Vindication of Ecclesiastical Volume 3 2

vacante, quod si executores bonae memory W. nuper Archiepiscopi Eborum invenerint ei sufficientes manucaptores de omnibus debitis in quibus praefatus Archiepiscopus tenebatur die quo obiit Regi, ad Scaccarium nostrum reddendis, tunc eosdem Executores de omnibus bonis & catallis quae fuerunt praedict Archiepiscopi, & quae occasion mortis ejusdem capta sunt in manum Regis liberam administrationem habere faciat ad executionem dicti Testamenti inde faciendam. Eodem modo mandatum est Richardo de Holebrok Senesch. Regis. Teste ut supra.

After which the King granting a license to the Dean and Chapter, to elect a New Archbishop, the majority of the electors elected William Wickwane; whom the King approved by this Charter.

REX electioni nuper celebratae in Ecclesia Cathedrali Eborum de Magistro Willielmo Cancellario ejusdem Ecclesiae in Archiepiscopum ejusdem loci Regium assensum adhibuit et favorem. Et hoc significatum est Domino Papae, ut quod suum est in hac parte exequatur. (He having then usurped a power to approve, or null all Archbishops elections at his pleasure, to fill his Coffers.) In cujus, &c. Dat. apud Boston. 4. die Julii.

Whereupon this new elected Archbishop repaired to Rome to Pope Nicholas the 3. for his confirmation and consecration; where his election was declared null by the Bishop and Cardinals to whom the Pope referred the examination thereof, for some pretended defects therein: yet because he had the majority of voices, and was a deserving man, lest the Church should continue longer void to its prejudice, he by his own usurping Papal provision created and consecrated him Archbishop, and sent this Bull to the King, (the Original whereof I found in the White Tower) informing him of the premises, and desiring his Royal favor for the restitution of his Temporalties.

NIcholaus Episcopus, Servus servorum Dei, Charissimo in Christo filio Regi Angli • Illustri, salutem & Apostolicam benedictionem. Divinae gratia majestatis acquiritur, si Ministris ejus et hiis specialiter qui Pontificali praediti sunt dignitate, condignus honor impenditur, et favor necessarius exhibetur. Sane dudum Eboracensis Ecclesia per obitum bonae memory Walteri Eboracensis Archiepiscopi, solatio destituta Pastoris, dilecti filii Capitulum ipsius Ecclesiae, a te (prout de consuetudine fore afferitur hactenus observatum) eligendi petita licentia et obtenta, vocatisque omnibus qui voluerunt, debuerunt, & potuerunt commode interesse, certa quoque die ad eligendum praefixâ, insimul convenerunt, & ad Electionem hujusmodi per viam scrutinii procedentes, cum essent viginti & unus numero, tam per se, tum per Procuratores, tres scrutatores ordinaverunt ex eis qui vota sua & aliorum etiam scrutarentur; quibus vota ipsa scrutantibus & mox publicantibus in communi, compertum est, quod decem et octo in Venerabilem fratrem nostrum Willielmum Archiepiscopum Eboracensem, tunc ejusdem Ecclesiae Cancellarium consen • erunt. Et idem —(torn) (W) in Magistrum Hugonem de Ewesan. ipsius Ecclesiae Canonicum—Et (torn)— in Magistrum Thomam Archidiaconum Eboracen. tunc praesentem, & Magister Thomas de Hedon Eboracen. Canonicus, in Magistrum Thomam de Corbrigge Ecclesiae praefatae Canonicum (torn)— Et tandem eisdem Archidiaconis & Thoma de Hedon qui dictum Thomam de Corbrigge tunc absentem (ut praedicitur) nominaverat, ad alios qui in eundem Archiepiscopum, &c. (torn)— aliorum praedictorum ac sua Electi eundem Cancellarium in—(consenserunt)—procuratoribus dicti Capituli ac eodem Thoma de Cantebrigge illam petentibus confirmat. Nos itaque electionem ipsam, per venerabilem fratrem—Episcopum, & dilectos filios nostros G. Tituli Sancti Marci Presbyterum, ac M. Sanctae Mariae in Porticu Diaconum, Cardinales, juxta modum quem in hac Romana Sancta Ecclesia (torn) examinari fecimus diligenter, (torn)— dicta Electione reperiebatur, omissa, praedictam electionem, non vitio personae (torn) —sed Iustitia exigente. Et postmodum specialis Caritatis affectum quem ad praefatam Ecclesiam Eboracensem, (torn)— rememoratione prosequimur infra nostra praecordia revolventes, et de ipsius provisione utili et salubri, ne prolixioris dispendia Vacationis incurreret, cogitantes, (a mere pretext for this his Usurpation and Provision, to gain more money from the Archbishop) & ad personam ipsius Archiepiscopi, quam (torn)— habeatur vitae laudabilis, & conversationis honestae, Literarum scientia praeditus, discretionis maturitate conspicuus, praeclarus meritis & aliàs in Spiritualibus & Temporalibus circumspectus, nostrum dirigentes affectum, sperantes quoque virtutibus desursum sibi traditis insignitus eandem Ecclesiam salubri, dante Domino, regimine gubernabit, ipsaque utilis praesidio munita Pastoris oblatis affluet incrementis, eundem Willielmum (torn) —de fratrum nostrorum consilio et apostolicae plenitudine potestatis eidem Ecclesiae praefecimus in Archiepiscopum et Pastorem, sibique munus Consecrationis de nostris manibus duximus impendendum. Quocirca Serenitatem Regiam rogamus, & hortamur attente, quatinus Regalia Eboracensis Ecclesiae dicto Archiepiscopo, divinae Majestatis intuitu, ob reverentiam quoque nostram et praefatae sedis, assigns, vel facias (prout ad te pertinent) assignari; & alias praedictum Archiepiscopum habens propensius commendatum, in omnibus quae salubrem, tranquillum, & prosperum Ecclesiae suae statum respiciunt; continuis ei assistas favoribus opportunis, ut Regem Regum promptum exinde tibi constituas, nosque Magnitudinem tuam dignis in Domino laudibus commendemus. Dat. Viterbii 13 Kal. Octob. Pontificatus nostri Anno secundo.

Dorso. Bulla Papae Willielmo Archiepiscopo Eborum, pro restitutione Temporalium Archiepiscopatus Eborum.

Upon which the King was pleased to restore his Temporalties.

Thus this Pope by his Provisions usurped a power to confer the Archbishoprics of Canterbury and York, and likewise to ratify the election of the Abbey of St. Edmunds, as appears by this Patent.

REX Militibus, liberis hominibus, & omnibus aliis tenentibus de Abbatia Sancti Edmundi, salutem. Cum Summus Pontifex electionem nuper factam in Ecclesia Conventuali Sancti Edmundi de fratre Johanne de Northwold Monacho ejusdem Domus in Abbatem loci praedicti, cui Regium assensum adh • buimus et favorem, confirmaverit, sicut per literas patentes praedicti Summi Pontificis accepimus: Nos confirmationem illam acceptantes, cepimus fidelitatem ipsius Abbatis, & temporalia ejusdem Abbatiae, prout moris est, restituimus eidem. Et ideo vobis mandamus, quod eidem Johanni tanquam Abbati & Domino vestro in omnibus quae ad Abbatiam praedictam pertinent, intendentes sitis & respondentes. In cujus, &c. Teste Rege apud Westm. 5 die Novembris.

This Pope not content with these Provisions and Usurpations in England, the Archbishopric of Dublin in Ireland being then void, and in the Kings hands, he did by his Papal plenitude of Power confer it by Provision (without the Kings license, or the Deans and Chapters election) on Freer John de Derlington, his former Taxgatherer in England; who resorting to the King in person, and taking an Oath of Fealty to him, (entered verbatim in the Patent Roll) he out of his special grace not only restored the Temporalties of the Archbishopric to him, but likewise granted him the free use and exercise of all Liberties and ordinary Jurisdiction within his Archbishopric, as amply as any of his predecessors claimed or enjoyed them by his or his Progenitors Charters, as these Records attest.

DIe Jovis proximo post festum Sancti Marci Evangelistae, Anno, &c. septimo, Frater Johannes de Derlington de ordine Praedicatorum electus Dublin. in praesentia Magistri Archidiaconi Nuncii Sedis Apostolicae fecit fidelitatem Regi Edwardo et haeredibus suis Regibus Angliae pro temporalibus Dublin. Archiepiscopatus, in haec verba: Ego Frater Johannes de Derlington Ordinis Praedicatorum, de quo Dominus Papa providit Ecclesiae Dublin. juro inspectis sacrosanctis Evangeliis, quod ego Domino Edwardo Regi Angliae, et haeredibus suis Regibus Angliae, portabo bonam fidem de vita et membris et terreno honor contra omnes gentes: Et quod fideliter faciam servitium debitum et consuetum de Temporalibus dicti Archiepiscopatus; Et dictus Rex, quia personaliter venit et fecit fidelitatem, ut praedictum est, reddidit ei Temporalia dicti Archiepiscopatus, prout moris est, & fieri consuevit, & praecepit quod haberet super hoc brevia. Which he had as followeth.

REX Militibus, liberis hominibus, & omnibus aliis tenentibus de Archiepiscopatu Dublin. salutem. Cum summus Pontifex dilectum nobis in Christo fratrem Johannem de Derlington Ordinis fratrum Praedicatorum Ecclesiae Dublin. in Archiepiscopum patrem et pastorem praefecerit, sicut nobis per Patentes ejusdem Summi Ponti •• cis literas nobis inde directas inn • tuit; Nos praefectioni illi Regium assensum adhibentes, de gratia nostra specially cepimus ab eo Sacramentum fidelitatis, prout moris est, et Temporalia dicti Archiepiscopatus eidem reddidimus. Et ideo vobis mandamus, quod eidem fratri Johanni, tanquam Archiepiscopo & Domino vestro in omnibus quae ad Archiepiscopatum illum pertinent, intendentes sitis & respondentes. In cujus, &c. T • ste Rege apud Westm. 28 die Aprilis.

Et mandatum est Roberto de Ufford Justic. Hibern. Thomae de Cheddesworth custodi Archiepiscopatus Dublin. & Magistro Johanni de Sannford Escaetori Hiberni • , quod eidem fratri Johanni Temporalia ejusdem Archiepiscopatus liberent. Teste ut supra.

REX Justic. Escaetoribus, Vicecomitibus, Ministris, & omnibus Ballivis & fidelibus suis ad quos, &c. salutem. Volentes venerabili patri fratri Johanni de Derlington Dublin. Archiepiscopo, gratiam facere specialem, concessimus ei, quod toto tempore vitae suae utatur et gaudeat eisdem libertatibus et quietanciis quales ipse et praedecessores sui Archiepiscopi Dublin. per Chartas progenitorum nostrorum Regum Angliae et nostras hactenus rationabiliter us • sunt: Et quod idem Archiepiscopus omnem Iurisdictionem ordinariam habeat in Archiepiscopatu praedicto, et ea per se et suos subditos sine impedimento nostri, vel haeredum aut quorumcunque Ballivorum nostrorum plene, libere et rationabiliter utatur, sicut ipse et praedecessores sui Archiepiscopi Dublin. Iurisdictione hujusmodi plenius et liberius usi sunt temporibus retroactis. Et ideo vobis mandamus, quod praedictum Archiepiscopum contra hanc concessionem nostram non vexetis, vel ab aliquibus quantum in vobis est vexari permittatis. In cujus, &c. Teste Rege apud Westm. 15 die Novembris.

The Archbishop of Dublin being restored to his Temporalties by the King gracious favor, he thus relates to John de Kirkeby the special favors shown to him by the Pope and his Cardinals concerning his Pall, and the persons and place of his Consecration, (which no doubt cost him dear) at which he desired Kirkebys and the Kings presence.

SUo de Kyrkeby, suus de Derlynton, quod sibi. Noveritis quod mandata Apostolica ac Cardinalium nuper recepi, set super hiis quae pertinent ad consecrationem meam meae reliquerunt electioni, quantum ad personas et locum. Quantum vero ad Pallii missionem facit michi insuper gratiam ultra statuta Canonum admirendam, et quam hactenus facere sedes Apostolica minime consuevit, maxim tempore translationis de loco ad locum. Verum quia non possum omnia vobis intimanda scripto transmittere, supplico devotissime, ut nostrae consecrationi personaliter adesse velitis, ac Domino nostro Regi super ejus praesentia exhibenda, efficaciter persuadere dignemini. Locum & diem vobis exprimet lator praesentium, sicut & Domino Regi, qui utinam literae sibi directae vestram interpretem merear habere benevolenciam, de qua multiplici experimento praehabito, quamvis immeritus, omnino confido. Valete hic & in aeternum sicut opto valere meipsum.

Dorso. Domino J. de Kyrkeby.

The King notwithstanding his connivance at these Provisions and Usurpations of the Pope, to preserve the ancient Liberties, Rights and Prerogatives of his Crown and Kingdom against future Encroachments, and the citing of his Subjects out of the Realm to Rome and elsewhere, upon Appeals or other occasions, sent this memorable Epistle to Pope Nicholas, to forbear and reform these abuses and grievances for the future▪ upon his Subjects complaints against them.

SAnctissimo in Christo Patri & Domino, Domino N. divina providentia Sacrosanct • Romanae & Universalis Ecclesiae Summo Pontifici, Edwardus Dei gratia Rex Angliae, Dominus Hiberniae, & Dux Aquitaniae, cum omni reverentia & honor pedum oscula b • atorum. Illam gerimus de Sanctitate vestrae fiduciam, quod preces nostras benign audiatis, et benignius admittatis ad gratiam exauditionis optatae, illas marime quae honestatem non deserunt, et ab aequitatis tramite non discordant. Cum igitur Sanctissime Pat • r & Domine, longis temporibus retroactis Apostolicae sedis benignitas genti Anglorum inter alia honoris insignia gratanter indulserit, Quod nullus Anglicus posset a quoquam per literas sedis ejusdem extra regnum Angliae ad judicium evocari: Et nunc temporibus vestris, quae prolonget Altissimus in tempora longiora, regnicolae nostri Anglici quasi passim et indistincte per literas vestras extra Regnum praedictum, contra indulta privilegiorum sedis ejusdem, ad judicia pertrahantur: Et hoc non absque gravibus eorum laboribus, expensis et dispendiosis periculis personarum, ac insuper hoc ab eisdem regnicolis nostris simus pluries cum instantia requisiti, ut super praedictis quantum ad nos pertinet, conveniens remedium apponamus. Beatitudini vestrae cum omni affectione qua possumus supplicamus, quatinus ad Anglicos nostros Ecclesiae Romanae devotos filios continuantes, si placet, privilegia gratiae et honoris ipsis a praedecessoribus vestris indulta, immo ea potius, erga ipsos nostrae devotionis intuitu ampliantes, conservare eis illibate dignemini, quae de gratia et mera liberalitate praefatae sedis Apostolicae sunt concessa, ac eorum dignimini in hac parte gravamina et dispendia relevare: Praesertim cum in Regnum praedictum securus accessus pateat, et recessus ab eo universis et singulis illuc venire volentibus, et recedere ab eodem, et divina gratia • aciente idem Regnum in illius pacis et tranquilitatis soliditate consistat, quod quilibet exter • s contra quemlibet indigenam libere valeat prosequi super querelis quibuslibet jura sua. Super hiis ig • tur, & placet, tale dignetur apponere remedium authoritas vestra sacra, quod de devotis •• liis devotiores efficiat, et nos vobis astringamur propter ea, ad ea quae sint placibilia votis vestris, et ad gratiarum uberes actiones. Conservet vos Dominm Ecclesia Sanctae suae. Dat. apud Woodstock 7 die Februarii.

Moreover to preserve the Rights and Privileges of his Free-Chapels and Crown, against the Popes Provisions to them, and Bishops and other Ordinaries Usurpations of Jurisdiction in and over them, he issued these ensuing memorable Writs and Prohibitions this year.

EDwardus Deigratia Rex Angliae, Dominus Hiberniae, & Dux Aquitaniae, dilectis Clericis ejus Magistro Thomae Bek, & Johanni de Kirkeby, salutem. Cum quidam Galfridus le Chapeleyn qu • ndam provisionem in Ecclesia Sancti Martini Magni London. quae est libera Capella nostra, de quadam Praebenda in eadem sibi ad executionem venerabilis patris J. London. Episcopy, qua •• cito ad hoc se offerret facultas conferenda, a seed Apostolica impetraverit; propter quod idem Episcopus de Praebenda quae fuit Johannes le Fauconer defuncti in eadem Ecclesia quam dilectus Clericus noster Magister Johannes de Cadomo vendicat ex collatione Decani Ecclesiae memoratae pradicto Capellano, ut accepimus providere intendit, et per diversa privilegia nobis a seed Apostolica sit indu •• um, ut Capellae nostrae liberae ab hujusmodi provisionibus penitus sint exempta; unde posset nobis et haeredibu • nostris suturis temporibus magnum praejudicium generari, •• dicti Capellani provisio in hac parte sortiretur ef • ectum: Vobis mandamus, quod praedicto Magistro Johanni, vel nuncio suo, tam pro jure nostro quam ipsius Clerici nostri salvand • Brevia competentia de magno sigillo nostro, eis quorum interest dirigenda super praemissis in forma debita faciatis. Teste meipso apud Card. 8 die Junii, anno regni nostri septimo.

