint, Apotactici, Apostaticive potius, quam Apostolici: And could such Monsters of men, and Apostates from the life and faith of Christ, be his Universal Vicars over his Church on earth, and not rather those pious Christian Kings, Emperors, who punished their excesses?

Pope John the 19. adjutore Diabolo, cujus tum erat Papatum dare, Sylvestro, mago ac Satanico monstro, successit in Romana seed; but with some contest; Certamen enim fuit (as Benno Cardinalis, and others record) inter ipsius Sylvestri discipulos necromantes dum quis{que} anhelaret ad rapiendum sibi Papatum. This Pope by the persuasion of his Clergy Romanum populum Pontificis electione privavit, adjectis his clausulis, Docendus (Ducendus) est populus, non sequendus: Major est dignitas legis quae regitur Spiritu sancto (whereby these Popes were not ruled, but by the unclean Spirit the Devil) quam legis secularis. Leges Imperatorias nihil esse dicebat: But by a divine retalation, his Papal authority was so much slighted, that Veneno a suis domesticis sublatus est, within 5. months after his consecration, to make way for his successor John the 20. qui prodig iosis artibus Satanici Papatus sellam occupavit. A praedicto enim Sylvestro, qui Magus diabolicus erat, usque ad Gregorium septimum, sceleratissimum nebulonem, ac praestigiatorem iniquissimum, famosi fuerunt incantatores Romani Pontifices omnes, Jannem & Jambrem Aegyptos Magos longe superantes, as Benno Cardinalis, Balaeus, and others inform us. This Pope totum se voluptatibus dedit, during all his Papacy, till at last by the practice of such who aspired after his Papal See, non sine veneni suspitione expiravit, Anno 1009.

Earl Rodulph, a near neighbor to Fulbertus Bishop of Carnotum, about the year 1007. res Ecclesia Carnotensis per injustam occasionem invasit, unum de Clericis suis manibus interfecit; duos alios captos Sacramento illigavit. Et de his omnibus appellatus in Curia Regis, (upon the frequent complaints of Fulbertus) & coram plena Ecclesia saepe vocatus, nec propter hominem, nec propter Deum ad justitiam venire dignatus; he was at last excommunicated by Fulbertus: whereupon appealing to Pope John the 20. ad limina Sancti Petri contendit, tanquam ibi possit accipere de pecca •• absolutionem, unde venire non vult ad emendationem. Fulbertus on this occasion writ an Epistle to Pope John, ut eum de sanguine filiorum tuorum ita arguere & castigare memineris, sic ut meritum esse tua prudentia novit. Nec tua sanctitas unjust in communionem recipiat, quem divina authoritas sicut Ethnicum alienat. Unde bone pastor evigila, evigila super nos, ne per incuriam tuam grex Domini detrimentum sustineat. Moreover, Gaufridus Vicecomes, building a Castle at Iseras, within the Lands of St. Mary, belonging to his Bishopric, bestowed on him by Robert King of France, he appealed to this King by Messengers and Letters, for advice and relief against these injuries, to command them vestra regali authoritate vivaciter imperando, to redress these injuries; ne apud extraneum Regem, vel Imperatorem, quod absit, compellamur a vobis exules, noluisse vos, vel non valuisse, Sponsam Christi sanctam Ecclesiam vobis regere commissam, intueri: acknowledging the chief Government of the Church, as well as protection, to belong to the King, not Pope, within his Kingdom; and that the conferring of Bishoprics and placing, confirming Bishops in vacant Sces, appertained to the King (not Pope or Clergy) as sundry of his Epistles evidence.

The Emperor Henry the 2d. who ob eximium religions studium Pii nomen sortitus est; by his Imperial power about the year 1007. summoned two Synods, not only of his Bishops and Clergy, but likewise of his Nobles; wherein himself was present, sharply reprehending the Bishops in public Orations to them, for neglecting their duties, and not rooting out, and cutting off putrid Members with the sword of the Spirit, lest they should corrupt the sound. After which, about the year 1016. Conventum Aquisgrani indicit, ubi Episcopis et Principibus congregatis, de republica quaedam tractata sunt; after which certain Masses, Fasts, and A • ms were prescribed, to prevent God's judgments then hanging over and inflicted on them for their sins, to appease his wrath. Anno 1017. Idem Imperator Naviomagi et Politicorum et Ecclesiasticorum coegit Senatum. ubi inter caetera quaedam de restauranda religione, quae jam ad interitum inclmabat, deliberata & constituta sunt. Anno 1023. the same Emperor called another Synod at Salegunstat, (Selgenstat) to compose the manifold differences and varieties of divine Offices, Canons, Customs in the German Churches, which caused manifold dissensions, and reduce them into one: which they endeavored to effect by 20. Constitutions; whereof the 16. was this: Ut nullus Romam eat, nisi cum licentia sui Episcopy, vel ejus Vicarii. A sufficient evidence of this Emperors Supremacy, in calling Synods, and over all Ecclesiastical persons, causes, and in reforming corruptions in the Church and Clergy.