EXcellentiae vestrae, si placet, monstravit Wilhelmus de Louis & Walterus de Tothylle Capellani & Canonici vestri liberae de Hastinges ibidem residentes, quod Dominus Episcopus Cicestrensis et ejus Officiales, (always usurping upon the Kings Prerogatives) non cessant eis graviter et unjust molestare, videlicet ad Synodum suum citando, Ecclesias suas ad praedictam liberam Capellam vestram spectantes interdicendo, i • a quod mortuos sepelire, et infantes b • ptizare, nec missas in eisdem Ecclesiis celebrate non possunt, ad eorum dampnum non modieum et gravamen, et ad maximum praejudicium et contemptum praedictae Capellae vestrae, ab hujusmodi molestiis authoritate Apostolicae immunis existentis. Super istis petivit remedium, &c. Praeterea Dominus Rex contulit praedicto Waltero de Tothylle Praebendam quam Galfridus de Wynton tenuit, cum omnibus suis pertinentiis quam habet, excepro quadam domo quam dictus Galfridus aedificavit sibi & successoribus suis; quare petit literas Domini Regis Ballivis de Hastinges, quod plenam justitiam in hac parte sibi faciat, quia non habet ubi caput suum possit reclinare. Decanus noster petit deponi, nec vult ulterius esse Decanum, (by reason of the Bishops vexations, and violations of his Privileges.)

To which Petition this answer is endorsed; In Cancellaria, Habeat Breve Episcopo quod desistat.

To which I shall subjoin this memorable Prohibition to Oliver Sutton Dean of Lincoln, and the Canons thereof, and Archdeacon of Derby, for exercising Jurisdiction over his Free-Chapel of All Saints in Derby, in derogation of his Crown and Dignity, by Excommunicating the Ministers thereof, and giving occasion to draw them out of the Realm by Appeals.

REX Magistro Olivero de Sutton Decano Lincoln. ac omnibus & singulis Canonicis, Capellanis & Ministris Ecclesiae Omnium Sanctorum Derb. salutem. Cum ipsa Ecclesia Omnium Sanctorum, cum Praebendis & aliis pertinentiis suis, sit libera Capella nostra, et ab omni Iurisdictione ordinaria exempta, ac Domino Papae immediate subjecta, et ex donatione praedecessorum nostrorum Regum Angliae ad Decanatum Ecclesiae Lincolniae pertineat. Ac Magister Jordanus de Wynburn Archidiaconus Derb. Iurisdictionem ordinariam pro libito sibi vendicet et multipliciter usurpare contendat, sententiam Excommunicationis in quosdam ipsius Ecclesiae Derb. Ministros de facto cum de jure non possit temere proferendo, in grave praejudicium libertatum nostrarum, et Regiae dignitatis, necnon et sedis Apostolicae contemptum manifestum, ut intelleximus. Nos ne nobis praejudicium in hac parte generetur providere cupientes: Vobis mandamus firmiter inhibentes, sicut alias per literas celebris memory Domini H. Regis patris vobis inhibitum fuisse comperimus, ne Coventrens. et Lichfield. Episcopo, Archidiacono Derb. vel eorum Officialibus, Decanis, vel aliis quibuscunque Iurisdictionem ordinariam in dicta Ecclesia Omnium Sanctorum sibi vendicantibus, aliqu • modo pareatis vel intendatis, contra libertates et privilegia nostra praedicta. Et quia audivimus praetextu contentionis hujusmodi super libertatibus dictae Capellae nostrae inter vos et ipsum Archidiaconum exortae, quasdam Appellationes fuisse interpositas occasion quarum posset nobis de facili super libertatibus praedictis praejudicium generari, eidem Archidiacono per alias literas nostras nuper inhibuimus, sicut et vobis tenore praesentium inhibemus, ne ipse vel vos occasion Iurisdictionis praedictae per modum querelae vel Appellationis alicujus super praedictis libertatibus extra Regnum nostrum Angliae aliquo modo agitetis vel agitari procuretis, in praejudicium nostrum et Ecclesiae supradictae. In cujus, &c. Teste Rege apud Westm. 28 die Aprilis.

This Dean and his Officials refusing to receive another Writ of Prohibition issued to them in the Kings name, and contemptuously rejecting and trampling it under their feet; the King thereupon issued two successive Writs against them, to appear before him and his Council, to answer this high contempt of his Royal authority, as this Record informs us.

EDwardus Dei gratia Rex Angliae, Dominus Hiberniae, & Dux Aquitaniae, Venerabili in Christo Patri R. eadem gratia Lincoln. Episcopo, salutem. Quia exquerela Mabil. quae fuit uxor Radulphi de Grenham accepimus, quod cum ipsa Breve nostrum de Prohibitione Magistro Olivero de Sutton Decano Lincoln. Antonio de Santhorp. Jordano de Lincoln. & Magistro Rogero de Cave, Commissariis ejusdem Decani, nuper (prout moris est) detulisset, et illud eisdem optulisset; praedicti Antonius, Jordanus & Rogerus Breve praedictum admittere recusarunt, et illud turpiter conculcarunt et rejecerunt, in nostri praejudicium et contemptum manifestum; per quod eidem Decano mandavimus, quod in propria persona sua esset coram nobis, et praefatos Antonium, Jordanum, & Rogerum haberet apud Nottingham die Dominica proximo ante decollationem Sancti Johannes Baptistae, ab faciendum et recipiendum in hac parte, quod de Consilio nostro duxerimus providendum. Cumque praefato Decano absentiam suam ad diem illam excusante, & praefatis Antonio & Jordano tunc coram nobis comparentibus & asserentibus, quod Breve praedictum eis nunquam porrectum aut oblatum fuisset, nec per ipsos concultatum vel rejectum, nec etiam ipsos admissioni, conculcationi, aut rejectioni brevis praedicti consensum vel assensum praebuisse, per quod credidimus, quod praefatus Rogerus de Cave de Contemptu praedicto culpabilis existit; et quod ipse dictis die et loco ea occasion se subtraxit. Nos contemptum illum relinquere nolentes impunitum, Vobis mandamus, quod praedictum Rogerum habeatis coram nobis in proximo adventu nostro apud Stanford, ubi praedictos Mabil. Antonium & Jordanum tu • c adjornavimus, ad saciendum et recipiendum, quod inde de consilio nostro duxerimus providendum. Et hoc nullo modo omittatis. Et habeatis ibi hoc Breve. Teste meipso apud Nottingham xxviii. die Augusti Anno regni nostriseptimo.

Dorso. Magister Rogerus de Cave non est inventus in nostra diocesi, nec potuit inveniri, veruntamen ipsum fecimus apud beneficia sua quae obtinet in nostra Diocesi citari, quod sit coram Domino Rege apud Stamford in primo adventu suo ibidem, ad faciendum et recipiendum (quod salvo ordine Clericali) ibidem fuerit providendum. A strange salvo for such an high contempt, which the King so highly resented, as he had just cause. These Prohibitions and Writs demonstrate how bold the Prelates, Archdeacons, and their Officials were then grown, in contemning and trampling underfoot the Kings Prohibitions and Regal Authority, and invading the rights of the Crown, being encouraged by the Popes premised Usurpations, and their new Archbishops, which I shall next relate.

John Peckam, Archbishop of Canterbury, was no sooner settled in his Metropolitical Chair by the Kings extraordinary favor, but like a Pope of our other World he presumed to summon a Provincial Council of his Suffragans and Clergy at Redding, by his own Archiepiscopal authority. The main design whereof was, to publish some New Constitutions against Pluralities and Commendaes, (against which he was very zealous all his life) but especially to enforce all former, and add some new Clauses of Excommunication against such of the Kings Judges, Ministers and Subjects, who should grant or sue forth any Prohibitions to control their Usurpations upon the Kings Prerogative, or Subjects Rights, Liberties, Privileges; or not execute their illegal Excommunications, for not observing such Decrees as Popes, their Nuncioes, or his predecessors had published in former Councils; thus registered to Posterity.

Anno Domini 1279. circafestum S. Jacobi Apostoli, frater Johannes Cantuariensis Archiepiscopus, convocatis universis Suffraganeis suis apud Radinges, celebrabit Concilium, in quo Constitutiones Concilii generalis, quod silentio praeterire non convenit, innovavit; viz. quod singuli Rectores Ecclesiarum unico tantum beneficio, curam animarum habente, cogerentur esse contenti, quinetiam omnes ad ordinem Sacerdotii infra annum se faciant promoveri. Had he done this only it had been praise-worthy.

The Canons and Constitutions of this Council, are thus recorded at large by Johannes de Aton, William Lyndewode, and Sir Henry Spelman.

Constitutiones Domini Johannes Pekham Cantuariensis Archiepiscopi, editae apud Redyng iii. Kal. Augusti, Anno Domini 1279. & Regni Regis Edwardi primi, septimo.

De Institutionibus & Destitutionibus.

AUdistis, Fratres conscripti, istius Constitutionis tenorem; novistis etiam Canones Sanctorum Patrum super hanc materiam editos, tàm in Thessalono quàm in Romano Concilie, necnon & Capitulum Dionysii, quaeomnia, seu qui omnes pluralitatem Beneficiorum cum cura, inhibent uni committi; fingulas Ecclesias singulis Sacerdotibus committentes: secuta sunt deinde Concilia Lareranensia sub Alexandro Papa, et generale Concilium sub Innocentio tertio; in quibus omnibus ista Pluralitas inhibetur; h • c addito in ultimo Concilio, quod per receptionem secundi beneficii vacat primum; receptoque secundo primum, per eum, ad quem Collatio pertinet, libere alii conseratur. Et si id infra sex menses alteri confer distulerint, non solum ad all • os, juxta Concilium Lateranense, collatio devolvatur; verum etiam cogatur de suis proventibus in utilitatem Ecclesiae, cujus est illud Beneficium, assignare, quantum a tempore vacationis ipsius constiterit esse perceptum. Et cum non sit finis ambitionis, nec caecae cupiditatis esset impositus, successit praesens Legati institutio O • toboni, quae ad multa mala praeterita extirpanda, et ad providendum in futurum, ne de caetero pestis hujusmodi pullularet, et sufficiens ab eodem fuerat aestimata, dum pesies atque miserias, quae ex hac radice proveniunt, et pericula quae sequuntur evidenter enervans, ea studet imprimere in cordibus peccatorum, dum nunc Institutiones decernit irritas ipso jure, nunc bero ipsum instituendum adigit Iuramento, nunc perjuros private beneficiis habitis et habendis, et contra hoc Episcopos venientes a beneficiorum collatione suspendit, donec Institutiones a se factas improvide, contra Constitutionis tenorem, duxerint revocandas; licet haec omnia cum gravi studio magnaque diligentia sint provisa, istorum tamen omnium non secutus est fructus quivis nec proventus, quin potius, ac si nihil prorsus super ista materia excogitatum fuisset a majoribus seu provisum, nec amore justitiae, nec timore poenae cessarunt hucusque aliqui, per phas vel nephas undique sibi beneficia cumulare; nec ipsi poenas Constitutionis verentes, nec alias sacris inhaerentes Canonibus, eisdem ipsa Beneficia immensa numerositate confer, licet cum eisdem non fuerit dispensatum: Quae omnia saepe et saepius ad aures Summi Pontif. pervenerunt, qui haec omnia vehementer abhorrence, necnon admirans vehementius, quod nec Constitutiones aut Canones per cautelas aut poenas hucusque tantae praesumptionis enormitas poterit coerceri, nec etiam remedium eidem adhiberi; nobis{que} etiam vivae vocis injunxit Oraculo, quod tanto incommodo celeri reformatione feceremus occurri, et hujusmodi praesumptores a tantae temeritatis audacia, quacunque possumus cohercione compesci. Et licet ad haec omnia comprimenda solius Metropolitanae jurisdictionis potestas apud nos sufficere dinoscatur, qui in benignitate, tolerantia et lenitate ingredi, et progredi potius affectamus in fingulis, quam in severitate nimia ac rigor plectere corrigenda: Quia tamen facti perversitas in tantum se extulit, ut ex eo sit multiplicata ruina, et exortum fit scandalum plurimorum, clamorque ad aures Superioris ascenderit, ut tantum scelus contra decorem Ecclesiasticae honestatis, sub dissimulatione de caetero nequeat pertransiri, multisque grassantibus, opus sit exemplo, Apostolicique praecepti nos urgeat auctoritas in hac parte.

Nos Dei adjutorio invocato, prout nobis in praesenti occurrit, manus huic negotio opponimus adjutrices, decernentes juxta formam generalis Concilii, omnia illa Beneficia curam Animarum habentia quae optinuerunt, et optinent illi de facto, qui dispensationem Sedis Apostolicae super hujusmodi pluralitatem non habent, per beneficii receptionem, quod ipsi beneficiari sic ultimo receperunt, ipso jure vacare, licet juxta Constitutionis rigorem Domini Ottoboni sic recipiens plura Beneficia, etiam ipso jure sit ultimo privatus; praecavere tamen volentes, ne rigorem videamur coacervare rigori, mentis etiam Constitutionis tam Concilii generalis, quam etiam Domini Ottoboni clarius advertentes, quarum neutra et praeobtentis, et ultimo simul private, cum Concilium generale sola auferat praeobtenta, ultimum tamen reservat: Consilium{que} Ottoboni institutionem in ultimo beneficio decrevit irritam ipso jure, praeobtentis tamen non private ipso jure: nos misericordiam cum rigor miscentes, non tam misericorditer, quam prudenter permittimus, ut is qui plura beneficia curam animarum habentia, sine dispensatione Apostolica, fuerit assecutus, ultimo sic obtento, et eodem juxta Concilii generalis tenorem, de nostra specially gratia, sit contentus, nisi forsan, ex temeritate contendit etiam praeobtenta improbe retinere: In quo casu, nec primo, nec ultimo dignum, nec medio, immo nec aliquo judicamus, sed potius ea omnia de jure vacare; quibus omnibus quatenus de facto eadem detinet occupata sensemus perpetuo spoliandum. Beneficia vero quae per modum superius nominatum eatenus vacaverint, adeo ut ad nos, propter negligentiam Praelatorum, et Capitulorum, fuerit devoluta collatio, nobis, seu nostrae collationi reservantus. Quae autem per tantum tempus vacaberint, ut per consimilem negligentiam ad Sum. Pontif. jus ea conferendi fuerit devolutū, eidem Sedi tanquam Ministri Sedis Apostolicae, in hac parte specialiter reservamus; decernentes exnunc irritum et inane, st quid circa eadem beneficia sic rerro vacantia commutando vel personis aliis praesentando, seu alias quocunque ingenio, vel color quaesit • , per quoscunque Praelatos superiores, vel inferiores, seu per quoscunque Clericos in posterum fuerit innovatum. Ipsis quoque Ecclesiarum detentoribus earundem, per nos et fratres Coepiscopos nostros, et eorundem Confessores nunciamus, et volumus imposterum nunciari, quod nec ad dignitates Ecclesiasticas, nisi demum, purgato vitio, pessunt assumi; et si de facto ad easdem ascenderint, non posse absque periculo ministrare, nec salvari poterunt in die Iudicii, nec in praesenti accipere poenitentias factas quae non proficiunt ad salutem, nisi cum renunciaverint Beneficiis, quae sic de facto detinent occupata: Uerum etiam de fructibus Ecclesiae sic consumptis, Ecclesiae Dei quam graviter offenderunt, quatenus poterunt, satisfaciant competenter, cum ista beneficia taliter invadentes scienter falcem in messem inserunt alienam; cumque non intrent per hostium, non pastores, sed fures pariter existunt, et latrones; miserasque animas imprudenter decipiunt, quas nec utique solvere valent nec ligare. Et illos quoque qui Confessores talium Clericorum existunt, qui eisdem in poenitentia non injungunt, ut fructus Ecclesiarum taliter non perceptos, sed furtive surreptos restituant, seu de eisdem satisfaciant, prout possint Ecclesiis, quas sic de eisdem fructibus retinendo laeserunt, imperitos decernimus, aut minus benignos, et callidos animarum Clericorum hujusmodi deceptores. Inhibentes sub poena Excommunicationis, ne ad talium absolutionem manus extendant temerarias, cum hujusmodi Ecclestasticorum Beneficiorum improbi sint detentores, in scelere continuantes. Huic quoque vulneri Canceroso, per quod per modum alium in futurum ut cernitur, sanari non potest; ferrumque quod adhuc superest ignitum injicimus, mucrone Anathematis tam enormis flagitii piacula resecantes; decernentes, et in perpetua stabilitate firmantes, ut quicunque in posterum plura beneficia curam animarum habentia, absque Sedis Apostolicae dispensatione, receperit, vel fuerit assecutus per modum Institutionis, vel Commendationis, seu Custodiae, vel unum titulo institutionis, aliud titulo Commendationis, sive Custodiae, praeter modum illum quem Constitutio Gregoriana edita in Concilio Lugdunensi permittit, sit eo ipso privatus omnibus sic obtentis beneficiis ipso facto, Excommunicationis sententia permaneat innodatus, a qua, non nisi per nos, vel per Sedem Apostolicam Absolutionis gratiam valeat promereri; ut ad beneficiorum vacantium, per bunc modum, vel per alium pervenire notitiam valeamus. (A very memorable, useful Constitution, worthy observation.)

Nos, fratres charissimi, firmiter injungendo mandamus in virtute obedientiae, quatinus per vos, seu Officiales vestros, Archidiaconos et Decanos, nomina et numerum Ecclesiarum cum cognomine, agnomine, vel Praenomine, ita quod possit haberi notitia personarum, tempora ipsarum Ecclesiarum collationum factarum ipsis Rectoribus, seu assignationum per modum quemcunque; quo titulo ease obtineant, Institutionis, Commendationis, aut solius Custodiae; cujus aetatis sint memorati Rectores, seu Ecclesiarum hujusmodi detentores, in quo ordine fuerint constituti; utrum alibi quam in una Ecclesia beneficiati existant? Item, utrum cum eis dispensatum fuerit super pluralitate hujusmodi obtinenda, et qui sunt, et in quibus modis censeantur earum Ecclesiarum Patroni; In cujus aestimationis sint singulae Ecclesiae seu valoris, juxta taxationem Norwicensem, faciatis distinct conscribi, et scripturas haec omnia continentes clare et distinct confectas, singuli Episcopy de singulis Diocesibus suis nobis ad Civitatem London. transmittant in Octava Sancti Hilarii; quibus loco et die, favente Altissimo, ad ipsius laudem congregati erimus iterato. Illi autem qui in renuntiatione seu descriptione praefata, nobis ut supra, injunximus facienda, fraudem vel dolum commiserint, vel veritatem instructioni nostrae necessariam subticendo, aut falsitatem (quod absit) aliquam immiscendo, vel per bias alias callide comento quocunque circa praefata versando, quo minus ad nos perveniat veritas atque notitia praemissorum, poenam falsarii merito poterint formidare.

By which Constitution it is most apparent; 1. That the Plurality of Ecclesiastical Benefices and Commendaes, especially with Cure of Souls, was prohibited, condemned by several Popes, Popes Legates, the Constitutions and Decrees of General, National, Provincial Councils both abroad and at home, as most scandalous, pernicious, impious mischiefs, dishonorable to God, destructive to the people's, and Pluralists souls, and prejudicial to God's Church, Worship and Christian Religion. 2ly. That notwithstanding all former Canons and Constitutions made against them, yet through the avarice, ambition, impiety of Pluralists, the dispensations or connivance of Popes and Prelates for their own filthy lucre, they still increased more and more, and continued unredressed (as they do till this very day) as a growing mischief, and cancerous ulcer past all cure, to the eternal infamy of those Popes, Prelates, and Ecclesiastical Officers who ought in duty, conscience effectually to suppress them, for the honor, advancement of Religion, God's Worship, Service, and salvation of the people's souls. 3ly. That the principal end of these Canons and Constitutions of Popes and Archbishops against Pluralities and Commendaes, was but to gain more monies for dispensations with them, or a new power to dispose of such Churches and Benefices for which they could not procure such sums for dispensations as they demanded, as the precedent and this next Constitution manifests.

Thomas Walsingham renders us only this brief account of this Councils proceedings: Frater Johannes Pecham Cantuariensis Archiepiscopus convocat Concilium apud Radingum, ubi Suffraganeis suis imposuit, ut statuta generalis Concilii facerent aretius observari; then generally neglected, because not obligatory in point of Law, being not consented to or confirmed by the King and Parliament. During or about the time of this Council, (as Mat. Westminster relates) mota suit discordia inter Archiepiscopos (such was their ambition and insolence) Cantuariensem & Eboracensem, eo quod Archiepiscopus Eboracensis veniens ad Regem fecit deferri Crucem ante se in provincia Cantuariensi; et inhibitum suit per Archiepiscopum Cantuariensem Edictis per totam provinciam suam promulgatis sub poena Excommunicationis, ne quis Eboracensi vel suis famulis esculenta, poculenta, sen quaecunque ad victum necessaria ministrarent, ullu • be publici aut privati negotii commercium cum illis haberet, vel contraheret, (such was his Papal Tyranny.) Cujus rei severitate, cum aut provincia infecto negotio excundum, aut fame pereundum esset Eboracensibus, crux illa tanto fast • erecta, humiliter deposita et dejecta suit.

The King so highly resented these Usurpations, Insolences, Constitutions, Excommunications, and proceedings of this Archbishop, that in a Parliament held this year soon after, he publicly convened him as a Delinquent, enforcing him to make this open memorable Revocation of them, recorded in the Clause Rolls in the Tower for a perpetual memorial, worthy all our Archbishops, Bishops, Canonists, and our Judges serious consideration.

MEmorandum, quod venerabilis pater J. Cantuar. Archiepiscopus, venit coram Rege et Consilio suo in Parliamento Regis Sa • cti Michaelis, anno regni Regis septimo, apud Westm. et consitebatur et concessit, quod die statutis, Provisionibus et Declarationibus eorundem, quae per ipsum promulgatae fuerunt apud Rading. mense Augusti anno eodem, inter quasoam sententias Excommunicationis quas idem Archiepiscopus ibidem promulgavit: Primo, deleatur, et pro non pronunciata habeatur illa clausula in prima sententia Excommunicationis quae facit mentionem, de impetrantibus literas Regias ad impediendum processum in causis quae per sacros Canones, &c. Secundo, quod non Excommunicentur Ministri Regis, licet ipsi non pareant mandato Regis, in non capiendo Excommunicatos. Tertio, de illis qui invadunt Maneria Clericorum, ut ibi sufficiat poena per Regem posita. Quarto, quod non interdicat vendere victualia Eboracensi Archiepiscopo, vel alii venienti ad Regem. Quinto, quod tollatur Magna Charta de foribus Ecclesiarum. Confitetur etiam et concessit; quod nec Regi nec haeredibus suis, nec Regno suo Angliae, ration aliorum Articulorum in Concilio Rading. contentorum, nullum praejudicium generetur in futurum.

By which Record it is apparent: First, That our Archbishops and Bishops by the Laws and Custom of the Realm can summon no Provincial Council, nor make any new Articles or Clauses of Excommunication, Canons or Constitutions to bind the King, kingdom or people, without the Kings special Writ, license, and his Nobles, Parliaments approbation or confirmation of them; and that all sentences of Excommunication, Canons and Constitutions otherwise made and published, are void and unobligatory to the King and kingdom, as I have elsewhere evidenced by former Presidents. Secondly, That these Excommunications, Canons, Constitutions, though thus publicly revoked by the Archbp in Parliament before the King and his Council the same year they were made and promulgated; were yet published, glossed upon, printed, and cried up for the received Canon Law of England, by William Lyndewode, John Aton, and other bold orignorant Canonists, and are lately published as such in Sir Henry Spelmans Councils. An abuse, yea Imposture, worthy our especial observation. Thirdly, That this Archbishop and his Suffragans, as well as his predecessors, were very active, industrious in their Provincial Synods, Councils, by new Canons & Constitutions, to advance their own usurped Authority and Jurisdiction paramount the Kings Prerogative, Judges, Ministers, Courts, and to subject them to their Ecclesiastical Censures, for suing out, granting, or executing any Prohibitions or Writs to restrain their Usurpations or Exorbitances to the prejudice of the Kings Prerogative, or Subjects Liberties or Properties; and that the King, his Parliament, Councils, Judges, were as sedulous to oppose and prevent their encroachments of this nature.

In this Parliament (wherein the Archbishop made this recantation and revocation) the King and Nobles, lest the insatiable avarice, ambition of Abbots, Monks, and other religious persons, Prelates and Clergymen should swallow up all the Lands, Rents, wealth of the Crown and Kingdom by degrees, as they had formerly done a great part thereof, to the excessive prejudice of the Crown and other temporal Lord's, against the Statute of Magna Charta, c. 36. which enacted, It shall not be lawful from henceforth for any man to give his lands to any Religious house, and to take the same again to hold of the same house. Nor shall it be lawful to any house of Religion to take lands of any man, and to lease the same to him of whom he received it. If any man from henceforth give his lands to any Religious house, and thereupon be convict, the gift shall be utterly void, and the Land shall return to the Lord of the fe • . (Which they had quite cluded by crafts and subtleties,) made this further Act against the alienation or purchase of Lands in Mortmain, ne omnes soli possessiones in Ecclesias tandem transferantur, cujus ferend • legis fratrum et praedicatorum avaritia, qui possessiones acquirere contra suum institutum caeperunt, causam dedit; as Matthew Parker observes out of Walter Gi • burn, and Peter de Ickeham. Which Act is thus recorded in the Clause and Patent Rolls of 7 E. 1.

REX Justic. suis de Banco, salutem. Cum dudum provisum fuisset, quod viri religiosi feoda aliquorum non ingrederentur, sine licentia & voluntate capitalium dominorum de quibus feoda illa immediate tenentur, et viri religio •• postmodum nichil • minus tam feoda sua propria quam aliorum hactenus ingressi sint, ea sibi appropriando et emendo, et aliquando ex dono aliorum recipiendo, per quod servicia quae ex hujusmodi feodis debentur, et quae ad defensionem Regni ab initio provisa fuerunt, indebite subtrahuntur, et Domini Capitales escaetas suas inde amittunt. Nos super hoc pro utilitate Regni congruum remedium provideri volentes, de consilio Praelatorum, Comitum, et aliorum fidelium Regni nostri de Consilio nostro existencium, providimus, statuimus, et ordinavimus, quod nullus religiosus aut alius quicunque terras aut tenementa aliqua emere vel vendere, aut sub color donacionis aut termini, vel alterius tituli cujuscnnque ab aliquo recipere, aut alio quovis modo art vel ingenio •• bi appropriare praesumat sub forisfactura eorundem, per quod ad manum mortuam terrae et tenementa hujusmodi deveniant quoquo modo. Providimus eciam, quod si quis Religiosus aut alius contra praesens statutum aliquo modo art vel ingenio venire praesumpserit, liceat Nobis et aliis immediatis capitalibus Dominis feodi taliter alienati illud infra annum a tempore alienationis hujusmodi ingredi, et tenere in feod • et haereditate. Et si Dominus capitalis immediatus negligens fuerit, et feodum hujusmodi ingredi noluerit infra annum, tunc liceat proximo capitali domino mediato feodi illius, infra dimidium annum sequentem feodum illud ingredi, et tenere, sicut praedictum est, et sic quilibet dominus mediatus faciat si propinquior dominus in ingrediendo hujusmodi feodum negligens fuerit, ut praedictum est. Et si omnes hujusmodi capitals domini hujusmodi feodi qui plenae fuerint aetatis, et infra quatuor maria, et extra prisonam per unum annum negligentes vel remissi fuerint in hac parte, Nos statim post annum completum a tempore quo hujusmodi empciones, donaciones, aut alias appropriaciones fieri contigerit, terras et tenementa hujusmodi capiemus in manum nostram, et alios inde feoffabimus per certa servicia nobis inde ad defensionem Regni nostri facienda, salvis capitalibus dominis feodorum illorum wardis, escaetis, et aliis ad ipsos pertinentibus, ac serviciis inde debitis et consuetis. Et ideo vobis mandamus, quod Statutum praedictum coram vobis legi, et de caetero teneri et observari faciatis. Teste Rege apud Westm. xiv. die Novembris. Et memorandum, quod isiud Statutum irrotulatur in dorso Rotuli clausarum de hoc anno.

Matthew Westminster, a Monk, renders us this account and censure of this Act Contra Religiosos, Anno gratiae 1280. Rex, Pontifices et Principes Anglicani venerunt in unum, siatuentes, Quod religiosae personae in ampliationibus terrarum non crescerent; dice • tes, quod ad detrimentum Regni, et obsequii militaris, feoda militaria et aliae possessiones ad religiosos in manum mortuam devenerunt; intelligere forte nolentes, quod potius orationibus Moses (the chief Civil Magistrate, not of Popes, Prelates, Abbots, Monks) quàm pugna filiorum Israel Amalachitarum exercitus vincebatur. Thomas Walsingham, another of our Monks, refers this Act to the Parliament held at Westminster, Anno 3 E. 1. in quo statuta edidit contra manum mortuam, ne de catero possessiones terrarum se • reddituum, sine specially Regis licentia ad manum mortuam devolvantur: being mistaken both in the year and Parliament, as this Record assures us. But this Act made little or no reformation of this abuse, and general grievance, the Bishops, Abbots, Monks, Nuns, and religious persons of all Orders, by frauds, flattery, favor, or for fines and sums of money to the King, immediately after this Act procuring pardons of, or licenses for alienations of Manors, Lands, Tenements, Rents, Churches, Advowsons to them in Mortmain from this King and his successors, notwithstanding this Statute, as all the Patent, Charter, and Fine Rolls attest, being over-fraught with such dispensations every year, since this Act.

The Arch • ishop of Canterbury having (like the King hmself) an Exchange and Mint at Canterbury, the King out of his special grace granted him the profits thereof, saving his own right, by this Writ.

REX de gratia sua specially concedit dicto Archiepiscopo, quod ad praesens liberet denarios suos proprios Custodibus Cambii Cantuariae, & percipiat emolumentum denariorum suorum propriorum per visum unius de suis quem ad hoc deputaverit quantum ad emolumentum trium Cuneorum quos clamat ad se pertinere ration Archiepiscopatus sui, sicut temporibus praedecessorum suorum, & temporibus aliorum Cambiorum fieri consuevit; salbo jure Regis.

The King in prosecution of the Liberties granted by him four years before to the Prelates concerning Clerks accused and committed for capital Crimes, and of the Statute of Westminster, 1. chap. 2. forecited, issued this Writ to the Constable of the Tower and Sheriffs of London.

REX Constabulario Turris London. & Vic. London. salutem. Volentes manutenere libertates Ecclesiasticas ut tenemur, vobis mandamus quod Cleri • os London. Dioc. in Lurri nostro, vel alibi in Civitate nostra London. incarceratos, quos Venerab •• is Pater London. Episcopus vel alius ab ipso cum sufficienti mandato, ad id deputatus, secundum consuetudinem & Ecclesiasticam Libertatem exigere voluerit, eidem liberetis; it a tamen quod Clericos sic exactos et sibi liberatos habeant coram vobis vel Iustic. nostris ad plenam liberationem hujusmodi Clericorum et aliorum incarceratorum London. deputandis, diebus et locis eidem rationabiliter exponendis. Teste Rege apud Wyndes. 26 die Decembris.

What forms of Recognizances our rich Bishops, who were Usurers, then took from their Deb • ors for their monies lent • , with Oaths and Covenants to subject themselves to Ecclesiastical Courts or Judges censures, sentences, and renounce all Prohibitions to them in case they failed of payment, (by which they endeavored to extend their Jurisdiction, and engross suits for all such debts to their own Courts,) this Record will inform us.

UNiversis Sanctae Matris Ecclesiae filiis ad quorum notitiam pervenerit haec scriptura, Simon filius & Haeres Radulphi de Trop. salutem in Domino sempiternam. Universitati vestrae pateat per praesentes, me praedictum Simonem filium & haredem Radulphi praefati, teneri Venerabili patri W. de Brewose Episcopo Landavensi in Centum Marc. sterlingorum in fine quadriennii post confectionem praesentium, sine omni dolo & fra • de, in Ecclesia Cathedrali Landav. eidem seu suo Attorn. plenary solvendum, pro eo quod cum Radulphus Pater meus praedictus haereditatem meam diversit creditoribus obligasset, & are alieno graviter obligasset, idem Episcopus sua pecunia & sumptibus non modicis eam totaliter liberavit, & sinaliter satisfecit eisdem. De quibus Centum Marcis eisdem dicto termino per me super hoc corporali praestito Sacramento, promitto satisfacere bona fide, subjiciendo me jurisdictioni, et cohercioni cujuslibet Iudicis Ecclesiastici et Secularis, qui super hoc fuerit requisitus, quod possit me per quamcunque censuram et districtionem ad solutionem praedictae pecuniae faciendam compellere, una cum interesse, et dampnis quas idem Uenerabilis Pater sustinuerit, occasion ejusdem pecuniae suo termino non solutae, si in termino solutionis, quod absit, eidem per me non sit satisfactum; Renunciando sub virtute praestiti Sacramenti Regiae prohibitieni, et omni aliae defensioni, tam I • ris Civilis quam Canonici, quod sibi possit obesse et mihi in hac parte prodesse. I • cujus rei testimonium Sigillum Reverendi Patris Domini R. Dei gratia Bath. & Wellens. una cum Sigillo meo praesentibus est appensum. Dat. London. 15 Kal. Novembris, Anno Domini 1279.

Et memorandum quod idem Simon venit in Cancellaria Regis & recognovit, &c.

Other Recognizances of like nature with like Oaths, Clauses made to Bishops, Clergymen, the Popes Usurers and Merchants, frequently occur in our Records.

The King by his Prerogative having the disposal of the Temporalties of the Abby of St. Michael in Normandy of his progenitors foundation, and of all Cells thereto belonging during the vacancy of the Abbey, and the Covent thereof during the vacation violently intruding a Monk of theirs into the Custody of the Cell of St. Clements in Gernesey thereunto belonging, in contempt of the King, and to the prejudice of his Crown and right, he thereupon issued this Writ to the Bailiffs of the Islands of Gernesey and Jersey to seise the Temporalities of the Cell into his hands, and answer the profits thereof to his Exchequer.

REX Ballivo suo Insularum de Gernes. & Geres. salutem. Quia Rex accepit, quod vacavit jamdiu Abbatia de Monte Sancti Michaelis, quae est de fundatione progenitorum suorum Regum Angliae, cujus quidem Abbaciae Cellarum in Regno suo custodia in tempore vacacionis Abbaciae illius adRegem ration dignitatis suae dinoscitur pertinere; quidam Monachus Abbaciae ejusdem nuper per Conventum ejusdem loci praefectus in Priorem Cellae Sancti Clementis in Geresey, quae pertinet ad Abbaciam, homines Regis ad custodiam Cellae ejusdem ration vacacionis dictae Abbaciae deputatos nuper violenter ejecit, non permittens ipsos Custodiam illius Cellae nomine suo retiner • , sicut hactenus in aliis vacationibus praedictae Abbatiae fieri consuevit, in Regis praejudicium et contemptum manifestum. Rex qui hujusmodi transgressionem relinquere non vult impunitam, mandavit Ballivo praedicto, quod ad Cellam praedictam personaliter accedat, et Temporalia ejusdem sine dilatione capiat in manum Regis, et ea salvo custodiat donec aliud inde praeceperit. Ita quod Regi inde respondere possit ad Scaccarium suum, proviso quod Monachi Cellae praedictae rationabilem sustent • tionem suam int • rim habere possint de Temporalibus supradictis. Teste Rege apud Wodestok, 12 die Marcii.