Pope Benedict the 8. a mere Layman, magicis artibus ad Papatum pervenit, by the assistance of Theophylact his Nephew. He demanded no less them 100 marks annual rent, cum equo albo & phalerato, to be reserved to the Church of Rome for consecrating the Cathedral Church of Bamberg, from Henry the Emperor who built it. After whose death, ab aemulis Cardinalibus seed pellitur, & alius surrogatus, factumque inde fuit schisma gravissimum. Postea tamen per aureos nummos, inita cum adversariis concordia, pulso adulterino Pontifice, in sedem restituebatur.

John the 21. Theophylacti Nepotis art nefaria, nullis adhuc initiatus ordinibus sacris, Pontificatum est adeptus. Hujus Theophylacti et aliorum Pseudo-sacrificulorum incantationibus & maleficiis, omnia tunc Romae ad Satanae nutum regebantur. Theophylactus enim Sacrificiis Daemoniorum in sylvis et montibus deditus, mulieres post se currere faeiebat, quas magicis artibus ad sui amorem coegerat. This Pope was so vexed, opposed by the Romans (who sought to depose him) that he was enforced to crave the Emperor Conrades protection (whom he crowned) to secure him: who threatened utterly to destroy the Romans if they offered any violence to him. An evidence, that the Emperors Power and Supremacy then exceeded the Popes, even in Rome itself.

Theophylactus, Pope Johns Nephew, sedem Romanam Satanicis artibus de magicis praestigiis obtinuit; (being called Benedict the 9th.) although he and his complices before his Papacy, per nefariae curiositatis ritus atque caeremonias, Spiritus malignos invocare solebat, & foeminas quascunque volebat necromanticis operationibus in quibusdam nemoribus & sylvis in foedos amplexus trahere; He trained up Hildebrand in these magical arts, tantorum maleficiorum fidus minister, & pessimis magistrus, pejor est factus discipulus. He was often dejected from his Papal See by the Romans for his vices, cruelty, ignorance; Literarum enim adeo rudis erat, ut collegam qui suo loco sacra tractaret, secum consecrare voluerit: verum pluribus id fieri improbantibus, ab incepto destitit. Anno 1045. Sede dejectus est, & Romani Johannem Sabinensem Episcopum in ejus locum substituerunt, Sylvestrum tertium appellantes. Pope Benedict agrestium & amicorum manu stipatus, Romam pergit; Sylvestrum 40. sui Pontificatus die, ex Lateranensi Patriarchio exturbat. Suoque jam loco restitutus, Antichristi vicarium egit strenue, sibi summum in Romano Imperio constituendi gubernatorem arrogans potestatem. Mortuo enim Conrado Imperatore, (this Pope endeavoring to disinherit Henry the 3d. his son) ipse ad Petrum Hungariae Regem id honoris fastigium transfer ausus est, missa ei corona hoc versu insigni,

Sed Henricus primo conflictu Petrum capit, Romamque venire disposuit. Quo audit • , Benedictus timore perterritus, Papatum Johanni Gratiano, Complici suo (qui postea dictus est Gregorius sextus) vendidit, acceptis ab eo libris mille quingentis. Ob hanc venditionem ab omnibus accusatus erat Benedictus, ac judicio divino damnatus; as Plaina and Stella relate: to which our Balaeus subjoins: Et cur non magis ob Scortationes, idololatrias, necromanticas arts, incantationes, exorcismos, invocationes daemoniorum, & id genus alia diabolorum portenta? Mysterium est, solum hoc damnabile vitium reputatur, caetera omnia in Papatu virtutes sunt. Notwithstanding in sylvis meritum sortitus est sinem, a quodam daemonum, quem familiari saepius uti consueverat colloquio, suffocatus est: After his death, his ghost wandered about in the shape of an horrid monster, seen by a certain Hermit near a Mill, having the body of a Bear, but head and tail of an Ass. Being interrogated by the Hermit, Unde in eam incidisset metamorphosin? respondisse fertur, Hac specie oberro, quia in Pontificatu sine eatione, sine lege, sine Deo vixi, et omnibus probris Romanam sedem inquinavi: And was not this an excellent, real, universal Vicar of Christ, and Head of Christ's Catholic Church? Or not rather a true Vicar, Head, Heir of the Antichristian, Malignant Church of Satan?