King Edward the 1. out of his Sovereign Regal authority, and duty towards God, to suppress the manifold Blasphemies of the Jews against Christ crucified, and the Christian Religion, prevent their seducing of Christians to Judaism, and the Apostasy of Jews converted to Christianity; as also to reform their usury, brocage, and clipping of money, for which many of them were executed this year, issued this memorable Writ and Proclamation in the 7th. year of his reign.

REX dilecto & fideli B. de Suley, & sociis suis, &c. & Johanni le Fa • konner, salutem. Quia datum est nobis intelligi, quod quidam Judaei regni nostri fidem Catholicam et sacramenta Eccleslastica hactenus diversimode blasphemare non formidarunt, nec adhuc formidant, in divini nominis contumeliam, et totius Christianae professionis opprobrium: Nos hujusmodi blasphemias, sicut Principem Catholicum decet reprimi cupientes, volumus, quod nullus Judaeus taliter de caetero blasphemare praesumat, videlicet, aliquod enorme, detestabile, aut abominabile dicendo, vel • aciendo in blasphemia Cruc ••• xi, •• dei Catholicae, seu beatissimae matris Mariae Vtrginis, seu Ecclesiasticorum sacramentorum. Volumus etiam, quod hoc per omnia loca regni nostri in quibus Judaei morantur publice proclametur, et ne aliquis Judaeus sub periculo vitae et membrorum talia facere vel dicere praesumat. Et si quis noto • ius blasphemiator inveniatur, ita quod per Inqui •• tionem per Sacramentum Christianorum bonorum et gravium inde faciendam inde convinci possit evidenter, volunius quod quilibet talis puniatur secundum quod in hujusmodi casibus alias sieri consuevit. Idem fiat de ipsis qui aliquando ad fidem Catholicam versi baptizati fuerunt, et postmodum ad Iudaicam pravitatem perversi ab eadem • ide Apostatare praesumpserunt. Quod mulieres Judaeae de caetero portant signa in superiori vest sua, sicut Judaei mares. Et quod Judaei de caetero nu •• os habeant servientes Christianos, mares aut foeminas, secum in quibuscumque obsequiis commorantes, uec in domibus propriis, nec alias in Civitatibus aut locis aliis ubi morantur, sed ipsi Judaei sibi invicem in omnibus serviant et ministrent, et hoc utique praecipiatur tam Christianis quam Judaeis, sub gravi forisfactura nostra. Volumus insuper, quod omnes Christiani qui pignora sua inter bona Judaeorum dampnatorum inventa redimere voluerint, hujusmodi pignora per testes fideles et bonae famae probent esse sua, et ea per certa signa et indicia describant, et hujusmodi testibus eatenus credatur, quatenus majoris vel minoris famae esse constiterit. Et si forte pignora illa sua esse per testes probare non possint, & quod testes defuncti vel absentes sint, ita quod eos habere non possint, vel quia secrete & absque testimonio impignorata fuerunt, tunc ad pignora illa recuperanda sufficiat tantummodo sacramentum ipsorum quorum pignora illa existunt, dum tamen pignora illa certis signis & indiciis describant, sicut praedictum est; & hoc propter lapsum anni à tempore impignorationis hujusmodi nullatenus omittatur. Volumus insuper, quod omnes illi qui per testes fide dignos probare possint debita sua pro suis pignoribus persolvisse, & pignora illa propter aliquam certam rationem per ipsos coram vobis ostendendam, aut propter maliciam ipsorum Judaeorum ab eisdem Judaeis non recepisse, ad iteratam solutionem debitorum illorum faciendam nullatenus compellantur, & testibus illis credatur juxta famam personarum, additis testibus aliis si necesse fuerit, juxta discretionem vestram. De libris autem apud Oxford. impignoratis, volumus quod nullum fiat indicium usque ad festum Omnium Sanctorum proximo futurum. Volumus etiam, quod per Civitates, Burgos, Vill, Mercat. & alias publice proclametur, ne quis bona Judaeorum dampnatorum seu dampnandorum recipiat, seu jam recepta celet vel occultet, sed ea nobis restituat citra festum Sancti Petri ad Vincula proximo futurum, alioquin versus ipsos tanquam ad celatores & occultatores thesauri Regii graviter capiemus, & pro concelamentis hactenus inde factis non inquietentur. Et ideo vobis mandamus, quod omnia praedicta fieri & firmiter observari faciatis in forma praedicta. Teste meipso apud W • stm. 16 die Aprilis, anno regni nostri septimo.

After which, Consimiles literae (Teste Rege apud Westm. 10 die Maii) diriguntur Stephano de Pentecester, Waltero de Helynn Justiciariis suis, ad Placita transgressionum Monetae audienda assignatis, & dilecto Clerico suo Philippo de Wylegheby.

Consimiles literae diriguntur Barthol. de Sutlesh, Willielmo de Beof, Adae de Boteler, & Johanni de Faukoner.

Consimiles literae & breve diriguntur Johanni Beks, Alex. de Kirketon, Ranulpho de Dacre, & Hugoni de Kendale.

About the same time Nicholas Boncelli the Popes Chaplain, procured this Letter from Charles Prince of Salerno to King Edward, to promote him to some of his Benefices in England, and especially to some Prebendary in the Church of York, whose See was then vacant.

EXcellentissimo Principi carissimo consanguineo suo Domino E. Dei gratia Regi Angliae illustri, Karolus primogenitus illustris Regis Jerusalem, Princeps Salerni, & Honoris Montis Sancti Angeli Dominus, cum salute se totum ad ejus beneplacitum praeparatum. Ad preces nostras promisistis nostrs gratia providere de aliquibus ex Beneficiis vestris Angliae venerabili et discreto viro Magistro Nicholao Boncelli Domini Papae Capellano, Clerico & Consiliario Domini patris nostri & nostro. Propter quod idem Magister Nicholaus, latorem praesentium Clericum suum, ut reducat ad memoriam vestram negotium ad vestram mittit praesentiam, prout vos etiam ordinastis. Verum cum dictus Dominus pater noster & nos eidem Magistro Nicholao propter grata & accepta suae probitatis obsequia, quae ipse praedicto Domino nostro & nobis longo tempore fideliter & prudenter impendit, & cotidie non cessat impendere, multipliciter teneamur, Excellentiam vestram omni prece qun possumus attente requirimus & rogamus, quod nobis in persona dicti Magistri Nicholai specialem gratiam facientes, hujusmodi promissionem vestram, praedicti Domini patris nostri & nostri amoris intuitu effectui demandare velitis, si placet. Ita quod ipse ex nostris precibus in hac parte commodum assequatur, & nos proinde serenitati vestrae teneamur ad merita gratiarum. Et quia intelleximus, quod collatio Praebendarum Ecclesiae Eboracensis spectat ad vos, Ecclesia ipsa vacante, multum vellemus si placeret vobis, ut eidem Magistro Nicholao Praebendam in praedicta Ecclesia conferretis: Nichilominus tamen quicquid ei in Ecclesia ipsa vel alibi feceritis, illud quasi personae propriae reputabimus esse factum. Dat. Parisiis.

The Church of Rhoan being greatly slandered, spoiled, oppressed by the Bishop of Exeter and John Clarell, against the Kings intention, the Archbishop of Rhoan thereupon sent this memorable Letter to King Edward, as to its Patron, and principal Protector of the Christian Faith and Church; wherein he magnifies his virtues, and the eminent piety and orthodoxy of our Kingdom, and its unshaken defense of Ecclesiastical Liberty, founded and protected by his Royal Predecessors.

EXcellentissimo Domino Edwardo Dei gratia Anglorum Regi, Domino Yberniae, & Aquitaniae Comiti, Guillielmus permissione divina Rothomagensis Archiepiscopus, salutem in eo per quem Reges regnant, et Principes dominantur. Multiplicatur nobis materia exultationis in Deo, in cujus manu cor Regis est, & quo voluerit ducit illud. Dum gestis vestris magnificis vestri praecelsi fama nominis diffusa per o • b • m, & cons • endens laudabiliter in excelsum, laudari meruit apud Deum, et extolli populi laudibus; cum in vobis gentes inveniant affabilitatem, benevolentiam, magnificentiae gratiam, curialitatis afflu • ntiam, & altae providentiae majestatem. Sane vestra Rothomagensis Ecclesia, in Christianissimo regno vestro, quod semper Orthodoxae fidei murus fuit et inconvulsus paries Ecclesiasticae libertatis, ubi adversus turbationis cujustibet impetus intemerata religio et devotio Christiana permansit, cujus honorem & commodum non immerito diligimus tota mente, a vestris inclitae recordationis fundata progenitoribus et dotata, lamentari cogitur & gemere punctionum stimulis agitata diversis. Nam ut de aliis taceamu • , reverendus pater Episcopus Exoniensis, & Johannes Clarelli Clericu • , bona dictae Ecclesiae quast rabie viperina dilacerant, et velut instructi ferali saevicia membra ejus impiis diripiunt morsibus, fructus ejus, reddi • us, maneria et decimas occupant minus juste, et detinent, et invadunt, et destruunt, contra vestram et dictae vestrae Rothomagensis Ecclesiae voluntatem, et Canonicorum ex vestrorum ab olim liberalitate sincera progenitorum cotidiana percipientium stipendia pro eorum commemoratione piissima et anniversariis faciendis in ea; quibus stipendiis sine causa rationabili, sed non sine dictorum Episcopy, & Johannes, & etiam aliorum quorundam fraudibus sunt fraudati. Vestram Regiam celsitudinem sollicitandam durimus et attentis precibus exorandam, non de nostris praecedentibus meritis quod dolemus, quae utinam subsequentur plus solito, sed de vestra Regia benevolentia confidentes, quam experimentis sensibilibus didicimus sructuosam, pro grandissimo munere postulantes, quatinus super pietatis officium impendatis per viam Regiam incedentes; sicque vestra, vestrorum progenitorum & successorum piissima intentio non fraudetur, sicque velit vestra sublimitas in servorem veritatis assurgere, quod praefata Ecclesia senciat vos patronum ipsius quem semper habuit praecipuum defensorem. Caterum antedicti vestri Rothomagensis Canonici vobis mittunt Magistrum Johannem dictum Lalce, dictae Ecclesiae Canonicum, virum utique industrium, circumspectum, providum & discretum, ad tractandum cum vestris gentibus super quadam permutatione seu venditione bonorum immobilium quae in vestr • regno possident facienda, s • vestrae Regiae placuerit Majestati, prout ipse lator praesencium dicet vobis, qui utinam vestrae Regiae mansuetudinis gratiam inveniat & favorem. Valeat & vigeat vestra Regia celsitudo per tempora longiora, cui nos & nostra pro viribus offerimus, cupientes effectui mancipare quae vestrae Regiae placuerint voluntati, cui nos & vestrae Rothomagensis Ecclesiae negotia commendamus, & quae commendata velit habere quaesumus, & favore prosequi specially. Dat. Rothomagi die Dominica post festum Nativitatis beati Johannes Baptistae, anno Domini 1279.

John Derlington, Collector of Peter-pence and Dismes in England and Ireland to Pope John, Nicholas 3. and Martin 3. (Nullo enim tempore, inquit Lelandus, defuerunt suae arts Romanis conradendi pecunias, sive Turea aliquid novarum rerum, sive nihil in Christianos moliretur) relicta religiosa Apostoli Petri, Derlingtonus iniquae proditoris Judae permansit in officio; till his new advancement this year to the Archbishopric of Dublin by the Popes Provision, (as you heard before) wherein (as John Bale records in his Life) he shown himself, mercenarius et non Paftor; repairing to his Archbishopric, non ut pascat, sed ut mulgeat vel tondat. Hypocritae istae, Regum ac Regnorum fuissent tunc apud suum Antichristum astutissimi proditores; therefore no wonder he and his brother Minors were so much favored, advanced by Popes in that age.

The Covent of Dinelek in Ireland having elected no Abbot in above 30 years space, the King thereupon granted them a license to elect an Abbot, and pardoned their offense in not electing one in so long time, for which the Chief Justice of Ireland intended to punish them, as appears by this Writ Anno 7 E. 1.

EDwardus Dei gratia Rex Angliae, Domin • s Hiberniae, & Dux Aquitaniae, dilectis Clericis suis Magistro Thomae Beck, & Johanni de Kirkeby, salutem. Mittimus vobis literas patentes Ecclesi • Sancta Mariae de Dinelek in Hibernia, per latorem praesentium Canonicum (ut asserit) dicta domus: mandantes, quatenus retentis ipsis, eidem Canonico nostras literas patentes de licentia eligendi sub magno sigillo nostro in forma debita fac • atis. Mandetis etiam per alias literas nostras Justiciario nostro Hiberniae, quod cum divino intuitu pardonaverimus Priori et Conventui dictae domus transgressionem quam secerunt in differendo per triginta annos et amplius aliquem sibi eligere in Abbatem, ipsi ea occasion n • n molestentur in aliquo vel graventur, salvo tamen jure nostro in aliis vacationibus ejusdem domus. Test • meipso apud Muscroll. 16 die Junii, anno nostri regni • eptimo.

The Popes Delegate in Ireland holding Plea of Advowsons of Churches then in difference, between the Prior and Covent of Christchurch Canterbury, and the Prior and brethren of the Hospital of St. Johns in Kilkenny, the Kings Judges in Ireland granted Prohibitions to stay their suits, and Attachments upon them for their contempts, whereof complaint being made to the King, who commanded the Delegate not to be hindered in his proceedings, surmised to be just; thereupon he received this answer and Certificate of the truth of the case from his Chief Justice there, craving his farther direction therein.

EXcellentissimo Domino suo, R. de Ufford quicquid potest obsequii & honoris: Literas vestras recepi in haec verba. Edwardus Dei gratia, &c. Dilecto & fideli suo Roberto de Ufford Justiciario suo Hiberniae salutem. Ex querela Magistri David Thesaurarii Ecclesiae Imelensis nuper nobis extitit intimatum, quod cum ipse dudum a seed Apostolica Iudex datus fuisset ad executionem cujusdam sententiae latae authoritate Curiae Romanae, et postmodum ab eadem Curia confirmatae inter Priorem et Capitulum Ecclesiae Christi Cantuariensis, et Priorem et fratres Hospitalis Sancti Johannes de Kilkenny super possessione Ecclesiarum Sancti Cynini, & Sanctae Mariae de Nova Ros. Ac nos ad instantiam eorundem Prioris & Capituli Ecclesiae Christi Cantuar. vobis mandaverimus, quod eundem Magistrum David contra justiciam non impediretis quo minus ipse ea quae ad officium suum pertinerent in hac parte libere exercere, et ea debitae executioni demandare posset, prout juxta officii sui dehitum et de jure esset faciendum, vos et ministri vestri ad procurationem dictorum Prioris et fratrum Hospitalis praedicti contra quos dicta sententia lata fuit, pro eo quod idem Magister David sentenciam illam executioni debitae demandari mandavit, ipsum Thesaurarium tam in persona sua quam per bonorum suorum ecclesiasticorum, ac aliarum rerum suarum in partibus illis occupationem, et aliis gravaminibus diversis quae de die in diem per vos et vestros eidem infer non desistatis, multipliciter vexatis, gravatis, et inquietatis, ad dampnunr ipsius Thesaurarii non modicum et gravamen, et contra tenorem mandati nostri praedicti. Et quia ei injuriari nolumus in hac parte; vobis mandamus, quod ab eisdem molestiis et injuriis eidem Thesaurario hac occasion inferendis desistatis, et vestros omnino desistere faciatis, et ea quae per vos et vestros minus rite attemptata sunt in praemissis taliter emendari faciatis quod clamor ad nos inde non veniat iteratus, propter quod manum ad hoc aliter apponere debeamus. Teste meipso apud Westm. 28 die Septembris, anno regni nostri sexto.—Et licet praefatus Magister ad hoc instaret, ut ego praetextu praedicti mandati vestri ei remitti faceremus quandam summam pecuniae quae ab eo exigitur per summonicionem Scaccarii vestri, pro eo quod cum ad querelam Prioris Hospitalis Sancti Johannes de Kilkenny, per breve de Cancellaria vestra praeceptum fuisset, quod praefatus Magister attachiaretur, ad respondendum eidem Priori quare tenuit placitum in Curia Christianitatis de advecationibus quarundam Ecclestarum ipsius Prioris, contra coronam et dignitatem bestram, Idem Magister noluit super hoc in Curia vestra justificari, per quod demum propter ipsius multiplicem contumaciam Iusticiarii vestri de Ban •• Dublin. eo quod dictus Magister non habuit Laicum feedum per quod potuit distringi, demandaverunt Episcopo loci, quod distringeret ipsum per beneficia sua ecclesiastica, ita quod coram eisdem Iusticiariis ad certum diem responderet de exitibus veneficiorum illorum. Ego tamen praedictam pecuniam absque specialio • i mandato vestro ei remittere nolui, sicut nec potui; et hoc Excellenciae vestrae significo, ut michi mandare dignemini quid in hac parte vestrae viderit beneplacito voluntatis. Valeat Excellentia vestra per tempora longiora.

What Liberties of Free Warren and Markets the King granted to the Bishop of Midden in Ireland this year, you may peruse at leisure in Charta 7 E. 1. num. 16, 17.

I find this sad Complaint and Petition made to the King, against the Archbishop of Cassel in Ireland by Margaret le Blund, for detaining her inheritance, and for sundry barbarous murders of her Father, Mother, Grandfather, her six Brothers and Sisters, and sundry other Englishmen whom he slew, or cast into prison, there starving them to death, and other misdemeanors, against whom she could obtain no justice after divers journeys into England.

MArgareta le Blunde de Chassell petit gratiam Domini Regis, ut possit habere haereditatem suam quam recuperavit coram Justiciariis Domini Regis apud Clummele coram Magistro Johanne de Sampford, Domino Ricardo de Excur. & Willielmo de Casham tunc Justiciariis de Banco apud Clummele. Et sunt nunc praesentes in Villa London, versus David Macmakerwayt Episcopum de Cassell. recuperavit haereditatem suam.

Item, dicta Margareta petit remedium de hoc, quod pater suus per dictum Episcopum occisus fuit. Item, petit remedium super incarceratione avi et matris suae, eo quod incarceravit eos et eos in prisona detinuit quousque pro fame moriebantur, quia voluerunt perquirere remedium de morte filii sui patris praedictae Margaretae qui per ipsum Episcopum erat occisus. Item, petit remedium de morte sex fratrum et sororum qui mortui fuerunt per praedictum Episcopum ob defectum susten • acionis, quia idem Episcopus quando patrem eorum occidit, haereditatem eorum in manu sua habuit. Et sciendum, quod idem Episcopus construxit quandant Abbaciam in villa de Cassell super terram Domini Regis, quam in eleemosina pro anima sua dedit, et illam replevit latronibus qui occidunt Anglicos et depraedantur patriam. Et cum Consilium Domini Regis inde loquitur, quia inde loquuntur in ipsos fulminat sententiam Excommunicationis. (Such was his insolency.) Et sciendum quod praedicta Margareta jam quinquies mare Hibernicum transivit, unde petit pro Deo quatinus compaciatur ei Regia dignitas, ut ad haereditatem suam possit appropinquare. Et sciendum quod praedictus Episcopus culpabilis est de morte plurimorum Anglicorum, adeo been sicut de morte patris sui.

Et sciendum quod pluries brevia Domini Regis praedicta Margareta optinuit, set nichil prosunt ei ob favorem ipsius Episcopy, et donis ipsius Episcopy mediantibus.

Et petit pro Deo dampna, expensas & jacturas cum laboribus suis sibi restitui per praedictum Episcopum quae occasion praedicti placiti sustinuit. What recompense she obtained against this murdering, oppressing, bribing Arcbbishop at last, I find not.

Some counterfeit Freers of the Order of St. Antony of Vienna, wandering abroad and collecting alms throughout England; the King upon complaint thereof issued this Writ for their apprehension.

REX omnibus Vicecomitibus, & Ballivis, & caeteris fidelibus suis ad quos, &c. salutem. Ex querela fratris Willielmi generalis procuratoris domus Sancti Antonii Viennensis accepimus, quod quidam propriae honestatis immemores sub nomine vel habitu illius ordinis per diversas partes Angliae discurrentes, et se fratres et procuratores dictae domus falso confingentes, pecuniam, et alia bona nomine fratrum praedictorum petunt et recipiunt a diversis, et ea non in usus domus praedictae aut fratrum, set in usus proprios illicite et inhoneste convertunt, in dictae domus et fratrum fraudem et dampnum non modicum, et ordinis Sancti Antonii vituperium et scandalum manifestum: Volentes autem maliciis et insolenciis hujusmodi modis quibus convenit obviare, vobis mandamus firmiter injungentes, quod ubicunque inveneritis in ballivis vestris literas testimoniales dicti procuratoris non habentes, ipsos arrestari et detineri faciatis, donec de statu & conversatione ipsorum vobis aut procuratori praedicto constiterit evidenter. Proviso, quod pecuniam ac alia bona apud eos inventa, vel penes alios nomine suo deposita procuratori praedicto, vel ejus certo nuncio, literas suas super hoc exhibenti, totaliter assignentur. Et si qui forsan literas Regias datam praesentium praecedentes super recommendatione vel admissione ipsorum ad hujusmodi elee mosinas colligendas praedicti procuratoris testimonium legitimum non habentes exhibeant, eisdem literis de caetero minime pareatis. In cujus, &c. Teste Rege apud Ledes xxv. die Junii. Et duplicantur. It seems there were many false counterfeit Freers, and cheating Collectors of Alms then, as well as in late times.

In the 8. year of King Edward the 1. some other Monks turning Apostates, and wandering abroad out of their Mansions; the King issued these Writs for their apprehention and castigation.

REX Vicecomitibus, Ballivis, & omnibus fidelibus suis ad quos, &c. salutem. Quia per literas patentes dilecti nobis in Christo Prioris de Tonebrugg. nobis transmissas accepimus, quod Robertus dictus Juvenis, Canonicus dictae Domus, spreta profession sua, ordinem illum egressus, vagatur in habitu seculari per diversos Comitatibus Regni nostri, in animae suae dispendium, et praedicti ordinis scandalum manifestum. Volentes ipsius insolenciam reprimere, et praedicti ordinis honestati specialiter prospicere in hac parte, vobis district praecipimus, quod praefatum Robertum pradictum ordinem sic egressum ubicumque inventus fuerit in Ballivis vestris sine dilatione faciatis arrestari, prout dilectus nobis in Christo Prior de Tonebrugg. vobis intimabit, & ipsum praefato Priori, vel ejus attornato praesentes literas deferenti, una cum literis Prioris ejusdem juxta exigentiam ejusdem ordinis castigandum liberetis. Talem ad hoc diligentiam apponentes, quod eam merito debeamus commendare, & ne pro defectu vestri que • imonia ad nos inde proveniat. In cujus, &c. Teste Rege apud Westm. xv. die Novembris.

The like Writ verbatim issued to apprehend Wilhelmus de Stannesworth Monachus de Seleby. T. R. apud Westm. xxx. die Octobris. duratur. usque ad Term. Paschae prox. futuro.

Sundry Monks and Converts of the Cistercian Order, then likewise deserting their Order and Cloisters, and wandering abroad in secular and other habits, to the scandal of their Order, and peril of their souls; the King thereupon issued this Writ for their apprehension and punishment.

REX Vicecomitibus & omnibus Ballivis & fidelibus suis, &c. salutem. Quia pro certo accepimus, quod quidam Monachi et Conversi de Ordine Cisterciensi spreta profession sua ordinem illam egressi, vagantur aliquand • in habitu seculari, et aliquando in habitu Regulari per plures Comitatus nostros, in dispendium animarum suarum, et praedicti ordinis scandalum manifestum; Volentes ipsorum insolentiam reprimere, et praedicti ordinis honestati specialiter in hac parte providere, vobis district praecipimus, quod Monachas et Conversos ordinem praedictum sic egressos, ubicumque inventi suerint in • allivis vestris sine dilatione faciatis arrestari, prout dilectus nobis in Christo Abbas de Valle Dei vobis intimabit. & ipsos praedicto Abbati vel ejus attornato praesentes literas deferenti, simul cum literis Abbatis ejusdem jurta exigentiam ejusdem ordinis castigandos liberetis. Talem ad hoc diligentiam apponentes, quod eam merito commendare debeamus, & quod pro defectu vestri querimonia ad nos inde non perveniat. In cujus, &c. duraturas usque ad festum Natalis Domini proximo futur. Teste Rege apud Langele xvi. die Octobris.

The same year the Archbishop of Canterbury by his usurped Jurisdiction suing and excommunicating the Kings Bailiffs of Suthwarke in his Ecclesiastical Court for attaching the Kingstenant there in his layfee for certain trespasses against the peace, according to Law, alleging that the conusance of such causes belonged to his Ecclesiastical Court, to the prejudice of his Crown and Jurisdiction, and to their great Grievance; the King thereupon issued this memorable Writ of Prohibition to the Archbishop commanding him to desist from this prosecution of them, and to absolve them from their excommunication.

REX Venerabili Patri J. Cantuar. Archiepiscopo, totius Angliae Primati, salutem. Monstraverunt nobis Hugo de Digneveton, & Johannes de Hatton Ballivi nostri de Suthwerk, quod cum ipsi nuper Alanum Punyot hominem nostrum in Laico feodo nostro in Suthwerke pro quibusdam transgressionibus per ipsum contra pacem nostram factis, ut dicitur, juxta officii sui debitum attachiassent, prout hactenus fieri consuevit, sicut ipsi parati sunt verificare coram nobis, prout Curia nostra dux erit considerandum, vos asserentes, cognitionem placitorum de hujusmodi attachiamentis ad forum Ecclesiasticum pertinere, trahitis eos in placitum in Curia Christianitatis coram vobis, et ea occasion Excommunicationis sententiam in eos fulminari fecistis, ut sic quod nostrum hactenus extitit per hujusmodi coherciones Ecclesiasticas vobis possitis usurpare, in nostri praejudicium manifestum, et dictorum Ballivorum nostrorum dampnum non modicum et gravamen. Cum igitur placita de feodalibus et libertatibus feodalium, ac rerum secularium quibuscunque personis seu dignitatibus a nobis seu progenitoribus nostris in regno nostro concessis, nostrae sint et esse consueverint Iurisdictionis; Nosque parati simus si forte bos aut vestri de dictis Ballibis nostris conqueri volueritis vobis in hac parte plenam et celerem justitiam exhibere, vobis prohibemus ne per sententias aliquas aut coherciones Ecclesiasticas dictos Ballivos nostros super praemissis in causam vel placitum trahatis coram vobis in Curia Christianitatis, quia hujusmodi placita spectant ad Coronam et dignitatem nostram. Et sententias si quas in ipsos Ballivos nostros occasion praedicta promulgari feceritis, sine dilatione revocari faciatis. Teste Rege apud Westm. 28 die Maii.

What forms of Recognizances the Popes Merchants and Usurers took for moneys borrowed of them, and paid to the Pope by our Bishops for the pretended benefit of their Churches, themselves and successors, and renouncing all benefit of the Canon, Civil, or Common Law, to avoid these Obligations upon any pretext, this Recognizance of the Bishop of Norwich will ascertain us.

VNiversis praesentes Literas inspecturis, Wilhelmus permissione divina Norwicen. Episcopus, salutem in Domino sempiternam. Noverit universitas vestras quod licet nos recognoverimus in Cancellaria coram venerabili fratre nostro Domino R. Dei gratia Bathon. & Wellen. Episcopo, Illustris Regis Angliae Cancellario, nos teneri ex causa mutui Johanni Symmonetti, Richardo Guidicionis, & Bonrencino, Domino Waltero, & aliis eorum sociis Civibus & Mercatoribus Lucanen. in Quingentis decem & septem Marcis bonorum novorum & legalium sterlingorum, solvend. London. terminis infrascriptis, videlicet Ducentis & quinquaginta octo Marcis & dimidia in festo Purificationis beatae Mariae Virginis prox. ventur. & aliis Ducentis quinquaginta & octo Marcis & dimidia in festo Nativitatis beati Johannes Baptist • proximo tunc sequente. Volentes tamen dictis Mercatoribus de dicto debito plenius caveri, promittimus supradictis Mercatoribus supradictas quingentas & decem & septem Marcas quas confitemur & in usus & utilitatem nostram & Ecclesiae nostrae esse conversas dare, solvere & numerare London. in domo eorum terminis suprascriptis. Et si, quod absit, in solutionibus praedictis vel eorum aliqua defecerimus, promittimus refundere & restaurare eisdem, vel eorum alteri omnia dampna & expensas quae & quas fecerint vel aliquis eorum fecerit, incurrerint vel incurrerit pro defectu dictae pecuniae praedictis loco & temporibus non solutae, de quibus dictis Mercatoribus vel uni eorum, vel eorum aut unius eorum procur. credi volumus per simplex verbum suum tantum sine juramento, vel alterius honere probationis. Et propter hoc obligamus nos, Ecclesiam nostram, et successores nostros, et onmia bona et catalla nostra, Ecclesiae nostrae Norwicensis, et successorum nostrorum mobilia et immobilia, Ecclesiastica et mundana, praesentia et futura, ubicunque inventa fuerint, eisdent Mercatoribus et cuilibet de Societate eorum distringenda, per Dominum Regem Angliae, et quemcunque alium de ipsius mandato, usque ad solutionem plenariam et satisfactionem omnium et singulorum praemissorum. Et renunciamus in hiis omni Iuris auxilio Canonici et Civilis, Constitutioni de duabus dietis editae in Concilio Generali, conventioni Iudicum et locorum, contradictioni lit erarum Apostolicarum, Exceptiom non mutuatae, et non numeratae nobis dictae pecuniae, et omnibus aliis exceptionibus, juribus et defensionibus quae nobis prodesse poterunt, et dictis Mercatoribus in praemissis obesse, vel aliquo praemissorum, et juri dicenti generalem renunciationem non valere. Dat. &c. apud Laneham sexto Kal. Julii. Anno Domini 1280.

King Edward the same year, at the supplication of the Freers Predicants in England, who desired to preach unto the obstinate Jews, thereby to convert them to the Christian Faith, and turn them from their ancient Errors, Blindness, and Unbelief, by his Sovereign Ecclesiastical Prerogative issued this notable Writ and Proclamation to all his Sher • ffs, Bailiffs, and other Liege people, commanding them to induce the Jews in all places to resort unto, and hear these Freers preachings, without blasphemy or dist • rbance, at such times and places as the Predicants should direct.

REX Vicecomitibus & omnibus Ballivis & fidelibus suis, salutem. Cum dilecti nobis in Christo Fratres de ordine Praedicatorum in Anglia, Judaeis quorum mentes vetustas erroris et persidiae obnubulat et obcaecat, praedicare proponunt Verbum Dei, quo facilius interveniente gratia Spiritus Sancti, ad fidei Catholicae converti valeant unitatem: Et ob hoc dilectus nobis in Christo Prior Provincialis ejusdem ordinis nobis supplicaverit, ut vobis demus in mandatis, Quod omnes Judaeos ubicunque locorum in Ballivis nostris conversantes efficaciter moneatis & inducatis, quod in loc • s ubi vobis, de consilio Fratrum ipsorum magis expedire videbitur, ad audiendum Verbum Dei conveniant, & illud ab eisdem Fratribus, absque tumultu, contentione, vel blasphemia, audiant diligenter & benign. Et si forte Altissimus, velamen duritia à cordibus eorum auferens, aliquibus vel alicui ipsorum Judaeorum gratiam dederit convertendi, quod caeteri Judaei eis super hoc non impediant, nec per alios impedire procurent. Nos praedictum propositum ipsorum Fratrum attendants pium et salubre, et precibus praedicti Prioris favorabiliter annuentes in hac parte, vobis mandamus, Quod omnes Judaeos in Ballivis vestris conversantes, ad praemissa facienda efficaciter moneatis, et eos ad hoc modis quibus melius sc • veritis inducatis, prout unicuique vestrum inspiraverit Spiritus veritatis. In cujus, &c. quamdiu Regi placuerit duratur. Teste Rege apud Winton. 2 die Januarii.

What good effects this zealous pious project of the Frees Preachers, and King in pursuit thereof, produced in converting any considerable number of Jews to the Catholic Faith, I find not in our Histories or Records: But their universal banishment out of England within 8. years after, principally for their Infidelity, sufficiently manifests, that all the endeavors then used for their conversion, by drawing them to these Preachers Sermons, and the provisions made by the King for the Converts support elsewhere specified, were very successlesse.

The Pope encouraged by his former Usurpations, in preferring Archbishops by his own Provisions to both our Archbishoprics, by the Kings connivance, presumed this year to confer the Bishopric of Carlisle by his Papal Provision on Ralph de Ireton, as this Patent (for restoring the Temporalties to him out of the Kings grace) attests.

REX Militibus, liberis hominibus, & omnibus aliis tenentibus de Episcopatu Karlioli, salutem. Sciatis, quod cum Dominus Papa venerabilem Patrem Radulphum de Ireton quondam Priorem de Gisburne, praefecerit in Episcopum Karlioli, sicut per literas patentes ipsius Domini Papae nobis inde transmissas, nobis constat evidenter; nos fidelitatem ipsius Episcopy cepimus, et de gratia nostra reddidimus ei Temporalia Episcopatus praedicti. Et ideo vobis mandamus, quod eidem Episcopo tanquam Domino vestro in omnibus quae ad Episcopatum praedictum pertinent intendentes sitis & respondentes. In cujus, &c. Teste Rege apud Seleburne, 10 die Julii.

What annual Pensions the King gave and paid to Cardinals and Notaries of the Court of Rome this year, to expedite his affairs therein, these Warrants in the Liberate Roll will inform us.

REX Th • saurario & Camerariis suis, salutem. Liberate de Thesauro nostro venerabili patri J. Sanctae Mariae in Chosmedyn. Diac. Cardinali, Centum Marcas, videl • cet, Viginti & quinque Marc. de Termino Sancti Michaelis anno regni nostri s • xto, & Quinquaginta Marcas de Terminis Paschae & Sancti Michaelis anno regni nostri septimo, & Viginti & quinque Marcas de Termino Paschae anno regni nostri oct • vo, de annuo feodo suo Quinquaginta Marcarum quod ei concessimus percipiendum ad Scaccarium praedictum. Teste Rege apud Westm. 10 die Junii.

REX Thesaurario & Camerariis suis, salutem. Liberate de Thesauro nostro venerabili patri Domino O. Tusculano Episcopo singulis annis ad Scaccarium nostrum Paschae, Quadraginta Marcas, quas ei concessimus annuatim ad eundem Terminum percipiendas ad totam vitam suam. Teste Rege apud Dounamen 3 die Marcii. Et sunt patentes.

REX Thesaurario & Camerariis suis, salutem. Liberate de Thesauro nostro Baruntino Walteri, Richardo Guidicionis, & sociis suis Mercatoribus de Luk, Quaterviginti Marcas, per manus suas liberandas dilecto Clerico nostro Magistro Berardo de Neapol. Domini Papae Notario, videlicet, Quadraginta Marcas de Termino Sancti Michaelis anno regni nostri septimo, & Quadraginta Marcas de Termino Paschae anno regni nostri octavo, de annuo feodo suo Quaterviginti Marcarum quod de nobis percipit. Teste Rege apud Bristol 23 die Aprilis.

The King seising the Goods and Chattels of the Bishop of Lincoln after his decease, restored them to the Executors of his Testament, having given security to satisfy all Debts due by him to the King on the day he deceased.

QUia Magister Ricardus de Graveshend, unus Executorum Testamenti bonae memory Ricardi Lincoln. Episcopy, manucepit coram Rege de satisfaciendo Regi de omnibus debitis si quae idem Episcopus Regi debuit die quo obiit; mandatum est Johanni de Berewik custodi Episcopatus Lincoln. seed vacante, quod eundem Magistrum Ricardum de omnibus bonis & catallis quae fuerunt praedicti Episcopy die quo obiit, & quae occasion mortis ejusdem capta sunt in manum Regis, plenam & liberam administr •• onem habere permittat, ad executionem Testamenti praedicti inde faciendam per manucaptionem praedictam. Teste Rege apud Londhurst 20 die Januarii.

The like Writ issued for the Executors of the last Will and Testament of the Bishop of Winton, Ibid. m. 17.

The King having recovered the Patronage of the Hospital of St. Nicholas by York, against the Archbishop, authorized the Sheriff of the County in his name, by advice of the Justices Itinerant, to inquire after and present a fit Clerk thereto, to take care of the souls belonging to the Parish Church of that Hospital.

REX Vicecomiti Eborum, salutem. Cum venerabilis pater W. Eborum Archiepiscopus nos rogaverit, ut ad custodiam Hospitalis Sancti Nicholai extra Eborum, cujus advocationem versus eundem Archiepiscopum nuper disrationavimus in Curia nostra coram Justiciariis nostris in eodem Comitatu, praesentari faciamus aliquem Clericum idoneum, qui de cura animarum ad Ecclesiam Parochialem ejusdem Hospitalis spectancium valeat respondere: Nos ipsius Archiepiscopi rogatui in hac parte favorabiliter annuentes, tibi praecipimus, quod per consilium Iusticiariorum nostrorum apud Eborum Itinerantium inquiras aliquem idoneum Sacerdotem, vel Clericum idoneum, qui in brevi se faciat in Sacerdotem ordinari, & ipsum praedicto Archiepiscopo nomine nostro praesentes ad custodiam Hospitalis praedicti in forma praedicta. Teste Rege apud Westm. 12 die Novembris.

The King to preserve his prerogative in his free Chapels, issued this Writ to the Sheriff of Gloucester, not to permit the Bishop of Worcester, or his Officials or other Ministers, Chaplains or Clerks, to visit or exercise any ordinary Jurisdiction within the Free Chapel of Kynelye, belonging to him by reason of a Ward under age, during his Minority.

REX Vicecomiti Gloucestriae salutem. Praecipimus tibi, quod non permittas venerabilem patrem G. Wygorniae Episcopum, vel Officialem, aut alios ministros suos Capellanos, Clericos, aut alios ministros liberae Capellae de Kyneleye, infra manerium de Nyndesfeld, quod est de haereditate Nicholai filii Radulphi infra aetatem, et in custodia nostra existentis visitare, vel Iurisdictionem ordinariam in eadem libera capella exercere, aut in ea aliquid contra tenorem Inquisitionis nuper de praecepto nostro super hoc per dilectum et fidelem nostrum Radulphum de Sandwyco Senescallum nostrum factae, cujus transcriptum praesentibus interclusum tibi transmittimus attemptare, set ipsam Capellam et ministros suos in eodem statu in quo fuerunt die obitus praedicti Radulphi patris praedicti Nicholai manuteneas, protegas et defendas durante custodia supradicta, juxta tenorem inquisitionis praedicto: et hoc nullo modo omittas. Teste Rege apud Westm. xxii die Maii.

The King also to defend the rights and privileges of his Free Chapels in England, against the Bishops visitations, excommunications, and encroachments, constituted a General Proctor for that purpose by this Patent, entered in the Roll of Gascoigne, giving him authority to defend the same in all places upon all occasions in his name and right, and to prosecute such as invaded their persons or rights in any kind.

REX omnibus Ballivis, &c. salutem. In omnibus causis et negociis liberas Capellas nostras in Regno Angliae constitutas ubicumque, et coram quibuscumque personis contingentibus, dilectum Clericum nostrum Radulphum de Merlawe nostrum procuratorem facimus, constituimus, ac eciam ordinamus; Dantes eidem potestatem specialem nomine nostro agendi, defendendi, ac etiam prosequendi jura et libertates nostras in Capellis praedictis, et earum pertinenciis, tam in rebus quam in personis, prout juri et honestati Regiae videbitur convenire; Appellandi eciam, appellaciones prosequendi, et omnia alia et singula faciendi quae ad conservacionem et tuitionem jurium et libertatum hujusmodi pertinere noscuntur. Ratum & firmum habituri quicquid dictus Radulphus quibuscunque diebus & locis nomine nostro in praemissis omnibus & singulis duxerit faci •• dum. Haec omnibus quorum interest tenore praesentium intimamus. In cujus, &c. Teste Rege apud Westm. primo die Decembris.

How the Popes Delegates and Bishops encroached Jurisdiction in temporal matters, suits, causes, by awards in suits between themselves, wherein they submitting themselves to the Popes and Bishops Censures if they violated them, this award made by the Popes Delegates between the Prior of Lenton, and the Dean and Chapter of Litchfield, will inform us.

MEmorandum quod cum inter Religiosos viros Priorem & Conventum de Lenton Cluniacensis ordinis ex parte una, & venerabiles viros Decanum & Capitulum Ecclesiae Licheffeldensis ex altera, super quibusdam Decimis sitis in parochia de Bathekwell & de Hop. & de Tydeswell, & super quadam spoliacione earundem facta vi armata, & super quadam Compositione super eisdem inita, orta fuisset materia quaestionis; Tandem amicis communibus intervenientibus, videlicet Domino Antonio Bek Archidiacono Dunelmensi, & Magistro Thoma Bek Archidiacono Dorsetensi lis inter partes memoratas in hunc modum conquievit; videlicet, quod Compositio facta inter partes per fratrem Walterum quondam Gardianum fratrum Minorum Leycestriae, & Dominum Adam quondam Archidiaconum Cestriae in omnibus suis articulis inviolabiliter imperpetuum observetur. Which is recited at large Ibid. m. 11. dorso. In which composition there was this agreement and award made in case of violation.

IN Nomine Domini Amen. Pateat universis, &c. Quod Compositio per discretos viros Magistrum Adam de Stafford quondam Archidiaconum Cestriae, & fratrem Walterum quondam Gardianum fratrum Minorum Lenton. Iudices a seed apostolica delegatos, et authoritate ejusdem Sedis super praedictis Decimis quondam inita et ordinata in suo robore inviolabiliter perpetuis temporibus observetur super Decimis de quibus contentio erat inter partes, eisdem Decano et Capitulo silencium perpetuum imponentes, easdem adjudicantes dictis Priori et Conventui de Lenton. et quod dicti Religiosi dent et solvant dictis Decano et Capitulo Lechfeldensi inter festum beati Cedde Episcopy et Confessoris, Anno Domini M. CC. septuagesima nono in Ecclesia Cathedrali Lechfeldiae sexaginta et quindecim marcas, &c. quod extunc teneantur dicti Religiosi praedictis Decano & Capitulo Lechfeld in mille Marcis bonorum & legalium sterlingorum nomine interesse solvendis. Ad quas mille marcas fideliter persolve • das, si in praedictis vel in aliquo praedictorum defecerint ut praemittitur, dictus Prior & procurator ipsius Proris & Conventus de Lenton. se obligaverunt bona fide & stipulacione solempni praedictis Decano & Capitulo Lechfeld. subjictentes se et omnia bona sua habita et habenda in Coventrensi et Lechfeldensi Diocesi cohercioni et districtioni Domini Coventrensis et Lechfeldensis Episcopy qui pro tempore fuerit, ut ipse sine strepitu judiciali possit eos compellere ad solucionem dictarum mille marcarum si in praemissis defecerint, vel aliquo praemissorum, per sequestracionem omnium bonorum suorum in dicta Diocaesi existentium, et alia censura qua sibi viderit expedire, non obstantibus aliquibus privilegiis vel exemptionibus sibi vel ordini suo indultis vel indulgendis. Et praedictus Prior & Procurator ipsius Prioris & Conventus de Lenton. promiserunt bona fide et fideliter se obliga verunt, quod omnia & singula supradicta procurabunt pro posse suo per Abbatem suum Cluniacensem approbari, et etiam per literas ejus patentes harum seriem continentes realiter confirmari, &c. Similiter praedictus Decanus & Capitulum Ecclesiae Lechfeldensis haec omnia supradicta omologabunt, approbabunt, & per literas suas patentes harum seriem continentes realiter confirmabunt. Promiserunt etiam dicti Procuratores Decani et Capituli Lechfeld bona fide et se firmiter obligaverunt, quod omnia & singula supradicta procurabunt pro posse suo per Episcopum suum approbari, & eciam ex certa sciencia confirmari de confirmacione Archiepiscopi Cantuariae, & Romani Pontificis, &c. Submiserun • eciam se dictus Prior & procurator ipsius Prioris & Conventus de Lenton. & procuratores praedictorum Decani & Capituli Lichefeld. ex certa scientia non per errorem cohercioni et districtioni dicti Cantuariensis Archiepiscopi, vel ejus Officialis qui pro tempore fuerit, ut quaecunque illorum pars, si qua (quod absit) per partem in aliquo venientem contra praedicta, vel aliquod praedictorum in aliquo venientem, sine strepitu Iudiciali, et absque alicujus probacionis onere, hortantium scripto viso possit compellere ad observacionem omnium et singulorum praedictorum, et ad paenam si eam aliqualiter committi contingat plene persolvendam censura qua sibi videbitur expedire. (Thus our Bishops and Archbishops encroached and enlarged their Ecclesiastical power and Jurisdictions by such awards and submissions.) Ordinaverunt eciam Ordinatores saepedicti, quod procuratorium Decani & Capituli Lechefeld. sub magno sigillo eorundem penes praedictos Priorem & Conventum de Lenton. resideat, & vice versa quod procuratorium praedictorum Prioris & Conventus de Lenton. penes Decanum & Capitulum Ecclesiae Lechefeld▪ remaneat. Et dictus Prior & procurator ipsius Prioris & Conventus de Lenton. & supradicti procuratores Decani & Capituli Lechefeld express renuncia verunt in his scriptis beneficio restitutionis in integrum, et omni juris auxilio Canonici et Civilis, et quibuscunque privilegiis et literis a seed apostolica alterutri parti concessis et concedendis, impetratis et impetrandis, litibus motis et movendis, sentenciis diffinitivis et interloquitoriis, et aliis juribus et exceptionibus quibuscunque, per quae supradicta vel aliquod praedictorum possent revocari, vel aliquatenus infringi. Et nos procuratores partium praedictarum omnia et singula supradicta ratificavimus, approbavimus, et eciam omologabimus. In quorum omnium & singulorum praemissorum testimonium nos dicti Arbitratores, Ordinatores, seu amicabiles Compositores sigilla nostra huic scripto, una cum sigillis procuratorum dictarum partium apposuimus, decernentes sigilla partium autentica huic scripto apponenda. Acta sunt haec apud Winton. in Crastino Circumcisionis Domini M. CC. septuagesimo nono.

The Mayor, Peers, and Commonalty of Bayon in Gascoigne having offered a great injury and affront to their Bishop, (in cutting off his Officials hand judicially, and banishing him the City) for which they were excommunicated and interdicted by the Pope; King Edward the 1. enjoined the Mayor and 100. Peers this penance by his Regal authority: which done, he ordered the Bishop to absolve them from their Excommunication and Interdict.

IN nomine Domini Amen. Quia multae circumstanciae facti atrocitatem habent merito mitigare: Nos Edwardus Dei gratia REX Angliae, Dominus Hiberniae, & Dux Aquitaniae, à venerabili patre Domino eâdem gratia Baionensi Episcopo ex parte una, & Majore, Centumque Paribus, ac tota Communitate Baion. ex alterâ, super contencionibus, quaestionibus, & discordiis inter eos motis, in nes arbitrandi, ordinandi, faciendi, • diffiniend▪ alte & basse non servato eciam juris ordine potestate translata, prout in compromisso super hiis facto plemùs continetur ex bono & aequo, act • s et processu diligenter exam. natis, pensatis undique personarum, rerum & negoc. orum conditionibus universis, arbitramur, diffinimus, statuimus, ordinamus, laudamus, et dicimus, quod pro injuriis Deo, Ecclesiae, et praedicto Episcopo irrogatis, Major et alii praedicti qui praesentes Iudicio consenseiunt per quod Mamaldus de Abys manum habuit mutilatam, videlicet Cen • um pares, (Arnaldo de P • line, & Johanne de Castro Jelosio qui praefato Judicio reclamabant duntaxat exceptis) die Nativitatis beatae Mariae Virginis processionem sollempniter saciant a demo Communitatis praedictae incipientes, et usque ad majus altare Cathedralis Ecclesiae precedentes, quilibet eorum in sola tunica sine corregia et coyfa, cum uno cereo, ad minus unius librae cerae accenso, Cereosque ipsos ad altare praedictum cum devotiene offerant et dimittant, et per Episcopum istius rei causa in Ecclesia ipsa populo puplice exponatur; et quod Major, centumque Pares, et qui Iudicio interfuerunt et concesserunt, Maynaldo de Abys ad sustentacionem suam perpetuam contribuunt ducentas libras Burdegalenses ad Natale Domini, & ad festum Nativitatis Sancti Johannes Baptistae proximo sequens pro aequalibus portionibus solvendas: Et ne qui sine culpa fuerint poena percellat; volumus & mandamus, quod cum res urgeat, Senescallus noster aut Ballivus de his qui Judicio praedicto concesserunt aut interfu • runt inquirendi liberam habeant potestatem. Praedictum vero Maynaldum per sentenciam bannitum ad Civitatem ipsam per nostrum dictum seu diffinitionem restituimus. Arbitramur insuper, diffinimus, statuimus, ordinamus, laudamus & dicimus, quod Major, Centum pares, & Communitas memorati praedicto Episcepo dent et solvant Quingentas libras sterlingorum citra festum Sancti Martini in yeme. Et quia in hujusmodi Collectis aliquando paupers indebite gravantur; praecipimus, quod Senescallus noster aut Ballivus videat ne nimis onerentur, nec praetextu istius pecuniae collecta majoris pecuniae fiat. Volumus eciam & praecipimus, ut procuratores partium aut partes ipsae coram nobis praesentes hoc nostrum arbitrium, diffinitionem, statutum, ordinationem, laudum & dictum, statim per suam scripturam omologent & acceptent. Reservamus itaque nobis specialiter potestatem hoc nostrum arbitrium, diffinitionem, statutum, ordinationem, laudum & dictum corrigendi, declarandi, & interpretandi, aliàs semel aut pluries prout nobis videbitur expedire. Et in hiis omnibus reservamus Nobis Regalem potestatem et dominicam emendas capiendi pro libito nostro cum nobis placuerit, quatinus praedicta delicta nostram Regiam potestatem offenderint seu dominicam. Nos vero Robertus Dei gratia Bathoniensis & Wellensis Episcopus à partibus praedictis arbiter, concorditer similiter electus, in hiis si quae sint quae jure refragante non possunt cadere in personam Domini Regis prout in forma compromissi plenius continetur, sentencias excommunicacionis et interdicti in praedictos Majorem. Centum Pares, et Communitatem praedictam latas arbitramur, ordinamus, diffinimus, et dicimus per. Baionensem Episcopum revocandas, et petentes ab eodem absolutionis beneficium ex dicta cansa fine difficultatis obstaculo fore absolvendos. Actum & datum in palatio nostro Regali Tercio die Junii, Anno Domini M. CC. octogesimo primo. Et triplicantur.

Some of the Kings Subjects within the Bishopric of Agen in Gascoigne, seising, subtracting the Bishops Tithes, and invading his Subjects persons and goods; the King upon the Bishops complaint issued this Writ to his Seneschal to do them right, and restore their Tithes.

REX dilectis suis universis Senescallis, Judicibus, Ballivis, Castellanis, caeterisque Ministris in Episcopatu Agenensi constitutis, & qui pro tempore fuerint, salutem. Licet venerabilis pater Arnaldus Dei gratia Agenensis Episcopus in servicio suo existat, invenit tamen, ut asserit, qui in decimis suis abjuratis et incursis, et possessionibus aliisque bonis suis et subditorum suorum impedimentum praestare non formidant, personas invadendo, decim as et bona • ccupando et diripiendo. Cumque Senescallus noster Agenensis ex debito juramenti praestiti eidem Episcopo & soc • is suis ad tuitionem personarum, Decimarum et bonorum tenetur; Vobis district praecipiendo mandamus, quatinus alcer alterum non expectans dictos Episcopum et subditos quos sub custodia nostra et protectione suscipimus, in personis et bonis defensionis subsidio assistatis, Decimasque incursas possessas et abjuratas habere plane et libere faciatis, absque strepitu Iudicii, et de plano, et ipse eorumque Procuratores et Collectores Decimarum ipsarum faciatis plena et pacifica possessione gaudere, salvo in omnibus jure nostro, et etiam alieno; contradictores et rebels si quos inveneritis, prout melius expedire videritis compescendo. Praecaventes, quod si quid de. Decimis alienatis, possessis et incursis reptum, invasum sen occupatum fuerit, eisdem Episcopo et subditis, vel eorum mandaiis plenam restitutionem fieri faciatis. In cujus, &c. Teste Rege apud Westm. 22 die Novembris.

A Bishop and Chapter in Aquitan being rebellious against the King, he gave this order to his Senefcal to proceed against them in the Court of the King of France.

REX dilecto, &c. Johanni de Greilly Senescallo suo in Ducatu Aquitaniae, salutem. Super controversies pendentibus in Curia Franciae inter nos & Episcopum & Capitulum Vasatense ex altera, volumus & mandamus, pro eo quod Episcopus et Capitulum praedict. nobis rebels fuerunt, quod in eisdem per viam litis et judici • ulterius procedatur, si id ad nostrum commodum, et ad eorundem Episcopy et Capituli fatigationem sore videritis opportunum. Quod si ob aliquas causas utile fore non videritis, mittimus vobis literas nostras Domino Regi Franciae dirigendas, negotia praedicta tangentes ut petistis, quas eidem porrigere poteritis, s •• d videritis expedire. Alioquin custodiatis ease nobis cum opportune poteritis remittendas. Dat. apud Cestriam 8 die Junii.

The Dean and Chapter of Cluon (Clon) in Ireland, upon the death of their Bishop, having sent a Messenger to the King to desire his license to elect a new Bishop, who died by the way, whereupon they elected a Bishop without a license, to the Kings manifest prejudice; the King notwithstanding out of his special grace, putting them to a Fine for this contempt, was pleased to confirm their election, if it should be Canonically confirmed; the Bishop, Dean and Chapter giving security under their Letters Patents and Seals, that this grace of his should not prejudice him or his Heirs, nor be drawn into custom for the future, by this Writ.

REX dilecto & fideli suo Roberto de Ufford Justic. suo Hiberniae, vel ejus locum tenenti, salutem. Veniens ad nos frater Gilbertus Monachus de Innocentia juxta Adlon, nobis dedit intelligi, quod cum Decanus & Capitulum Cluon. nuper ration vacationis Episcopatus Cluon. per mortem fratris Thomae nuper Episcopy ejusdem loci, quendam Nuncium cum literis Capituli sui patentibus, pro licentia alium eligendi in Episcopum a nobis optinenda, ad nos destinassent; Et idem Nuncius inveniendo ad nos viam universae carnis sit ingressus, iidem Decanus et Capitulum licentia a nobis non optenta, quendam fratrem de ordine Minorum in Episcopatum loci praedicti jam elegerunt, in nostri praejudicium manifestum. Quia vero dictis Decano & Capitulo gratiam in hac parte facere volumus specialem; Vobis mandamus, quod accepto ab eisoem Decano et Capitulo rationabil • fine ad opus nostrum, pro eo quod hujusmodi electionem fecerunt licentia a nobis super hoc prius non optenta, electioni praedictae Regium assensum loco nostri adhibeatis hac vice de gratia nostra praedicta. Et quia laboribus & expensis electi praedicti, charitatis intu • tu parcere volumus in hac parte, vobis mandamus, quod si contingat eundem electum in Episcopum loci praedicti canonice confirmari, tunc recepta ab eodem electo nomine nostro fidelitate nobis in casu isto debita, Temporalia Episcopatus praedicti liberetis. Receptis tamen pr • us literis patentibus sigillo suo, necnon et sigillo Capituli Cluon. signatis, quod haec gratia nostra quam eidem electo ad praesens ex mera liberalitate nostra concessimus, nobis vel haeredibus nostris non cedat in praejudicium vel exhaeredationem, seu trahatur in consuetudinem vel consequentiam temporibus futuris. In cujus, &c. Teste Rege apud • angel. 20 die Julii.

The Prior and Covent of the Mount of the Apostles in Lu • eth in Ireland, having elected an Abbot without the Kings precedent license, and petitioning the King to confirm him; he thereupon out of his special grace, considering the poverty of the Abby, and willing to spare their expenses and travel, commanded his Chief Justice to put them to a Fine for their contempt, and then to confirm the election, and restore his Temporalties, after Fealty made to the King, and security given by Letters Patents under the Seals of the Abbot and Covent, that this his special grace to them should not afterwards be drawn into consequence or example, to the prejudice or disinheritance of him or his Heirs.

REX dilecto & fideli suo Roberto de Ufford Justiciario si •• Hiberniae, vel ejus locum tenenti, salutem. Cum Prior & Conventus Domus de Monte Apostolorum de Luneth in Hibernia ration vacationis Domus illius per cessionem fratris Johannes quondam Abbatis ejusdem Domus, fratrem Johannem de Cnok Canonicum in Abbatem loci illius, licentia a nobis super hoc prius non petita, eligerint, et nobis per literas Capituli sui patentes supplicaverint, ut electioni illi Regium assensum adhibere dignemur. Nos licet hujusmodi electionem in nostri praejudicium fecerint, compatientes tamen statui Domus praedictae quae valde (ut dicitur) est exhilis, et dictis Priori et Conventui gratiam facere volentes in hac parte specialem; Vobis mandamus, quod accepto ab eisdem Priore et Conventu rationabili fine ad opus nostrum, pro eo quod hujusmodi electionem fecerunt licentia super hoc a nobis prius non optenta, electioni praedictae Regium assensum loco nostri adhibeatis hac vice de gratia nostra praedicta. Et quia laboribus & expensis electi praedicti, charitatis intuitu parcere volumus in hac parte, vobis mandamus, quod si contingat eundem electum in Abbatem loci praedicti canonice confirmari, tunc recepta ab eodem electo nomine nostro fidelitate nobis in casu isto debita, Temporalia Abbatiae illius liberetis. Receptis tamen prius literis patentibus sigillo suo, necnon et sigillo Capituli praedicti signatis, quod haec gratia nostra quam eidem electo ad praesens ex mera voluntate nostra conces • imus, nobis vel haer • dibus nostris non cedat in praejudicium vel exhaeredationem, s • u trahatur in consuetudinem vel consequentiam temporis futuris. In cujus, &c. Teste ut supra.

The Archibishop of Canterbury and his Suffragans intending to hold a Council or Convocation at London this year, the King being jealous by their late forecited Canons and proceedings in the Council of Reading, that they would presume to enact something therein against his Crown and Dignity, issued this Patent and Commission to two of his Officers to repair to them, and appeal against such their Constitutions and proceedings.

REX Venerabili in Christo Patri J. Cantuar. Archiepiscopo, totius Angliae Primati, et omnibus Episcopis et aliis Praelatis, et absentium Procuratoribus London. conventuris, salutem. Dilectos & fideles nostros Rogerum Extraneum, & Hugonem filium Ottonis Seneschallum Hospitii nostri, ad vos duximus transmittendos, ad appellandum pro nobis, ne in Concilio seu Congregatione nuper apud London. convocata, contra Coronam et Dignitatem nostram aliqua statuere praesumatis. In cujus, &c. Teste Rege apud Wynton. 6 die Januarii, anno regni nostri octavo.

Whereupon it seems the Archbishop and Bishops put off and adjourned their Council, and designed Constitutions, for that time.

The next year (Anno 9 E. 1.) this Archbishop held a Council at Lambeth, with his Suffragans, of which Thomas Walsingham and others render us this account: Frater Johannes Peckham Cantuariensis Archicpisc • pus, ne nihil fecisse videretur, convocat Concilium apud Lambeth, in quo non Evangelii regni Dei praedicationem im • osuit, sed Constitutiones Othonis & Octoboni quondam Legatorum in Anglia innovans, jussit ease ab omnibus observari. Praetereae leges Ecclesiasticae sexdecem xovas condidit, quae inter provinciales Constitutiones continentur.

The King suspecting the Archbishops and Bishops loyalty and proceedings in this their Council, (summoned as it seems without his Royal Writ, by the Archbishops authority.) sent this memorable Writ to them, strictly commanding them upon their Oaths of Fealty they had all taken, to be faithful to him, and defend his Crown and Regal dignity in all things to their power; to observe this their Oath therein with all diligence; and not to act, agitate, or assent to anything against him, or the ancient Rights of the Crown, enjoyed by his Progenitors, under pain of losing all their Temporalties.

REX Venerabilibus in Christo Patribus J. eadem gratia Cantuariensi Archiepiscopo, totius Angliae Primati, et omnibus Episcopis et aliis Praelatis in instanti Concilio de Lambeth conventuris, salutem. Vincnlo Iuramenti nobis esiis (ut nostis) astricti, quo nobis in omnibus ad Coronam et Dignitatem nostram spectantibus, omnem quam poteritis fidelitatem observare debetis. Quapropter vobis mandamus in fide et fidelitate quibus nobis tenemini firmiter injungentes, quod ad defensionem et conservationem Iurium nostrorum et Regni nostri, omnem quam poteritis diligentiam adhibere curetis; et sub vinculo Iuramenti memorati, et poena amissionis Temporalium quae de nobis tenetis, vobis omnibus et signlis firmiter inhibemus, ne in praejudicium nostri, vel ejusdem Regni in Concilio nunc apud Lambeth convocato, nec etiam contra nos, vel jura nostra, quibus praedecessores nostri Reges Angliae et nos ex antiqua et approbata consuetudine usi sumus, procurare vel attemptare aliqua praesumatis, aut etiam alicui hujusmodi procurare seu statuere volenti, assensum praebeatis, sic ergo vos habeatis in hac parte, quod vos debeamus potius specialiter commendare, quam de contrariis, quod absit, increpare. Teste Rege apud Lyndhurst 18 die Septembris.

How far this Papal perfidious Archbishop and his Suffragans, were from obeying this Royal mandate, according to their Oaths and bounden duties, will most evidently appear by the Prologue to their Canons and Constitutions made therein, wherein they highly extol that Arch-traitor Thomas Becket, as a most glorious Martyr, for opposing the ancient Rights of the Crown and Kingdom, as inconsistent with the Churches pretended Liberties; and revived, confirmed the Constitutions of Archbishop Boniface and his Suffragans, (against which the King had solemnly appealed to the Pope, as prejudicial to the Rights, Prerogative, Customs, Liberties of his Crown and Kingdom) by several Canons made therein, and the Excommunications republished in it; but more especially by the Archbishops insolent Epistle to the King, in answer to this his Royal Inhibition and Mandate sent unto them; the most of which Constitutions I shall here present you with at large.

I pretermit the Constitutions De Baptismo & ejus effectu, De Sacramento Confirmationis, & Ne Quinque Ordines simul conferantur.

I shall insert that De Confessione, worthy observation in sundry respects, discovering the abuses of Popish Confessions, Confessors, absolutions, and the pride of Bishops to advance their Episcopal authority over Priests as well as Laymen.

Next follows the Canon, De Sententiis Excommunicationis publicandis; in Johannes de At • n (the beginning and Title whereof is omitted in Spelmans Councils.)

I shall subjoin these ensuing Constitutions, discovering the detestable frauds, forgeries, falsities and abuses commonly practiced in that age in Ecclesiastical Courts by the Bishops Officers, and others belonging to them; still frequently practiced among them notwithstanding these Constitutions, to their infamy.

The Constitution made against Pluralities in this Council (against which this Archbishop was very zealous) is very observable; worthy all Pluralists and their Dispensers, or abettors consideration.

Matthew Westminster renders us this account of the Archbishops suspensions and sequestrations in this Council against the exempt Abbots and others, who refused to appear in person in, or send Proctors to it upon the Archbishops summons, and of their Appeals against his Suspensions to the Pope; Anno gratiae 1281. post fectum Sancti Michaelis, frater Johannes de Pecham Archiepiscopus Cantuar. apud Lambethe Provinoiale Concilium celebravit, qui contra exemptos, ibidem venire nolentes, libellum famosum edidit sub hac forma. Frater Johannes permissione divina Cantuar. Archiepiscopus, totius Angliae Primas, venerabili fratri Domino Richardo de Gravesend Londinen. Episcopo, salutem & sinceram in Domino Charitarem. Celebraturi nu per, ut scitis, apud Lambethe Provinciale Concilium, cum Coepiscoporum nostrorum venerando collegio, universos nostrae Provinciae Praelatos inferiores, quos Conciliorum tractatibus interesse jubent sancti Canones, vocandos decrevimus, acinter caeteros Religiosae sanctimoniae personas praecipuas, Abbates • cilieet et Priores, non solum Episcopy gradui subjectos, juxta ordinem Ecclesiasticae Hierarchiae, verum etiam alios, ab Episcopali obedientia exemptos, ration saltem Ecclesiarum non exemptarum, quas in proprios usus, permittente Domino, detinent occupatas, sperantes nos solius Dei honori, ac communi Ecclesiae Anglicanae commodis servie •• es, corum juvandos potentia, dirigendos consiliis, & sanctitatis suae meritis promprendos. Exempti vero, tanquam pullos Onagri, liberos se putantes, minime v • l modice condolentes suae sanctae matris angustiis, cujus viscera multi ex eis plus onerant quam honorant, qua • i per effectum vel defectum verius, de se dictum illud Johanni • Propheticum in Apocalypsi allegarunt: Atrium, quod extra Templum est, ejice foras, & ne metiaris illud, nec patiaris parturientium cervarum andire rugitus, nec ad ipsum Concilium in anxietate, matris constlium et solatium, venire dig • a • i sunt, utpote • ilii alieni a semitis claudicantes, quin potius ne in aliquo de • u mesceret eorum nimia elatio, nec procuratores ad suae excusationem absentiae mittere curaverunt, tam reverendum Collegium contemnentes, Agar ex porte s • miles, quae illustrem despexit Dominam, videns se divistonis filium concepisse, sic ag • ni • a • te olim Dei militia, et se laudabiliter periculis exponente divisi a praelantibus Rubenitae, inter terminos proprios quieverunt, gregum sibilis delectati. No • autem, tam ingratae praesumptionis audaciam, secundum juris regulas corrigere cupientes, scientes, juxta Salvatoris sententiam, Contra nos esse, qui nobiscum esse despi • iunt, severitati tamen plurimum detrahentes, quam possemus in contemptores hujusmodi, si vellemus, canonice exercere, in virtute obedientiae qua sedi Cantur. tenemini, firmiter injungendo mandamus, quatenus omnes Ecclesias non exemptas in Diocest, exemptis Monasteriis appropriatas, quorum nomina sub sigillo nostro praesentibus sunt appensa, cujuscunque ordinis existant, authoritate nostra sine morae dispendio sequestrantes, ease faciatis sub arcto sequestro nihilominus custodiri, donec super hoc aliud receperitis in mandatis. Non exemptos quidem, quorum nomina in scedula annexa praesentibus continentur, quos nos propter eorum contumaciam ab ingressu Ecclesiae suspendimus, justitia exigente, sic suspensos faciatis publice denunciari. Ab hac sententia per Dominos Abbates de Westm. de Sancto Eadmundo, de Sancto Albano, & de Waltham, suerat pri • cipaliter appellatum. Alii etiam appellaverunt exempti, suam appellationem tepide prosequentes, pro eo quod Archiepiscopus dissimulavit, quoad quosdam, executioni suam sententiam demandare.

What the issue of this appeal was, Mat. Parkers informs us; In eodem Concili • exemptos quos vocant, qui Metropolitani jurisdictione continere, ejusque jussu ad Concilium accedere recusarunt, (which they would not have done, if summoned to it by the Kings Writ or Mandate) Excommunicationis atque suspensionis poenis afflirit. Inter hos Westmonasterii, S. Albani, S. Edmundi, & Walrami Coenobiorum Abbates tanquam reliquorum duces, provocabant ad Papam; quibus mag •• s per Cant. provinciam exemptarum numerus adjunctus adhaesit. Sed cum Cantuariensis Archiepiscopi vim ac potentiam sustinere non poterant, appellatione deserta, in ejus potestatem et misericordiam sese committebant. Concluso autem & dimisso illo Concilio provinciam totam visitando perlustravit, magis ut de singulis Ecclesiis totins{que} Provinciae statu certior fieret, quam ut severitate & Ecclesiastica disciplina uteretur. Cujus lenitatis atque moderationis causae perhibentur, quod primo ingressu provincialium suorum benevolentiam captavit, ideoque durius adhuc cum eis agere noluit: or rather to avoid opposition and appeals against his visitation.

The King and his Council being highly offended with the Archbishop and his Suffragans for sundry of their Canons, Excommunications, and proceedings in this Council, against the tenor of his premised Writ, and Proctors appeals: Archbishop Peckam (magnus et robustus Antichristi Satelles, as John Bale not improperly stiles him) writ and sent this most insolent, undutiful Epistle to him and his Council, to justify what they had done; wherein he advanceth the Ecclesiastical and Papal Jurisdiction, Power, Canons, Laws, far above the Regal, to which all Emperors, Kings, and Temporal Laws ought to submit; whose fallacies and mistakes therein I shall observe, and answer, as they occur in his Epistle.

EXcellentissimo Principi ac Domino Edwardo, Dei Gratia illustri Regi Angliae, Domino Hiberniae, & Duci Aquitaniae, ac ejus Consiliariis literatis, Frater Johannes permissione divina Cantuariensis Ecclesiae Minister humilis, totius Angliae Primas, cum omni reverentia & honor orationes anxii peccatoris. Atore Domino praecipimur, Majestatem Regiam honorare, & adidem benefi • iis innumeris obligamur: Quia tamen oportet Domino magis quam hominibus obed •• e, ad praevaricationem Legum illarum, quae divina anthoritate absque omni dubio subsistunt, nulla possumus humana constitutione ligari, nec etiam juramento; quoniam quicquid Divinis beneplacitis adversatur (not to Bishops or Popes, the only thing in question) est illicitum et dampnatum; dicente Domino per Prophetam; Vae qui condunt leges iniquas: Quia igitur ab antiquo tempore, inter Reges ac Magnates Angliae ex parte una, et Archiepiscopos, et Episcopos ac Clerum ejusdem Regni ex altera, duravit amara dissentio, pro oppressione Ecclesiae, contra Decreta Summorum Ponti •• cum, contra Statuta Conciliorum, contra sanxiones Orthodoxorum Patrum, (not against Christ's, or his Apostles precepts, here totally omitted) in quibus tribus summa auctoritas, summa veritas, summaque sanctitas consistunt, Supplicamus Regiae Majestati, quatenus pro honor Dei, et animae suae suorumque salute ac prosperitate stabili successionis suae ab Imperatore omnium obtinenda, in cujus redundat injuriam Ecclesiae contra praedicta conculcatio, huic periculosae regno et pernitiosae Clero discedit, dignemur finem apponere salutarem, cui • inis aliter imponi non potest, nisi Vos Sublimitatem vestram praedictis tribus, stilicet Decretis Pontificum, Statutis Conciliorum, et Sanctionibus Orthodoxorum Patrum, juxta Domini beneplacitum cum Catholicis Imperatoribus dignemini inclinare. (But not by his or their dutiful submission to the Kings Supreame Authority, Laws, and Customs of the Realm, according to Christ's, St. Peters, and Paul's express precepts.) Ex his enim tribus sunt Canones aggregati, et jura Coronae vestrae Christi Coronae supponenda, (not to Popes or Bishops Miters) cujus s • nt Diadema ac soonsae suae monilia, universae Ecclesiasticae libertates (mistaken they are for true Christian graces, whereof humility, and obedience to Christian Magistrates, are not the meanest, which these proud Prelates quite abandoned) Ipse per Prophetam dicente, Quasi sponsum decoratum Coronae, & tanquam sponsam ornatam monilibus suis. Decretis autem Summorum Pontificum, auctoritatem dedit omni • sm Imperator, dicens Petro in Evangelio Matthaei, Quicquid ligaveris super terram, erit ligatum & in coelo; ligat siquidem Summus Pontifex, (no more than any other ordinary Priest) non vinculis corporalibus, sed spiritualibus, sacris saltem legibus, (not with Popes, or Bishops Canons,) quibus tenentur universi homines obedire; dicente eodem Domino per Moysen in Deuteronomia, Qui superbierit, nolens obedire Sacerdo • is imperio, qui eo tempore ministrat Domino Deo suo, & decreto Judicis (who was no Priest, but the Chief of the Fathers of Israel, appointed by the King, as Deut. 16. 18, 19, 20. 2 Chron. 19. 5. to 11. resolve, which quite subverts his following inference from it) morietur homo ill; Ab hac autem obedientia non est altitudo Regia absoluta, (Ergo Kings are as much subject, and ought to be as obedient to their Judges, as to their Priests) sed plus quam caeteri Laici inferiores eidem obnoxia; unde subjungitur consequenter; Postquam sederit Rex in Solio regni sui, describet Deuteronium sibi legis hujus (not of Popes or Bishops Laws, Decrees or Constitutions) in volumine, accipiens exemplar à Sacerdotibus Leviticae tribus, (not High Priest, or Pope) legetque illud omnibus diebus vitae suae, ut discat timere Dominum Deum suum, & custodire verba & ceremonias ejus quae in lege praecepta sunt, ut longe ipse regnet, ipse & filius ejus. Tenetur igitur Rex ipse ex praecepto legis expresso, Summo Pontifici obedire; (not mentioned in the Text, but only the inferior Priests, to whom Kings are to obey only in what God and Christ have specially commanded in and by their Laws, not what Popes and Prelates have since decreed against, or beside them) quod si non fecerit, timere potest Rex Legis insinuatione, ne Regni sui prol • ngatio minuatur. Item Salvator dixit in Lucae Evangelio discip • l • s congregatis; Qui vos audit, me audit; & qui vos spernit, me spernit; Quod exponens dicit beatus Dionysius, Ierarchis in hiis quae agant Ierarchice obediendum est, sicut à Deo motis, Ergo nulla obstante consuetudine obediendum est Canonicis Ierarchice impositis, hoc est sacris arbitriis Praelatorum. Sed dicet forsitan Ecclesiae inimicus, quod non pertinet ad Summum Pontificem, juga hujusmodi Legum vel Canonum imponere Principi seculari: cujus nos cum universali Ecclesia, et omnibus mundi sanctis et sapientibus, ex adverso contrarium affirmamus; Huic autem dissidio si quaeratur qualiter debeat pacis remedium adhibert; Docet Dominus in Deuteronomio ut supra, dicens; Si difficile et ambiguum apud te Judicium esse prospexeris, & judicum intra portas tuas videris verba variari; surge & ascend ad locum quem elegerit Dominus De • s tuus, veniesque ad Sacerdot • s Levitici generis, & ad Judicem qui fuerit illo tempore; quaeresque ab eis qui indicabunt tibi judicii veritatem, & facies quodcunque dixerint, qui praesunt loco q • em elegerit Dominus, et docuerint te juxta legem ejus; Ergo ad Summum Pontisicem pertinet, omnis controversiae terminatio, quae non potest per inferiores I • dices quoscunque terminari. (The Argument holds not from the High Priest under the Law, to the Pope alone or Archbishop under the Gospel, not mentioned in the Text, but only the inferior Priests and secular Judge, conjoined with them; Besides, the High Priest under the Law was only a Type of Christ, whose voice alone we are enjoined to hear and obey in all things, not the Popes or Archbishops.) Item quantae authoritatis sit Ecclesia, in Concilio, Christi nomine congregata, patet ex evangelio Matthaei, dicente Domino, Ubi sunt duo vel tres congregati in meo nomine, (to wit, in Prayer, not Synods, and those mere Laics as well as Priests) ibi ego sum in medio eorum: Et ibidem, Si Ecclesiam (never used in Scripture for the High Priest, Pope, or Priests alone, as he surmiseth) non audierit, sit tibi sicut Ethnicus & Publicanus. Qui igitur Ecclesiae non obediunt, in Concilio praecipue congregati, haeretici sunt censendi, (a learned Non-sequitur.) Item quantae authoritatis sit sanctorum Patrum sincerissima Doctrina patet testimonio Salvatoris dicentis in Evangelio Matthaei, Non vos estis qui loquimini, sed spiritus patris vestri qui loquitur in vobis. (meant of the Apostles, immediately inspired by the Holy Ghost, not Popes or Prelates, which subverts his inference) Idem est 〈◊〉 sanctorum Patrum diffinitionibus resistor, quod Spiritus sancti oraculis adversari. Haec attendants Imperatores Catholici, (he names none) leges suas omnes sacris Canonibus subdiderunt, ne Schismatici vel Haeretici puterentur. Cum igitur ad vos, Excellentissime Domine Rex pertineat pax inclyta Iniperii, et vos etiam tenemini leges vestras Canonibus subjicere, et contrarias abolere, (he should have proved, as well as barely affirmed it) turpis est pars quae suo non convenit uniberso. Constantine insuper Rex Angliae, et Orbis •• chilominus Imperator, universa concessit quae petimus, et specialiter personas Clericorum, a solis Praelatis Ecclesiae judicandas esse decrevit. (A forgery I have elsewhere reshted, Tom. 1. p. 72, to 87.) Hoc idem Wyghredus Rex Cantiae Canones affirmans esse servandas, fieri concessit, ut patet ex Concilio à Brighewaldo Archiepiscopo c • lebrato, Anno Domini septuagesimo nonagesimo quarto. (A clear mistake, his Charter in this Council, if genuine, and not forged by the Monks or Archbishops of Canterbury, (of which there is just ground of suspicion, as I have elsewhere observed) did not exempt Clergymen and religious persons from secular Jurisdiction, or subject all Regal or Temporal Laws to their Canons or Constitutions, but only appropriated the election, approbation, and installment of all Bishops, Abbots, Abbesses, Priors, and other Prelates to the Archbishop.) Hoc & Rex Canutus de personis Ecclesiasticis in suis scriptis legibus diffinivit. (It is true King Cnut after his return from Rome to gratify the Pope and Clergy, out of his special grace, enacted these 2. Laws, which gave our Bishops power to punish their Clerks, who committed Murder, or any other capital crimes, and receive their purgations. Si corum qui aris deservierint aliquis hominem occiderit, aut aliquid perpetrarit flagitium, gradu & honor dispoliatus perinde atque ei Papa suus (so he stiles the Bishop in that age) circumscripserit habitandi locum exulato, ac cumulate compensato. Si se purgare velit, tripliciter hoc faciat. Atque in hanc quae Deo & hominibus debetur compensationem intra 30. aggrediatur dies, ab omni legis commoditate destitutus habetor. Si quis sacris inauguratus rei capitalis obnoxius extiterit, compraehenditor, atque ut tandem Episcopo criminis admissi poenas dependat, asservator: Which Laws of his were the original ground of delivering Clerks convicted and imprisoned for any Capital crimes, to their Ordinaries, upon demand, to make their purgation; ratified by King Edward the 1. in the Statute of Westm. cap. 2. But this New indulged Jurisdiction granted by King Cnut to Bishops, did not totally subject himself or his Laws to the Popes or Bishops Canons, nor yet wholly exempt Clerks from secular Jurisdiction and punishments, to which they were still liable, but only from death; this King in his Laws expressly resolving; Christiana siquidem fide imbuti Regis est, Deo illatas graviter (pro facti ration) ulcisci injurias, who by his Laws inflicted imprisonment, banishment, utlawry, confiscation of goods, deposition, degradation, and incapacity of holding any preferments on such offending Clerks.) Sanctus etiam Edwardus in regnum Angliae sublimandus, prius juravit se leges Canuti Regis inviolabiliter servaturum. Wilhelmus etiam Rex, cui Sanctus Edwardus Regnum contulit, leges ipsius sancti servandas esse concessit. Qui sanctus inter caetera diffinivit; (only out of his royal grace, not of mere right or duty) Ut si quis pacem Ecclesiae infregerit, ab Episcopis sit justitia exercenda, & non à Regis Justitiariis, nisi propter Episcopy impotentiam vel neglectum. Et plura alia sanctissima sanxivit, quae servata honori Domini proficerent, et Regis merito coram Deo. Ecclesiam 〈◊〉 hujus Insulae credimus fuisse in possessione libertatum quas petimus, tribus temporibus Regum diversarum linguarum Insulae supradictae; tempore scilicet Regum Britanorum, sicut patet de parte illius Ecclesiae quae hactenus mansit in partibus Walliae, quae contra libertates hujusmodi non didicit conculcare. Item, tempore Regum Anglorum, utpote Regum Cnuti & Ardecnuti; et praecipue et induvitanter tempore Sancti Edwardi. Item tempore Regis primi Normannorum triumphatoris inclyti Domini Willielmi primi, (all which I have already largely refuted) Et oppressiones quas plangimus, credimus sumpsisse exordium tempore Regis Henrici primi, et praecipue Regis Henrici patris Henrici junioris, quando voluit articulos gravaminum, per consensum Sancti Thomae Archiepiscopi et caeterorum Pontificum Angliae confirmari: Quibus quia n • luit consentire, sustinuit exilium; et hujus occasion postea, passionem. He suffered exile, death, as a most egregious, ungrateful, obstinate Rebell, Traitor, and oppugner of the ancient Prerogatives, Rights, Laws, Customs of the King, kingdom, which himself had sworn to observe.) Si igitur Martyrem non facit poena sed causa, i • iciti et dompnabiles sunt articuli, quibus quia assentire noluit, sustinuit agoniam; cujus injuriae totiens repetuntur, quotiens Clerus vel Ecclesia contra Canones illos opprimitur, quos voluit observari. (Whose Treasons are rather re-acted as oft as such Canons against the Kings prerogative are new minted or justified.) Quia igitur excellentissime Domine, ista vobis metu conscientiae cogimur scribere, sicut volumus in tremendo judicio respondere; supplicamus humiliter, quatenus istis nostris exhortationibus aurem dignemini inclinare, qui et juramento vestro tenemini, a regno vestro malas consuetudines extirpare; nec juramento aliquo potestis ad ea quae repugnant libertati Ecclesiasticae obligari, et ex habundanti ab emni vos juramento absolvimus, (he should rather have kept his own Oath of Fealty and Allegiance to the King as he required him, then absolve the King from his Coronation Oath upon this account) quod potest conscientiam vestram contra Ecclesiam aliqualiter excitare; et •• rmiter opinamur, quod vos nec animae vestrae potestis salubriter prospicere, nec stabilitati regni vestri imposterum providere, nisi exhortationem nostram dignemini exaudire, pro qua tot Sancti Patres, (Rebellious Traitors rather) et penultimo sanctae memory Dominus Boniface, illustris genetricis vestrae Abunculus, ( forced to fly the Realm, and particularly appealed and complained against by King Henry the 3 d. to the Pope, for his Antimonarchical Constitutions against his Crown, Dignity, Laws, and Prohibition, in a Council held at Lambeth, as this was) tam anxie laborarunt; ad quod bonitatem cordis vestri credimus esse proclivem, nisi vos decipiant impii suggestores, (so he stiles his loyal faithful ministers, when as himself only was an impious suggestor) quod si fecerint altissimo supplicamus, ut eos sic tempo • aliter feriat, ut ipsorum animae salvae fiant. Datum apud Lambethe quarto Nonarum Novembris, Anno Domini 1281. Consecrationis nostrae anno tertio.

Thus doth this Papal Arch-prelate, instead of obeying the Kings premised Writ, and observing his Oath of Fealty to him, in maintaining, not attempting or decreeing anything to the prejudice of the ancient Rights and Privileges of his Crown and Realm, in this his insolent Epistle most perfidiously, traitorously, and professedly oppugn, argue, contest against them; and by wrested, misapplied Texts of Scripture, false suggestions, and the presidents of his most seditious traiterous predecessors Becket and Boniface, whom he highly magnifies, to endeavor to justify his and his Suffragans Antimonarchical proceedings and Constitutions in this Council, yea to subject the Kings, and all other Christian Emperors, Kings, Princes persons, consciences, Oaths, Laws, Crowns, Prerogatives, to the Jurisdiction, Canons, Constitutions not only of the Pope, but of their own Prelates and Clergy, assembled in Synods without their Regal authority or presence in them, and that under pain not only of incurring God's temporal Judgments on their Persons, Realms, but of eternal damnation, as oppugners of the Churches pretended Liberties, though conferred on them by their mere Regal Charters and favors.

This Archbishop of Canterbury (who loved Venison better then his Sovereign, or people's souls) claiming 13 Bucks and 13 Does annually out of the Forest of Arundell, by a composition made between Archbishop Boniface and the Earl of Arundell, the King notwithstanding his premised insolencies against him, issued this Writ for payment of them to the Keeper of the Forest.

MAndatum est Isabellae de Mortuo mari custodi Honoris de Arundell, quod in Foresta de Arundell habere faciat venerabili patri J. Cantuariensi Archiepiscopo singulis annis tresdecim Damos et tresdecim Damas, juxta compositionem initam inter bonae memory Bonifacium quondam Archiepiscopum Cantuariensem, & Johannem filium Alani quondam Dominum Forestae de Arundell, quamdiu dicta Foresta fuerit in custodia sua. Permittat etiam praefatum Archiepiscopum semel in anno in eundo versus Manerium suum de Slindon, & inde recedendo, habere quendam cursum in Foresta praedicta juxta compositionem praedictam. Distringat etiam Matill. quae fuit uxor Johannes filii Alani, ad reddendum sibi Damos & Damas in portion quam tenet in dotem in praedicta Foresta. Et praefata Isabella similiter reddat eidem Archiepiscopo Damos & Damas in portion quam ipsa similiter tenet in dotem in Foresta illa, prout de jure fuerit faciendum, & juxta compositionem praedictam. Teste, &c. apud Westm. 5 die Julii.

In a Bundle of Writs (Anno 9 E. 1.) which I rescued out of the Rubbish in the White Tower, I met with three memorable Writs issued to three several Sheriffs to seise all the Lands of Bogo de Clare, for his contempt in prosecuting a Suit in the Ecclesiastical Court concerning an Advouson of a Church, and appealing to Rome against the Kings Prohibition; whereof he was found guilty before the Justices in Eyre in the County of Lincoln, upon an Attachment, to the prejudice and disinherison of the Kings Crown and Dignity.

EDwardus D • i gratia Rex Angliae, Dominus Hiberniae,